Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

tineke on tour

weblog werkt niet

18:11, 10/9/2016 .. Link

Helaas kan ik geen lange berichten op dit weblog schrijven. Maar ik zal dat binnenkort per mail doen. Alles prima hier in Canada.



Van Pamplona over de bergen naar Frankrijk

08:30, 22/3/2016 .. Link

In Castojoriz was het regenachtig weer, waardoor we deze keer niet met de campingbaas op Trappenjqcht gingen. We besloten om naar Pamplona te rijden en vandaar over de pas in de Pyreneen naar Frankrijk te rijden. Naar St Jean Pied le Port, waar ik 6 jaar geleden mijn Camino toch ben begonnen.  Omdat we de hele reis naar Pamplona langs de Camino reden, viel op dat er al veel pelgrims onderweg waren. Normaal gaan de herbergen pas in april open, maar misschien dat het dit jaar, met de vroege Pasen, anders is.

' s Avonds was er toevallig een programma over het stierenrennen in Pamplona op de TV. Dit rennen was vroeger alleen bekend bij de lokale bevolking, maar door Ernest Hemingway werd het wereldberoemd. Sinds zijn boek over Pamplona komen jaarlijks in juli duizenden waaghalzen  naar dit stierenrennen. De documentaire gaf een heel goed beeld waarom mensen, jong en oud, toch elk jaar weer terugkwamen om mee te doen.

Ik had de route, die de stieren moeten afleggen om in de arena te komen, op mijn pelgrimstocht al gelopen, maar Anke was nog nooit in Pamplona geweest. Dus wij de camper buiten de stad bij een bushalte geparkeerd en met de bus naar het centrum. Daar staat de Encierro, de smalle straatjes, van de route met rode bordjes aangegeven.

Op een aantal plaatsen heeft men de zware balken, van de afzetting laten staan. Een tank zou moeite hebben om hier doorheen te komen, maar op de TV vertelden ze dat een Spaanse stier sterk genoeg was om een paard met ruiter op te tillen. Je zag op de film dan ook hoe achteloos de stier mensen op de horens namen , meesleepten of door de lucht smeten. Regelmatig wordt iemand gedood, maar dat hoort er hier bij. Eigen risico!

Na ons stadsbezoek was het te laat om nog over de pas naar Frankrijk te rijden.  Maar nu, op dinsdag 22 maart. 

Daarna naar de kust, waar we nog op een paar mooie dagen hopen en dan naar huis.

Dit is  mijn laatste bericht van onze reis. Mijn datacard werkt niet in Frankrijk, dus lukt het niet meer. Hoop dat iedereen met plezier onze belevenissen heeft gevolgd.



Zooltjes op de Camino

18:02, 17/3/2016 .. Link

Donderdag 17 maart 2016.  Salamanca was weer de moeite waard. WE vonden een mooie camperplek, aan de rivier met uitzicht op de oude stad. Langs de rivier kon Bracken zelfs nog lekker vrij rennen. We hebben de tijd genomen de kathedraal uitvoerig te bekijken, met behulp van een audio-gids. Zie je altijd meer, dan als je er alleen maar doorheen loopt. Het meest opvallend waren de twee kleine kerkorgels. Ze waren verplaatsbaar en hadden inklapbare wanden, die bij het spelen uitgeklapt werden, waardoor het geluid verder droeg.

Ook bezochten we het Museum Art Nouveau en Art Deco. Hier waren we jaren geleden ook al geweest, maar Anke wilde de fraai gestileerde beelden nog eens zien en ik ging voor het gebrandschilderde plafon, in de mooiste blauwe kleuren die je maar kunt bedenken.

Het was weer de moeite waard: zowel de beelden als het plafond. Daarna heerlijk tapas gegeten met een goed glas witte wijn en toen weer terug naar de camper. Die middag hebben we nog een uurtje noordwaarts gereden tot we een schitterende plek vonden, die er bijna Zweeds uitzag. Onderweg zagen we overal waarschuwingsborden voor overstekende. Toen ik ’s morgens met Bracken ging wandelen bleek dat dit niet was overdreven, want overal zag ik verse prenten.

Verder naar het noorden zagen we een fraaie picknickplek langs een rivier, waar we nog uren van de zon konden genieten. Opeens kwam er een auto langs gereden met Guardia Civil. Twee agenten die nauwelijks Engels spraken vroegen onze papieren en keken in de computer of we ergens voor werden gezocht, of misschien onderweg iets hadden misdaan. Gelukkig hadden we niets op onze kerfstok en vertrokken ze weer.

Vandaag in Vilafranca del Bierzo boodschappen gedaan. Dit stadje ligt aan het pelgrimspad naar Santiago en hier had ik in 2010 mijn gel-inlegzooltjes gekocht omdat ik last van mijn voet kreeg, tijdens mijn lange wandeltocht. Anke was daar erg enthousiast over en in 2011 hebben we voor haar hier   ook een paar van deze zooltjes aangeschaft. Nu wilder ze er ook een paar voor haar jachtlaarzen en haar hoge wandelschoenen, dus wij weer naar de plaatselijke apotheek, die ze gelukkig weer op voorraad had. Nu kan Anke weer jaren zonder problemen mee op jacht en met de hond op stap! Voor mij was het leuk om weer even terug in de tijd te gaan, want in Vilafranca moest ik mijn Zuid-Afrikaanse Camino vriendin uitzwaaien. Wij hadden vanaf Burgos samen gelopen, maar zij moest eerder in Santiago zijn en dus een stukje de bus nemen.

Nu staan we in Ponferrada ook een stadje aan de Camino. Toen ik onze vuilniszak in de vuilcontainer bracht, kwam ik langs de pelgrimsherberg, waar ik in 2010 had overnacht. Dat je na 6 jaar zo’n plek toch meteen herkent, zegt wel hoeveel indruk die tocht op mij heeft gemaakt.

Nu zitten we in de camper, kijken uit op de besneeuwde toppen van de Montes de León. Morgen gaan we naar een andere plek aan de Camino, het dorpje Castojoriz.  Daar is een camping, waar ik als pelgrim heb overnacht en waar de campingbaas een groot vogelliefhebber is. Met hem gaan we nu bijna jaarlijks in de omgeving vogels kijken. Met name Grote Trappen. Vorig jaar hadden we het geluk dat we er over de 80 stuks konden zien. Heel indrukwekkend! Misschien lukt het dit jaar opnieuw.



Via de trappen naar de Spaanse keizerarenden

22:48, 13/3/2016 .. Link

Zondag 13 maart 2016. Aangezien de weersberichten voor noord Spanje nog steeds niet goed waren, zijn we van Merida nog een kleine 100 km naar het zuiden gereden, naar een gebied dat La Serena wordt genoemd. De nacht doorgebracht in het stadje Don Benito, want daar was een camperplek waar we konden lossen en laden. Na bij Carrefour voor een paar dagen eten te hebben ingeslagen, door naar een Monasterio langs een rivier. Deze kerken liggen meestal heel fraai en er is bijna altijd  volop parkeergelegenheid.  Dit viel deze keer wat tegen, maar toen we even doorreden vonden we aan een stuw een ideale plek, We keken uit op een oude brug en onder ons was de rivier. De lucht was vol huiszwaluwen, die hun nesten onder de brug hadden. Duiven nestelden bij de stuw en diverse roofvogels probeerden een duif te verschalken. Het meest spectaculair was een groep van 4 kleine torenvalken, een ondersoort, die hier in Spanje en Portugal voorkomt. Die jagen in een groep op insecten. De hele dag door gebeurde er wel iets boven het water. Zelfs een ijsvogel presenteerde zich.  Maar ook op de oever, want er kwamen schaapskuddes voorbij met drijfhonden en een grote waakhond, van een ras wat je zo wel in Spanje als Portugal ziet. Groot, vaalkleurig  en  heeeeeeeeel erg  waaks! Omdat in dit uitgestrekte landbouwgebied  ook Trappen voorkomen, maakten we een rondtour om hier naar uit te kijken. We hadden reuze geluk. Eerst zagen we 4 Grote Trappen opvliegen, daarna twee Kleine Trappen en even later nog twee groepen van zo’n  10 en 20 Kleine Trappen. En dat allemaal vlak langs de weg! Als slotakkoord stond er helemaal  op het einde nog één zielige kraanvogel langs de weg. Die zie je nooit alleen, maar altijd in groepen.

We overnachten bij een ander monasterio en toen we ’s morgens verder reden, zagen we dat  met borden  uitkijkplekken  voor kraanvogels werden aangegeven. La Serena is dus ook een gebied waar  kraanvogels op hun weg naar Afrika voorbijkomen.  

