Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Troelaverhalen

Home - Profile - Archives - Friends

1. Cel

Posted on 7/4/2015 at 18:19 - Link

Hoelang het geleden was, wist hij niet meer. Een jaar, enkele jaren, vele jaren? Hoe langer hij er over nadacht, hoe meer hij er van overtuigd raakte dat hij het antwoord nooit zou weten. Waarom hij hier was? Hij wist het niet meer. Sterker nog, hij wist bijna niet meer wie hij zelf was. Elke dag was hetzelfde. Elke dag dezelfde routine. Elke dag dezelfde omgeving. Het besef van welke dag het was, raakte hij al snel kwijt. Eigenlijk was het ook niet echt belangrijk. Hierdoor wist hij ook niet meer hoe oud hij was. Ook dat was niet echt belangrijk. Hij had leeftijd altijd een vaag begrip gevonden, waar je toch niets mee kon. Hij zag nooit een ander mens. Een keer per dag werd er door een luik eten en drinken naar binnen geschoven. Hij had geen idee wie dat deed. Voor de rest van de dag gebeurde er niets, helemaal niets. Hij hoorde ook geen geluiden, behalve zijn ademhaling. In het begin had hij vaak de neiging gehad om veel, vaak en hard te schreeuwen. Een schreeuw om aandacht? Hij was er maar mee opgehouden, het had toch geen effect. Nooit gebruikte hij zijn stem meer. Eerst dacht hij dat hij gek werd, later kwam de berusting. Eerst was daar de onrust, later de rust. In begin had hij zichzelf bezig gehouden met hoofdrekenen. Hij was daar goed in. Het was het enige dat hij kon doen. Na verloop van tijd stopte hij daarmee. Naast het eten en drinken, deed hij helemaal niets. In het begin dwaalden zijn gedachten wel eens af naar vroeger. Tegenwoordig wist hij niets meer over vroeger. Hij vroeg zichzelf zelfs af waar het woord ook al weer voor stond. Hij was nu en hier en verder was er niets, helemaal niets. En het was goed zo. Waarom zou er meer moeten zijn dan dit? Was er ook meer? Hij besteedde veel tijd om over deze vraag na te denken maar het antwoord kwam niet. Hij wist het niet meer. Uiteindelijk stopte hij over het nadenken over meer.
Het was op een morgen dat hij het hoorde. Hij schrok, want hij hoorde nooit iets anders dan zijn ademhaling. Hij herkende het geluid ook niet, hoe hard hij groef in zijn herinneringen. Hij keek de richting op waar het geluid vandaan kwam. Het was bij het luik. Hij zag dat het luik onderdeel uitmaakte van een deur. Deze stond op een kier en er kwam fel licht zijn cel binnen. Hij raakte in paniek. Na al die jaren van hetzelfde, stond nu opeens zijn wereld op de kop. De zekerheid van zijn nooit veranderende omgeving en dus zijn leven, was opeens weg. Die gewaarwording kende hij niet. Het gevoel van paniek kwam hem wel vaag bekend voor. Blinde paniek waar hij geen raad mee wist. Het duurde lang, heel lang. Uiteindelijk zakte de paniek wat af. Hij voelde een gevoel dat hij zich vaag van vroeger herinnerde. Nieuwsgierigheid. Hij was het bijna verleerd maar ergens in zijn hersenen zat het nog. De constatering dat hij gevoelens van vroeger begon te herinneren was ook beangstigend. Hij vroeg zich af wat hij nu zou gaan doen. Hij wist het niet, echt niet. Hij deed daarom niks. Helemaal niks. Hij werd wakker en het eerste waar hij aan dacht was de deur. Hij stond nog steeds op een kier. Het licht scheen nog steeds. Hij had honger. Hij wachtte. Hij had meer honger. Hij wachtte nog langer. Tot hij van de honger niet meer wachten kon. Zijn nieuwsgierigheid won het van zijn angst. Hij sloop voorzichtig naar de deur en keek door de kier naar de andere kant. Hij zag een gang, wit, hel verlicht, een lange gang. Hij besloot nog even te wachten om zichzelf ervan te overtuigen om verder te gaan. Uiteindelijk ging hij zeer voorzichtig de gang in. Hij moest wennen aan het licht. In zijn cel was het licht minder fel. Stapje voor stapje liep hij verder. Uiteindelijk kwam hij bij een andere deur uit. Deze stond ook op een kier. Binnen brandde licht. En hij hoorde een geluid. Het leken wel stemmen. Voorzichtig keek hij om de hoek van de deur. Hij zag een witte kamer met een groot scherm aan de muur. Verder was er niets. Op het scherm zag hij beelden. Dat moet een televisie zijn. Vroeger waren die zwart-wit en enorm groot. Nu zag hij kleuren en een heel dun