En daar is ie dan: de laatste update! Het is een tijdje stil geweest, maar de laatste week is ook zo snel gegaan!

Allereerst willen we even terugkomen op de security. Elke keer dat je het dorp inkomt en ook elke keer dat je een stadion binnenkomt, moet je door de security check. In vakjargon: de mag & bag. Dat betekent: tas door de infraroodmachine, jas uit en ook door die machine en zelf door het detectiepoortje. Redelijk standaard zou je denken. Maar niet alleen op het openbaar vervoer is de slogan 'niks is logisch'  van toepassing, ook voor de securty is deze goed te gebruiken. Loop je de ene keer zonder moeite en problemen door t poortje, de volgende dag kan het goed zijn dat, met precies dezelfde kleding aan als de dag daarvoor, er inene allerlei alarmbellen gaan rinkelen.

De ene keer kom je met je flesje water en flesje jus d'orange wel de ijshal in, de volgende dag moet je het dopje van je flesje water draaien en achterlaten bij de carabinieri. Het dopje van je flesje jus d'orange mag vanzelfsprekend wel mee naar binnen.

Loop je al vanaf dat je in Turijn bent elke dag met je fotocamera in je tas rond te zeulen, zonder dat er ook maar iemand enige aandacht aan schenkt, op een gegeven moment trekt juist diezelfde fotocamera de aandacht van de beveiliging en moet alles open en aan een nader onderzoek onderworpen worden.

En loop je al twee weken met dat afgesloten pakje (als in: nog nooit geopend, nog helemaal dichtgesealed) dropjes in je tas, nog nooit opgemerkt door welke security dan ook, in de laatste week moet dat pakje ineens open. "Heeft u smokkelwaar bij u?" - "Jawel, salmiak!"  

En het verhaal achter de dopjes van de flesjes? Je zou er mee kunnen gaan gooien en zo de atleten kunnen hinderen. We weten niet of u op de tvbeelden hebt kunnen zien hoever je als publiek van de ijsbaan afzit.... Mensen, als we zo ver zouden kunnen goooien, waren we allang een carriere begonnen als pitcher bij het Nederlands softbalteam!!

Gewapend moeten we echter wel zijn, want hoewel sport zou moeten verbroederen is er tijdens de Olympische Spelen een ware oorlog aan de gang! De oorlog om de pins wel te verstaan!

Elk land heeft z'n eigen pin en vaak heeft elke sport ook nog z'n eigen pin en het is de kunst om tijdens de OS zoveel mogelijk van die pins te verzamelen. Niet kopen, maar proberen te krijgen en vervolgens te ruilen tegen mooiere. Dat begint redelijk geordend en rustig in de eerste week, maar zo tegen het einde van de OS ontaardt dat in ware maffia-taferelen. Je kunt geen stap zetten, geen kopje koffie bestellen, geen gunst vragen, zonder dat de onvermijdelijke vraag komt 'Wil je ruilen?'.

Nou hadden wij ook onze Athene-pins bij ons en gelukkig was niemand daar in geinteresseerd (kom niet met pins van zomerspelen aan op de winterspelen), behalve die ene fietsende Italiaan, die z'n oog had laten vallen op Ingrid's wielrenpin. Twee dagen lang zijn we gestalked door deze man, die vrijwel alles over had voor dat ene pinnetje. Helaas voor hem zijn wij nogal gehecht aan onze pins, dus er viel niets te ruilen. Plus dat dat pinnetje ons in Athene behoorlijk wat geld gekost heeft ;-)

Dit jaar hebben we het beter gedaan: meer pins gratis gekregen dan we in Athene gekocht hadden. Oke, het hielp wel mee dat we op de 4e, 7e en 15e dag bij het inchecken voor het werk een pin van de organisatie kregen. Bewijs van goed gedrag? Of de enige motivatie om ons uberhaupt in te laten checken? ;-)

Want kwa werk is het nooit echt wat geworden. Hoewel, op een van de laatste dagen kwam er zowaar een klusje: bij de Australiërs was een nieuw iemand gearriveerd die in het bed moest van iemand die diezelfde dag vertrokken was. U begrijpt en dat begrepen wij ook: die nieuw gearriveerde wilde wel graag in een schoon bed slapen. Maaarrrrrrr..... Italië zou Italië niet zijn als dat bed zonder slag of stoot verschoond zou worden. Nee, dat zou wel heel raar zijn!

De schoonmaaksters, die op dat moment in het Australiëhuis aan het werk waren, vertelden het nieuw gearriveerde meisje dat dat eerst bij het Residence Service Center (jaja, bij ons dus) aangevraagd moest worden. Vonden wij op zich al een rare actie, maar service gericht als wij zijn, stelden we dat meisje gerust met de mededeling dat we dat voor haar zouden gaan regelen. Waarop zij, inderdaad gerustgesteld, het pand verliet.

Vervolgens hoorden wij het volgende verhaal met open mond van verbazing aan van onze collegaatjes: er moest eerst een formulier ingevuld worden met verzoek om schone lakens en dat formulier moest door de Australische chef de mission ondertekend worden en ingeleverd worden bij het Residence Service Center. En dat niet alleen, er moest ook 5 euro betaald worden omdat het vandaag niet de dag was dat de bedden verschoond werden! Dit werd dus gezien als extra service! Na het verhaal over het verwarminsgdocument had ons dit eigenlijk niet moeten verbazen, maar dat deed het toch wel. Stel je voor dat je incheckt in een hotel en dan ook nog 5 euro moet betalen voor schone lakens omdat het vandaag geen beddenverschoondag is!

Dus met het schaamrood op de kaken vertrok het AI-team, met een set schone lakens en het bewuste formulier, naar het Australiëhuis, voorbereid op de (terechte) protesten. Gelukkig denkt het schoonmaakpersoneel wel servicegericht met haar gasten mee, dus het bewuste bed was al verschoond. Het AI-team is nog nooit zo opgelucht onverrichter zake terug gekeerd!

En over werk gesproken, op onze laatste dag hadden we zowaar nog een klusje te doen: bagagetrolleys verzamelen die door het hele dorp verspreid stonden (want gebruiken is een ding, opruimen weer iets heel anders!) en die allemaal terug moesten naar het centrale trolleypunt. We wisten niet eens dat het bestond! Zo leer je nog wat op je laatste werkdag ;-)

Voor ons DE gelegenheid om alle atletenhuizen eens van binnen te bekijken. Nou ja.... alleen de hal en de kelder, maar toch. We werden wel bevestigd in het feit dat Nederland een fietsland is: stonden in alle huizen alleen een stuk of 5, 6 fietsen in de hal, in het Hollandhuis stonden zeker 8 fietsen in de hal, maar ook nog eens minstens 50 in de kelder. Van de Nederlandse ploeg had iedereen, inclusief begeleidende staf, een fiets bij zich. Bij het inpakken voor de terugreis was de grootste vrachtwagen dan ook voor het Hollandhuis.

Zoals gezegd, kwa werk was er niet veel te doen. Maar dat gaf ons tenminste de gelegenheid om het vrouwenschaatsen op tv te volgen. Daar hadden we immers geen kaartjes voor. Dus als we gesetteld zijn op de bank in ons Residence Center, compleet met cola en wat te knabbelen erbij, gaan we al zappend op zoek naar het kanaal waar het schaatsen op wordt uitgezonden. Zo ook met de 1500m vrouwen. En wie schetst onze verbazing als we ineens het hoofd van Mart Smeets in beeld zien? Konden we gewoon Nederland 2 ontvangen! Dus hebben we eindelijk eens een wedstrijd met Nederlands commentaar en analyses kunnen kijken, bijna of we gewoon thuis op de bank zaten. Alleen komen er bij ons thuis doorgaans geen knappe Russen binnen om te vragen om wasmiddel. En helaas komt Eskil Ervik thuis ook niet meekijken, dat voordeel hadden we hier dan weer wel! Want nogmaals: die Noren zijn echt leuk! En die Russen.... doen ook behoorlijk hun best!

Over knappe mannen gesproken, tijdens het nietsdoen op het werk genieten wij met volle teugen van het schoons dat allemaal voorbij komt wandelen. Natuurlijk vooral van het Nederlandse schoons, maar wij zijn zeker ook niet blind voor andere nationaliteiten. Tot aan de derde week, hadden we het vermoeden dat we de enigen waren van de vrijwilligers die hun werkdag zo invulden. Totdat de Italianen, en dan met name de meisjes, oog begonnen te krijgen voor een zekere Enrico Fabris. Tot de Spelen had niemand van die jongen gehoord, maar nadat hij een paar plakken om z'n nek heeft mogen hangen, had hij ineens de aandacht. Met argusogen werd elke gang van hem gevolgd. En gebeurde dat in het begin vanuit het veilige service centre, achter gesloten deuren en ramen, naarmate de spelen vorderden werden de meisjes steeds brutaler en durfden ze steeds verder naar buiten te komen. Totdat ze zich in de laatste paar dagen schaamteloos met z'n allen op hem stortten en hem vroegen om handtekeningen en foto's. Weliswaar aangespoord door ondergetekenden - ga nu maar, vindt hij echt niet erg - want wij waren allang met hem op de foto geweest. Die Fabris had de tijd van z'n leven!

Op tv hadden we dus lekker naar die 1500m vrouwen gekeken en gezien hoe Ireen Wust het brons pakte. Dat betekende voor ons dus weer de gang naar het HHH die avond voor de huldiging. Inmiddels is het feestgedrag van de Nederlanders doorgedrongen bij de Italianen en steeds meer Italianen maakten elke avond diezelfde gang naar het HHH. We vertelden al over de identificatieplicht d.m.v het 'goedenavond' die ze hanteerden, inmiddels was er een aparte ingang voor de Italianen. Was er in de eerste week nog sprake van 'een rij van ca. 50 Italianen, in de laatste week stonden elke avond honderden Italianen in de rij. Gekkenhuis! Om uiteindelijk binnen te komen bij het optreden van de oerhollandse band 'De Corona's'. Mocht u ooit een (bedrijfs)feestje te organiseren hebben, is deze band absoluut een aanrader! Ze spelen elk nummer dat je roept, van 'een bloemetjesgordijn' tot 'Satisfaction'. Gegarandeerd feest!

Binnenkomen in het HHH viel voor diet Italianen dus niet mee en al helemaal niet als ze kinderen bij zich hebben. Vandaar dat wij, op een avond dat we niet naar het HHH hoefden en een sterke behoefte hadden aan eens echt lekker Hollands eten, bij de Chinees een stel Italianen troffen dat eerder op de avond bij het HHH in de rij had gestaan, maar weggestuurd werd vanwege de twee kleine kinderen. Ze hadden nu dus maar hun toevlucht gezocht tot Casa Cinese, of wel het China Huis. Het eten en de bediening waren erg goed, dus wij voorspellen dat na vertrek van het HHH dit de nieuwe hotspot in Turijn gaat worden.

Dit in tegenstelling tot de Chinees waar we een dag voor vertrek uit Turijn terecht kwamen. Als je geen gasten wilt, laat ze dan ook niet binnen!! We zaten nog niet, of ze wilden ons al aan de koffie hebben. Alle drie de koppels die na ons binnenkwamen, waren allen binnen twintig minuten weer vertrokken, gegeten en gedronken. Wat je noemt: fastfood.