Daarna ging het echt richting noorden. Langs Trujillo richting Palencia, naar het gebied rond de rivier de Taag. Daar ligt het 18.000 ha grote natuurgebied Monfraguë, waar we al vaker waren geweest.

Na La Serena hadden we de smaak te pakken, dus boekten we voor zondagmiddag  een tour met gids door dit park. Als eerste natuurlijk naar de gieren rots. DE lucht daarboven is letterlijk vol met gieren, wat toch elke keer weer indrukwekkend is. De gids wees op het onderscheid tussen de verschillende soorten, toen er opeens een slechtvalk tussen de gieren door vloog. Hij landde in een boom, waarna onze gids hem in zijn telescoop-kijker kon “vangen” en wij hem in alle rust konden bewonderen. Even later "betrapten"   we nog  een zeldzame zwarte ooievaar, die lekker in de zon zijn veren stond te poetsen. Zwarte ooievaars zijn heel zeldzaam, mede omdat ze veel schuwer zijn, dan de normale ooievaars, die bijna bij elke boerderij wel een nest maken.  Daardoor is hun voedselaanbod veel groter dan van hun schuwe zwarte familie, die in veel armere voedselgebieden moeten leven.

We sloten onze excursie af bij een andere grote rots en daar zagen we een paartje Spaanse keizer arenden.   Die hadden we op dezelfde plek een paar jaar geleden heel mooi in de vlucht kunnen bewonderen, maar deze keer bleven ze keurig zitten. Toch kon je in de kijker duidelijk het wit op hun “schouders” zien, waaraan je deze keizerarenden aan kunt herkennen.

Het was voor mij de derde keer, dat ik een excursie in dit natuurgebied meemaakte. Voor Anke was het  al de vierde keer, maar elke keer weer spannend wat we zien.

Morgen gaan we naar Salamanca, een stad waar we graag nog eens doorheen willen lopen. Daarna langzaam verder naar het noorden.



Terug naar het zuiden

17:17, 8/3/2016 .. Link

Dinsdag 8 maart 2016. De datacard voor Spanje is weer geregeld, dus kunnen we nu weer op het internet. De rest van de dag hebben we nog in Cáceres doorgebracht, omdat het geen weer was om een stuwmeer op te zoeken. Vanochtend was de lucht stralend blauw en wij optimistisch naar het dichtstbijzijnde stuwmeer. Daar blies een koude noorderwind  en na een uurtje kwamen de wolken opzetten. Even het weerbericht bekeken en toen besloten om zo’n kleine 100 km naar het zuiden te rijden, want daar zag het er veel beter uit. Nu staan we net buiten de stad Merida in een park aan een stuwmeer. Het is hier zonnig en warm, dus blijven we hier nog wel een poosje.  Als we rond 15 maart in de buurt van Burgos, in noord Spanje zijn, hebben we tijd genoeg om eind maart in Nederland aan te komen.



Trappen naar de trappen

17:16, 8/3/2016 .. Link

Zondag 6 maart 2016

Vrijdag gingen we  over de grens naar Spanje. Het landschap veranderde nauwelijks, maar…… opeens liepen er overal zwarte varkentjes onder de steeneiken. Die zie je dus echt alleen maar in Spanje, terwijl ze in Portugal ook grote gebieden met eikenbomen hebben. Wat verder opviel waren de roofvogels. Zagen we in Portugal  maar heel af en toe een wouw, nu cirkelden er continu één of twee rode wouwen boven ons. Langs de weg was een boer een akkertje aan het omploegen. Op een gebiedje van 20 bij 20 meter zaten 6 ooievaars en wel 20 witte reigers te genieten, van wat de boer boven ploegde. Het zat er letterlijk vol met ooievaars. De amandelbomen stonden vol in de bloei, wat een heerlijk voorjaarsgevoel gaf.

De eerste nacht op de camping boven Cáceres doorgebracht en de volgende dag vroeg naar een groot parkeerterrein, vlak bij de oude binnenstad van Cáceres, gereden, ook toegestaan voor campers. Vandaar de oude stad gaan verkennen. Weer de “bekende “ monumenten van de geschiedenis van Spanje. Romeinse bouwwerken, Moorse invloeden, heel veel kerken en paleizen van de heersers. In één van de paleizen van de stichting Mercedes Ballestero was een expositie van kopergravures van Goya. Niet om vrolijk van te worden, want hij legde naast de oorlogsellende ook alle andere menselijke ellende  op zijn kopergravures vast. Daarna waren we wel aan een drankje toef en hebben we een glas Cava op Kitty en haar pups gedronken en van een  heerlijke lunch genoten. Cáceres staat bekend om zijn goede keuken en dat hebben we gemerkt. Het was de eerste keer dat we in Spanje zo goed hebben gegeten!

De wandeling berg af terug naar onze camper was daarna heel nuttig om weer bij te komen.

Zondagochtend eerst bij een grote Carrefour inkopen gedaan en daarna weer de natuur in. Vlak buiten Cáceres ligt een groot open landbouwgebied waar grote groepen Trappen voorkomen. Wij hebben er een baltsplek ontdekt en daar gingen we weer even langs. Parkeren aan een meertje en op de fiets verder. Voor het eerst hadden we twee fietsen mee, omdat we de kennel voor Bracken niet mee hoefden te nemen. Nu heeft mijn fiets elektrische trapondersteuning, wat nu goed uit kwam, omdat Anke soms last van haar knie heeft. Maar ze was sociaal en heeft mij aan een hondenlijntje de heuvels op getrokken! 

We hadden geluk en zagen eerst een kleine groep Grote Trappen, even later een tiental wegvliegen en na de landing heel mooi baltsgedrag lieten zien. Prachtig hoe de mannetjes zich bijna “opblazen”, en bijna twee keer zo breed worden. Trots pronkend met hun prachtige witte staarten.  Elke keer weer fraai  om mee te maken.

Morgen wachten we het weer af. Gaan eerst in Cáceres nog een datacard voor het internet kopen, zodat we weer contact met de buitenwereld kunnen onderhouden. Daarna hebben we meerdere opties. Bij zonnig en warm weer, naar een stuwmeer in de buurt en bij wolken naar Trujillo, een stad hier in de buurt. Jaren geleden waren we al eens in deze stad,  maar we willen er nog wel eens rondkijken.



Aan het grootste stuwmeer van Portugal

18:40, 3/3/2016 .. Link

Donderdag 3 maart 2016. We staan nu al twee dagen aan dit stuwmeer. In het museum van Luz vonden we niet alleen informatie over de verplaatsing  van het dorp, maar ook over dit stuwmeer. Het is in 250 vierkante kilometer groot met een kustlijn van 1200 km. In het noorden torent het vestingstadje Monsaraz  er hoog bovenuit. In Monsaraz komen we om de zoveel jaar om pantoffels te kopen. Van echte schapenvacht gemaakt en alleen maar in één speciaal winkeltje in dit stadje te koop.  Op ons plekje in Luz zien we Monsaraz liggen.

Het museum was best interessant, want dit stuwmeer is pas in 2002 “volgelopen”. Toen ging het hele dorp Luz onderwater . Op een film zagen we de problemen van de oudere bewoners, die heel erg gehecht waren aan de plek waar ze waren geboren en hun hele leven hadden doorgebracht. Aan die nieuwe, moderne woning wennen leek hun heel zwaar en dat zal ook wel zo zijn. We zagen dat het kerkje van het oude dorp werd gesloopt, wat niet altijd gebeurt als men een dorp onder water zet. Toen we in Tignes in Frankrijk gingen skiën bleek dat dit een nieuwe versie van Tignes was, want het oude lag in het stuwmeer. Bij laag water stak de torenspits er soms boven uit!

Hier kan dat dus niet, maar ze hebben het kerkje exact nagebouwd. Zelfs de ooievaars nestelen weer op het dak! In het museum was een venster, waardoor je precies uitkeek op de plek waar het oude dorp had gelegen. Toen wij daardoor uitkeken vloog een hop alsmaar heen en weer voor het venster, net of hij er doorheen wilde. Ik heb er door het raam een paar mooie foto’s van kunnen maken.

Aan het stuwmeer stond nog een camper van Engelsen. Die hebben we ’s middags op de borrel uitgenodigd. Heel gezellig. Zij kwamen uit de Yorkshire Dales en gingen al bijna heel hun leven in Portugal op vakantie. Hij ging daar wel mee als drijver op de grouse moors. Hij vertelde ons dat hij die ochtend een otter had zien zwemmen. Vanochtend met het uitlaten van Bracken vond ik vlak bij onze camper de verse resten van een grote vis. Die otter moet dus bijna naast ons zijn maaltje hebben opgepeuzeld. Morgenochtend vroeg gaan we voor het raam zitten om te zien of dit zijn vaste eetplek is.