scherm. De stemmen bleken ergens uit het scherm te komen. Ze waren zacht maar wel te verstaan. Hij keek naar de beelden op het scherm. Hij zag mensen met zwarte vlaggen. Hij zag mensen met wapens. Hij zag een onthoofding, nog meer onthoofdingen. Hij zag dood en verderf. Het beeld veranderde. Hij zag een menigte mensen. Ze protesteerden. Ze riepen leuzen: eigen volk eerst. Hij zag haat in hun ogen. Mensen werden belaagd vanwege hun afkomst, geloof of huidskleur. Het beeld veranderde weer. Hij zag vliegtuigen die tegen gebouwen aanvlogen. Hij zag doden. Verdriet. Rouw. Wederom versprong het beeld. Hij zag hongerige kinderen. Dode kinderen. Wanhopige moeders. Alweer een nieuw beeld. Hij zag bootjes op een zee. De bootjes zaten afgeladen vol met mensen. Ze waren bang. Er dreef een boot op de kop en werd omringd door lijken. Verdronken mensen. Weer een ander beeld. Honger, fraude, crisis, verrijking, armoede. Daarna een nieuw beeld. Hij zag een zwarte man, die werd geslagen door blanke agenten. Hij zag protesten van zwarte mensen. Hij zag rellen, gevechten. En weer doden. Daarna zag hij weer de mensen met zwarte vlaggen. De beelden herhaalden zich en herhaalden zich. Hij probeerde ze te begrijpen. Uiteindelijk bedacht hij dat dit beelden van de buitenwereld moesten zijn. De wereld die hij zich niet meer kon herinneren, was veranderd sinds hij hier was gekomen. Enorm veranderd. Veranderd in vreselijk. Hij begreep niet waarom. Ergens diep in zijn geheugen ging een lade open met een herinnering aan vroeger. Het was zijn eigen wereldbeeld van een onbekend aantal jaren geleden. Dat beeld was totaal anders dan hij op het scherm had gezien. Hij draaide zich om en ging de kamer uit. Links zag hij in de verte de deur van zijn cel. Rechts zag hij een andere deur. Voorzichtig liep hij daarheen. Ook deze stond open. Fel licht scheen naar binnen. Hij voelde een weldadige warmte. Voorzichtig keek hij wat er te zien was. Hij zag blauwe lucht, de zon en groen, veel groen. Het deed hem plotseling aan thuis denken. Daar was het ook zo. Een enorm gevoel van blijheid overviel hem. Dit is buiten. Het mooie buiten, dat hij zo lang niet gezien had. Hij wilde de deur verder openen maar iets hield hem tegen. Hij begreep niet wat. Hij dacht na. Buiten was de wereld en zijn vrijheid. Maar hij dacht terug aan de beelden die hij had gezien. De schokkende beelden van de wereld van heden, die hij niet kende. Die wereld lag achter de deur. Het verwarde hem enorm. Vrijheid in een andere wereld. Hij keek om naar de deur van zijn cel. Die stond nog steeds open. Langzaam liep hij terug en ging zitten. Hij keek rond. Hier was niets van de wereld te zien. Geen blauw, geen zon, geen groen en geen geweld. Hij wist het zeker en liep naar de deur van de cel. Hij deed hem dicht en trok zich terug in zijn cel. Niet veel later kwam het eten en drinken. Hij at en dronk. Hij dacht aan de beelden die hij had gezien. Hij dacht aan zijn eigen bestaan in deze cel. Hij dacht aan zijn beslissing. Hij was blij met de “vrijheid” die hij hier had. De tijd ging voorbij, minuten werden uren, dagen, maanden, jaren. Hij vergat het scherm en de beelden die het vertoonde. Hij vergat de verrotte wereld buiten zijn cel. Hij werd weer wie hij was. De gevangene in zijn eigen kleine, beperkte, veilige wereld. Zonder verleden en zonder toekomst. Alleen met het zinloze heden. Hij was er blij mee. Hij had er vrede mee. Alles beter dan te moeten leven in de wereld van het scherm. Nooit ging hij meer naar het scherm. Nooit keek hij meer naar buiten. Hij was hier gelukkig.

(Dit verhaal is geïnspireerd door de cd Subterranea van IQ)


nieuw: Troelaverhalen

Posted on 1/4/2015 at 18:49 - Link

Op Troelablog kunt u columns lezen over alles behalve de rallysport. Korte stukken over wat mij bezighoudt. Op dit nieuwe blog kunt u korte verhalen gaan verwachten over alles behalve de rallysport. Langer dan de columns maar nog steeds dusdanig kort, dat er geen lange leessessies nodig zijn. Op onregelmatige tijden zullen er nieuwe verschijnen. Via https://www.facebook.com/pages/Troelablog/113120525511200 wordt u op de hoogte gehouden. Ik wens u veel leesplezier!


Hosting door HQ ICT Systeembeheer