En toen kwam de dag die wat ons betreft de mooiste wedstrijddag zou blijken te zijn: de 10km! Met pijn en moeite hebben we ons door de ochtenddienst heen gewerkt (omdat we zo moe waren, niet omdat we zo hard moesten werken), om daarna in de stromende regen naar de ijshal te vertrekken. Allebei een beetje zenuwachtig, want dit zouden toch echt de allerlaatste schaatskilometers van held Bart worden. Toen hij eenmaal aan het rijden was, bleek al snel dat het geen fijne race zou worden. Maar wat een support kwam er uit het publiek! In het stadion was echt niet te merken dat er ook nog een Rus meereed, vrijwel niemand die er oog voor had. We nemen aan dat u allemaal op tv hebt kunnen zien hoe de rit van held Bart verliep. Maar indrukwekkend was echt de minutenlange staande ovatie die hij kreeg nadat hij gefinished was! Kippenvel!! En ontroering!! Wij stonden beiden met tranen in onze ogen mee te klappen en te juichen en we waren niet de enigen: een snelle blik om ons heen leerde dat er veel meer mensen stonden te huilen! Met pijn in ons hart hebben we daar gestaan, maar wat geweldig om daarbij geweest te zijn!

Het heeft ook even geduurd voor we dat gevoel van ons af konden schudden. Pas bij de rit van Bob de Jong begon het enthousiasme weer te komen. Dat kon ook haast niet anders, want wat een fantastische rit was dat. En dan die laaste rit tussen Chad en Carl.... spanning en sensatie!!!

De huldiging in het HHH die avond was ook supergaaf: allereerst de toespraak van Erica Terpstra die ons prees voor het geweldige supportersgedrag dat door de Nederlanders getoond werd (jullie zijn kanjers, allemaal!), Joey Cheek die kwam gitaarspelen met de band, een crowdsurfende Erben Wennemars (had van ons dan weer niet zo gehoeven) en natuurlijk de huldiging van Bob en Carl! Enorm feest!

En hoewel wij hem smeerden bij de eerste klanken van Blof, die na de huldiging kwamen optreden (want als we ergens jeuk van krijgen is het wel van Blof), werden anderen wel erg enthousiast en feestten nog lang door. Bob de Jong bijvoorbeeld. Of was hij gewoon nog helemaal hyper door die gouden plak?? Hoe het ook zij, Bob komt over als een rustige jongen, type 'stille wateren', maar ondertussen.....! Toen de eerste vrijwilligers de volgende ochtend alweer naar het dorp liepen om te beginnen aan hun ochtenddienst, kwamen ze Bob tegen dolend in de buurt van het dorp, maar volledig de weg kwijt. Do you know where the Olympic Village is? Jahoor, dat wist Fernanda wel. Al keuvelend liepen ze samen naar het dorp. Fernanda (Portugees meisje), die aan de accreditatie van Bob zag dat ze hier met een atleet van doen had, vroeg belangstellend aan Bob of hij ook nog wat gepresteerd had tijdens deze Spelen. 'I couldn't do better', was de reactie van Bob, voor hij zijn huis inwankelde en z'n bed inrolde (het was inmiddels bijna half acht in de ochtend), Fernanda in shock achterlatend: oh my god, I talked to a gold medallist! Jaja, je maakt wat mee in dat dorp!

Tja, en dan nadert het einde van de spelen en dus ook het einde van ons verblijf in Turijn toch ineens wel heel snel. Die laatste week is echt omgevlogen. De laatste dingen voor vertrek moesten nog even geregeld worden. Zo moesten er nog wat souvenirs gekocht worden. Niet dat ze hier zo heel veel leuke dingen hadden, wat dat betreft was de merchandise in Athene stukken beter en leuker, maar we hadden toch ons oog laten vallen op twee hele leuke tshirtjes. Ware het niet dat alle Olympic Stores volledig leegverkocht waren!! Een hele lege winkel waar alleen nog 15 stuks van dat ene hele lijke model trui hingen en een stuk of 20 koeiebellen.  Maar ja, daar doe je niemand een plezier mee. Bij de winkels in het centrum stonden net zulke lange rijen als voor het HHH en door de winkelruiten zagen we al dat deze winkels net zo leeg waren. Overal lege schappen. En toch rijen met mensen die naar binnen wilden. Als we niet beter wisten, zou je denken dat die mensen in Rusland in de rij voor het brood stonden....

We zijn benieuwd naar het functioneringsgesprek dat deze inkoopchef gaat krijgen!

Ondanks het feit dat we niet zoveel souvenirs hadden gekocht, zagen we toch wel erg op tegen het inpakken van onze bagage. En dan niet eens zozeer het inpakken, hoewel dat elke keer weer een drama is, maar meer met het sjouwen daarvan. De lezer met goed geheugen weet nog wel dat we op de heenreis moesten bijbetalen voor het teveel aan bagage. En daar was tijdens onze vakantie echt niet veel van afgegaan. Sterker nog: daar was 5kilo aan extra bagage bijgekomen in de vorm van het uniform. En dan hadden we de bijbehorende schoenen nog niet eens meegerekend, want die hebben we zelfs nooit afgehaald. Hoe gingen we dat in vredesnaam mee naar huis krijgen? We hadden al bedacht dat als we dan toch moesten betalen, we het net zo goed als postpakket naar huis konden sturen. Dat kostte ook geld, maar hoefden we er in ieder geval niet zo mee te zeulen.

Maar toen liepen we Ron tegen het lijf, een Nederlandse mede-vrijwilliger, van 2.10m (ook wel genoemd 'lang en breed', want dat was hij!), die - o gelukkig toeval - met de auto naar Turijn was gekomen. We hebben onze allercharmantste glimlach opgezet en gevraagd of we wat spullen met hem mee mochten geven. Dat mocht! We zijn hem juichend en springend en dansend om de nek gevlogen (nou ja.... na drie weken OS was het beste er wel vanaf bij ons, dus van springen en dansen was niet echt sprake meer.... en hij is wel 2.10m, en dat was echt te hoog voor ons, dat redden we niet meer!) en snel de stad ingegaan om een tas te kopen. Alle overbodige dingen die we thuis voorlopig niet echt nodig zouden hebben, hebben we in die tassen gedaan en zondagmorgen bij hem afgeleverd.

Nadat we de tassen bij hem in de auto hadden gezet ("een paar spullen, zeiden jullie!?!?!?!?!?" ), nodigde hij ons nog even in het appartement uit voor een kopje koffie. Dat 1kamer-appartement deelde hij met Dick, inderdaad diezelfde Dick die al eens eerder is langsgekomen in ons blog. Op de een of andere manier leken alle wegen hier in Turijn naar Dick te leidden...

In datzelfde appartementje hadden ze nog een derde logé, de vriend van een van de meisjes die in het HHH werkt en die geen slaapplaats had kunnen vinden, waarop Dick hem een bed in zijn appartementje aanbood. Nobel, dat wel! Maar manomanomanoman, kom op zondagochtend vroeg maar eens zo'n 1kamerappartementje binnen waar 2 mannen net gedouched hebben (we werden gewoon high van de aftershavewalm) en 1tje net uit de douche kwam. Ingrid was gelukkig al in de kamer, maar Arriënne stond nog op een verkeerde plek toen die badkamerdeur openging...... Dat had dan weer niet zo gehoeven op de vroege ochtend!

Na het heerlijke kopje koffie, erg welkom na al die sterke espresso's, gingen we gevijven naar buiten toen Ron telefoon kreeg: een vriend vanuit een van de andere Olympische dorpen die voor hem een kaartje had weten te regelen voor de sluitingsceremonie. Ron, die anders niet stil te krijgen is, liep rood aan en wist geen woord meer uit te brengen. Twee meter lange blijheid! Schitterend om te zien!

Maar goed, het vertrek naderde en er moest voor die tijd nog een paar dingen geregeld worden: we hadden met Margo en Marieke afgesproken in het Olympisch Dorp, voor een laatste bezoek en vooral: de laatste foto's!!! Als vrijwilliger mochten we de atleten niet lastig vallen met vragen om handtekeningen en foto's, maar ja.... alle wedstrijden waren gereden, dus men hoefde zich niet meer te concentreren en dit was de laatste dag..... onze laatste kans!

We vielen met onze neus in de boter, want bij aankomst bij het Nederlandse onderkomen stond een groot aantal van hen al buiten. Later bleek dat ze zich klaar maakten voor vertrek naar een etentje met de bergsporters. Met de neus in de boter.... hoewel.... het is toch moeilijker om iemand aan te spreken als er zo'n hele groep omheen staat. En net toen we besloten de stoute schoenen aan te trekken en Barbara om een foto te vragen kwam die andere held naar buiten: Rintje!! We hebben de vraag om de foto gewoon maar in die groep gegooid, waarop Stefan Groothuis uitriep: Rintje, het gaat ze toch om jou, dus wij hoeven er toch niet bij. Uit beleefdheid protesteerden we hier tegen, maar eigenlijk was het wel waar: het ging ons alleen om Rintje! En Barbara. Uiteindelijk zijn we op de foto gekomen met Rintje en Barbara. Tenminste.... met een beetje uitvergroten en wat knip- en plakwerk gaat het daar wel op neer komen ;-)

En behalve die foto draaide het ook nog uit op een praatje met die atleten. Ze hadden allemaal flink gefeest de avond daarvoor (de reden dat Rintje weigerde z'n zonnebril af te zetten.... we hebben een vermoeden hoe z'n ogen er uit moeten hebben gezien: ongeveer net zo als dat wat we in de spiegel zagen!) en waren zichtbaar enthousiast over dat etentje waar ze naar toe zouden gaan. NOT! Ze hadden allemaal het liefst nog in bed gelegen, maar ja.... de plicht roept.

Over de terugreis naar Nederland op maandag had een aantal ook zo z'n bedenkingen: "minstens 12u in de trein naar huis, hebben wij weer: gesponsored door de NS!".

Een kort praatje, want wij moesten ook opschieten. Wij moesten die middag nog naar Milaan. Snel nog even voor de laatste keer gegeten in het dorp en toen op weg naar de bus. Onderweg naar de uitgang van het dorp liepen we Gerard Kemkers nog tegen het lijf en ook daar nog snel mee op de foto. Blijft ook een leuke man!

De stress om op tijd in het hotel aan te komen, de spullen te pakken en vervolgens op tijd op het station te komen, zullen we u besparen. Het belangrijkste: we hebben het net gehaald allemaal. Met Marieke en Margo zijn we naar Milaan gereisd, omdat we de volgende dag dezelfde vlucht terug naar Eindhoven zouden hebben en dus in hetzelfde hostel zouden overnachten. Aangekomen in het hostel hebben we een pizza besteld en zijn we voor de tv gaan zitten waar we gezamenlijk de sluitingsceremonie hebben gekeken. Nou ja.... we..... Marieke hield het na nauwelijks een uur al voor gezien en lag voor de tv te pitten en Margo trok ook steeds witter weg.

Maar wat liepen ze er mooi bij he, onze mannen! Fantastisch dat held Bart de vlag mocht dragen! Jaja, wij weten ook wel dat België ook niet uit zo heel veel atleten kon kiezen, maar toch gaaf dat hij als afsluiting van z'n carriere als niet-Belg toch die vlag mocht dragen.

En dan Rintje, ons zonnestraaltje! Het is ons opgevallen dat waar Rintje is, de zon schijnt. Rintje geeft op de een of andere manier licht. En denk nou niet dat we zo onder invloed zijn van zijn charmes (dat zijn we wel, maar dat doet er nu even niet toe) dat we niet meer helder kunnen denken. We zijn niet de enigen die deze opmerking gemaakt hebben, het is echt ook andere mensen al opgevallen. Zelfs de Italianen zeiden het, terwijl die Rintje helemaal niet kennen. Dus die zullen niet onder de indruk zijn van z'n charmes.

Maar goed, we hadden het over de sluitingsceremonie, toch? We hebben met moeite het einde gehaald, want we zeggen hier nu wel wat over Marieke en Margo, maar wij zelf waren ook niet meer in staat om rechtop te zitten. We zijn na afloop van de uitzending dan ook meteen naar bed gegaan.

En toen kwam vanmorgen het laatste stukje van de reis. Vroeg opgestaan om op tijd op het vliegveld te zijn, om daar in een megarij voor de douane terecht te komen. De boarding haalden we nog maar net, gelukkig had het vliegtuig vertraging.