Van Charlotte krijgen we goede berichten door over Kitty en haar 8 pups. Moeder en kinderen maken het goed, na een wat moeizame start. Maar dat heb je als de pups met een keizersnee worden geboren.

Het is hier stralend zonnig weer, met bijna 40 graden in de zon en 20 in de schaduw. Morgen blijft het nog zo, maar zaterdag kunnen er wat wolken komen.  Dan breken we hier op en gaan over de grens naar Spanje, naar Caceres. Vandaar gaat het dan heel langzaam noordwaarts.



Kinderen en puppies

11:01, 2/3/2016 .. Link

Woensdag 2 maart. Op Pomarinho was het als vanouds, behalve dan dat er een jong echtpaar als beheerders waren gekomen. Een jongeman van ca 15 jaar kwam langs om ons in te schrijven en vertelde ons dat zijn moeder net naar het ziekenhuis was gegaan om te bevallen!!! Haar ouders bleken naast ons te staan en vertelden dat hun dochter, van 43 jaar, inderdaad nog een kind kreeg. Ze waren er zichtbaar nerveus van. Gelukkig liep het allemaal goed af en werd er een gezonde dochter geboren.

We hadden de zonnige dag op de camping benut voor de was en toen die droog in de kast(jes) lag, kon het gaan regenen. En dat deed het dan ook een hele dag lang. Anke besloot tot een z.g. pyama-dag en ik liet tussen de buien door Bracken uit.

Omdat de weersberichten voor het zuiden van Portugal er goed uitzagen, besloten we naar ons favoriete stuwmeer te rijden.  Bij dit Barragem de Odivelas  komen we al jaren. Je kunt er heerlijk vrij staan en voor de hond is het een paradijs. We konden het niet laten om weer eens ouderwets met Bracken te trainen.  Hij genoot en wij ook! Omdat Kitty was uitgeteld, hebben we eerst uitgeprobeerd of we wel telefoonontvangst hadden. Ik meende mij te herinneren dat dit voorheen niet zo was, maar…… gelukkig hebben de Portugezen hun netwerk ook sluitend gemaakt, want nu was er perfecte ontvangst zowel voor de telefoon als voor 3 G internet.

Maandag kwam dan het bericht dat Kitty moeder was geworden van 8 pups: 5 teven en 3 reuen. Ze waren met een keizersnee geboren, dus was het afwachten wanneer Kitty’s moederinstinct “vrij “ zou komen. Gelukkig begon ze in de eerste nacht de pups al te verzorgen. NU maar hopen dat alles verder goed gaat.

Wij hebben in ieder geval 3 dagen van heerlijk zonnig weer kunnen genieten. In de schaduw 23 graden in de zon ruim 30! Gisteren zijn we weer verder getrokken. Naar een nieuw stuwmeer ietsje noordelijker en tegen de Spaanse grens aan. Onderweg hebben we onze ogen uitgekeken. Dan weer enorme hoeveelheden vleeskoeien, gevolgd door immense wijngebieden, afgewisseld met eindeloze olijvenboomgaarden. Tussendoor nog grote tarwe akkers. Alles zag er zeer welvarend uit. Vanwege de ruimte zag het er niet Portugees, maar eerder Spaans uit. Maar ja we zitten hier ook bijna in Spanje. Dat het een grensstreek is zie je ook aan alle dorpjes en stadjes. Hoog boven alles uit zie je overal  forten en  oude stadsmuren.  

Nu zitten we in Luz, een compleet herbouwd dorpje, want het oude ligt onder water in het stuwmeer. Ze hebben het compleet met stierenvechtersring herbouwd. Ik weet eigenlijk niets over stierenvechten in Portugal, maar als ze hier een spilsplinternieuwe arena neerzetten, moeten er toch wel gevechten zijn. Gaan we op internet maar eens nazoeken.  We gaan eerst maar eens een kopje koffie drinken in het dorp en het museum(pje) over het oude en nieuwe dorp bekijken.



Mimosa plekje

11:21, 26/2/2016 .. Link

Dinsdag 23 februari 2016. We staan inmiddels aan ons derde stuwmeer, maar nu wel op het meest ideale plekje wat je je maar voor kunt stellen. Op een schiereilandje naast een mimosaboom ( speciaal voor Anke!) en de opkomende zon die ons opwarmt.

Vanaf de Douro via binnenweggetjes zuidwaarts gereden. TomTom gaf aan dat wij over 100 km ruim twee en een half uur nodig zouden hebben. Dat klopte helemaal. Gelukkig was er heel weinig verkeer op onze route, dus konden we in wandeltempo van de omgeving genieten. In de Douro vallei zie je dat  de wijngaarden tot boven aan de heuvels doorlopen, maar langs de zijrivier was dat meteen anders. Veel vaker ook olijfbomen in plaats van wijn, wat kon wijzen op slechtere bodem of minder zon.

Nu hebben we een grote koelkast met vriesvak, zodat we dagen onderweg kunnen zijn, zonder een winkel nodig te hebben. Als we een mooi plekje zien, kunnen we daar meteen blijven.

En dat deden we. Met de zon hoog aan de hemel was het er prima uit te houden. In de zon gaf de thermometer 30 graden aan.

Deze hoek van Portugal kenden wij nog helemaal niet. Als wij, vanwege de satelliet problemen, niet naar Porto waren gegaan, hadden we voor deze route ook niet gekozen.  Een heel afwisselend landschap, bergachtig, maar nadat we over de Taag rivier waren, opeens heel vlak. We konden wel 90 km per uur rijden, terwijl we in de bergen meestal niet boven de 40 kwamen. Even wennen!

Morgen wordt er regen voorspeld en zoeken we een camping op. Hier in de buurt is een Nederlandse camping, waar we bijna elk jaar wel een keer langs gaan. Het is een beetje “thuiskomen”. Op deze camping kreeg Marsa, een paar jaar geleden, een maagtorsie. We kregen toen alle hulp en mochten haar met de auto van de eigenaar naar de kliniek brengen, waardoor ze sneller kon worden geholpen en het overleefde.

Daarna weten we niet precies in welke richting we verder trekken. Hangt ook van het weer af, want we hebben nog een hele maand, dus naar het noorden hoeft nog niet. Als we hier de grens over steken zitten we meteen in de Spaanse Extramadura, een gebied waar we graag naar toe gaan, als het weer het toelaat. Het ligt nogal hoog, waardoor het ’s nachts tot onder het vriespunt kan afkoelen. We hebben goede verwarming, maar zoeken de kou niet echt op.



Satelliet doet het weer!

19:51, 19/2/2016 .. Link

Vrijdag 19 februari. Het is gelukt. Onze schotel doet het weer. Maar….. dat was niet zo eenvoudig.

Dinsdagavond waren we al op het bedrijventerrein  aangekomen, omdat we niet het risico wilden lopen in de ochtendspits van Porto vast te komen zitten. De eigenaar van het bedrijf sprak perfect Engels, wat een groot voordeel was, want de oplossing was niet zo simpel. Na eerst de gebruikelijke tests te hebben uitgevoerd, werden er onderdelen vervangen en toen dat ook niet hielp, werd contact met Duitsland opgenomen, met het bedrijf wat de Oyster schotels produceert. Helaas hebben Duitsland en Portugal afwijkende werktijden, plus het uur tijdsverschil maakte dat het probleem woensdag niet kon worden opgelost. Geen probleem, wij mochten op het bedrijfsterrein overnachten en kregen zelfs stroomaansluiting. DE volgende ochtend kwam Duitsland met de oplossing: de black box, die alles aanstuurt, moest vervangen en hoera…… toen werkte alles weer.

Alles viel onder de garantie en hoefden we dus niets af te rekenen. Anders was het een dure grap geworden, want er is meer dan een hele dag aan gewerkt!

Na twee dagen op een industrieterrein waren we wel aan wat vrijheid toe. Dus snel landinwaarts gereden. Nu valt dat rond Porto niet mee, want het is daar heel dicht bevolkt. Nog dichter dan bij ons en dat wil wat zeggen. Na een paar uur vond3n we een prachtige plek, waar we uitkeken op het stadje Penifel. ’s Avonds leek het net of we in een vliegtuig zaten en op de lichtjes onder ons uitkeken.

