Ik voel me zooo stom! Ik had eigelijk deze avond met een lieve jongen afgesproken. Ik ken Y al een paar jaar, ik kon altijd wel met hem lachen en hij is gewoon echt heel lief. We probeerde al eerder af te spreken, maar daar kwam steeds iets tussen. Nou deze avond zou het dus gaan worden. Ik zei nog tegen hem dat ik hem wel zou opbellen of smsen als ik thuis zou zijn. Ik zei dat ik wel zeker om 12 uur thuis was, maar ik liet het hem wel weten. Ik ging me dus voorbereide op vanavond. Ik nam lekker een bad. Ik sloot me ogen en dacht " Hmm zou het dit keer anders gaan ? Zou hij me echte eerste vriendje kunnen worden? " Ik deed me ogen open en ik keek... Aaaaaaa !! Daar zat voor me neus een dikke vette spin! Ik sprong uit me bad, ik gleed bijna uit, struikelde over me fohnedraad en rende naar me slaapkamer. Alles was natuurlijk nat en er was niemand in de buurt die me kon redden van dat enge beest. Daar zat ik dan als een natte zwerfkat en me haren nog vetter omdat ik ze nog niet eens goed had gewassen. En ik dacht, dit gaat echt niet goed komen! Ik ging me maar aankleden en me haren deed ik in een knot, wachtend tot me vader thuis kwam om dat beest te vermoorden. Ondertussen ging ik maar wat opruimen beneden en wat koken. Me pa kwam thuis en ik vertelde hem over de spin. Hij naar boven maar zag hem niet meer. Hmm dat vertrouwde ik niet dus bleef nog maar even beneden met me kleine neefje spelen. Daarna kreeg ik nog bezoek van familie en een kennis en later belande ik op internet en zat weer melig te praten met me nichtje op msn. Opeens kijk ik op de klok. 0:41 uur. Best laat dacht ik bij mezelf. O neeee ! Ik ben helemaal vergeten om Y te bellen! Shit! Nouja ik zal hem morgen wel vertellen dat er weer iets tussen was gekomen. Er was ook echt iets tussen gekomen toch? Die spin! Nou ongeveer een uur later ga ik naar boven en pak me mobieltje. Die al sinds die middag de heletijd boven lag. Dus ik kijk, staat er 5 nieuwe berichten en 13 gemiste oproepen. O jeej. Al die 13 oproepen waren van hem en die smsjes ook. Stond er dat hij hier aangekomen was en of ik hem kon bellen. Ik dacht watttt ? En daarboven stond 23:57. Ik dacht dat meen j toch niet! En het laatste berichtje was op 1:13 en daar stond in dat hij naar huis ging. Ik kon het gewoon niet geloven! Zo lang heeft hij buiten staan wachten in de kou en dan ook nog na zo'n lange rit! Ik voelde me echt stom. Ik wou hem meteen gaan bellen, maar wat moest ik dan zeggen? Dat ik werd opgehouden door een spin?! En dat me telefoon de hele dag boven lag? Dat gelooft hij toch nooit!! Ik kon ook gewoon zeggen dat ik ergens was gaan drinken en daarna een ongeluk had gehad waarbij me auto een koprol maakte en toen in de maas belandde en ik dus met spoed naar het ziekenhuis en... Oke liegen had geen zin. Hem eerst gaan 'flashen' ,wat uiteraard helemaal niet mijn bedoeling was, en daarna ook nog tegen hem gaan liegen. Nee dat kon niet. Ik besloot maar gewoon om niet te bellen en hem maar gewoon te laten denken dat ik een vieze bitch ben ofzo iets. Wat ik misschien toch ook wel ben. Ik heb eerlijk gezegt geen gevoelens voor hem, maar hij is gewoon heel lief en ik gun hem dit niet. Raar eigelijk, voor alle "foute mannen" doe ik ontzettend moeilijk, terwijl ik weet dat het gewoon niks word, en de "echte jongens" die serieus iets willen jaag ik weg. Heb ik dan toch een soort van bindingsangst ?

Wauw ik ben pas 19 gworden !! en nog steeds geen werk, school en love.  Oke dat laaste komt wel, someday (i hope), maar het is zo moeilijk om nu op deze leeftijd te beslissen wat ik later wil gaan doen. Het is bij mij elke week wel wat anders, danseres, zangeres, model, actrice, kapster, juf, prinses een non , een krokodil... pfff ik weet het niet meer! En met werk kom ik ook niet echt vooruit. Dus nu zit ik al 2 jaar thuis, met soms stomme baantjes als in een fabriek werken met vieze oude mannen of in Centerparcs schoonmaken waar je op een lompe fiets alle huisjes langs rijd en daarna die huisjes dus schoonmaakt waar soms wel ranzige dingen (als schaamhaar) tegen komt. Egt niks voor mij! Ik denk dat veel mensen dit niet van mij hebben verwacht. Ik was een van de beste leerlingen op school. Ben nooit blijven zitten en altijd hoge punten. Ik wist precies wat ik wou gaan doen. Ik had me leven al echt uitgestippelt. Op me 18e zou ik dus eigelijk al in New York zijn en daar me mooie nieuwe leven hebben. Maar helaas zit nog steeds hier, in dezelfde huis waar ik al me hele leven woon. Ja oke, had even een paar maanden samen met me moeder in een mooie appartement gewoont, en daarna toen we ruzie kregen met de huisbaas woonde we bij me oma in de flat, totdat we een ander huis zouden vinden. Dat verandere allemaal toen me moeder een vriend kreeg. Ik ging dus naar me pa zodat me moeder wat meer ruimte kreeg. Eerlijk gezegt dacht ik dat de relatie niet lang duurde. Maarja ze hebben nu bijna 2 jaar met elkaar en al trouwplanne voor volgend jaar! Het ging me allemaal een beetje te snel, ook al bad ik elke nacht voor haar zodat ze de ware vond. Maar ik voelde me gewoon beetje buitengesloten en ja, het ging allemaal te snel, en ik vind het jammer dat ze me niet begrijpt, terwijl ze me altijd goed begreep. Maar oke het zal wel zo moeten zijn.

Ik ga nu slapen want het is best laat geworden. x