In Eindhoven kwam het ergste deel van de reis: het gesjouw met de bagage in bus, trein en weer een bus.... Om nog maar te zwijgen over die trappen die we  thuis op moesten omdat we allebei de pech hebben op twee hoog te wonen!

De laatste loodjes hebben we gehaald, maar werkelijk op ons tandvlees! De Olympische Spelen maken meer kapot dan je lief is! We hebben een supertijd gehad, echt waar, maar hebben nu eigenlijk een week vakantie nodig om bij te komen. We zullen blij zijn als het weer weekend is!

Tja, en nu ....?!?!? De koffer is al gedeeltelijk uitgepakt, de eerste wasjes zijn al gedraaid, .... Nu zit het er dan echt weer op! Gelukkig hebben we de foto's nog!

En, vraagt u zich af, wat wordt het volgende project? Beijing 2008? Nee, dat is niet erg waarschijnlijk. In de eerste plaats hebben ze daar genoeg Chinezen om alle plaatsen te vullen, die hebben echt geen buitenlandse vrijwilligers nodig. Bovendien, ALS we al naar Beijing zouden gaan, willen we ook zoveel mogelijk van de stad zien en dus zouden we dan als toerist/toeschouwer gaan en niet als vrijwilliger. Oke, we hebben tijdens onze twee OS-ervaringen niet erg hard hoeven werken, maar erg veel tijd om rond te kijken heb je ook niet. Als we dan naar China gaan, willen we daar ook alles uit halen en niet onze tijd zitten te verdoen met niet-werken.

Vancouver 2010 dan? Ook niet erg waarschijnlijk. Deze OS in Turijn waren speciaal omdat het de laatste spelen van held Bart zouden zijn. Daar wilden wij bij zijn! Vancouver heeft dat voordeel niet. Bovendien was Turijn dichtbij, een ticket naar Vancouver kost al meer dan we deze hele vakantie hebben besteed. We hebben nu een zomer OS en een winter OS meegemaakt, we hebben van allebei genoten, maar het is nu tijd voor nieuwe dingen!

Hoewel.... er is in ieder geval een OS waar we nog wel bij aanwezig willen zijn: mocht de wens van een zestal enthousiastelingen uitkomen en Putten inderdaad de Spelen van 2029 toegewezen krijgen, dan hebben wij ons alvast als vrijwilliger aangemeld! Putten 2029 - Ain't no mountain high enough!

Mensen, dit was het dan echt. We hebben genoten van deze drie weken en we hopen dat we u met onze verhalen een beetje hebben kunnen laten meegenieten. Maar gezien het grote aantal bezoekers van onze site (1400 mensen in die drie weken) denken we dat dat wel gelukt is. Bedankt voor het bezoek!

Rest ons niets anders meer dan u allen vanaf deze plaats gedag te zeggen, binnenkort zullen we u weer live zien en spreken.

Om af te sluiten met de rode draad in onze belevenissen zullen we die ene brandende vraag van u allen beantwoorden: hoe zit dat nu tussen de Toppers en held Bart? Is het bij genante gebeurtenissen gebleven? Tja, wat denkt u....? Deze Toppers zouden deze Toppers niet zijn, als ze niet kregen waar ze voor kwamen, toch?! De beelden spreken voor zich denken we!

Mensen, voor de laatste keer: ciao a tutti,

Arriënne en Ingrid

En jahoor, de foto-site is weer bijgewerkt. De laatste foto's van ons verblijf in de wereld die olympisch heet.

Tijd voor een update. Laten we beginnen met een kleine uitleg van de titel van dit stukje (met toestemming van de GGZ Oostbrabant). Want, manomanomanoman, wat maken wij een hoop mee met het OV in Turijn. Denk je eindelijk door te hebben hoe het bussenstelsel werkt.... rijden ze ineens weer heel anders! We zijn al op rangeerterreinen terecht gekomen, op verlaten parkeerplaatsen, op een afgelegen stationnetje (geen idee waar) en we hebben een 2uur lange rit in tram 18 achter de rug om in het centrum te geraken.....de dagen gaan hier zo snel voorbij! Ze houden hier namelijk nogal van toevoegingen aan bussen en perronnummers, maar op een geheel onduidelijke manier. Wie verwacht er nou dat lijn 1 een hele andere kant opgaat dan lijn X1? En waarom zou lijn 82 ook maar iets te maken moeten hebben met lijn X82? Om nog maar te zwijgen van perron 3TS dat kilometers verwijderd bleek te zijn van perron 3.... werkelijk waar, niks is logisch! Neemt niet weg dat je tijdens zo'n 2 uur durende rit genoeg tijd hebt om mooie dingen te zien. Arriënne loopt nog op wolkjes, verder zeggen we niks.

En we kregen nog eens extra te maken met de vriendelijkheid van de Italianen, want op dat kleine stationnetje, 's avonds in de late, geen idee waar en dus geen idee hoe thuis te komen, bood de stationschef aan om ons naar huis te rijden. Erg aardig.

Mogen wij nog een keer terug komen op het HHH? Ze hanteren daar tegenwoordig een nieuw toegangsbeleid. Om binnen te komen, moet je adekwaat kunnen reageren op de begroeting 'goeienavond'. Een variant op het aloude 'Scheveningen'. Dit om de huldigingen toch vooral voor de Nederlanders te laten houden. Wat wij een goed initatief vinden, dat was voroal de reden dat we het HHH in Athene meden; teveel buitenlanders. De Italianen mogen na de huldiging binnen en weten niet wat ze zien. Komen terecht in een oranje massa gekken die  uit hun dak gaan op hoempapamuziek. Maar, nu na twee weken, wagen de eerste Italianen zich aan de polonaise. Elke avond groot feest, de beelden heeft u zelf kunnen zien, maar drie keer raden wie de polonaise leidt..... Jaja, Doekle Terpstra! Inmiddels is hij naar huis, maar die man kan swingen hoor.

Bij de Italianen staat het HHH inmiddels bekend als 'the place to be'. Degenen die al vaker zijn geweest, hebben het inmiddels begrepen: je moet verkleed komen. Maar de uitvoering laat soms nog wat te wensen over. Iets met een klok en een klepel......

Over Terpstra gesproken, er loopt er hier nog eentje rond. Nou, lopen.... madame laat zich in het Olympisch Dorp graag vervoeren in een golfkarretje.  In goed gezelschap van de Chinezen, die ook bang zijn een stap te ver te moeten lopen. In het dorp rijden namelijk electrische karretjes rond (zie de foto van Arriënne) die als taxi dienst doen. Negen van de tien keer dat je zo'n karretje ziet rijden, is deze gevuld met Chinezen. De Nederlanders hebben we er nog niet een keer in zien zitten, hulde voor de bikkels uit de lage landen! (Het Holland Huis ligt ook vrij dicht bij de ingang, maar dat doet er verder niet toe :-)  )
Overigens lijkt het dorp erg op een camping.... campingsmokings en slippers is het enige wat je hier zit. Enkele gekken zelfs in korte mouwen en korte broeken. Hallo, dit zijn de winterspelen!!!! Het wachten is op de eerste met een toiletrol een een krantje onder z'n arm. Het zullen de Finnen niet zijn, die zitten momenteel totaal zonder wcpapier. Maar daar kunnen wij dan weer niks  aan doen. Zou wel moeten, maar we tiepen op dit moment dit stuk he. Kwestie van prioriteiten!

Als je zo in het Olympisch dorp rondloopt, krijg je op meerdere plekken de gelegenheid om de sporten op tv te zien. Van de meeste sporten (inclusief het schaatsen)n worden wij al moe bij het idee alleen. Er is echter 1 sport die ons wel wat lijkt: curlen! Dat kan zo moelijk toch niet zijn. Samen met Marieke en Margo hadden we al helemaal orginineel bedacht na Turijn te beginnen met onze training, om zo over 4 jaar klaargestoomd te zijn voor de winterspelen in Vancouver. Zitten we in de bus naar het HHH, zit er bij ons in die bus de sportjournalist van het AD, Renze Nogwat, die we zo ongeveer elke dag tegenkomen maar dat doet er verder niet toe, horen we hem tegen de ouders van Beorn vertellen dat hij, samen met Nol (journalis van de Spits) dat zelfde plan heeft!!!!!! 'Wij gaan het eerste Nederlandse Curlinteam worden'. Ja hallo, dat waren wij al!! Nou moeten we die Renze niet al te serieus nemen; hij ziet een rij bomen aan voor een rij wachtende mensen (goh, druk hier!)! Dussss..... let op, over vier jaar, op dat stelletje a-sportievelingen achter die vlag!

Hadden wij het eerder al gehad over die dagpas die onze manager Raffaella zou gaan regelen? Jaha, dat hadden we. En geregeld heeft zij! Dus liepen deze dames eergisteren, tijdens de 1000m vrouwen, met een exclusieve dagpas om de nek, die ons toegang gaf tot zo ongeveer alles in de schaatshal. Alleen niet tot het persgedeelte, maar daar was Dick! Die zijn plaatsje achter de computer aan de schaatsbaan graag aan ons afstond. En zo zaten wij in het gedeelte van de (schrijvende) pers, onder toeziend oog van Mart en Renze. Goed gezelschap he!

En dat dan juist op deze dag een gouden medaille naar een Nederlandse sporter mocht gaan, helemaal gaaf!! En wat was het spannend he! Onze rode 'right to play' balletje is goed gebruikt als stressbal.

Na afloop van de race, nog steeds met die pas om de nek, zijn we richting de zaal van de persconferentie gelopen. Waar Arriënne de stoute schoenen aantrok (en op het moment weer uit, want last van blaren) en aan de daar aanwezige vrijwilligers vroeg of we bij de persconferentie mochten zijn. Dat mocht (wel even afwachten of er plek zou zijn, maar de zaal was gelukkig niet helemaal gevuld) en zo waren wij (zittend achter vriend Renze) getuige van de onverschilligheid van Cindy, de 'sex and the city look' van Anni en de gevatheid van Marianne. Super om een keer mee te mogen maken met sporters die we kennen!

Eenmaal weer buiten gekomen was de wereld veranderd in een sneeuwparadijs. We zagen Mart nog even sneeuwballen gooien, maar hij verloor het dik van de meiden die hem belaagden. Zelfs Mart, de basketballer, kan daar niet in z'n eentje tegenop.

Tijdens de 1000m vrouwen waren we gewoon als onszelf verkleed, maar bij elke andere wedstrijd zijn we op en top in het oranje. Wat, vreemd genoeg in een hal VOL met oranje mensen, toch de aandacht trekt. Tijdens de 5km heren, zijn we een aantal keer gefotografeerd, maar bij de 1000m mannen hebben we de meeste ritten gewoon gemist, zo druk hadden we het met poseren voor de internationale camera's. Geen idee in hoeveel fotoboeken in hoeveel verschillende landen wij straks terecht gaan komen, maar het zijn er veel! Wij denken serieus na over een carriere-move. Vooral toen we na terug-metamorfisatie (of zoiets) weer als onszelf rondliepen en er nog steeds mensen met ons op de foto wilden. Helmonds and Dordrechts next topmodels.

Kan het gekker? Ja, het kan gekker!! Waren we vandaag eens van plan te gaan tellen hoe vaak we op de foto moesten.... werden we alleen maar gefilmd en geinterviewd!!!! Ja, hallo mensen, waar zijn we nu helemaal mee bezig? Kijk dus niet vreemd op wanneer je tijdens het zappen ons ineens op de Amerikaanse zender NBC ziet. Hoe zeiden we dat ook weer in een van onze eerdere verhalen? Omroep Brabant, Wereldomroep, Jeugdjournaal... hallo CNN!!!!