Die heerlijk heldere nacht zorgde er wel voor dat we  ’s ochtends de ramen moesten krabben. Ook het gras naast de camper zat vol rijp. Maar  de zon warmde alles snel op. Nu gaan we langzaam weer wat naar het zuiden . We volgden een binnenweg door de bergen met prachtige vergezichten. Zeker toen we opeens onder ons de Douro rivier zagen liggen met aan beide kanten alleen maar wijnbouw.

We vonden een plekje voor de lunch aan de rivier, met bovenop de berg aan de overkant een immense grote Zorro afbeelding van het bekende merk Sandeman. We moesten dus wel een portje gaan drinken. In het laatste zonlicht op een terrasje lukte dat best. Wat opviel waren de stroom busjes met daarin de werkers uit de wijngaarden. Het konden Portugezen zijn, maar ook net zo goed mensen uit het Oostblok, want er waren opvallend veel oudere vrouwen bij.

Morgen gaan we verder naar het zuiden, met als doel een stuwmeer. Bracken heeft hier langs de Douro wel goed vrij kunnen lopen, maar we zoeken nu een plek waar we ook wat met hem kunnen werken. Hij moet tenslotte ook wat genieten.



Na storm en regen komt zonneachijn

21:32, 16/2/2016 .. Link
Dinsdag 16 februari. In Portugal kan het weer heel snel omslaan. Dat heb je als je in een land bent dat aan de oceaan grenst. Naast mooi weer, willen wij ook graag wat bekijken, dus nemen we soms het risico om in de regen te belanden. Vrijdag reden we naar Obidos, omdT dit dicht in de buurt van ons beroemde kippenrestaurant is. Het werd weer eens tijd voor de was en in Portugal, was ons opgevallen, dat de Intermache Supermarkt was- en drooggelegenheid aanbod bij hun supermarkten. Dus in Obidos naar een Supermarche gezocht en gevonden. Maar de winkele was gesloten, dus geen was. Dan maar eerst naar het kippenrestaurant. Dit ligt in een heel typisch dorpje bij een zoutwinning. Ver van de kust verwacht je geen zoutwinning, maar hier komt het zout uit een ondergrondse rivier, die het zout uit het gesteente spoelt. Dit water is 8 maal zouter dan zeewater. Vroeger haalde men het water met de hand naar boven, maar nu gaat het met behulp van pompen, die het zoute water naar het dal pompen, waar het water door de zon verdampt en het zout achterblijft. Dit zou hier is voor 98 procent zuiver NaCl en dus erg zout! Hebben wij gemerkt toen wij er in de camper ons eten mee hebben gekruid. Want zout moet je daar kopen. Niet alleen erg zuiver, maar ook gemengd met kruiden te koop. Daarna naar het kippenrestaurant. Er was nog precies zoals we het ons herinnerden en gelukkig waren de mini- kippen nog net zo lekker als de eerste keer. Na deze heerlijke maaltijd terug naar de kust. Op nog geen 3 km van het strand lag een camping. Anke uitgestapt om txe vragen of ze naast wasmachines ook een droger hadden. En ja wel! Wij dus gestopt en de was gedaan met de bedoeling om dan zondag verder naar het strand te gaan. Midden in de nacht worden we wakker omdat onze camper heen en weer staat te schudden. Een heuse storm, die zelfs op de beschutte camping vol tekeer ging. De hele zondag ging het door, zodat wij ons niet op de weg waagden. DE weersberichten gaven vanaf maandag beter weer, dus wij maandagvroeg naar het noorden richting Porto. Daar is de importeur van de Oyster satellietschotels, die wij nodig hebben omdat onze schotel nog steeds niet werkt. Afspraak gemaakt voor woensdagmorgen, dus op maandag halverweg gereden en een mooie plek aan de kust gevonden. Stralende zon, zodat we eindelijk weer eens buiten konden zitten. Dinsdagmorgen was het nog beter en het was dan ook jammer dat wij rond drie uur moesten opbreken om naar Porto te rijden. Omdat wij niet over de betaalde autowegen rijden, moeten we veel binnenwegen , die door alle dorpen en stadjes gaan, nemen en dat duurt. Maar we hadden uitgerekend, dat we er voor donker konden zijn. Helaas...... onderweg kregen we met wegwerkzaamheden te maken en kwamen in de eerste file van onze vakantie terecht. Stapvoets ging het door de stad en na driekwartier begon er eindelijk schot in te komen. Om de beurt moest het verkeer langs dezelfde kant van een rotonde. Er stond een stoplicht, maar ook een mannetje in een geel vestje, die er zich mee bemoeide. Het licht stond nog op groen toen hij onze rij begon tegen te houden, maar de auto voor ons reed gewoon door, waardoor het mannetje helemaal door het lint ging. Hij rende voor onze camper langs naar het stoplicht, maar door de zon kon hij niet zien of het op rood of op groen stond. Achter ons werd druk getoeterd en wat het mannetje ook probeerde , reden wij gewoon door. Het gevolg was dat we in het donker in Porto aankwamen. Best een grote stad met een drukke avondspits. Anke reed, maar gelukkig konden we op de ringweg nog wisselen, omdat zij in het donker minder ziet. Nu staan we op de parkeerplaats voor het bedrijf waar we morgenvroeg moeten zijn. Net heerlijk gegeten en een goed gevoel omdat we geen stress hebben om morgenvroeg op tijd hier te zijn. Jullie horen wel hoe het afloopt.

Weersomslag

19:50, 11/2/2016 .. Link

Donderdag 11 februari 2016

In mijn laatste bericht schreef ik over de geplande wandeling. Daar hebben we inderdaad aan meegedaan, want het weer was prima. Heerlijk door de heuvels gelopen, met heel fraaie vergezichten. Bracken was mee en kon bijna de hele wandeling van ruim 2,5 uur vrij rondlopen. Er waren twee andere honden mee. Een oudere teckel en een bastaard, beide teefjes, dus geen probleem. Ons gezelschap bestond naast ons beide uit de campingbeheerster ( Francaise), een Duits echtpaar, een oudere ( 80 +) Fransman en een Engelsman van onze leeftijd. De Fransman en de Engelsman reisden beide op hun eentje.  Onderweg bij een geneeskrachtige bron natuurlijk water gedronken, want je weet maar nooit! Daarna bij de camper heerlijk lui in de zon gezeten.

Op maandagmiddag was er een gemeenschappelijk lunch gepland, waarbij iedereen, die dat wilde iets te eten klaar zou maken. Na overleg met de “buren” koos Anke voor een pastasalade.  Nu doet zij alles op gevoel, dus ging er van alles in de pasta, wat je in geen enkel recept terug kunt vinden, maar ………. het smaakte  heerlijk. De eigenaar van de camping grilde grote hoeveelheden vlees, de wijnglazen werden continu bijgevuld en de stemming was perfect. De Duitsers spraken Frans, de Fransen Duits en wij alles door elkaar. Zelfs de Engelsman deed zijn best in het Frans. Prima happening en iedereen voelde zich uiteindelijk een Europeer!

Dinsdag weer een stukje naar het zuiden gereden, want Anke wilde graag nog eens naar Cabo de Vincente, het meest westelijke puntje van Portugal. Daar sta je 50 meter hoog op de rotsen en zie je de zon ondergaan in de Atlantische oceaan. Heel mooi. Toen we hier jaren geleden waren stormde het zo, dat ik niet te dicht langs de kant durfde te parkeren omdat ik bang was het water in te waaien. Nu hadden we een rustige nacht, met enkel een briesje terwijl het licht van de vuurtoren wakend om de zoveel seconden over onze camper scheen.

Nu zijn we onderweg naar het noorden en staan we voor de nacht in Odemira, een oud Moors stadje. Hier vonden we een telefoonwinkel, waar we een datacard voor ons wifi apparaat konden kopen, omdat onze Spaanse kaart hier niet werkt. Nu kunnen we weer onbeperkt online!

Ook kon ik mijn bril recht laten zetten, want dat was nodig nadat Bracken in een enthousiaste bui mij vol in mijn gezicht was gesprongen, waarbij een neusbeschermer kapot ging en mijn bril helemaal scheef stond. De vrouw, die de bril repareerde wilde er helemaal niets voor hebben. Terwijl ik toch duidelijk geen vaste klant van haar was.

Alles is hier trouwens een stuk goedkoper dan in Nederland. Twee kopjes koffie voor  1.20 euro!

