Maandag - 
Om 14.00 moest ik me melden in het ziekenhuis. Dat was goede time ing want nu kon ik eerst mijn kindjes nog naar school brengen. Juf van Marjolein zei nog sterkte tegen me en toen merkte ik dat het me allemaal even te veel werd dus gauw Marjolein een kus gegeven en wegwezen. Natuurlijk eerst nog even langs Calvin en toen naar Hoorn.
In het ziekenhuis werd verteld hoe een aantal dingen zouden gaan en ik kreeg een bed aangewezen. Robert is toen weer vertrokken want alle voorbereidingen zouden de volgende ochtend gebeuren. Op de kamer was ook nog een andere mevrouw. Antje heette ze, het klikte meteen echt zo'n gezellige geimporteerde Amsterdammer. Dus aan het eind van de middag zatten gezellig te kaarten.
Dinsdag - 
Dinsdag weet ik nog dat ze geprobeert hebben infuus aan te leggen maar was niet te doen. Van dat infuus heb ik nu nog last. De rest van de dag is in een roes voorbij gegaan. Weet nog wel dat ik in het donker wakker werd en niet wist waar ik was. Was vreselijk misselijk en had pijn in mijn keel (was geintubeert) Ze hebben een half uur moeten vragen wat mijn voornaam was voor ik me verstaanbaar kon maken. Was trouwens erg luitrugtig op de IC. Vond de Intesive Care dan ook een nare ervaring.
Woensdag - 
Woensdag ochtend mocht ik naar de verpleegafdeling. Buurvrouw Antje was al naar huis heel jammer maar ze had haar bloemen achter gelaten voor mij. Woensdag de hele dag nog goed ziek, misselijk, hoofdpijn en vreselijke pijn in mijn rug. Rond een uur of 15.00 was Robert er met de kids. Maar was te ziek. Heb hem gevraagd om weer te gaan. Was ook niet leuk zo voor de kids.
Donderdag - 
Donderdag ging het al een stuk beter. Had ander middel tegen misselijkheid gekregen en migrane pillen dus hield weer wat binnen. Toen knapte ik zienderogen op. 's Avonds veel visite maar kon het wel weer aan. Calvin belde nog om te vertellen dat hij zijn zwembrevet had gehaald en zaterdag mocht afzwemmen voor zijn A, top top top.
Vrijdag - 
Vrijdag zou Robert met Marjolein komen Calvin had een feestje. Man wat had ik mijn meisje gemist. Nu was ik niet meer zo ziek als woensdag dus kon ik haar heerlijk knuffelen. Was wel zwaar dat ze vertrokken. "Mama ik wiew niet weg, ik mies jouw!"zei ze. Dat viel zwaar. Had donderdag avond al besloten dat ik zondag wel naar huis mocht dus toen de dokter kwam legde ik hem dat voor ( nog net niet in trannen omdat ik mijn kids miste) toen zei hij dat ik zelfs zaterdag naar huis mocht, maar dat ging mij iets te snel. Dus werd zondag afgesproken.
Zaterdag - 
Calvin moest om 9 uur afzwemmen voor zijn A-diploma. Om een uur of 10.30 belde mijn kleine man om te vertellen dat hij geslaagd was. Fantastische, alle zusters hebben het moeten horen van me. Wat was ik trots.
Zondag - 
Robert zou de kids om 10.00 bij zijn ouders afzetten en dan komen dus verwachte hem rond een uur of 11.00 maar hij was er al om 10.15. De laatste dingen ingepakt en wegwezen. Eerst naar schoonouders soepie gedaan en toen naar huis.
|