En om een rode draad te creeeren in onze verhalen, willen we afsluiten met ons genante moment van de dag met held Bart: vanuit de koffieshop is het maar een klein stukje vanwandelestijn naar het toilet... wat kan er misgaan? Nou, is wel leuk om even te vertellen: Men neme een hangplek, een tv, een sporter (inderdaad, held Bart!) en een heupbreedte doorgang. Maatje 36 heup, wel te verstaan. En ja hoor, daar ging Arriënne met volle blaas, dus geen uitstel mogelijk. En niet 1 keer.... neehee, gewoon 2 keer! Want je moet ook weer terug! Held Bart stond sjagrijnig neeschuddend skien te kijken, maar of dat neeschudden nu op dat skien sloeg of op de dynamische uiterlijkheden van eerder genoemde dame.... we weten het niet, maar vrezen het ergste! Mmja.... En daar laten we het verder maar bij. Trekt u zelf uw conclusies maar.

Ciao a tutti,

Arriënne en Ingrid

Hallo lieve toppersinturijnkijkendebeeldbuiskinderen (hallo mensen, moet er niet gewerkt worden?  ),

Jaha, er zijn weer nieuwe foto's van ons danwel door ons te bewonderen! Maar.... omdat we al over onze maandlimiet heen zijn en pas over 23 dagen weer nieuwe foto's mogen uploaden, hebben we even moeten uitwijken naar een andere site. Volg dus behalve de vertrouwde link, waar wel weer nieuwe foto's opstaan, ook de link in het menu naar http://toppersinturijn.mijnalbums.nl/.

Ciao,

Arriënne en Ingrid

Hallo mensen! Het is alweer even geleden, dus de hoogste tijd voor de volgende update.

De laatste keer dat we schreven, stonden we op het punt om naar 'ons werk' te gaan. Dit was zowaar de eerste keer dat we de dienst volledig uitgezeten hebben, dus van 14 tot 22u. En het was nog een drukke dag ook! Erben en Beorn die hun was moesten doen, veel telefoontjes (wel 3! Waarvan 2 intern, maar dat doet er nu even niet toe) en zeker 4 mensen die het centre binnenkwamen met een klacht danwel een vraag! Poehpoeh, we kregen er bijna stress van!

Dus de hoogste tijd voor een koffiepauze! Mogen we gelijk even van de gelegenheid gebruik maken om te melden dat de thee hier ontzettend smerig is?! Op 10 cl thee gaan minstens 3 suikerklontjes! Als theedrinker heb je niet eens de keus tussen suiker of geen suiker, gatverdegatver! Ingrid houdt wel van een goede, sterke bak koffie (type: 'wat doet de koffie? Wat ' ie moet doen!'), maar er zijn grenzen. En die grens ligt ongeveer bij Turijn. Ingrids welgemeend verlangen naar een ouderwetse bak Douwe Egberts koffie, geuit tegen Tekke Kiewiet (de NOC assistent uit een van onze vorige verhalen), resulteerde in de vast geodbedoelde actie van Tekke ons een pak Douwe Egberts koffie en een pak koffiefilters (rechtstreeks vanuit het echte Holland Huis) te komen brengen.... Sympathiek, maar ja..... zonder koffiezetapparaat heb je daar vrij weinig aan! Dus, in de pauze, toch maar weer aan de espresso.

In het eerder genoemde winkelcentrum van het dorp, zit een goede koffiebar. Daar vlakbij zit het infocentrum van Right to Play. Vele schaatsliefhebbers onder u herinneren zich vast de naam Johann Olav Koss  nog wel. Minder mensen weten dat deze sympathieke schaatser zijn naamsbekendheid ten goede heeft aangewend en zich heeft verbonden aan de organisatie 'Right to Play'. Inmiddels is hij president van deze organisatie, die zich inzet voor het welzijn van kinderen in oorlogs- en ontwikkelingsgebieden, en door middel van sport en spel bewustwording probeert te ontwikkelen voor algemene basisvaardigheden zoals hygiene en gezondheid. Nu delen ze hier in het dorp sleutelhangers uit met rode balletjes met daarop het logo van de organisatie. Die wilden wij ook wel, dus wij zijn dat centrum binnengelopen. Daar ontmoetten we de woordvoerder voor Right to Play Nederland, Conrad Alleblas. Hij vertelde ons enthousiast over de organisatie en de activiteiten die ze ondernemen en hij gaf ons een informatiebrochure mee. Later, terug op onze werkplek, maar ook in de dagen daarna, zijn wij over dat gesprek gaan nadenken en we werden beiden enthousiast om ook iets voor deze organisatie te kunnen betekenen. Vandaar dat we vandaag (vrijdag) weer bij Conrad zijn langsgegaan en ons spontaan hebben aangemeld als vrijwilliger. Eens een vrijwilliger, altijd een vrijwilliger. Na de OS val je toch in een zwart gat he!

Meer informatie over deze organisatie kun je vinden op: http://www.righttoplay.nl/.

Dinsdag was ook de dag na Jantje Smit. Nu waren wij daar behoorlijk brak van, hij zelf zag er redelijk frisjes uit. Want wie troffen we als eerste, toen we op onze uitkijkpost in Centre 1 zaten? Inderdaad, Jan! Samen met Ireen Wust. Zij leidde hem trots rond door het dorp, om hem vervolgens mee naar haar kamer te nemen......

denken we..... ze bleven daar ook behoorlijk lang. Dus kijk niet raar op als je binnenkort in de Story danwel Prive leest over de nieuwe romance van Jan Smit :-) Maar je hebt het niet van ons!

Woensdag was onze eerste vrije dag, maar wel een drukke dag. We hadden immers kaartjes voor de ploegenachtervolging. Maar er moest eerst voor de inwendige mens gezorgd worden. En slimme accountants als wij zijn (nou ja.... het begint eerder krenterige vormen aan te nemen), hadden we slim bedacht om op onze vrije dag toch in te checken in het dorp om zo onze maaltijdbon te scoren. Zo gezegd, zo gedaan. En het bleek nog sterker te kunnen (De OS denkt met u mee): 's middags een BigMac menu gecsoord, die we in de pauzeruimte lekker hebben opgepeuzeld, zodat we 's avonds na het schaatsen op die zelfde bon het restaurant konden betreden om daar nog een volledige maaltijd te scoren. Twee voor de prijs van  gratis! 

Maar goed, terug naar het schaatsen. Jullie hebben zelf op tv de afloop kunnen zien, dus daar zullen we niet al te veel over uitweiden. Hollands als we zijn, hebben we wel voor grondige uitdossing gezorgd. Welke bij de medetoeschouwers behoorlijk in de smaak viel. We zijn nog nooit zo vaak gefotografeerd! Zelf zagen we nog een kansje met Chad Hedrick op de foto te gaan, zie voor het resultaat ons Turijn-fotoalbum.

In onze oranje-outfit was het overigens niet makkelijk door de security te komen, ook al hadden we die accreditatie om de nek hangen. Alles, echt alles moest open, inclusief de flesjes drinken (en niet eens Beerenburg dit keer!). De dopjes werden ingehouden. Sta je daar met 3 open flesjes drinken..!! Maar we zijn heelhuids binnengekomen en we hebben niet eens heel veel mensen besproeid met cola. Kijk voor onze strubbelingen bij de security de site van Dick: www.dickinturijn.web-log.nl.

Voor onze nachtrust was het maar goed dat er die avond geen medaille te vieren viel. Dus op tijd naar huis en eindelijk een keer op tijd naar bed. Want we hadden het stoute plan opgevat om donderdag een ochtenddienst te draaien. Nee, niet om 6u natuurlijk, we zijjn niet gek! Half negen vonden we vroeg genoeg. dat lukte redelijk goed, dus om negen uur wandelden wij Centre nr. 1 binnen. Om daar tot de conclusie te komen, dat het bij de sporters blijkbaar donderdag-wasdag was, we hebben nog niet eerder zoveel wastabletten uitgedeeld.

Behalve de wasmannen en -vrouwen kwam ook Raffaella (de venuemanager) nog binnen en gelukkig hoefden we haar weer niet te herinneren aan haar belofte om die dagpassen voor de schaatshal te regelen. Ze ging gelijk weer bellen met haar contact in de Oval Lingotto en kwam uiteindelijk met de verlossende mededeling dat we die passen inderdaad konden krijgen. We hoeven haar alleen maar even te vertellen wanneer we willen gaan en dan worden we opgewacht bij de accreditatie. Nu was het plan toch al om naar kaartjes te kijken voor de 1000m vrouwen, maar als we daar gratis heen kunnen is het natuurlijk helemaal mooi! Plus dat zo'n pas ook toegang kan verschaffen tot het gebied 'achter de schermen', dus u kunt zich voorstellen dat wij behoorlijk blij waren! Nu nog hopen dat ze dat morgen ook nog weet, dus duim met ons mee!

Na de dienst wilden we in principe naar het HHH gaan, om daar de ontknoping van de ploegenachtervolging te gaan kijken. We hebben ons nog even in de verleiding laten brengen om kaartjes voor de wedstrijd te kopen en het geheel live in de Oval Lingotto te gaan kijken. Maar iets in ons deed ons besluiten eens verstandig te zijn (we kunnen het echt wel!), het geld in de knip te houden en vast te houden aan ons oorspronkelijke plan: kijken in het HHH. Wat een geluk dat we dat ook gedaan hebben! Die dramatische val was ons anders duur komen te staan! Gelukkig rolde er nog wel een bronzen plak uit, dus er zou een huldiging komen. En hadden wij voor vertrek naar Turijn al niet gemeld dat we alleen vooraan zouden staan bij de hudliging als OF held Bart of Rintje gehuldigd zou worden? Dus wij Lee-Touwersden ons naar de voorste rij (I can see clearly now!), om daar vervolgens twee uur te wachten tot de sporters het podium zouden betreden. De huldiging van de oudschaatsers Kees Verkerk, Ard Schenk, Leo Visser en Yvonne van Gennip, door een nu al schorre Erica Terpstra (en ze moet nog 11 dagen) helemaal aan de andere kant van het gebouw, hebben we laten schieten. Het was zaak ons plekje op de eerste rij vast te houden. Tijdens dat wachten trok een keur aan artiesten aan ons voorbij. Vooral de ADHD-spring-in-het.veld Jamie Cullum maakte het wachten errug lang! man, wat is dat mannetje vermoeiend. gelukkig werd zijn optreden eerder afgebroken, omdat de sporters gearriveerd waren. Waarschijnlijk heeft u de huldiging (en daarbij ons ook) op tv gezien, dus we hoeven dit feest verder niet uit te leggen.

We waren even bang dat Jamie Cullum zijn afgebroken optreden na de huldiging zou vervolgen, maar dat bleef ons bespaard. groot was het feets toen Wipneus en Pim ten tonele verschenen met hun showact. daar ben je dan bijna .... 26 voor geworden, om om twaalf uur 's nachts luidkeels en met bijbehorende gebaren 'deze vuist op deze vuist' en 'Bassie en Adriaan' mee te zingen en te doen. En we waren niet eens dronken!

In het feestgewoel zagen we nog kans Dick te vinden, voor wie we (samen met Margo en Marieke) een kadootje hadden gekocht als dank voor zijn moeite voor het verkrijgen van de kaartjes van de openingsceremonie. Het gebaar viel in goede aarde, tenminste we denken zijn tranen zo te kunnen interpreteren. Zie voor de fotos:www.dickinturijn.web-log.nl.

Het feest was nog lang niet afgelopen, maar aangezien wij besloten hadden ook vrijdag de ochtenddienst te draaien, gingen we rond 1u maar naar huis. Maar ja, als dan om 6u de wekker al weer gaat... bekijk je dat plan toch ineens met heel andere ogen. Met dichte ogen, wel te verstaan! Er schijnt overleg te hebben plaatsgevonden om tcoh maar voor de middagdienst te gaan, maar Ingrid keek toch raar op toen ze om 10u nog in haar bed lag. Kon zich niets van eerder genoemd overleg herinneren. Maar goed, er waren wel meer dingen langs haar heen gegaan die ochtend. En daar willen we het graag bij laten!