De dieselprijs is hier 95 cent, iets duurder dan in Spanje , want daar hebben we zelfs een keer voor 89 cent getankt. Doen we onze normale boodschappen in de supermarkt, dan valt het ook op dat het goedkoper is als bij ons. Geen wonder dat veel Engelsen hier tot 6 maanden per jaar verblijven en alleen maar teruggaan omdat ze anders moeilijkheden met hun ziektekostenverzekering krijgen. Dat vertelde de Engelsman, die met ons mee wandelde tenminste. Hij had zijn huis in Wales verkocht en woonde nu het hele jaar in zijn camper, ook als hij voor een half jaar terug naar huis ging. Zo hebben we er wel meer ontmoet, vaak wel Engelsen. Nog nooit een Duitser of Nederlander die dat deed.

Morgen gaan we langzaam verder noord. We hebben van Anke’s broer het adres gekregen van een kippenrestaurant, waar we jaren geleden met hem eens waren eten. Nog nooit zo lekker kip gegeten als daar. Dus gaan we er zondag weer eens langs. Nu de weersverwachting voor de komende dagen niet zo best is, gaan we ons wat meer op binnen activiteiten richten. Na zondag wordt het weer warm en dan gaat het luie leven weer beginnen.



Doņana en Engelsen

17:21, 6/2/2016 .. Link

Zaterdag 6 februari 2016. We zitten dan eindelijk in Portugal. Maar we hebben er de tijd voor genomen, omdat we tijdens onze excursie in het natuurpark Doñana Engelsen hebben ontmoet, met wie we een paar dagen hebben doorgebracht.

Maar eerst onze ruim drie uur durende tocht door dit natuurpark van wel 100.000 ha. Om even aan te geven hoe groot dit wel is: ons nationale park De Hoge Veluwe is maar 800 ha.

Omdat wij voor het zuidelijke deel hadden gekozen, begon de toer met een rit van ruim 30 km over het strand naar de monding van de Guadalquivir. Deze rivier stroomt door Sevilla naar het zuiden, de oceaan in.  Het hele stuk onder Sevilla, ca 80 km, is er geen enkele brug, want het gebied van Doñana bestaat voor een groot gedeelte uit een soort moeras, waar geen enkele weg mogelijk is.

Wel schijnen er enkele doorwaadbare plaatsen te zijn, want de pelgrims naar El Rocio steken wel de rivier over. Langs het strand waren enkel meeuwen en wat strandlopers. Niks bijzonders op één heel zeldzame meeuwensoort na: de Audouins meeuw, die alleen in zeer afgelegen gebieden broedt. Op dit strand komen alleen de excursiebussen voorbij, maar niemand mag langs het strand uitstappen, zodat er geen verontrusting is.

Vanaf het strand, langs de rivier de verschillende landschappen door. De duinen rukken steeds verder op en bedekken daarbij complete dalen, met hoge  dennenbomen. Waarna daar achter weer nieuwe dennen de kans krijgen om later ook weer te worden bedolven onder het zand. We zagen opvallend veel wilde zwijnen, dam- en edelherten. Reeën komen hier niet voor, wel de lynx, maar die leeft hier hoofdzakelijk van konijnen. Weinig vogels, ook niet de Spaanse keizerarenden, die hier meerdere nesten hebben. In de bus kwamen we in contact met een Engelsen, die ons de tip gavn om onze camper voor de nacht bij hun hotel neer te zetten. Zij logeerden in een z.g. Parador, één keten van zeer luxe hotels, maar naast dit hotel was een grote parkeerplaats voor de bezoekers van het nabijgelegen strand, dus plaats genoeg.

De Engelsman zou ons voor rijden en dat ging niet zonder problemen. Het was al bijna donker toen wij van de excursie terugkwamen, dus ik reed omdat Anke in het donker slecht ziet. Dat deed onze Engelsman schijnbaar ook, want onderweg stopte hij zeker drie keer langs de, toch wel drukke hoofdweg, om ons te komen zeggen dat hij de afslag naar de Parador niet exact meer wist. ‘Wij wisten uit ervaring dat elke Parador duidelijk met een bord staat aangegeven en dat bleek ook zo te zijn. De camperplek was prima en we hadden een paar hele gezellige avonden met twee Engelse echtparen in de bar van het hotel en overdag heerlijk met Bracken langs het strand gewandeld.

Vóór we wegreden kwam Anke in gesprek met Nederlanders, die net uit Portugal waren gekomen. Zij gaven ons een tip om naar Tavira te gaan en daar de bordjes naar een Parc natural te volgen. En dat deden we.

Bij de grens zagen we politie staan en alle campers moesten langs de kant. Wat bleek? Er kwamen vrouwen langs met de vraag of wij 10 minuten tijd hadden om wat vragen te beantwoorden. Het ging over zaken, die voor mensen met een camper  van belang waren. Een goed initiatief, want steeds meer mensen toeren met een camper door Spanje en Portugal en veel dorpen, steden en particulieren spelen in op de behoefte aan plaatsen, waar overnacht kan worden.

Daarna door naar Tavira, waar wij zonder problemen de mooie camperplek aan de kust vonden. Veel ruimte voor Bracken en….. voor ons als extraatje: je kon er bij eb fantastisch mosselen plukken. Ik kan er helaas niet goed tegen, maar heb voor Anke een pan vol prachtige, vette mosselen van de rotsen geplukt. We hadden die avond dus mosselen als voorgerecht en zalm als hoofdgerecht. Weer genoeg vis voor een hele week! Als extraatje zagen we ook nog een hop langs vliegen, wat toch altijd een fraai gezicht is.

Na twee nachten vonden we het genoeg. Het weer was wat minder en ons volgende doel was het stadje Monchique, dat fraai in de bergen ligt. Onderweg overal bloeiende mimosa, wat Anke altijd helemaal blij maakt! Omdat wij geen registratiekastje of prepaid autowegkaartje hebben, moest Tomtom ons via heel veel kleine landweggetjes naar ons doel brengen, wat een boeiende trip opleverde. Nu staan we op een fraaie camperplek, met alle faciliteiten incl. Wifi en genieten we van een fraai uitzicht. De eigenaren zijn Frans en heel behulpzaam. Eerst kwamen ze langs om te vragen of we nog iets uit de supermarkt nodig hadden, want daar gingen ze naar toe. Nu net kregen we te horen dat er morgenvroeg een wandeling door de heuvels staat gepland. Kijken of we daar zin in hebben. Het is tenslotte zondag.



Paarden en muildieren in El Rocio

18:40, 31/1/2016 .. Link

Zondag 31 januari. Vanochtend buiten in de zon koffiegedronken en genoten van de ooievaar, die recht over ons heen naar zijn nest vloog. Even later hoorden we het klepperen van de begroeting van de achterblijver. Wat is het heerlijk om in januari al van zon en warmte te kunnen genieten. We voelen ons duidelijk bevoorrechte mensen!

Ons plan om door te rijden naar Portugal moest worden aangepast vanwege de weersverwachting daar. Dus besloten we om langer aan de Spaanse zuidkust te blijven. Onze eerste stop was Conil de la Frontera, een stadje aan de kust met prachtige plekjes om met de camper te staan. De rivier, die over het strand de oceaan in loopt, heeft ons de afgelopen jaren veel goede trainingsmogelijkheden voor Bracken geboden. Nu we niet meer fanatiek met hem hoeven te trainen, blijft het natuurlijk fijn om daar met hem te wandelen. Een paar dummies in de rugzak gaan natuurlijk wel mee, want hij vindt het altijd nog fijn om iets te doen. Na twee dagen weer op weg met als doel het natuurpark Doñaña. Daar kun je met een gids het grote moerasachtige terrein in, in een speciaal daarvoor gebouwde bussen. We hebben ooit het meest noordelijke stuk bezocht, met als hoogtepunt verse sporen van een lynx! Nu wilden we dan het zuidelijke deel bezoeken. Hoogtepunt 35 km ongerept strand en duinenrij en dat in een toeristisch land als Spanje. Maar op het moment dat we de afsloegen van de grote weg en in een file terechtkwamen, begrepen we dat er iets aan de hand moest zijn. Overal paardenkarren, vierspannen muildieren en heel veel ruiters. Allemaal op weg naar het zuiden en dat kon alleen maar betekenen dat er iets gaande was in het dorp El Rocio. Ik heb daar al eerder over geschreven. In dit dorp is elk jaar met Pinksteren een grote processie , waarbij het beeld van de maagd del Rocio, dat in de kerk hangt, door een grote menigte door het dorp wordt gedragen. Bijna een miljoen mensen komen hier jaarlijks naar toe. Traditioneel per koets, te paard of te voet en dat allemaal in traditionele klederdracht.

Nu was het wel geen Pinksteren, maar toch waren er duizenden mensen te paard of met een koets fop weg naar El Rocio. Gelukkig konden we nog een plek op de enige camping van het dorp krijgen.

