14/9/2010 - Moeilijk Bestek

Mijn vriendin vroeg me gisteren om tijdens de afwas het 'moeilijk' en 'makkelijk' af te drogen bestek gescheiden van elkaar in het afdruiprek te plaatsen.

"Natuurlijk", zei ik, "Geen probleem..."

16/6/2010 - Muzikant

Ik ben een muzikant

Een stille weliswaar

Te stil om muzikant te zijn

te stil om me te onderscheiden

Te stil voor echte rock 'n' roll

daarvoor zit mijn hoofd te vol

Teveel om uit te wijden

Voor het grote werk te klein

Maak ik nu een groot gebaar

Leunend op de rand.

8/3/2010 - Zonneschijn

Zonneschijn, zonneschijn

laat het voor een poosje zijn.

Laat het mijn gezicht verblinden,

laat haar al het ijs verslinden.

Laat haar kleuren als een kind,

wat zicht buiten lijnen bevindt.

Laat haar zingen,

spelen, fluiten.

Laat het binnen

weer naar buiten

8/3/2010 - Spoken

De Premier heeft gesproken

over angst, over spoken

Een scheet gelaten,

maar nooit geroken.....

De schat ligt onder,

nooit verbroken...

De tolerantie:

ondergedoken...

De maatschappij:

zal overkoken....

Door de angst,

niet door de spoken...

8/3/2010 - Menschen Der Neederlanden

Mensen,

in alle soorten, alle maten

Vullen hoeken, vullen gaten.

Vullen stilte,

met een zucht

Vullen,

met kastelen, lucht

Vullen zakken,

vol met waarde.

Vullen zeeën,

weer met aarde

Vullen vellen,

met hun regels.

Vullen kaarten,

vol met zegels.

Vullen elke dag,

de klok.

En daarmee

Mijn notitieblok.

2/12/2009 - Op een ouwe fiets moet je het leren!

Dan zijn er nog van die zakenmannen met een tijdrijdersstuur op hun fiets.

Ontspannen, op hun stuur leunend, maar met flinke tred. Tegen het zweet in de naad aan, je inhalen alsof het niets is. Een lach op het gezicht, Het kost nauwelijks moeite met zo'n degelijke gazelle, met naafdynamo, trommelremmen, voor- en achtervering, genoeg versnellingen, maar niet teveel.

Hij was wel duur, maar je doet er jaaaaaaaaaaaaaren mee. Bedrijfskorting via het werk. Kan ik voor jou misschien ook wel regelen...

En dan het liefst nog met zo'n achterlijke helm op. Want oelala, wat gaan ze hard.

Alles onder controle....Maar je bent ook van andere verkeersdeelnemers afhankelijk he?

Zeker zo ontspannen zijn de ligfietsers. Met hun nek in een lastige houding, krampend opkijkend.

Bij iedere voorbijganger de relaxte blik over de van pijn doortrokken grimas toveren, want meneer ligt heerlijk, heeft minder luchtweerstand en is voorbij voordat jij hijgend afstapt op de eerste de beste molshoop.

Zelfingenomen kijken ze je aan. Ze staan er boven, het verkeersplebs, als jij en ik.

Een gewone fiets, met terugtraprem. Schamen moest men zich! Een lagere levensvorm is niet denkbaar!

Wonder boven wonder zijn ze in de Tour de France nog niet achter deze baanbrekende ontwikkelingen, want dan zouden we een ontwikkeling van het kaliber klapschaats ervaren, beter dan doping!

Aan mijn fiets geen polonaise: Met mijn bek vol in de wind, afzien en beuken, zoals het een Nederlander betaamt. Liggen kan daarna altijd nog.

24/11/2009 - Filmconsumptie (gedachten na een filmbezoek)

Film is geduld.

Blijven zitten, denken, voelen. Een fractie te snel je jas aantrekken kan een film om zeep helpen.

Je geeft de film niet de kans na te gisten. Je oog heeft het gezien; de beelden, het verhaal. Alsof je een heerlijke malse biefstuk, in een mooi restaurant naar binnen schrokt om je honger te stillen en vervolgens niet weet hoe snel je je bek af moet vegen om je uit de voeten te kunnen maken. 

Haast. Maar waar naartoe?

Als je de biefstuk op die manier ervaart, kun je net zo goed een FEBO kroketje naar binnen schrokken. Echt proeven doe je het toch niet. Het is vulmiddel, broodnodig, meer niet.

Als schapen pakt men de biezen als er één filmkijker opstaat. Mensen zijn onzeker: "Hoe lang zouden we moeten blijven zitten om intellectueel over te komen?" Als iemand opstaat die verstand van zaken zou kunnen hebben, naar het uiterlijk oordelend banjert de rest er achteraan.

Toe kunnen geven dat je een boerenlul bent kan je ook tot intellectueel kronen en geeft blijk van enige vorm van zelfreflectie, niet gehinderd door misplaatste trots.

5/10/2009 - Liefde

Is zij tastbaar,

Of abstract begeerte

Leeg, een glimlach, transparant

Warmte, aanraking, een hand

Meer dan woorden, chocola

Brandstof voor de ziel misschien?

Zij, die alsmaar duurder wordt

heerst niet meer, maar is te koop

Prostitueert zich aan het hoogste bod

en Concurreert zichzelf kapot

5/10/2009 - Veiligheid voor alles...

Daar zit ie dan..

De man

Wereldvreemd, met kinderogen

Doodsbenauwd

voor wat gaat komen

Het rood-wit-blauw hangt halfstok

De krant

bol van verhalen, een nieuwe wereld

dient zich aan

De wereld van de buitenkant

heeft hem nooit begrepen

Liever veilig binnen gebleven

ziet hij op de borden staan

Het drukke kruispunt van zijn leven

Groener wordt het niet...