Bij aankomst bij de hoofdingang van het dorp stuitten we op de filmploeg van een Italiaanse zender, die daar de golden boys van de ploegenachtervolging interviewden. En ze op ludieke huldigden voor hun prestaties. In het HHH krijgen de Nederlandse sporters in afwachten van hun echte medaille een grote nepmedaille, de Italianen doen het met een stuk brood voor de bronzen plak en een stuk kaas voor de gouden. Verschil moet er zijn.

We maakten gebruik van de gelegenheid en gingen met Fabris en Sanfrantello op de foto. In het dorp mag je niet om fotos vragen, maar we waren nu nog niet binnen, dus die kans moesten we grijpen.

Het feest ging nog even door, want eenmaal binnen stuitten we op de camareaploeg van het Jeugdjournaal. Die ons vroegen (nou ja.... Arrienne drong zich op) of we in het kader van interviewmomentjes met bekende sporters een aankondiging konden doen. Dat konden we wel. Dus hebben we allebei op ons best vier keer 'het moment van' en drie keer 'het mooiste moment van'  in de camera gezegd. We hebben al gehoord dat het vanavond is uitgezonden, het schijnt hierna nog drie avonden op de buis te komen.

Het duurt even, maar we komen wel elke keer een stapje verder: van Omroep Brabant, via de Wereldomroep, eindelijk op televisie. Handtekeningen na afloop!

Dat was een lekker opwarmertje, de dag leek niet meer stuk te kunnen. Hoe anders is de waarheid dan! Net op onze post in Centre 1, kwam er bericht dat we naar Centre 2 moesten komen omdat onze manager een mededeling wilden doen. Om dit verhaal nu eens kort te houden, we willen er zelf ook niet teveel energie aan besteden, werden we weggehaald van Centre 1 omdat we geen Italiaans spreken (dat doet niemand van de mensen aan wie wij service moeten bieden), maar dit verhaal was bedacht door drie ****mokkels, die het monopolie wilden houden op de internetcomputer om een of ander stom spelletje te spelen en te mailen. Dat leidde tot een heftige confrontatie tussen ons en onze zogenaamde manager. We hebben ons toen verplaatst naar Centre 3 (bij de Belgen en de Noren, voor ons maakt het echt niet zoveel uit waar we zitten :-)  ). Toen ze even later belden of we naar Centre 1 wilden komen, omdat ze Engelssprekende mensen nodig hadden (zoals we al zeiden: er is niemand van de klanten die Italiaans spreekt), hebben we vriendelijk bedankt. En zijn we blijven zitten waar we zaten (bij de enige computer in dit dorp waar we WEL onze foto's kunnen oploaden.... wij hebben ook zo onze prioriteiten!).

Morgen hebben we kaartjes voor de wedstrijd en dus gaan we voor de ochtenddienst en dan zitten we gewoon weer in Centre 1.

We hebben vandaag wederom onze dienst niet afgemaakt, om 20u zijn we hem gesmeerd. Maar we zijn echt niet de enigen, we hebben dekking van ons Australisch drankorgel Nathan! Ook weggestuurd uit Centre 1 en die ons om kwart voor vier meedeelde een stukje te gaan wandelen. Afijn, 4u en een enorme drankwalm later, komt hij weer Centre 3 binnenwaggelen met slechts vier woorden voor ons: Champagne, wine, Limoncetto en Sambucca. Ja, dat roken wij ook wel! Vervolgens valt hij al service verlenend voorover op het tafeltje neer. Kan ik u ergens mee van dienst zijn? Gelukkig ging hij er al vanuit dat wij na het eten niet meer terug zouden komen, dus daar hoeven we ons ook geen zorgen over te maken. Centre 3 loopt op rolletjes!

Tot zover weer even wat hoogte- en dieptepunten uit de wereld die Olympisch heet. We gaan nu naar bed, want de oplettende lezer heeft gezien dat we morgen ochtenddienst hebben en we hebben al onze energie nodig om Jan naar die gouden plak te schreeuwen!

Dus, ciao a tutti,

Arriënne en Ingrid

PS. Staan er al weddenschappen of wij die ochtenddienst gaan halen morgen? :-)

Even een korte mededeling: we hebben eindelijk een computer gevonden waar we de USB kabel in kunnen pluggen, dus er zijn foto's!!! Kijk op de fotolink in het rechtermenu en dan natuurlijk onder het kopje 'Turijn 2006'!

Jaha, daar zijn ze weer! Dit gaat weer een verhaal worden vol met namen, maar ja... dat heb je als je in het Olympisch Dorp zit, daar kunnen wij dus echt verder ook niet zoveel aan doen ;-)

Waar waren we gebleven? Ons laatste bericht kwam vanuit het HHH, na de huldiging van Renate en Ireen en het optreden van Guus. We hebben nog geen echte medaille gezien, maar dat hadden de schaatsers op dat moment ook nog niet. Blijft een belachelijk iets dat de officiële huldiging pas een dag later plaats vindt op een plaats waar alleen maar mensen komen die naar een optreden van een of andere artiest willen kijken!! Als sporter wil je toch, wanneer je eindelijk na jaren van training dat ultieme doel bereikt hebt, dat ook du moment vieren! En niet pas een dag later met publiek waarvan het grootse deel niet eens bij de wedstrijnd was. En sowieso waarschijnlijk geen idee heeft wie jij bent! Dat geldt zeker voor schaatsen, want als die Italianen ergens geen verstand van hebben, dan is het wel van de schaatssport! Maar goed, wat doe je eraan? Behalve de huldiging in het HHH des te uitbundiger vieren! Tot zover onze frustraties!

Na het HHH is het nog een hele toer om thuis te komen, ook al ligt het hotel redelijk dichtbij het HHH. Na 12en 's nachts rijdt er nog wel een bus, maar die komt in de verste verte niet bij ons hotel in de buurt, dus we zijn dan aangewezen op een taxi. Nu is het al geen goed idee om in Amsterdam ruzie te zoeken met taxichauffeurs, maar in Italie kunnen ze er ook wat van! Dat er 's nachts een bepaalde toeslag geldt, oke.... daar kunnen we inkomen. Maar om die meter meteen bij tien euro te laten beginnen met tellen is toch redelijk overdreven!! En discussieren is alleen in het Italiaans mogelijk, dan spreken ze inene geen Engels meer.

Dus die man zet ons woedend die taxi uit, om vervolgens elke andere taxichaufeeur die langs komt te instrueren ons niet mee te nemen of om het tarief ook hoog in te zetten. Ja daag!! U kent ons: wij zijn ook niet voor 1 gat te vangen! En hebben beperkt budget, dus we moeten creatief met onze middelen omspringen. Uiteindelijk zijn we dus MET de taxi voor het zelfde bedrag van in totaal 10euro thuisgekomen! Er zijn ook nog eerlijke chauffeurs.

Thuiskomen is overigens elke keer weer een spannend moment. Onze kamer heeft 3 bedden (de Italianen denken met ons mee) die de eerste dag alledrie netjes waren opgemaakt. Koukleum Ingrid heeft de eerste nacht de deken van het 3e bed gehaald om nog een beetje warm te worden. Waarop de schoonmakers besloten 1 extra deken achter te laten. Maar ja, ook Arriënne wilde het wel warm hebben, dus op naar de eigenaar met het verzoek om een extra deken. Die kreeg ze wel mee, maar we mochten niets laten merken aan de schoonmakers, dus elke ochtend moest de deken verstopt worden in de kast. Wat we trouw (naief?) elke ochtend deden. Om vervolgens gisteravond thuis te komen en te ontdekken dat de deken uit de kast nu op het bed van Ingrid lag, het bed van Arriënne weliswaar was opgemaakt, maar zonder extra deken, die lag weer ergens op de stoel. En de derde deken van Ingrid was verdwenen! Kortom: weer terug bij kou! De winterspelen heeft blijkbaar ook zo z'n nadelen!

Naast de uitstapjes naar het HHH, moet er natuurlijk ook hard gewerkt worden! Hier een klein voorbeeld van de hectiek die we gisteren in Residence Service Centre nr. 1 aantroffen bij de aanvang van onze dienst om 14u. Twee Amerikaanse dametjes, type omhooggevallen huisvrouwtjes ide denken dat de hele OS in elkaar stort als zij niet aanwezig zouden zijn om te helpen, waren druk, druk, druk bezig met het corrigeren van een instructie document. Een heel belanngrijk document.... Het document was oorspronkelijk opgesteld door een Italiaan, die niet zo heel goed was in het Engels. Eerst werd dat document door Amerikaans dametje nr 1 gecorrigeerd, daarna kwam Amerikaans dametje nr 2 zich er ook mee bemoeien en voegde ook nog wat correcties toe. Die Italiaan had al een hele avond zitten zwoegen op dat document, die 2 dametjes zijn er ook minstens 2 u mee bezig geweest. Helaas was toen hun dienst ten einde en hadden ze geen tijd meer om alle correcties in de computer in te voeren, zodat dat document ook geprint kon worden. Maar gelukkig was daar de Engelsman John nog (over hem later meer!), die kon het wel gaan intikken. Een blik van hem op dat document  en hij barstte in lachen uit! Grammaticaal klopte er niks van de vast goedbedoelde pogingen van de Anerikanen. Dus toen moest het document ook door hem nog herschreven worden. Zijn instructies luidden dat hij het document daarna naar de manager in Service Centre nr 2 moest brengen ter goedkeuring. Maar niet alleen, nee hij moest geescorteerd worden door twee andere vrijwilligers. Om vervolgens daar te horen te krijgen dat het prima was en dat hij het nu in Service Centre 1 in de computer kon invoeren! Jajaja, dat zijn  geheime Olympische documenten waar voorzichtig mee omgesprongen moet worden.

Nu vraagt u zich natuurlijk af wat er dan zo belangrijk is aan dat document en aangezien er geen Italiaan is die Engels spreekt, laat staan Nederlands, durven wij u best te vertellen waar het hier om ging. Zit u er klaar voor? Topsecret information..... Komt ie: het document ging over de temperatuur van de thermostaat in de appartementen van de bewoners. Er werd een beschrijving gegeven van de Italiaanse wet die bepaalt dat de temperatuur 19graden moet zijn. En daarom moet de thermostaat natuurlijk op 25 tot 30graden staan, dat lijkt ons ontzettend logisch! Vind je dat te warm, dan zet je natuurlijk niet de thermostaat lager, dat zou wel heel dom zijn, nee dan zet je gewoon een raam open! Briljant! dat had je zelf toch niet kunnen bedenken! Heb je het daarentegen koud, dan moet je het raam even weer dicht doen! Zo simpel kan het leven zijn. En dit alles heeft ons vrijwilligers (een mannetje of 8) dus minstens vier uur werk gekost! En dan hebben we het alleen nog maar over het typen van het document, we willen niet weten wat voor werk daar aan vooraf gegaan is.

Ondertussen had Arriënne ook een zeer belangrijke taak: zittend voor het raam, naast de deur met de hand al klaar op de deurkruk op de uitkijk voor de heer Ritsma. Zo snel we hem naar buiten zouden zien komen, zouden wij ook opspringen en naar buiten rennen! Er moest een belangrijke pakket afgeleverd worden (zeg niet dat wij nutteloos zitten te wezen daar!). Maar de heer Ritsma liet nogal op zich wachten, dus een blaasontsteking, een lamme arm en keelpijn verder, zat Arriënne nog steeds bij die deur. Gelukkig werd het wachten veraangenaamd door de aanwezigheid van eerder genoemde John (Engelse pensionaris met super gevoel voor humor) en Nathan (Australische pensionaris met drank- en deoprobleem), die de sfeer er goed in weten te houden. De twee opaatjes van de Muppetshow zijn er niks bij!