Daarna met Bracken te voet naar het spektakel. En dat was het. Vanwege de processie met alle paarden en muildieren kent het dorp alleen maar zandwegen. Die stonden links en rechts vol geparkeerd met auto’s  en paardenkarren in alle soorten en maten. Ook de grote open velden rondom het dorp stonden vol. In het dorp waren alle koetsen en ruiters onderweg naar de grote kerk. De mannen in het zadel met hun vrouwen schrijlings achterop. Ook zag je veel vrouwen in de amazone zit. De meest prachtige paarden, waaronder een paar tweespannen met Friesen!  Die hebben tenslotte ook Andalusisch bloed. Verder heel veel muildieren, die hun last door de mulle zandpaden trokken.  Na het kerkbezoek werd in een speciaal gebouw door iedereen een kaarsje opgestoken. Maar voorafgegaan door een hele ceremonie bij een wijwatervat met afbeelding van de Virgin El Rocio.

Veel familieleden  waren meegekomen en zaten op de terrassen te zingen, ondersteund door het ritmische  handengeklap, wat bij de flamenco hoort. En er werd gedanst, door oud en jong.

Na een glas wijn en tapas, vonden wij het genoeg. Het was zoveel lawaai dat wij er moe van werden. Bracken  had nergens last van. Al dat lawaai en al die paarden deden hem niks. Wat een hond!

Nu is het zondag laat in de middag. De hele dag reden er paardenwagens langs onze camping om de duizenden paarden en hun berijders, weer terug naar huis te brengen. Heerlijk om te zien hoe de Spanjaarden hun tradities in ere houden en er van genieten!

We moeten nog even hier blijven, want dinsdag kunnen we pas mee met een Engelstalige excursie in het nationale park. Hoop dat we nu misschien een lynx gaan zien. Jullie horen het wel.



Gibraltar

18:14, 27/1/2016 .. Link

27 januari.  Onderweg zagen we opeens de rots van Gibraltar verschijnen. Toch een indrukwekkende rots! Meteen zie je dan Marokko aan de overkant liggen. Zo dichtbij, dat je het idee zou kunnen krijgen er snel even naar toe te zwemmen. W zijn nu langzaam onderweg naar Portugal. Onderweg van de oostkust kom je dan door de Sierra nevada, waar de sneeuw nog volop aanwezig was. Opvallend was dat de stad Granada helemaal in de smog lag. Wij reden er op de autoweg langs en daar zaten we volop in de On, maar de hele stad onder ons lag onder een dichte deken van smog. Nooit eerde hier gezien.

Langs de weg zagen we een open loopstal met heel veel Friese melkkoeien. je ziet hier nooit een beest en dan deze grote loopstal. Lijkt ons niet genoeg om de alle toeristen hier van verse melk te voorzien, want volgebouwd is het hier wel.

Onderweg hadden we voor het eerst de airco aan. Met de zon op de voorruit was dat echt nodig. 

Voor de overnachting hadden we een plekje aan een stuwmeer gevonden. Er alg volop droog hout, dus. ' s avonds een prachtig kampvuur gemaakt. Glaasje wijn er bij en je waant je ver van alle civilisatie. 

Onderweg boven Malaga zagen we de eerste ooievaars op hun nesten zitten. Op elke electrisiteitspaal zaten een of meerdere nesten. Iets hoger de bergen is was de lucht vol zwaluwen. Het is hier dan ook degelijk zomer. De bloemen bloeien en de vlinders vliegen rond. 

Nu zitten we op een camperplek aan de Atlantische oceaan, wnt we hebben Gibraltar achte ons gelaten. Een prachtig strand om met Bracken te wandelen en een zonnig plekje voor ons. Anke gaat nu koken. Deze keer een marokkaanse tajin! We eten oeverigens voortreffelijk. Gisteren als voorgerecht Foie Gras met een zoetere wijn, daarna varkenshaas gevuld met Foie Gras , verse doperwten ,nieuwe Spaanse aarappelenen een verse mango na. Morgen nogmaals varkenshaas met blauwe kaas, verse snijbonen en gebakken aardappelen. Ik heb de camperkok al haar eerste ster uitgereikt.  

Jullie zien wel dat het leven hier goed is. 



Goed bericht!

17:05, 22/1/2016 .. Link

Vrijdag 22 januari. Net een mail van Charlotte ontvangen dat Kitty drachtig is!!!!!  NU maar aftellen tot begin maart. We gaan er toch straks maar een glas op drinken. Bij het vuur, want we hebben net hout gesprokkeld om straks op het strand aan de Middellandse zee, een vuurtje te gaan stoken. We stann nu al een paar dagen aan de kust aan de Cabo de Gata op een plek waar we al vaker zijn geweest. Een heerlijke plek, vlak aan het strand met een heerlijk wandelgebied er naast. Bovendien is dit een van de mooiste plaatsen die ik hier in Spanje ken. Vanaf het strand loop je zo tussen de palen in een oase en voel je je helemaal in Marokko. Dan sla een hoek om en zie je alleen maar witte eucalyptis h bomen en waan je je meteen in Australie. Gekker kan het niet, maar het is echt waar. Volop aloe vera planten maken het beeld nog exoticer. Mijn lievelingsplke in het zuiden van Spanje, wat ook nog eens in het zonnigste deel van Spanje ligt.

Anke is inmiddels weer helemaal opgeknapt, We hadden even gedacht dat we terug moesten naar de kliniek, want haar darmen kwamen met moeite op gang. Veel verse dadels gekocht en met veel olie gekookt en toen ging alles weer als vanouds. Ze heeft alleen en compleet blauwe ( inmiddels als gele) arm want  het inbrengen van het infuus verliep niet soepeltjes. Maar verder alles OK!

Het weerbericht voor Spanje en Portugal ziet er de komende 14 dagen prima uit. Dus hebben we plannen om langzaam naar het weste te rijden, omdat we heel graag naar Portugal willen. Dat luKt niet elk jaar, vanwege het weer, dus als de weerberichten goed zijn, moeten we de kans benutten.

We zien er inmiddels al gezond, gebruind uit. Wat wil je als je bijna de hele dag buiten in de zon kunt zitten. Bracken heeft ook al weer een prachtige zwarte neus. Thuis ziet zijn neus er  in de winter wat vaal uit, maar hier glimt hij als een spiegel. 

Vanavond na ons vuurtje gaan we in het dorpje vis eten. Ze hebben nog een aantal vissersboten, die we elke dag uit zien varen, dus willen we ook eens proeven wat ze zoal vangen.  Maar hier gaan de restaurants pas om half negen open, vandaar dat er tijd genoeg is om eerst een glas op Kitty te heffen bij ons vuurtje.



Naar de dokter

18:13, 16/1/2016 .. Link

Zaterdag 16 januari 2016

Na een paar drukke dagen hebben we voor het weekend een camping, hoog in de bergen, aan de Middellandse zee gevonden. De was gedaan, heerlijk in de zon gezeten en nu in de camper jullie even bijpraten.

Vanuit het Don Quichotte dorp zijn we naar de kust gereden, naar het bedrijf dat onze satelliet verbinding zou controleren. Het laatste deel van de route voerde ons over een bergweggetje, met duizend  haarspeldbochten, die soms steil en smal waren. Maar we kwamen zonder problemen in het dorpje aan.  Op hun website stond dat ze tussen 9 en 14.00 uur geopend waren, maar toen wij om 4 uur op een groot parkeerterrein voor de deur stonden, toch even gekeken of er iemand aanwezig was. En ja, ze waren er nog en zouden komen kijken.

Maar de vriendelijke man, die langskwam, bleek meer verstand van vaste schotels te hebben,  dan van onze draaibare campersatellietinstallatie. Uiteindelijk was zijn conclusie: er is iets met de kop. Maar zo’n speciale kop als onze schotel had hij niet op voorraad. Wij blij, want we vertrouwden zijn kennis niet helemaal. Hij maakte het weer helemaal goed door geen geld te vragen, omdat hij ons ook niet had kunnen helpen. Al met al een aardige, behulpzame Hollander.

Omdat het inmiddels begon te schemeren besloten we op het parkeerterrein te overnachten. Voor Bracken was er volop ruimte, want ook de hondenbezitters van het dorp kwamen er hun honden uitlaten.