5/10/2009 - Red me

Red me

Red me zachtjes

Red me zachtjes van de ondergang

Ik verdrink

Ik verdrink vredig

De wereld is te groot

5/10/2009 - Luchtkasteel

Een bos haar, ongekende weelde

Een weide, fris en geurend, groen

waarin vroeger een jongen speelde

Mijn neus bedolven in golvend goud

Hypnotiserend, dansend, sensueel

Ontneemt de ochtendzon haar glans

Wegwiegend in een diepe trance

Veilig in ons luchtkasteel

5/10/2009 - Wie bent u?

Wie bent u, vroeg de allochtoon

Wat is uw plaats, uw geliefde land?

Wat is er met u aan de hand?

NIETS...

Een schim van die ik was geweest

Mijn alles bleek een luchtspiegeling

van mijn gezicht

TROEBEL...

Als een modderkolk, geen leven

geen besef van ruimte, noch van tijd

Zo, is hij al zijn voeling kwijt

3/7/2009 - Zeker Weten

In Nijmegen stap ik uit de trein. Bij elkaar 35 minuten vertraging, geen berichtgeving, niks.

Deze momenten waarop je twijfelt komen regelmatig voor. In het leven weet je niks zeker. Ik voel me onevenwichtig, klein, onzeker. Mijn gedachten zwemmen maar raken kant nog wal en zijn troebel als water in een bloemenvaas, dat je te lang hebt laten staan.

Je hebt geen handvaten of houvast, geen vaste grond onder je voeten. Het is als de wet van Murphy: Als je ergens aan twijfelt ga je aan alles twijfelen. Onzekerheid voedt zich ermee. Het gevoel dat niets meer hetzelfde zal zijn of zal worden. Glad ijs, je eerste paar schaatsen, maar geen stoel te bekennen. De kleuterschool en dat je met je hand omhoog zat en moest plassen maar de juffrouw je niet zag. Balletje-Balletje en dat je zeker weet dat-ie in de linker zit.

Ik loop door, beduusd, verdwaasd, verdoofd. Als ik nog één keer mijn hoofd omdraai om mij wanhopige honger tot herkenning te stillen, lijkt de tijd stil te staan: Één conducteur leunt nonchalant uit de trein. Mijn hart begint sneller te kloppen. Als hij zijn fluitje naar zijn mond brengt stokt mijn adem. Onder zijn neus prijkt fier een borstelig object. Ik neem één grote teug zuurstof, om het uit te schreeuwen. De tijd loopt weer en ik heb mezelf net op tijd onder controle. Alles is zoals het was, met beide benen op de grond. 

Ik weet het zeker!

3/7/2009 - Dirigent van de gedachte

Nog niet zo heel lang geleden liep ik langs de oude gracht van Utrecht. Hier en daar staat een straatmuzikant, de zon schijnt en ik ben blij, want mijn essay bleek net voldoende indruk te maken op mijn cursusdocent.

Ik voel me goed en loop richting het station om weer naar Nijmegen, mijn stad terug te gaan. Als ik bijna bij Broodje Mario ben, zie ik op een bruggetje een man staan. Mijn lippen krullen en brengen een brede glimlach op mijn gezicht, want de man doet iets speciaals. De man brengt zichzelf en mij in vervoering. Mensen die het niet begrijpen gooien geld in zijn pet. Ik betaal niets, ik schenk mijn glimlach. De man ziet het niet, maar dat maakt niet uit. Hij weet precies wat hij doet.

In zijn ene hand houdt hij een dun stokje, zijn andere hand is leeg maar beweegt samen met het stokje. Mensen lachen hem uit, staan er een beetje vies bij te kijken. De man is gek, zo gek als een deur. Maar de man, zo weet ik, is niet gek. Hij weet precies wat hij doet.

Hij zweet en deint op en neer en zijn hoofd zwaait gedreven van links naar rechts. De man is dirigent. Er is geen muziek. Wat dirigeert de man. Is het de muziek in zijn hoofd? Of is het de muziek in mijn hoofd, zijn het de mensen? Ik kijk nog even. De muziek komt vanzelf en ik loop door, naar het station. Ik ruik Broodje Mario niet, heb mijn Ipod afgedaan.

De man is weg maar blijft in mijn hoofd, als een dirigent van mijn gedachten.

28/5/2009 - Rutten gaat voor rechts

Waar is Mark Rutten mee bezig?

De lieve gezinshond, die aan de voeten van zijn kabinetsbaasjes ligt heeft besloten te gaan bijten alvorens te blaffen. Samen met zijn roedel Jack Russels en keffertjes van verder op de rechterkant kiest onze golden retriever de aanval. Hij bakent zijn territorium af... of beter gezegd: Hij probeert andermans territorium af te zetten. Hij probeert het electoraat van de rechtse populisten te bewateren. De keffers, de schreeuwers, die scoren, juist door niet te denken. Gewoon blaffen.

Rutten blaft en bijt dat het een lieve lust is. Hij urineert met krachtige straal, een penetrante geur in het rond, aggressief en bijtend. Maar Mark Rutten is een hond zonder staart. Hij kan er niet zelf achter aan rennen en het volk hier in laten geloven. Het is een hond met een lampekap om zijn nek. Krampachtig en wanhopig probeert hij zijn eigen kont te likken. Van zijn geblaf en gebijt heeft hij zelf het meeste last. Hij kan nergens bij en zijn blaf weergalmt in zijn eigen lampekap.

28/5/2009 - "In de trein"

In de trein zie ik zeeën van land

braak, verbouwd, of begrazen

Land van boeren, koeien, kazen

Wachtend op een nieuwbouwwijk