Nathan was even buiten gaan luchten (voor iedereen een prettig moment!) en riep ons naar buiten, hij had een andere Nederlandse vrijwilliger ontdekt. En niet zomaar een! Tekke Kiewiet (what's in a name?), een Groninger die al 20jaar in Turijn woont, werkt als NOC assistent voor de Nederlandse ploeg. Staan wij buiten met hem te praten, wie komt daar aan..... De hele Nederlandse ploeg op weg naar de eetzaal, om snel in de dweilpauze van de 500m wat te gaan eten. Dat was HET moment om Rintje aan te spreken! We vroegem hem even te wachten, omdat er een pakketje voor hem was afgeleverd. Hij voldeed geduldig aan dat verzoek, en stak het pakje hagelslag blij verrast in zijn zak, met de woorden: ik ga het nu meteen op mijn broodje doen! Deze meisjes waren zeer flabbergasted (our flabber has never been so gasted) toen Rintje tien minuten later met een dampende McDonalds-zak terug kwam. BigMac met hagelslag....?!?!?!?!?!

Over de McDonalds gesproken, het eten voor de vrijwlligers is prima, prima, prima. Goed geregeld, veel keus en erg goed eten. Hier was Athene echt helemaal niks bij. Er is ook een McDonalds waar je als vrijwilliger ook kunt kiezen uit verschillende menues, gewoon op je normale eetbon. Deze McDonbalds zit in het restaurant van de sporters, waar wij zelf niet mogen eten, dus je moet je zak meenemen naar het stafrestaurant. Waar je, als je zou willen, ook nog een complete maaltijd kunt halen. Of in ieder geval de toetjes!

Na een week gewoon gezond gegeten te hebben, was daar gisteren de behoefte aan een lekker frietje en een BigMac. Niet slecht toch, pas na een hele week! Afijn staan we in de rij, Arriënne denkt nog bij zichzelf:  'zul je zien, staan wij hier voor t eerst ongezond te doen, komt net op dit moment held Bart binnen'. Maar spreekt dit niet uit, want inmiddels hebben we al geleerd dat we over dit soort dingen geen grappen moeten maken. Maar blijkbaar is denken al voldoende, want wie lopen we, met die dampende zak McDonalds in de hand, bij het uitkomen van het restaurant tegen het lijf???? Precies!! Voorop Pa Veldkamp, op de step. Daarcahter, 1 hand in de zak, de ander op het stuur van z'n fiets, held Bart himself! We proberen die zak weg te moffelen en vooral geen aandacht op ons te vestigen, maar om het feest nog groter te maken, komen er vanuit het niets inene een hele hoos superslanke danseresjes in niets verhullende doorzichtige kleding, waar wij op de een of andere manier ineens midden tussen staan, in onze grote winterjassen met nog steeeds die damepnde zak McDonalds in de hand. Jajaja, geen aandacht vestigen..... Onze kans op die knuffel met held Bart is nu definitief bekeken!

Bob has left the building!

Op onze uitkijkpost is het prima de Nederlanders in de gaten te houden. Om even een indruk te geven van een doorsneemiddag in het dorp en wat wij zoal aan ons voorbij zien trekken:

Marianne Timmer had haar ouders op bezoek. Terwijl ze richting haar accommodatie loopt, loopt haar extrainer/ex-man Peter Mueller rakelings langs haar heen. je zou toch enige begroeting verwachten, maar meer dan een minzaam knikje, voor het blote oog bijna niet te zien, kon er bij beiden niet vanaf. Die zijn echt niet leuk uit elkaar gegaan!

Maar ook vrolijke Ireen hebben we zien rondspirngen en haar wasje zien doen. We konden ons enthousiasme niet onderdrukken en zijn naar buiten gesprint om haar te feliciteren. De Telegraaf met op de voorkant de foto's van Renate en Ireen hebben we heel chauvinistisch en geheel tegen de regels tegen het raam van Service Centre nr. 1 geplakt. Holland Boppe!

En terwijl je daar op de uitkijk zit, zie je ineens Bob de Jong met z'n hele hebben en houwen vertrekken, dekbed op de rug! Kan iemand ons vertellen waar die jongen naar toe is????? Weet hij wel dat hij de 10km ook nog moet rijden, kan iemand hem even waarschuwen?!

We komen ook nog wel eens van onze stoel bij het raam af, voornamelijk om naar de eetzaal te gaan, en op onze wandeling zijn we nu al 2maal Chad Hedrick tegengekomen, die zijn mooiste tandpastsmile (hoeft hij niet zo heel veel moeite voor te doen, leve de Kukident!) naar Ingrid lacht! Drie keer is scheepsrecht, bij de volgende tandpasta-ontmoeting gaat het er van komen...... (dan lopen we gewoon weer door)!

Om af te sluiten zoals we begonnen zijn, komen we nog even terug op het HHH. Wanneer je bij het HHH aankomt, zie je van ver al de borden staan met de kreet 'NS zet bussen in'! Ook in Turijn klinkt dat erg verontrustend! Ga dan nog maar eens ontspannen feesten, daar ga je wel van drinken! 

Gisteravond zijn we weer geweest, omdat Jantje Smit (Ja Marina, ik heb een foto voor je!) 'als de nacht verdwijnt' en andere toppers zou komen zingen! Ja, daar moesten wij bij zijn, dat spreekt voor zich! Op weg naar het podium komt Ingrid nog een bekende uit Dordrecht in de persoon van Leontien tegen, ook iemand die de dagtrip naar Turijn gewaagd heeft!

Het feest met jan was groot, deze toppers stonden vooraan enthousiast mee te boemboemen, maar deze beelden gaat u hoogstwaarschijnlijk zelf ook kunnen zien: Jan sloot af met de heugelijke mededeling dat we gefilmd waren voor zijn real life soap 'Gewoon Jan Smit'! Kan hij dat niet van te voren zeggen???

Het is inmiddels de hoogste tijd om weer met nietsdoen te beginnen, onze dienst begint om 14u, dus we sluiten weer af met een welgemeend Ciao a tutti!

Arriënne en Ingrid

Hallo Mensen,

Hier een kort berichtje vanuit een dampend maar swingend Holland Heineken Huis! Net de huldiging van de zilveren plak van Renate en de gouden plak van Ireen uitbundig gevierd! Maar gezien de aanwezigheid van Dione de Graaf, heeft u dat waarschijnlijk min of meer live ook  meegemaakt!

En  verder groot feest met Guus!

Ha!! Wat nou ´drie dagen PSV stadion´! Gewoon eerste rij in het HHH! Veel dichterbij kan niet!

Maar wat we u eigenlijk nog melden wilden: Rafaella, onze venue-manager, kon zich ons niet herinneren, ook al was het vandaag al de derde keer dat we haar tegenkwamen (zijn jullie allang in Turijn?), maar wist zich nog wel feilloos te herinneren, dat wij die 2 meisjes waren die haar 3 maanden (!) geleden vroegen of ze voor ons een  dagpas kon regelen voor de schaatsbaan. Zodat we een kijkje achter de schermen konden nemen. Nou ligt voor ons daar ook de grootste prioriteit, dus we voelden ons niet al te zeer gekwetst dat we ons aan haar voor de derde keer moesten voorstellen. Ze zou vanavond haar vriendin gaan bellen die in de schaatshal werkt en proberen die pas voor ons te ritselen! Duim met ons mee dat dat a) gaat lukken en b) als het even kan op een dag dat we medaillekansen hebben! Maar goed, er was iets met een paard, een bek en een kado, dus als het op een andere dag gaat gebeuren, zullen wij niet klagen! Als altijd houden we u op de hoogte!

Ciao a tutti,

Arrienne en Ingrid

PS1. DICK, bedankt voor de hagelslag!!!

PS2. Nou, Ingrid heeft net ook haar B.V.moment gehad (als in G.K.) en hoewel normaal gesproken geldt ´gooi er een kwartje in en t lult 5 kwartier in een uur´, viel het nu stil: loopt Gerard Kemkers op een haarbreedte voorbij, kijkt haar glunderend recht in de ogen, zij kijkt hem glundered stralend recht in de ogen aan.... en geen woord! Vanaf morgen gaan we het helemaal anders doen!......heus..... denken we.... (wij twijfelkonten?)

Hallo mensen, daar zijn we weer! De belevenissen van Arriënne en Ingrid in Turijn, deel 2. De laatste keer dat we schreven moesten we nog voor het eerst naar het Olympisch Dorp en daar zijjn we inmiddels al zo bekend dat het tijd wordt voor de update.

Omdat we nog steeds niks gehoord hadden van onze 'chef de mission' Sara, zijn we donderdagavond zelf maar eens op weg gegaan naar het Olympisch Dorp. Voor initimi: OVT. Vanaf het station zou het een kleine tien minuten lopen moeten zijn. Jaha,  voor de atleten en Co. Voor hen is er speciaal die mooie brug gebouwd (ja, die met die rode boog, u heeft hem vast al gezien op tv!) Wij gewone stervelingen daarentegen moeten via de hoofdingang het dorp in zien te komen. Op zich geen probleem, ware het niet dat dat een half uur omlopen is! En u kent ons! Moeten wij ons plan voor de Nijmeegse Vierdaagse nog in herinnering brengen, of zegt u: laat maar, ik heb al wel beeld?! Gelukkig mogen we op de terugweg wel over de brug.... snapt u het beleid nog?

Maar goed, in onze dagmars naar de hoofdingang die een heel stuk langs het OVT loopt, konden we al een goede blik werpen op de gebouwen in het dorp. Bepaalde landen konden op deze manier al gelocaliseerd worden door de territoriumdrift van de sporters. Hoeveel hebben zij moeten bijbetalen op het vliegveld? En wie was de Canadese loser die de Canadese vlag (zo groot als een flatgebouw) moest dragen? En zagen we in dat oranje gebouw nu echt Gerard Kemkers de trap oprennen?

De binnenkomst inclusief security check verliep vlotjes en zonder problemen. Ondanks het feit dat we nog geen dag gewerkt hadden, stonden we blijkbaar (nog) niet op de zwarte lijst! Alhoewel de eerste stapjes binnen de dorpsmuren nog onwennig aanvoelen. Allebei hebben we het idee dat er elk moment iemand bij zinnen komt en zich realiseert dat wij daar niet thuishoren! Maar wonder boven wonder: dat gebeurt niet! En dus wandelen wij vrolijk verder op ons verkenningsrondje door het dorp.

Het is meteen prijs: het eerste gebouw dat we passeren is de McDonalds en wie zit daar te smullen: de hele Nederlandse Olympische ploeg! Wat opvalt is dat er wel duidelijk sprake is van groepsvorming: men blijft in sponsorploeg bijeen. Maar: het ziet er ontspannen uit! Grappen en grollen rollen over de Big Mac heen, het zijn net echte mensen! We zijn slechts een glasplaat van Rintje verwijderd, we begrijpen ineens de instructie in de Volunteersguide: geen aapjes kijken, niet voederen! De verleiding is groot!

Even verderop zien we (nou ja, we? De eerder genoemde repuatie van Arriënne op dit gebied wordt NU al waar gemaakt, m.a.w: ziet Ingrid) de Noren al tegemoet komen. Lasse Saetre en Eskil Ervik joggen op een haarbreedte voorbij. Er kan zelfs een glimlach en een knipoog voor Ingrid vanaf die helemaal in sjok is. De Noren zijn  inderdaad erg leuk en lang en breed! Voor Arriënne, die hardhandig duidelijk gemaakt wordt dat er iets aan de hand is, rest slechts de aanblik van de achterkantjes van eerder genoemde schaatsers! Even later zien we ook nog Hans Veldkamp lopen, onmiskenbaar te herkennen aan pet, neus en houding. Held Bart moet dus in de buurt zijn, we worden warmer! En dit is pas de eerste dag!

Maar goed, we komen in principe hier om te werken, dus op zoek naar het gebouw waar onze manager zich zou moeten bevinden. Het gebouw is snel gevonden, maar daarmee ook de drie strijkplanken die dreigend voor het raam staan, klaar voor gebruik. Dat van de wasserette was dus duidelijk GEEN grap! U begrijpt: de behoefte om ons te melden was niet zo heel groot, in gestrekte draf weg van het gebouw en terug in de anonimiteit!  En verder met ons verkenningsrondje.

Helemaal achterin, weggestopt in het verdomhoekje, doemt de Belgische vlag op in ons gezichtsveld. De fiets op het balkon lijkt te bevestigen dat dit inderdaad de slaapplaats is van onze held! Dat kruisje kan alvast op de plattegrond aangetekend worden! Die hebben we, op naar de volgende. We zagen immers Gerard Kemkers in een oranje gebouw.... en nu we bij dat oranje gebouw zijn aangekomen, blijkt dat te kunnen kloppen: Nederlandse vlaggetjes aan de balkons en de vlag van het NOC-NSF aan de muur! En.... Mark Tuitert gitaarspelend voor het raam! Je moet wat om te ontspannen! Maar wat voor de een ontspanning is, hoeft voor de ander natuurlijk niet zo te zijn. Was dat de reden dat Jan Bos ver weg van het gebouw zat te internetten? Onderuitgezakt, een en al ontspanning.

We hebben het inmiddels wel een beetje door en beginnen trek te krijgen. We besluiten te vertrekken, morgen gaan we wel werken. Op weg terug naar de uitgang komen we langs de dorpssupermarkt en aangezien de supermarkt bij ons hotel al lang gesloten zal zijn op het moment dat wij aankomen, belsuiten we hier wat inkopen te doen. De supermarkt is echt berekend op de gezonde sporter: het assortiment bestaat voornamelijk uit veel chips, koekjes, chocola en condooms! Heel veel condooms.....

Vrijdag besluiten we om er toch maar aan te geloven en ons te gaan melden voor de werkzaamheden. Om een uur of elf wandelen we het gebouw van de strijkplanken binnen. De paniekreactie op het gezicht van de manager doet ons vermoeden dat we een herhaling van Athene krijgen: veel te veel vrijwilligers voor geen werk! De uitleg van de manager maakte het er niet beter op. iets met 'handdoeken en Amerikanen'.... We weten het nu nog niet! Wel begrepen we dat er drie Service centra zijn, waarvan 1tje in het gebouw van de Hollanders. Het originele Holland Huis! De Italianen waren gestressed van de klachten van de Nederlanders, zij schijnen nog het meeste werk te leveren. Omdat wij vloeiend Nederlands spreken, hebben we snel duidelijk gemaakt dat ze ons dan maar daar moeten plaatsen. Die toezegging komt er op zich wel, maar pas na de lunch.

Ons vermoeden van teveel vrijwilligers wordt al snel bevestigd, wanneer we aan onze eerste taak worden gezet: met drie man nummertjes op wasmachines plakken. Wij doen dit zo effiecient (1 knipt de plakbandjes, 1 plakt de plakbandjes op de nummertjes en de derde plakt de nummertjes op de wasmachines) dat we hier na een kwartier al mee klaar zijn (ja, heel veel wasmachines!).

Onze job zou moeten bestaan uit het uitdelen van handdoeken, wc papier, lakens etc. Dan verwacht je: er is voorraad voor een heel dorp! Toch? Echter, 1 blik op de twee rekken in wat zij noemden de voorraadkast, leerde ons dat dat een rare gedachte was. Drie handdoeken lagen er slechts, maar wel 500 haardrogers!! Rare jongens, die Italianen! Wat denken zij nou? Als sporter sleep je wel hele fietsen en hometrainers mee, maar die haardroger past er niet meer bij???!?!?!?!

Na 3 uur druk bezig te zijn geweest met nietsdoen, zijn we maar gaan lunchen en hebben we de manager van haar zorgen verlost door haar te vertellen dat wij zouden vertrekken! Voor de vorm sputterde ze nog wat tegen, maar het bleek no problemo te zijn! Ja, wie hou je nu voor de gek?

We moesten ook wel op tijd weg, want we moesten op tijd voor de openingsceremonie zijn. We hadden met een groep vrijwilligers afgesproken dit gezamenlijk te gaan kijken in een café in de stad. Leuk initiatief, lekker eten, maar wederon: rare jongens, die Italianen! Wie bedenkt er nu een reclame-break TIJDENS de ceremonie!! En niet 1, nee gewoon twee keer!! En nu mag u raden op welke momenten ze dit presteerden!!!! Inderdaad: bij de binnenkomst van België en later bij de binnenkomst van Nederland weer! Dit verzin je toch niet?!?!?!??! De lol was er voor ons wel vanaf!!

Zaterdag de 11e!!! En een belangrijke dag!! Allereerst onze eerste officiele volledige werkdag, dienst van 6 tot 14u. Maar ja, u kent ons: om 8u is het AI-team ter plaatse! Ja, we begrijpen dat u hier even van moet bijkomen! Wij waren ook erg onder de indruk dat we op een zater- en vakantiedag om 7u de wekker hoorden gaan. En daar ook nog gevolg aan gaven!  Maar of je nu om 8u of om 11u komt, het maakt geen verschil: er is gewoon geen werk op geen enkel tijdstip!

Helaas kunnen we pas om 11u gaan posten in het centrum in het oranje Holland-gebouw, eerst moeten we aan het werk in Centrum nr. 3. Maar ook dat is niet echt verkeerd, want dat is het centrum dat de Noren en de Belgen bedient! En daar kunnen we ook meteen van genieten wanneer de Noorse teamarts binnenwandelt. Conclusie: het zit in de Noorse genen ;-)

Op een wandelrondje door het dorp, komen we voor de eerste keer held Bart tegen!!

Om klokslag 11u melden wij ons bij gebouw nr 6, inderdaad dat oranje gebouw met Hollanders (en Roemenen en Koreanen, maar u kent onze prioriteiten!). Ook hier is geen bal te doen, maar we hebben er prima zicht bij. De Hollanders lopen af en aan, zo zien we Mark Tuitert nog met z'n potje pindakaas in de hand naar de eetzaal gaan! En waar Ab Krook last van had, weten we niet, maar we werden knap nerveus van zijn  heen en weer gefiets! Zo zie je Appie gaan en dan komt 'ie er al weer aan! Tussen het niksdoen door, kregen we nog bezoek van Derek Parra. Want behalve nietsdoen, delen we ook wasmiddel uit. Al zijn winterkleding had hij in een bundeltje bij zich, dus kortgemouwd liep hij over straat. De gek! het is niet zo koud als men ons voorspeld had, maar om nu in je zomerkleding te gaan wandelen.... Wanneer hij dus verkouden aan de start verschijnt, weet u nu hoe dat komt!

En kandidaat voor het IOC, Adne Sondral, komt ook nog even langs. Niet om de was te doen, maar om de weg te vragen.

Ook bij ons slaat op den duur de verveling toe, dus gingen we eens kijken wat er nu waar was van ale die klachten van de Hollanders. En jahoor: zwartopwit in het logboek, datum 2 februari, het verzoek om meer dekens!!! Een stuk of 6 a 7. Het was dus inderdaad koud!

Omdat er toch echt niks te doen is en de middagploeg al bijna arriveert, smeren we hem om op tijd in de schaatshal te zijn. Want vandaag gaat het gebeuren: de laatste Olympische 5km van held Bart! Hij zit in de eerste rit, dus we moeten haasten!

Maar eerst nog even een sanitaire tussenstop in het dorp. En daar treffen we Ids en Anni, innnig samen op toer door het dorp. Anni leidt Ids trots rond en Ids hoort het allemaal gelaten aan. Hoe schattig!

Maar nu snel naar de Oval Lingotto. En daar staat me toch een rij oranje gekken, het lijkt Thialf wel! De beveiling weet niet wat hen overkomt en kunnen het totaal niet aan! We lopen nog ernstig de kans de eerste rit en wellichtb laatste rit van held Bart te missen!! dat zal ons toch niet gebeuren????? Dick staat ons aan de andere kant van de beveiliging al op te wachten, maar kan ons hiermee helaas niet van dienst zijn! Uiteindelijk zijn we op tijd binnen, maar de geplande omkleedsessie gaat niet meer lukken. Dat doen we dan maar op de tribune. Met behulp vanonze medetoeschouwers zijn we net op tijd voor de start klaar!

Hoe de wedstrijd was heeft u op tv kunnen zien, jammer van Sven en Carl! Maar we waren in goed gezelschap: Huubke (inderdaad, die van De Dijk) zat een paar stoelen verderop!

Als we de tribune aflopen, komen we er ineens achter dat we op nog geen tien meter afstand zaten van Moeder Shani Davis (heeft u de docu ook gezien?)! Hadden we dat geweten, hadden we lang niet zo ontspannen op de tribune gezeten. De eerste gedachte die door ons hoofd flitst: hebben we iets gezegd over Shani dat ons in problemen zou kunnen brengen? Arriënne neemt het zekere voor het onzekere en lacht mevrouw vriendelijk toe! Redden wat er te redden valt! Beneden in de hal passeren we Moeder Davis en beer. Arriënne haalt ineens ergens de moed vandaan, met de dood in de ogen, om Moeder Davis aan te spreken en te vragen of ze inderdaad Shani's moeder is. Ja, dat was ze! Moeder Davis wil op haar beurt weten hoe Arriënne heet. Of ze daar blij mee moet zijn, met de reputatie van Moeder Davis en haar sue-gedrag, is nog maar zeer de vraag! Wij wensen Arriënne vanaf deze plek sterkte, bemoedigende e-mailtjes of berichtjes zijn van harte welkom! 

Na afloop zijn we gaan eten met Margo en Marieke, om daarna gezamenlijk op stap te gaan naar het Holland Heiniken Huis! En in tegenstelling tot onze eerdere stellige beweringen dat we alleen naar de hudliging in het HHH gaan las held Bart of Babs gehuldigd zou worden, staan we op ons eerste bezoek in het HHH vooraan bij de huldiging van Sven Kramer. Wat is hier misggegaan? Een troost: we pikken nog wel even Willem-Alexander van dichtbij mee! Daarna is het feest met De Dijk! Echt super! Het was gezellig en erg laat! Niet zo verstandig als je de volgende dag weer om 6u ehm... 8u moet gaan werken!

En dat hebben we dus ook niet gered! De ochtenddienst hebben we eigenhandig omgezet in de middagdienst! In het dorp aangekomen, besloten we eerst een kopje koffie te gaan drinken met een koekje erbij. Eerst dus een tussenstop in de supermarkt om die koekjes te kopen. En daarna wilden we nog even een flesje water uit de automaat trekken. Maar om een of andere reden zijn die flesjes in de supermarkt-automaat een euro, terwijl ze in de staff-kantine 50cent zijn. Staan we daar op z'n Hollands even lekker over te discussieren en te mopperen, wie komt daar aan...? Jahoor, held Bart! Nog steeds sjagrijnig van z'n 5km-race en totaal niet wachtend op 2 Holandse zeurmutsen! Dus wat doet hij? Hij trekt (GRATIS! Hij wel!) een flesje water uit diezelfde automaat en duwt dat, met het veelzeggende woord 'HIER'! bij Arriënne in de handen! Om  vervolgens voor zichzelf ook een flesje te trekken. Arriënne, oog in oog met haar HELD, gaf een prachtige uitvoering van een levend standbeeld weer. Op de Dam in Amsterdam had dat nog een hoop geld kunnen opleveren!

Genietend van een kopje koffie in de staff-kantine, komt er ineens een overenthousiaste medevrijwilliger op ons af: waren jullie niet als vrijwilliger in Athene bij het basketballen??? Ja, dat waren we! De wereld is klein!

Om 2u melden we ons weer voor het werk in het oranje Holland gebouw. geen werk, maar wel heel veel activiteit bij de Nederlanders! Zo zien we Ireen Wust, een uur voor de start van de 3km heen en weer rennen, en nog  eens rennend flesjes water halen.... Heel ontspannen, daar niet van, maar niet wat wij ons voorstelden van een voorbereiding op een race. Als ze het dus niet gered heeft, weten wij wel hoe dat komt!

En inmiddels zitten we hier al twee uur in een internetcafé, tijdens onze dienst. Dus laten we er maar weer eens een eind aan gaan breien, stel dat ze ons gaan missen!

Ciao a tutti,

Arriënne en Ingrid

Hallo mensen! Daar zitten we dan, in het helemaal NIET koude Turijn!!!! Koffers volgestouwd met 20kilo lekkere warme winterkleding.... en het enige dat we denken: hadden we toch dat badpak maar ingepakt! En dat is op zich niet zo erg, maar hoe denk je dat ze bij de incheckbalie reageerden....?!?!?!?! Tja, dames, dat is dan 5kg overgewicht! Per persoon!!! Maar omdat jullie zo vroeg geboekt hebben, zullen we jullie matzen, we zullen 1 kilo pp door de vingers zien. U kunt afrekenen aan de overkant. Boardingcard krijgt u pas als u betaald heeft.... Tja, wat moet je dan? "U mag het ook in de handbagage doen." Ja, net of daar nog wat bij kon. En het allemaal in je armen meeslepen wordt door het personeel ook niet gewaardeerd! Vier kilo aan extra kleding aantrekken? Cool runnings! Maar dat past allemaal niet in de bontlaarsjes! Dus met de credit card op naar de maffia aan de overkant! En daar ging het vakantiebudget van de eerste drie dagen!
Jammer dat de beveiliging pas na het inchecken is, dat had ons zeker een kilo gescheeld!
Want.... (ja, deze mutsen gaan weer eens samen op reis hoor): loopt Arriënne nietsvermoedend door het detectiepoortje, zegt die stoere, kale neger aan de andere kant: "U heeft een puntkam bij u!" HOE WETEN ZE DAT????? Na een instemmend ja van Arriënne, dachten we dat daarmee de kous af was. Maar nee, deze stoere kale (Let op het woordje 'kaal', cruciaal in dit verhaal!) neger wilde die kam wel even zien! Leuk bedacht van hem, maar hoe lang werkt die man daar al?? Hij moet toch weten dat een vrouwentas kwa inhoud heel complex in elkaar steekt. Het is absoluut niet de bedoeling om dat op zo'n moment ook te gaan uitpakken! Helaas had hij daar weinig boodschap aan. En hij was wel heel groot en breed. En grote, brede mannen moet je niet al te vaak teleurstellen, daar komen ongelukken van! Dus Arriënne met de moed in dr schoenen aan het uitpakken. Ingrid, die vervolgens nietsvermoedend door dat zelfde poortje aan komt wandelen en geen enkel commentaar kreeg van welke grote, stoere, brede man dan ook, ziet Arriënne met die kam in de weer en roept verbaasd uit: Hee, die heb ik ook!! En nog een vrouwentas, die daar op dat moment ook helemaal niet in voorzien was, werd uitgepakt! Al dan niet vrijwillig! Het nagelschaartje dat Ingrid vervolgens enthousiast ook nog in de aanbieding gooide, mocht wel mee het vliegtuig in!! Snapt u hem nog? En wat moet een kale neger nu met TWEE puntkammen????

PS: Kan iemand ons per express een pakje hagelslag opsturen??

Nou, de voorspelling van begin januari over de vele smsjes die op 6 februari verstuurd zouden worden, is inderdaad uitgekomen: ik heb er minstens 30 verstuurd vanavond en evenzoveel ontvangen van de andere kant van de lijn. Maar het lijkt te gaan lukken: mijn rugzak zit bomvol en de berichten van de andere kant vertellen het zelfde: ook in de koffer kan echt geen sok meer bij. Volgens de checklist zou alles, waarvan wij denken dat het ergens in de verste verte nog enig nut zou kunnen opleveren, ook in de rugzak danwel koffer moeten zitten. Maar hoe komt het dan dat ik nu al het gevoel heb dat ik van alles vergeten ben? En we zijn nog niet eens weg! Dat wordt nog minstens 5x opstaan vannacht, om die laatste dingen klaar te leggen. En waarom? Het gaat er echt niet meer inpassen. Dan hebben mannen het toch maar makkelijk: die maken zich niet druk over het feit dat ze 3weken in dezelfde kleren moeten rondlopen! We hadden ook gewoon naar Dick moeten luisteren: gewoon naast de koffer gaan zitten en een fles ontkurken. Het inpakprobleem los je er niet mee op, maar je hebt er wel lol van ;-)
Enniehoe, volgens de klok is het inmiddels al 7 februari en om de kans dat we ons gaan verslapen zo klein mogelijk te houden, wordt het nu wel tijd om te gaan slapen (ook omdat we ons schoonheidsslaapje hard nodig hebben! Morgen op de foto voor de accreditatie, moeten we er wel een beetje uitgerust uitzien, want met die foto moeten we wel de komende drie weken rondlopen!).
Zij die bijna op vakantie gaan, groeten u!! Ons volgende bericht komt vanuit Turijn, whoehee!!!!!!

Oh ja!! Hebben wij dat? Net de hele boodschappenlijst afgewerkt, dilemma's opgelost, verstandige keuzes gemaakt (warm is uiteindelijk toch echt beter dan hip), alle kleding is op tijd gewassen en gestreken (nou ja, niet echt.... maar voor t verhaal is het nu beter dat het wel zo is, dus we doen even alsof. In werkelijkheid draait de wasmachine momenteel overuren en zullen vlak voor vertrek de laatste dingen van de waslijn gerukt en in de tas gepropt worden!), de stapeltjes zijn al klaar gelegd en volgens het proefpakken dat we gedaan hebben gaat het allemaal NET passen.......  zie je op tv een reportage over de TVM-schaatsploeg die inmiddels is gearriveerd in het Olympisch Dorp en masse dekbedden is gaan kopen omdat ze het allemaal zo freezing koud hadden!!

Nu zitten wij dus mooi met een nieuw dillemma: nemen we een slaapzak mee of niet? Gezien de kou zeg ik: 'ja graag', want als het op koukleumen aan komt is ondergetekende Olympisch kampioen. Achtvoudig Olympisch kampioen, wel te verstaan! Maar met het oog op bovenstaande: waar gaan we die slaapzak dan nu weer laten??????

O, o, o, o, dat wordt de komende dagen pakken en herpakken en herpakken....... Alle voorbereidingen voor niks!

Yep, morgen over vier (4!) weken, 7 februari 2006 om precies te zijn,  is het zover; op naar Turijn, op naar de WinterSpelen 2006! Nu lijkt dat inderdaad nog best ver weg, maaarrrrr, diegene die ooit met mij op vakantie zijn geweest met het vliegtuig (maar ook de bus of trein tellen hierbij mee)  weten dat ik pas ECHT op vakantie ben wanneer mijn bagage a. tegelijk met mij op dezelfde plaats aankomt en b. ik de bagage dan ook HEEL in ontvangst mag nemen (nachtmerries van ondergoed over de gehele bagageband doemen nu al weer op). Voordat we in dat stadium zijn zal de rugzak c.q. koffer (dilemma nummer één) eerst gepakt moeten worden en tsja...dan staat de neuroot in mij toch echt op....natúúrlijk krijg ik mijn kast bijna niet dicht door de stapels truien, natúúrlijk heb ik voor een weeshuis aan sokken, natúúrlijk hoef ik niet echt een nieuwe winterjas, want dat zit bij het uniform, natúúrlijk weet ik wel dat ik drie weken voornamelijk in dezelfde, want lekker zittende, broek en trui zal rondlopen, maar toch zal ik natúúrlijk met minstens 4 paar schoenen, 6 broeken, 2 rokken (winter? Koud?), 8 truien, 4 ondershirts, 2 vesten, minstens 30 paar sokken en 3 pyjama’s afreizen.

Gaat u even mee in mijn neurotische gedachtegang? 

Schoenen: 1. de kekke cowboylaarzen van nu moeten mee, waarschijnlijk gaan die niet aan want dat is zonde in de sneeuw. Maar ja, stel dat we uitgaan zonder door sneeuw heen te moeten dan zijn die toch leuker dan moonboots (waar voor de rest wel heel de populatie op loopt; die mij dan weer niet begrijpend aankijken, waarop ik dan weer denk; goh, die waren toch wel warmer geweest inderdaad). 2. mijn bergschoenen; stevig, warm, lang op uit te houden, kortom: ideaal, ware het niet dat ze niet gripvast zijn! (proefondervindelijk vastgesteld laatste sneeuw en ijzelaanval). Dus niet in alle situaties de aangewezen optie. 3. de kniehoge roze UGS, man wat ben ik modern onder de huisvrouwen in deze laarzen, maar zelfde minpunt als bij 2. 4. er zit niks anders op dan echte moonboots aan te schaffen, alhoewel ik die NOOIT heb begrepen. Waarschijnlijk gaan dit wel de schoenen zijn waarop ik vervolgens drie weken rondloop. En dan is er nog 5. de bij het uniform behorende schoenenpaar, lelijk als de nacht, type meneer Wijdbeens, maar niet verplicht om te dragen. En tot slot kijk ik niet vreemd op wanneer ik op het laatste moment nog een extra paar wegmoffel in de rugzak/koffer. En dit kan dan van alles zijn; in ieder geval uit de categorie; “weet nu al dat ik ze niet aan ga hebben, maar ja, je weet maar nooit…”.   

Nu wil ik graag met de rugzak op stap, maar ja, al die schoenen…dan passen die 8 truien er dus never nooit meer bij natuurlijk! Kortom; draai nu al door, en dan heb ik het alleen nog maar over de schoenen!!!!

Conclusie; maandagavond 6 februari rond een uur half 11 ´s avonds zullen er wel weer heel wat smsjes over en weer gaan wanneer er daadwerkelijk aan het pakken begonnen zal worden…

Nog 5 weken voor de opening van de Olympische Winterspelen in Turijn! Of liever gezegd: nog 34 dagen! En dat betekent: nog 31 dagen voor deze Toppers afreizen, het aftellen kan gaan beginnen! En daar zijn we dan ook al enthousiast mee begonnen. Voor mensen die ons kennen, zal het volgende als een schokkende ontdekking komen: we zijn nog nooit, in al die jaren dat deze Toppers elkaar kennen, zo goed voorbereid! Dwz, op financieel gebied is alles geregeld. En dat is echt een uniekum!
Kwa paklijst zijn we nog lang niet zover, maar je kunt niet meteen alles goed doen he. Dat zou ook behoorlijk tegen onze natuur ingaan   Goed voorbereid als we (niet) zijn, dachten we dat het in Turijn kwa weer behoorlijk te vergelijken is met het weer in Nederland. Helaas krijgen we nu van alle kanten te horen dat het in Turijn ijzig koud kan (en zal) zijn...... Op zich redelijk logisch, ze zullen niet voor niets bedacht hebben de Olympsiche WINTERspelen in Turijn te houden.... Daar moet een reden voor geweest zijn  Maar dat brengt ons, met alle onze financiële voorbereidingen, in een lastige positie. Er moet in dat geval namelijk nog wel een extra shopdagje ingelast worden. Want met die modieuze niemendalletjes die we normaal aan onze voetjes dragen, gaan we het in Turijn niet redden   Maar goed, we hebben nog 4,5 weken om aan die paklijst te werken, dat moet zelfs voor ons genoeg zijn.
Het allerbelangrijkste zijn de kaartjes voor de schaatswedstrijden! Die gaan we dinsdag hoogstpersoonlijk zelf afhalen in Amsterdam. Het eerste hoogtepunt in de voorbereidingen!
Tot later!