Daarna naar de kust, waar we een camping met alle faciliteiten, die we nodig hadden, uitgezocht hadden. Nu wisten we uit ervaring, dat de kustweg hier erg smal en volgebouwd is en je niet gemakkelijk even links of rechts gaat. Bovendien staan er zoveel borden, dat een campingbord snel over het hoofd wordt gezien.   Dus nu ook weer. Bovendien zochten we tegelijkertijd naar een bordje “Arts”, want Anke had al sinds Frankrijk last van haar maag en darmen. We hadden onderweg in Frankrijk in een dorpje bij een traiteur rillette gekocht. Ik eet dat nooit, want het is mij te vet, maar Anke is er gek op. Deze keer vond ze het niet zo lekker, maar toen was het kwaad al geschiedt! Maag en darmen protesteerden. Maar nu het niet ophield, besloot Anke toch maar eens langs een dokter te gaan. Resultaat: we reden de afslag van de camping voorbij. Even later zagen we een bord van een andere camping, dus die maar gevolgd. Toen we ergens moesten stoppen, vroeg Anke aan voorbijganger of er in de buurt ergens een arts was. Maar ze spraken alleen Spaans, dus geen informatie. Wij volgende daarna weer de campingborden, toen we opeens werden ingehaald door een politieauto die voor ons ging rijden en een stopsignaal gaf. Ik keek meteen of Anke haar veiligheidsgordel wel om had, want dat wil ze nog wel eens vergeten, wat ons in Spanje al veel geld heeft gekost. Maar nee, dat was het niet. De Spanjaarden, die wij naar een arts hadden gevraagd, hadden dit aan de politie doorgegeven en die waren zo vriendelijk om ons daar naar toe te brengen.

“De politie is je beste vriend”, zeggen ze in Nederland, maar hier brengen ze het ook in praktijk!

Anke naar de dokter en ik te voet het stadje in om een Spaanse  Sim Data Card voor mijn Wifi apparaat te kopen. Dan is op internet gaan veel goedkoper als met een Nederlandse kaart. Een truc die we onderweg hebben geleerd.

Terug bij de camper bleek dat Anke bij deze dokterspost niet geholpen kon worden, omdat ze geen Europese Ziektekosten verzekeringskaart had.  Ik heb die jaren geleden eens aangevraagd en krijg die nu , spontaan van mijn verzekering toegestuurd als er veranderingen zijn. Dus moesten we naar het ziekenhuis in Benidorm, dat wij zonder hulp van de politie gemakkelijk vonden.

Na onderzoek en een paar infusen,  kwam Anke in het donker pas weer terug, zodat wij voor de tweede nacht op rij op een parkeerterrein hebben overnacht.

Nu gaat het Anke weer beter, alleen nog een beetje dieet houden, wat niet eenvoudig is omdat we in de koelkast de meest heerlijke paté s uit Frankrijk hebben liggen. Gekookte kip met rijst en worteltjes voor Anke. Ik eet dan ook maar wat sober, om het niet nog moeilijker te  maken. Morgen rusten we nog lekker uit hier op de camping en dan gaat het avontuur weer verder. De weerberichten voor heel Spanje zijn zonnig, dus kunnen we ook terug naar het binnenland. Dat heeft toch onze voorkeur boven de drukke kust.



Spanje 2016

16:57, 13/1/2016 .. Link

We zijn nu bijna een week onderweg en hebben bijna 2200 km gereden. Onderweg in Frankrijk een dag op een camping moeten doorbrengen vanwege een zware storm. Dat heb je in de buurt van de Golf van Biscaja! De golven waren zo hoog, dat de weg naar het strnd was afgesloten. Te gevaarlijk om te dicht bij de zee te komen vonden de agenten, die ons tegenhielden toen we met Bracken naar het strand wilden. 

Nu zijn we in La Mancha, het land van Don Quichotte. We zitten in een cafe waar de wifi code ook Quichjote is. Grappig. Vanuit de camper kijken we op de beroemde windmolens. Maar geen plannen om er tegen te gaan vechten.

Voordat we weggingen had ik mijn  satelliet Tv op de camper nog opneiuw laten instellen door de plaatselijke TV man. Nu blijkt dat er nieuwe instellingen nodig zijn als je zuidelijker dan Bordeaux komt. Dus via internet een afspraak gemaakt met een Hollands bedrijf, wat hier in Spanje satellieten installeert. Want 3 maanden zonder nieuws en weerberichten is maar niks. 

Wat betreft de vogels onderweg hadden we weer alle geluk van de wereld. In Les landes zgaen we langs de weg een paar honderd kraanvogels staan. Zoveel en zo dichtbij hadden we nog nooit eerder meegemaakt. 

Eenmaal in Spanje kijken we latijd uit naar de eerste rode wouw, die we zien. Was dat vorig jaar pas bij Salamanca, dit jaar zagen we de eerste al even voorbij Burgos!

Vannacht bij een geoot benzine station langs de autoweg overnacht. De verwarming moest aanblijven, want het vroor echt. Maar vandaag de hele dag in de zon gereden en zelfs buiten gezeten om te lunchen. Het gaat de goede kant op. Morgen verder naar de kust, richting Alicante, want daar is het volgens het weerbericht het zonnigst.

We melden ons wel weer.



Terug in Spanje!

10:58, 2/3/2015 .. Link

Zondag 1 maart. We zijn weer terug in Europa! We konden kiezen tussen nog een dag aan de Marokkaanse kant van de Middellandse Zee blijven of oversteken naar de Spaanse kant. Omdat het weer niet uitnodigde om buiten te gaan zitten, zijn we naar Tanger gereden om de veerboot te nemen.

Weer een beetje chaotische taferelen bij het inchecken. Ik ben vergeten hoe vaak wij de paspoorten moesten tonen en hoeveel mensen er een taak hadden om ons in te checken en naar de boot te begeleiden, maar wat in Europa door 3 man wordt gedaan, hebben ze hier zeker werk voor 10! Goed, de lonen zijn laag en iedereen moet wat verdienen. Opvallend was de drugshond, die elke auto op hash onderzocht. Toen onze camper aan de beurt  was stapte ik uit om te zeggen dat wij een hond aan boord hadden en of die naar buiten moest komen. Je zag een aarzeling bij de hondengeleider, maar uiteindelijk heeft hij zijn Mechelse herder in het ruim en de gaskast laten snuffelen en toen was het klaar. Je zou denken dat ze in Spanje deze controle doen, maar ik denk dat de Marokkaanse regering liever niet te veel drugssmokkelaars naar Europa willen sturen, dus zelf maar controleren.

In Spanje moest van elke auto voor ons in de rij , de kofferbak geopend worden. Misschien kijken of er ook mensen meegesmokkeld worden?

In onze camper keken ze in alle kastjes en klopten ze op het plafond, om te  horen of daar misschien iets tussen was gestopt. Gek genoeg werd er naar de papieren van de hond niet gevraagd.

Na de klok weer een uur vooruit gedraaid te hebben, zijn we naar de camping gereden, vanwaar we in januari ook waren gestart voor de boot naar Marokko.

En…… we konden op dezelfde plek gaan staan als die keer. Heerlijk op het voeteneind van de camping met een grasveld voor ons om Bracken uit te laten. Het is net of we vrij staan, want we zien hier niets van alle overwinteraars die hier ook staan.

Nu we weer in Europa staan zal ik nauwelijks nog een bericht op mijn weblog schrijven, want hier is alles al bekend. Ik hoop dat iedereen een beetje mee heeft kunnen leven met onze avonturen in Marokko. Het is een land om zeker nog eens naar terug te gaan.

 



Naar Fez en een Romeinse stad

14:50, 28/2/2015 .. Link

Vrijdag 27 februari. Vlakbij onze camping lagen de overblijfselen van de oude Romeinse stad Volubilis. Vroeger de hoofdstad van de romeinse provincie Mauritania. De fransen hadden de stad ontdekt en de opgravingen gedaan. Knap werk  want qua grootte  leek het wel op Pompëi. In de glorie tijd woonden er 20.000 mensen. Zoals Romeinen altijd deden was er, voor de watervoorziening ,een aquaduct naar de verderop gelegen bergen gemaakt. De voorname huizen hadden schitterende mozaïek- vloeren, die bijna allemaal nog in zeer goede conditie waren. Ook had elk groot huis zijn warm bad en een soort solarium. Die Romeinen wisten toen al hoe men goed kon leven. In het stadsdeel, waar de slaven woonden, zag het er heel wat primitiever uit.  Naast het gebouw van het Forum met zijn ruime plein, was er ook een grote triomfboog voor een of andere overwinning. Nu weten we hoe ze in Parijs aan het idee van de Arc de Triomphe en de Champs Elysées zijn gekomen, want in Volubilis ging er van de grote Arc een brede hoofdweg, met links en rechts winkeltjes, naar een kleine boog. Zodanig aangelegd dat het precies de lijn aangaf van Rabat naar Tanger.

 

Rondom de stad, zo ver je oog kon zien, waren uitgestrekte vruchtbare gebieden, zodat er geen problemen waren om de stad van voedsel te voorzien. Nu nog staan hier veel olijf bomen, die misschien wel door de Romeinen zijn meegenomen.

Daarna ging de reis verder naar het noorden. We reden door een heel vruchtbaar gebied met heel veel graan en……… velden vol met tuinbonen. Zoveel dat wij denken dat dit ófwel voor de export óf voor de conservenindustrie moet zijn. Overal in Marokko zagen we kleine akkers met groenten, die met de hand geoogst en op de plaatselijke markt te koop werden aangeboden. Maar deze velden waren immens, voor Marokkaanse begrippen dan. Nu weet ik dat in de Nederlandse supermarkten in het voor- en najaar sperziebonen uit Marokko te koop zijn. Maar tuinbonen zie ik eigenlijk nooit!

Zo’n 100 km verder noord kwamen we tussen de schooljeugd terecht. Het is vrijdag en dan is het voor moslims een bijzondere dag. De meisjes zwaaiden vriendelijk, maar sommige jongens reageerden agressief. Misschien was  het alleen maar stoer doen, want bonken op de zijkant van een camper, die minstens 60 km per uur rijdt,  is niet helemaal zonder gevaar. Eén van de jongens gooide een sinaasappel naar ons, die op de voorruit uiteen spatte. Dit was de eerste keer dat ons dit overkwam, maar wel in het Rifgebergte. De meeste Marokkanen die nu in  Nederland wonen, komen uit dit deel van het land. In het zuiden vertelden ze ons dat de vorige koning had gezorgd dat de “lastige” Rifberbers, naar het buitenland konden om daar te gaan werken. Met deze  jeugd kan de “jonge “koning ook wel eens problemen krijgen, maar waar ze dan naar toe moeten………?

Nu staan we veilig op een camping. Voor de derde keer met een Hollandse jongeman die, samen met zijn hond, in een Hanomag-Mercedes busje van 40 jaar oud de wereld rondtrekt. Hij is al in 39 verschillende landen geweest. Heel Europa dus, maar ook is hij met zijn bus door Amerika en Canada  rond getrokken. Hij had een eigen bedrijf maar werd door een speciaal soort reuma arbeidsongeschikt. Nu krijgt hij van zijn verzekering voldoende geld om 6 maanden per jaar rond te trekken. Hij heeft ontzettend veel meegemaakt en kan daar uren over vertellen. We hebben hem vanavond dan ook voor het eten uitgenodigd.

  

Donderdag 26 februari. Van Fez via Meknes ging de reis naar het noorden. Meknes is één van de koningssteden en een grote, drukke stad, waar we dwars door heen moesten. Nu zijn ze hier niet scheutig met richtingsborden9 vast geen ANWB!) en moesten we goed opletten. Bij een rotonde stonden twee pijlen, naar links en naar rechts , maar er waren 4 wegen, die je kon nemen.

Wij gokten op de tweede, schuin naar links, maar dat bleek achteraf één weg te ver te zijn. Opeens reden we weer naar de zon, terwijl we naar het noorden moesten, dus gestopt en gevraagd. Na drie keer vragen, wist een schooljongen ons precies uit te leggen hoe we er moesten komen en toen waren we zo de stad uit en in de juiste richting. Rond onze parkeerplaats in Fez woonden zoveel honden, dat het de hele nacht geblaf en gehuil was, zodat we geen oog dicht deden. Daarom stopten we op de eerste de beste camping om uit te rusten.

Een prima, rustige plek, met veel zon en ruimte om Bracken uit te laten. Vrij rondrennen doet hij toch liever dan door  een oude Medina lopen.

Woensdag 25 februari. Vandaag vertrokken naar Fez. De weg ging weer door de bergen en onderweg kwamen we door het stadje Ifrane.  Alle huizen hadden hier puntdaken en waren verder ook in Europese stijl gebouwd. Het leek wel of we opeens in Frankrijk verzeild waren. Later, in Fez, vertelde onze gids dat ze het hier “ Klein Zwitserland” noemden en dat de huizen zo gebouwd waren vanwege de vele sneeuw die er valt. Het was dan ook een skigebied. Verder ging de rit door bossen van steeneiken, afgewisseld met kale, rotsachtige gebieden.

We wisten dat in Fez een paar grote supermarkten waren. Marjane, een Marokkaans winkelketen, verkoopt voor buitenlanders normaal ook wijn. Wij dus bij de eerste de beste Marjane winkel naar binnen, maar helaas, alles was er te koop, maar geen wijn. Op het parkeerterrein van de supermarkt werden we aangesproken door een jongeman, die informeerde of wij Fez gingen bezoeken. Zijn vader was een officiële gids en die zou ons dan wel rond willen leiden. Hij zou ons dan naar een groot parkeerterrein in de binnenstad brengen, waar we de camper voor de nacht konden laten staan.

Een goed voorstel, dus wij met Abdul, onze gids, die in het dagelijkse leven leraar was, op pad. Omdat we meer dan 2 uur onderweg zouden zijn, machten we Bracken meenemen in zijn auto. Hij was zelf jager en had ook een labrador gehad, een reu uit België. Die was helaas door een slang gebeten en had dat niet overleefd. Hier jagen ze op patrijs en fazant, maar ook op wilde varkens. Op onze vraag wat er dan met het vlees van de varkens gebeurt, moest hij lachen. “Dat eten we hier gewoon op, het mag dan wel niet, maar er zijn genoeg mensen die het toch eten”!

Bracken achterin en een buggy, die daar lag , tijdelijk in onze camper. Het was de eerste officiële gids, die we tot nu toe hadden, maar meteen ook de slechtste. Hij was meer met zijn telefoon bezig, dan ons iets te vertellen. Alleen bij hele beroemde zaken, zoals de oudste universiteit van de wereld, bleef hij kort staan. Al met al wel de hele oude medina bekeken. Er wonen nog 800.000 mensen in deze oude binnenstad, waar de straten zo smal zijn, dat er geen auto in kan. Verder zijn er zo’n 800 moskeeën, want iedereen moet vlak bij zijn huis kunnen bidden.

Toen wij terug bij zijn auto waren, vroegen we hem of hij ergens wijn voor ons kon kopen. Hij stuurde een jongeman op pad, maar die kwam onverrichterzake terug, want de verkoper vertrouwde hem niet, omdat hij hem niet kende. Dus geen wijn, terwijl wij net de meest heerlijke biefstukken hadden gekocht bij Marjane.

Op de weg naast onze camperplek werden we weer uitgezet, waarna de gids verdween.  Op het parkeerterrein werden we aangesproken door de nachtwaker, een hele oude Marokkaan, die met handen en voeten ons iets probeerde uit te leggen. Hij maakte rollende, volgens Anke ook fietsende bewegingen en toen ik de camper open deed, zag ik de buggy en dacht dat hij die bedoelde. Op het moment dat hij hem aanpakte en heel blij iets zei van : “Voor mij, mag ik die hebben?”, dacht ik: “Hier gaat iets fout”! Maar ja, de gids was weg en wij waren de buggy kwijt. Anke zei later dat zij had begrepen dat hij onze fiets had willen hebben, maar toen was het te laat om de buggy weer terug te halen.

Net voordat we zouden beginnen met het eten, werd er op de deur van de camper geklopt en……. daar stond de gids met twee flessen rode wijn!!

Hij kon gelukkig met de nachtwaker  praten en kreeg zijn buggy terug. Alles weer in orde. Gelukkig. Had me daar toch wel wat zorgen over gemaakt, want zo’n buggy is een duur ding.

De nachtwaker had zeker gezien dat wij wijn hadden gekregen en even later stond hij voor onze deur, met een glaasje in de hand. Met een jonge man, die in het Berbers iets probeerde uit te leggen. Zonder woorden, begrepen wij wat hij wilde. Ook al om het “verlies” van de buggy  weer goed te maken hebben we het glas toen maar vol geschonken.

Na ons copieuze maal met een lekker glas rood, had Anke opeens reuze trek in een sigaret. Dat heeft ze zo af en toe , meestal alleen als er rokers in de buurt zijn. Maar nu was er niemand om te vragen, dus vertrok ze met de rest van de wijn naar de nachtwakers en ruilde twee glazen wijn tegen twee sigaretten. Iedereen gelukkig!



{ Last Page } { Page 1 of 5 } { Next Page }

About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

Links


Categories


Recent Entries

weblog werkt niet
Van Pamplona over de bergen naar Frankrijk
Zooltjes op de Camino
Via de trappen naar de Spaanse keizerarenden
Terug naar het zuiden

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer