Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

TURKIJE RALLY

23/9/2007 - Bosporus Adventure

Een offroad tocht van Nederland naar de zuidkust van Turkije.

Deze tocht gaat door landen als Oostenrijk, Hongarije, Roemenië,Bulgarije en Turkije over veel offroad pistes.

Daarnaast een tocht voor tourmotoren waarbij beide groepen elkaar diverse malen onderweg zullen treffen voor o.a. de overnachtingen.

Om zo gelijktijdig AKYAKA te bereiken aan de Turkse zuidkust .    

hier kan je na het lezen je reactie plaatsen: Post A Comment!

foto:  Ook door Bulgarije was het prachtig rijden.

.

25 augustus 2007    Testrit naar Giethoorn

Na vele vergaderingen zijn we toe aan een echte testrit. Het uur U nadert, en het is daarom zaak om mens en machine te laten snuiven aan het echte werk. We vertrekken iets na negen vanaf het erf van Gerrie in Beltrum en we koersen onder leiding van Fons richting Giethoorn. We gaan natuurlijk regelmatig van het asfalt af. In sommige gevallen gaat zelfs  het volgen van de mooiste route bijna als vanzelf.Tijdens enkele pauzes wordt al druk gespeculeerd over wat we straks in het Oostblok allemaal gaan tegenkomen. Het schijnt zo te zijn dat met name in Bulgarije de Europese bruine beer nog in het wild voorkomt. Iemand wist te vertellen dat de kans dat je door een beer wordt verslonden 7 keer groter is dan dat je door de bliksem wordt geraakt in dat land. Ja, we gaan een echt avontuur tegemoet. De route staat overigens nog niet helemaal vast. Op Google-Earth is namelijk niet goed te zien of over een woest stromende rivier nu wel of geen brug ligt. Volgens de één is het een smalle voetbrug, volgens de ander is een dik touw gespannen over het water. Om aan deze onzekerheid een eind te maken rijden we er daarom gewoon naar toe, en dan zien we wel wie gelijk heeft.

Na de pauze in Giethoorn (raar dorp, ze hebben daar de wegen met de bermsloten verwisseld) gaan we in de carrousel rijden. Als Fons wegrijdt ontstaat discussie wie achter Fons aanmoet, maar in het systeem maakt dat nu net niks uit. Het gaat er om dat de juiste man aansluit achter de volger van Fons. Helaas gaat dat een aantal keren mis en neemt een aantal mensen zelf het initiatief. Helemaal fout, het is dus niet vreemd dat uw iemand vanaf Vorden een geheel eigen route gaat, de carrousel is gebroken. Maar goed, van Vorden naar Beltrum, da’s niet echt een probleem….. Straks moeten we ons aan de regels houden: op post blijven staan, wat er ook gebeurt, en als je het niet meer weet, stilhouden en blijven staan (zelfs al loert er een bruine beer vanuit de bosjes met smachtende blik naar jou)

De Giethoorn rit wordt afgesloten met een gezellige barbecue, het is een heel gezellige en geslaagde dag geworden.

Elke dag scheur ik weer een blaadje van de kalender af, er gaat geen uur voorbij of ik denk er aan. Kriebels in de buik, heb ik alles voor mekaar?

Oostenrijk, Hongarije, Roemenie, Bulgarije, Turkije, Griekenland, kiek uut, wie komt d’r an!

Bouke.....

met: Frans,Fons,Gerrie,Gert,Hans,Jan,Jacquo,Karel,Leen,Louis,Jan,Leo,Paul,Ronald,Theo,Willy,Paul.

.

Ligging Akyaka

 

De offroad motoren vervoeren we eerst tot Wenen. 

Passen en meten, 12 motoren;  1 Husqvarna, 1 suzuki en 10 KTM,s gingen erin!

en morgen 7 sept.  gaan Leo en Willy in alle vroegte vertrekken.

De tourrijders Leen, Theo en Louis zijn al op weg en Paul en Paul gaan morgen negen uur vertrekken

en om 17 00 uur de offroad ders. maar eerst ff  in de nachttrein tot Wenen.

 

• 8 Comments • Post A Comment! • Permanent Link

23/9/2007 - 1e dag za.8-9 Wenen - Kiskunhalas

8 september Wenen-Kiskunhalas

De andere ochtend hebben we de motoren startgereed staan om een uur of 11, althans dat denken we. Maar Hans heeft olie ververst en bewijst daarmee geen ervaring te hebben. Er blijkt teveel olie in het blok te zitten, het lekt uiteindelijk uit de uitlaat en perst uit alle pakkingen van het blok. Hans blijft ontkennen maar als Fons er een halve liter af laat lopen zijn de startproblemen opgelost.

Net op weg gaat de eerste rijder reeds onvrijwillig naar het asfalt. We geven de nieuwe voorband de schuld en geven (in dit bericht) geen namen prijs. Want stel dat zijn vrouwtje zwanger zou zijn dan zijn geen goede berichten voor haar en het ongeboren kind.

We bereiken de Hongaarse grens maar staan voor een gesloten slagboom. In de wachttoren staat een militair met karabijn maar onze gids Gerrie ziet dat niet gelukkig. We worden niet beschoten en bereiken uiteindelijk toch Hongarije via een natuurgebiedje (alleen bij ons heet dat zo) en het erf van een boer.

De eerste pauze in Hongarije al 15.00u. geweest.

Om 4 uur in de middag moeten we nog 250 kilometer en we constateren dat we gemiddeld de 40 km/uur niet halen. We besluiten de grote weg te nemen om in elk geval om een uur of 8 aan tafel te kunnen.Op 50 kilometer voor het hotel geeft Bouke’s KTM de geest,

waarschijnlijk rommel in de carburateur maar omdat het al donker is wordt de bus naar de plaats delict geroepen.

Het is laat als we in de overnachtingsplaats Kiskunhalas arriveren.

 

• 0 Comments • Post A Comment! • Permanent Link

23/9/2007 - 2e dag zo.9-9 Kisk.hls - Deva

9 september Kiskunhallas-Deva

Het echte hoogtepunt is het reizen door een land waar sommige dorpen nog geen verharde wegen hebben. Ook zijn er kennelijk geen verpleeg- en bejaardenhuizen want alles wat oud en krom is zit langs de weg op een bankje. Ook flitspalen en verkeersdrempels zul je vergeefs zoeken net als deksels op de rioolputten, zelfs bij doorgaande wegen. Wat ze wel hebben zijn videocamera’s en politie. Een combinatie daarvan kostte ons reeds 100 euro, hoewel het transactieaanbod meer dan dubbel zo groot was. Met dank aan de handelsgeest van Fons werd het uiteindelijk 100 euro, en ach, we delen alle kosten, dus zelfs Ronald betaalt mee.

Ook deze dag maken we onderweg foto’s en filmopnamen. En natuurlijk wil iedereen op zijn mooist op de plaat. De hoofdprijs van deze dag is inmiddels uitgedeeld aan Bouke. Hij presteerde het om op een grove puinweg een halve backflip te maken. Uiteraard liep dat niet helemaal goed af, de komende dagen bekijkt hij Roemenie en Bulgarije vanuit de bus. En hij is in onderhandeling met Gerrie om de video-opnamen in bezit te krijgen. Maar dat zal hem niet lukken.

Wordt vervolgd…. Bouke

• 0 Comments • Post A Comment! • Permanent Link

23/9/2007 - 3e dag Ma.10-9 Dev.-RamnicuValc.

 

Maandag 10 sept. 3edag

Het verslag van gisteren en eergisteren is gemaakt, maar zit nog opgeslagen op de laptop welke in de bus ligt, maar de bus is nog steeds onderweg, lokale tijd nu 23.oo uur.

Ja, ze zijn in de bergen meegereden over de offroad piste en nog steeds onderweg! ja een piste zoals Frans net zegt; mooie bochten en volle gaten en lekker bezig ween.

Mobiel kontakt was hier nergens mogelijk.

Bouke zit noodgedwongen in de bus na z`n zware crash.

Morgen zullen we  er iets opzetten want we verwachten Willy, Leo en Bouke pas rond middernacht terug.

In elk geval volgens schema zijn we in  Ramnicu Valcea, morgen meer…

Fons

10 september Deva – Ramnicu Valcea

Met Bouke en zijn KTM in de bus start een rit die veelbesproken zal worden.

De OTR-rijders zien al snel een riviertje dat doorwaadbaar lijkt. Voor de meesten is dat ook zo, maar Hans H. zoekt een zogenaamd intelligente oplossing, hij kiest de plek waar de snelstromende rivier op zijn smalst is. Het gevolg laat zich raden, de stroming is zo sterk dat hij met motor en al onderuit gaat. Vervolgens gaat de motor met de stroom mee, slechts met veel moeite weet hij totale afdrijving te voorkomen. Bijkomend geluk bij dit ongeluk is dat Gerrie P. als volleerde camaraman het tafereel digitaal voor het nageslacht weet vast te leggen.

De motor wordt ondersteboven gehouden om het water eruit te laten lopen.

De motor is niet meer aan de praat te krijgen. De bus is al een heel eind op weg naar de volgende etappeplaats maar maakt uiteraard rechtsomkeerd om de gevraagde bijstand te verlenen. Bouke stelt Hans zijn motor ter beschikking, de motor van Hans gaat in de bus mee ter reparatie vanavond. Althans dat was toen nog de bedoeling…..

Ook Jan kreeg even problemen in het snel stromende riviertje maar wist zichzelf snel te redden en niemand heeft gezien, dacht hij.....

 

sleutelen in een Roemeens dorp

Omdat het al laat is en er nog zeker 180 kilometer afgelegd moet worden spreken we af om rechtstreeks naar Ramnicu Valcea te gaan via weg 67C. De weg is op kaart geel, het is geen hoofdweg maar we verwachten natuurlijk wel asfalt, met misschien hier en daar een stukje gravel. Maar hier laat Roemenie zijn ware gezicht zien! Na ongeveer 20 kilometer wordt het pokdalige asfalt langzaam maar zeker een soort grindweg met gaten waar wel een drachtige ezel inpast (die lopen daar gewoon in de berm, de maat was dus voorradig)).

inderdaad ezels;  de bus zal deze route ook nemen en na een loodzware tocht pas rond middernacht aankomen bij het pension

Wij motorrijders rijden tijdens deze tocht door een prachtige ruige natuur.

ja een piste zoals Frans net zegt; mooie bochten en volle gaten en lekker bezig ween.

Het wild stromende water komt soms hoger dan de weg.

Hoe verder we komen hoe erger het wordt, althans voor de bus. De OTR-rijders genieten enorm, zo te zien aan de acceleratie- en driftsporen die we elke bocht opnieuw zien. Maar in de bus is het afzien. Langzaam maar zeker wordt het donker, er is al lang geen verbinding meer met het mobiele netwerk, en de tanklamp brandt al een hele poos. Toch is het niet alleen billenknijpen maar ook genieten. Hoe is het mogelijk dat hier mensen leven, waar bestaan ze van? Op een gegeven moment komen we op een kruispunt van wegen, hier bivakkeert een hele kolonie zigeuners. Hun onderkomens bestaan uit stokken waarover landbouwplastic is gespannen. Er branden kachels en houtvuurtjes, kinderen en honden lopen rond, er staan wat auto’s en een politieman die het hele zaakje in de gaten houdt. We rijden er langs en zien dat ze hele dozen met paddestoelen hebben verzameld in het bos. Waarschijnlijk is dit hun handel in dit seizoen, het is nauwelijks voor te stellen dat dit in Europa nog bestaat!

Om diesel te sparen laat Willy waar dat kan de bus van de berg afrollen want de diesel is volgens de meter al lang op. Volgens een lokale jongeman die engels kan (“go left” en dan wijst hij naar rechts, als Bouke vervolgens zegt “thats right” dan zegt hij “okay”) is het eerstvolgende tankstation in Targu Jiu. Helaas werd daardoor de rit meer dan 100 kilometer langer, maar ja, soms moet je wat. Om een lang verhaal kort te houden: de bus kreeg nog een lekke band en was net voor middernacht binnen. De motorrijders zaten al lang na te genieten van een fantastische dag, de stemming in het pension vlakbij Ramnicu Valcea zat er al goed in. De lokale sterke drank heet Palenka en Paul H. wil de import wel ter hand nemen.

 

Wordt vervolgd….

 

Bouke

• 0 Comments • Post A Comment! • Permanent Link

23/9/2007 - 4e dag Di 11-9 Ramn.Vlc - Giurgiu

11 september 

Ramnicu Valcea – Giurgiu (Roemenie)

 

Het ontwaken in het zeer gezellige familiepension Andra kost sommigen moeite, de Palenka heeft zijn werk gedaan.

Maar voor de meesten is het meteen alweer een kraakheldere dag.

Door Fons,

Met wederom mooi zonnig weer, later zelfs behoorlijk warm,  vertrokken we uit Ramnicu Valcea, eerst een flinke ruk over de enorm drukke weg  met veel  file, waar alle kanten langs gaan/kunnen.

-

Na Pitestie de tank tot de nok toe vol en dan de het binnenland in, eerst nog zeer veel gaten met wat asfalt eromheen, daarna alleen nog offroad oftewel onverhard,door vele kleine dorpjes waar we overal een bezienswaardigheid zijn, zeker met onze lange sliert offroadrijders, overal zwaaiende kinderen, in deze binnenlanden komt weinig verkeer.

Sommige Roemeense huisjes zien er kleurrijk uit in deze streek, met veelal roestige ijzeren daken.

De rit naar Giurgiu doet de bus via de snelweg naar Boekarest en is al om 16.00 uur bij het Cosmo Hotel. Ook de wegmotoren zijn vroeg binnen. De OTR-ers arriveren een paar uur later, het is de eerste dag dat geen beroep gedaan hoefde te worden op de volgbus.

De off road route voerde tot diep in het Roemeense achterland en bood wederom alles wat het off road rijden zo geweldig maakt.

Met nog 15 kilometer te gaan krijgt Frans nog een lekke band, de eerste deze tocht, de charme van een lekke band willen we niet missen want je komt weer in kontakt met  plaatselijke boeren met paard en kar, er stoppen er 2 en ze vragen, denken we waarvandaan?? Als we zeggen “Holland’’!! dan slaken ze beide een kreet en denken dat we van de andere van de wereld komen.

Frans in het diepe zuiden van Roemenie.

-

Jan H. oefent elk jaar op de vrije kuur voor motorrijders. Deze keer was de pirouette aan de beurt maar dat liep niet volgens het boekje af. Gelukkig voor Jan was er geen camera of fototoestel in de buurt maar volgens de ooggetuigen was het beslist de moeite van het aanschouwen waard. Onderweg werd het ook nog even spannend toen het paard voor een Roemeense kar op hol sloeg als gevolg van de veel te zware klappen uit de uitlaat van de Husky van wethouder B. Het scheelde niet veel of een Roemeense familie was tegelijk met hun boerenwagen letterlijk uiteengevallen.

Het betreft niet deze paarden

Het land is straatarm, vele dorpen kennen nog geen verharde wegen,

De irrigatiewerken vanuit de Donau verkeren in een desolate toestand. Uiteraard ook in dit land geen drempels of flitspalen, nee, zelfs lantaarnpalen zijn een zeldzaamheid. Het is ’s-avonds dan ook serieus donker in dit land. Wat ze ook niet hebben zijn deksels op rioolputten. Zelfs op doorgaande wegen ontbreken ze veelal. Heel soms steekt een takje in het gat ten teken van gevaar. Het is uitkijken op de Roemeense wegen waar het automerk Dacia overheerst met in licentie gebouwde Renaults 12. Wil je veilig rijden in Roemenie, ga dan off road!

De mensen zijn druk met de zorg voor de primaire levensbehoeften, voor meer is geen tijd. Het teveel uit de eigen groententuin wordt in een stalletje aan de straatkant verkocht, maar ja, dat doen de buren ook… Overal lopen zwerfhonden, ze zijn standaard aanwezig bij tankstations en vrachtwagenparkeerplaatsen, en ze leven van etensresten die uit de auto’s gekieperd worden. Overal is trouwens afval, het is soms een onbeschrijflijke bende. De toestand van het land komt wel het beste tot uitin g in het grote aantal bedelende mensen langs wegen en in dorpen. Zo zagen we een man die zijn bloes zo had aangetrokken dat het litteken van zijn geamputeerde arm goed zichtbaar was. Op een druk kruispunt probeerde hij wat centen voor het levensonderhoud bij elkaar te scharrelen. Ook dit is Europa.

 

Onderweg kwamen we, hoezo toeval, Hein Klein Gunnewiek uit Lievelde tegen!!! Hij zag de bus staan van ESVE en dacht in eerste instantie dat deze bus van zijn oude werkgever wel gestolen zou zijn. Behalve de bus kwam hij later op de dag ook de OTR-ers nog tegen, waarop hij besloot om de komende nacht in hetzelfde hotel te logeren. Efkes lekker plat proaten! Hein is bezig een dealernet op te zetten in Oost Europa voor De Boer stalinrichtingen. Roemenie is belangrijk vanwege de enorme potentie als landbouwland.        s-Avonds gingen een aantal liefhebbers kijken bij een van de eerste ingerichte stallen van een bedrijf nabij Giurgiu, opgezet door een jonge boer uit Groningen.

door Fons,  

Wij komen aan bij het Hotel aan de Donau en aan de overkant ligt Bulgarije te wachten, waar we morgen onze tocht voortzetten.  Bouke rijdt nog steeds niet, heeft nog teveel last van de verwondingen, morgen misschien weer?? De dorpjes maken veel indruk op ons al hebben we al veel gezien, het lijkt soms een en al armoe.

-

Het sanitair van het hotel is slecht, ook het eten in een soort voormalige partijzaal stelt niks voor. Bouke besluit om de volgende ochtend weer op de motor te stappen. Hierdoor wordt Hans  verplicht om zijn Titanic weer aan de praat te krijgen. Hij zal daarom de reis van Giurgiu naar Jambol in Bulgarije in de bus meemaken.

 

 Jan op land(weg) in Roemenie

 En Bouke, zit..staat na 2 dagen  weer op de motor

Slecht advies v.d. dealer, deze band moest erop, maar al met 2 dagen versleten.

 

recht toe recht aan om weer op het goede pad te komen

Het is vanmiddag behoorlijk warm en bijna stoffig, dus rijden we verder uit elkaar, het wissel systeem werkt perfect en we raken niemand kwijt.

Gert doet niks dan zwaaien, en geniet van elke meter motorrijden.

De meesten maken weinig  fouten en we schieten mooi op naar Giurgiu.

• 0 Comments • Post A Comment! • Permanent Link

23/9/2007 - 5e dag Wo.12-9 Giurgiu - Jambol

12 september Giurgiu  - Jambol

 

Al snel na de start van deze dag passeren we de grens tussen Roemenie en Bulgarije die in het midden van de Donau ligt.

Een machtig oude brug over de Donau is een van de weinige verbingen met Bulgarije 

De Donau is hier indrukwekkend breed.

-

Het eerste deel van de route  voert naar Popovo.

Onderweg vreemde traktoren

Een mooi golvend landschap, verzorgd, schoon en geordend. Wat een onverwacht contrast met Roemenie! Voor Popovo schieten we al de natuur in, gravel en graspaden. Een stuk weiland en een bonkig pad langs een maïsperceel.

Na Popovo rijden we door een soort ruigte naar een meer toe met de bedoeling om daar door te steken naar het plaatsje Omurtag.

 

Volgens een paddenstoelenplukker die we daar tegenkomen is dat onmogelijk maar volgens Fons snappen deze mensen niet hoe wij willen rijden, namelijk off road, en negeert daarom het advies van de man. Gelukkig maar want er volgt een geweldig stuk off road.

 

In de Bulgaarse heuvels op weg naar Turkije  we kwamen een paddenstoel zoeker tegen, hij was zeer verbaast dat we hier reden,

.

we hebben geproeft van zijn champions.

.

We komen loslopende (wilde) paarden tegen en mooie vergezichten op de bijzondere heuveltjes, met soms een gat in het midden!!

.

De middagpauze doen we samen met de wegmotoren en de bus in een wegrestaurant in Omurtag. We eten een omelet die goed vet is en dus voedzaam volgens Jan H. Jan E houdt het bij een bakje groenvoer, zijn maag bleek niet bestand tegen de keuken van Hotel Cosmo.

Na de middag steken we het Balkangebergte over via weg 48, een mooie door het landschap golvende asfaltweg met vele haarspeldbochten. Vanaf de kruising met weg 6 duiken we opnieuw het platteland in voor het laatste deel van de etappe naar Jambol. Hoe Fons het voor elkaar krijgt is een raadsel maar hij tovert opnieuw een fantastisch route uit zijn hoge hoed. Genieten met hoofdletters heet zoiets. Als we aankomen bij Jambol hebben we bijna 300 kilometer afgelegd. Bij Jambol blijkt dat ook Bulgarije nog wel armoe kent, aan de rand van de stad bevindt zich een heuse sloppenwijk.

De mooie dag eindigt een beetje in mineur omdat we er anderhalf uur over doen om in deze mierenhoop het hotel te vinden. Het is dus al laat als we samen eten in een gezellig restaurantje in het centrum van Jambol. Enne, er staan op een gegeven moment glazen van een meter hoog op tafel, gevuld met bier. Ja, zo’n adventure hakt behoorlijk op de conditie in

 

 Wordt vervolgd….

 

Bouke

 

Foto plaatsen lukt hier niet

door Fons  13 sept

onze volgwagen had gisteren in turkije een 2e klapband gekregen.  Wýlly en Leo vroegen bij een tankstation naar een lastiek (banden) garage en meteen werd voor hen gebeld en toen hun daar aankwamen stond de monteur al met een band te wachten en rende op een holletje door de garage en snel werd de nieuwe band gemonteerd.

 

• 1 Comments • Post A Comment! • Permanent Link

23/9/2007 - 6e dag Do.13 - 9 Yambol - Kesan

 

13 september

Jambol – Kesan (Europese deel van Turkije)

Van Jambol knallen we rechtstreeks naar de grens tussen Bulgarije en Turkije. Aan het eind van een strakke asfaltweg die volgens een infobord is aangelegd met financiering van de Postbank (!) ligt een gloednieuwe grensovergang. Er is politie en er is douane, en ze willen alles zien en registreren. Bovendien moeten we een visum kopen. Het paspoort moet maar liefst 6 keer getoond worden, soms in combinatie met het kentekenbewijs en soms in combinatie met de groene kaart. Langzaam maar zeker komen we aan het eind van de controlestraat als het mis gaat. Jan Hulzink kan namelijk geen groene kaart laten zien (“vake bu’j te bange”) en zonder komt hij Turkije niet binnen. Gelukkig is er internet en zo’n papier kan ook in het buitenland worden afgedrukt. Maar dan moet de printer het natuurlijk wel doen….Uiteindelijk zetten we na een paar uur grensformaliteiten voet op Turkse bodem en is Jan H. min of meer Turks staatsburger geworden volgens Fons. Als we ’s-avonds aankomen in Kesan blijkt overigens dat in de tas van Jan wel degelijk een groene kaart zat opgeborgen. Nu heeft hij er twee, als dat maar goed gaat als we straks Turkije uitwillen….

 we worden verwelkomd door een Turkse sprinkhaan

Bij de Turkse plaats Edirne willen we off road langs de grensrivier tussen Turkije en Griekenland maar de zoektocht eindigt voor een slagboom waarachter gewapende militairen de wacht houden. Voor de bewoners van het grensdorpje vormen we een attractie van jewelste. Het hele dorp is uitgelopen als we terugkeren.

Via vele kilometers zandweg en hier en daar ook een stukje wei- en bouwland komen we in een grote plaats aan waar kennelijk een feest of manifestatie aan de gang is. Fons schiet daarom rechtsaf en passeert een obstakel op de weg. We denken dat het obstakel bedoeld is om auto’s te weren maar het ligt toch wat anders. Militairen schieten de weg op met de Kalashnikov AK 47 in de aanslag en beginnen hysterisch te gillen en  te gebaren dat we weg moeten. Bouke beduidt dat Fons om de hoek verdwenen is en zegt even te willen wachten omdat Fons bij de groep hoort. Maar dat was geen optie. Met een goed hoorbare klik-klak wordt de buks op scherp gezet en een paar priemende en rollende ogen laten geen ruimte voor twijfel. Gelukkig komt Fons snel retour en we maken ons snel uit de voeten. Een eind verderop is een kazerne waar we langskomen. De vele zwaarbewapende wachtposten gebaren ons om het tempo niet te laten zakken, we moeten doorrijden. Ze houden duidelijk niet van individuen die met een rugzakje op te dicht in hun omgeving komen. Het Turkse leger is in opperste staat van paraatheid, zoveel is ons deze eerste dag al wel duidelijk geworden. Nationale politieke spanningen, internationale strijd tegen het terrorisme, aanslagen, oorzaken zijn er in overvloed te bedenken.

 

Om de bij de grens verloren tijd in te halen nemen we de grote weg. Maar hier hebben we weer geluk want de weg wordt onder handen genomen, het grondwerk voor extra rijstroken ligt al klaar. Zo gebeurt het dat een lint motorrijders over de zandbaan het gewone verkeer voorbij knalt, tot groot enthousiasme van met name de vrachtwagenchauffeurs. We krijgen regelmatig een claxonconcert te horen een aanmoedigende gebaren te zien.

Een taxichauffeur brengt ons naar het Capsi Prestige Hotel in het hartje van Kesan, een stad met een bruisend straatleven.

Omdat het al laat is besluiten we om in het hotel te eten. Tijdens het eten schenkt Hans H. zich een glas vol met een smakelijk uitziende ranja. Het is echter olijfolie om de sla mee aan te maken. Zo leert onze Hans de Turkse keuken kennen.

Wordt vervolgd…

Bouke

• 1 Comments • Post A Comment! • Permanent Link

23/9/2007 - 7e dag Vr 14-9 Kesan - Ayvalik

 

14 september,

Kesan – Ayvalik

 

Ronald is gisteravond aangekomen en reist vanaf nu mee op zijn KTM 450 EXC Black Magic, de machine die al die tijd werkloos in de bus is meegehobbeld.. Voor straf weigerde het apparaat in eerste instantie aan te slaan maar nadat een gebroken draadje was gerepareerd klonk al snel het vertrouwde blaf-blaf-blaf.

We rijden over de hoofdweg van het schiereiland aan de noordkant van de Zee van Marmara en bevinden ons daarmee nog steeds in het Europese deel van Azië.

 Veerboot  oversteek naar Aziatisch Turkije

 Bij Gelibolu gaan we op de veerboot naar de overkant, naar Lapseki, en zitten dan in het Aziatische deel. Bij de havens is het een drukte van belang met veel lawaai, kleur en straathandel. Karels voorband wordt geplakt bij een tankstation, en we zetten de reis voort over kleinere wegen richting Biga, Can en Hamdibey. Soms zitten we op asfalt, soms op gravel en steenslag. Toch verveelt het geen moment, het gaat omhoog en omlaag en het slingert continu. Ook het landschap is van grote schoonheid.

Rond een uur of vier eten we in een dorpje. We krijgen kofte (volgens Ronald dan) en chai. Het eerste bestaat uit een homp opengesneden brood waartussen versgesneden ui, versgesneden tomaat en gebakken schapen- of geitenvlees is gelegd. Chai is thee, de nationale drank van Turkije. Het restaurantje bestaat letterlijk uit niets, de eigenaar bakt op een gaskooktoestelletje dat is afgeschermd met een stuk karton. Het brood wordt opgerold in een stuk oude krant en zo geserveerd. Ook hier weer jongens die zich aan ons vergapen, drie schrijven hun naam in mijn aantekenboekje: Serkan, Cengizhan en Hoseyin.

We komen om zes uur aan in het appartementenhotel Billurcu zuidelijk van Ayvalik. Het is een prima appartement, zowel binnen als buiten met een overvloed aan marmer, en volledig ingericht op de westerse toerist.

Het is de eerste dag dat we geen off road hebben gereden. Toch was ook deze dag vanwege de variatie in de rijomstandigheden weer bijzonder geslaagd .

Gebeurde er vandaag verder helemaal niets bijzonders dan? Ja, toch wel. We rijden in een vaste volgorde, en een van de hoofdregels is afstand houden. Maar Ronald, het zij hem vergeven, zat in zijn eerste dag nog zo vol adrenaline dat hij af en toe zijn voorwiel naast dat van Hans H. stak. Toen Hans vervolgens op een gegeven moment scherp naar links zwenkte kwam Ronald in de problemen. Glijdend met geblokkeerd voor- en achterwiel ging het rechtstreeks op een tegenligger af. Slechts dankzij een alerte uitwijkmanoeuvre van de tegenligger kon een frontaaltje worden voorkomen. Vanaf dit moment houdt Ronald weer voldoende afstand.

• 1 Comments • Post A Comment! • Permanent Link

23/9/2007 - 8e dag Zat. 15-9 Ayvalik-Salihli

15 september

Ayvalik – Salihli

 

Met 4 man staan we 6 uur op en gaan nog even over het strand rijden.

De zon is nog maar net op en het zand is enorm los,

Ronald ramt Jacquo nog even en gaat vlak.

Daarna rijden we naar een zoutvlakte wat een eind verderop ligt, normaal is de oppervlakkte droog en hard, nu is het nat en glad.

-

Dan terug en nog ontbijten.

We vertrekken op tijd om vandaag naar Salihli te gaan. We gaan direct off road tot aan Gobeller en volgen een steenslagpad langs een betonnen irrigatiekanaal dat zich door de heuvels slingert.

Ronald kwam later.

Vandaar gaat de route verder als asfaltweg door enorme dennenbossen. Niet van die donkere sparrenbossen maar zachtgroen en met veel zonlicht. Onderweg komen we voorbij aan een oud Turks mannetje . Hij staat te zwaaien met een stok en is witheet, zo lijkt het wel. Iedereen rijdt er daarom met een boog omheen. Later horen we dat met name oude Turken hun reis bij huis te voet beginnen bij gebrek aan vervoersmiddelen en vervolgens met anderen meeliften. Hetzij op een ezelskar, hetzij in de laadbak van een truck, of bedenk het maar. Deze man had gewoon meegewild achterop de motor, en was zo kwaad omdat iedereen hem voorbijreed. Wisten wij veel…

Het vervoer gaat nog vaak per Ezel

Bij de plaats Bergama is de eerste stop. Boven op de bergen in de omgeving zien we ruines staan, het zijn overblijfselen uit de tijd van de Griekse overheersing van Turkije, enkele duizenden jaren geleden. Na de thee vliegen we naar boven om de ruines van dichtbij te beschouwen maar eenmaal boven gaan we snel weer terug, veel te commercieel om nog leuk te zijn.

Verbindingsroute naar Salihli

Als we weer op route zijn krijgt Ronald motorpech. Het voortandwiel kiest de vrijheid maar het gaat niet hard en de schade lijkt beperkt. Zelfs de bout en de volgring worden onmiddellijk op straat teruggevonden, met dank overigens aan een toevallig in de buurt zijnde Turkse man. De man blijkt monteur te zijn, althans die indruk wekt hij. Hij grist het gereedschap uit Ronald’s handen en begint de boel met veel geweld te monteren. Ronald gebaart hem een beetje kalm aan te doen en als dat niet helpt slaat hij hem bij wijze van spreken bij het blok vandaan, maar het helpt allemaal niets. De man is namelijk vastbesloten om ons te helpen. Slechts door hem het gereedschap af te nemen kon hij worden gestopt.

Hoofdschuddend en vol onbegrip over zoveel onbeleefdheid nam hij met een wheely afscheid van ons.

veel belangstelling tijdens het sleutelen

Tijdens het sleutelen kijken we over de muur, hier wordt zojuist een geit geslacht.

Door een verkeerd uitvallende gok van Fons dwalen we vervolgens een heel eind van de route af maar de gereden bergweg vergoed alles. Geweldig, wat een weg en wat een motorplezier!

Jacquo enorme offroad paden naar Salihli

De middaglunch gebruiken we in Yeniskran, we eten opnieuw kofte.

Na een voorspoedige verloop van de middag duiken we op 20 kilometer voor Salihli een landbouwpad in,

wij doen het immers off road.. Maar we blijken rondjes te draaien op de vele zandpaden want pas na 90 kilometer zijn we waar we willen zijn: het vakantiehuizencomplex  Egayid Tatil Koyu.

Weer een prachtige dag gehad.

 

Wordt vervolgd…

 

Bouke

Deze turk wilde graag op de motor zitten maar kon er niet op komen

• 3 Comments • Post A Comment! • Permanent Link

23/9/2007 - 9e dag Zo.16 sept. Salihli – Akyaka

16 september

Salihli – Ayaka

 

Gisteravond hebben we besloten om het reisplan aan te passen. We laten Pamukkale links liggen en gaan rechtstreeks naar de Turkse zuidkust. De reden is dat we beseffen dat we op de laatste dag in tijdnood komen, we moeten dan meer dan 300 kilometer afleggen inclusief een grenspassage, en de motoren demonteren en in de bus laden. Dat redden we beslist niet binnen 10 uur en de kans dat we door motorpech onderweg nog meer tijd nodig hebben is reëel. Door nu rechtstreeks naar de kust te rijden besparen we een dag en hebben volgende week de hele zaterdag om de bus goed in te pakken. Bovendien ligt onze laatste etappeplaats aan de Griekse kust waar we toch ook wel graag even willen rondneuzen.

 

Onderweg naar Ayaka is het meteen werken geblazen, de ene na de andere hairpin leidt ons naar boven, geweldig om op deze manier echt wakker te worden.

Fons, 30 km voor Akyaka aan de Turkse zuidkust, prachtige gravelpaden.

Turkije is echt een geweldig land om rond te rijden, om het rijden zelf maar ook om te kijken. Kijken naar de Turkse vrouwen bijvoorbeeld. Vooral overdag zie je ze: werkend op het land, achterop de brommer, omgeven door kinderen, op het spatbord van de trekker, in de laadbak van een vrachtwagen, en ga zo maar door.

Vrouwen worden naar het land gebracht en gehaald met tractor en wagen.

Waar je ze bijna niet ziet is in de bediening van eet- en drinkgelegenheden, en ook ’s-avonds zijn ze onzichtbaar. Het zou de omzet van bars en eetgelegenheden beslist verhogen zo lijkt ons. De Turkse man heerst over have en goed waaronder nadrukkelijk de vrouwen worden gerekend, zoveel is ons wel duidelijk.

Via Yolustu en Beydagi bereiken we Nazilli, en geen 100 meter was recht of vlak.

onderweg: zeer oude olijfbomen

Bij Kavaklidere gaan we weer off road. De weg is een echte “Sonkeweg”, iedereen geniet met volle teugen. Vanaf Mugla overbruggen we de laatste kilometers naar de kust. Na een eerste hairpin zien we diep beneden ons de Middellandse Zee in de zon schitteren. Ook het plaatsje Ayaka is zichtbaar. In de afdaling worden we begeleid door Turkse jongens in korte broek en hemdsmouwen, uiteraard zonder helm en met zijn tweeën op een brommer/lichte motorfiets. Ze kennen de weg en ze zijn niet bang. Zonder ongelukken komen we beneden.

We komen opnieuw in een mooi appartement genaamd Kordon Apart. De thermometer wijst meer dan 35 graden aan, prima omstandigheden voor onze rust- en wasdag morgen.

Ook hebben we gelegenheid om de motoren enige service te geven. Dat hebben ze verdiend.

 

Wordt vervolgd…

 

Bouke

 

• 0 Comments • Post A Comment! • Permanent Link

23/9/2007 - 10e dag Ma. 17-9 Akyaka Rustdag

• 0 Comments • Post A Comment! • Permanent Link

23/9/2007 - 11e dag: Di.18-9 Akyaka–Kusadasi

11e dag: Dinsdag 18 september Akyaka – Kusadasi

 

Gisteren rustdag. De meesten hebben lekker uitgeslapen, de was gedaan of laten doen, de motoren verzorgd en voor de rest genoten van het heerlijke weer. Strak blauwe lucht en meer dan 30 graden, en verder niets te melden.

 

Ontbijt Akyaka, een prachtige lokatie aan de Turkse kust

Vandaag gaan we van Ayaka via de kustzone naar Kusadasi. Al snel gaat het asfalt over in zand, grind en steenslag. De wegmotoren hebben kennelijk dezelfde route in gedachten maar staan nu te overleggen of het niet verstandig is om een andere route te nemen.

De Harley gaat onderuit, na een berichtje van de offroad rijders, dat de weg nog slechter wordt voor hen, besluiten ze om terug een andere route te kiezen

Voor de off road rijders is dat natuurlijk geen punt.

De weg wordt slechter en slechter, het is weer ouderwets genieten.

Zelfs Heer H. moet zijn principe laten varen om aan het spatbord van zijn voorganger te kleven, de hoeveelheid stof is zelfs hem als erkend stofnest te machtig. Het duurt meer dan 50 kilometer voordat we weer iets van asfalt onder onze wielen krijgen. De kust is schitterend, met hier en daar kleine strandjes maar ook steile rotspartijen. Ook zien we dorpjes die als het ware in de rotsen geplakt zijn. Dit is het echte Turkije!

 

Met het middaguur zijn we in Milas waar na enige tijd ook de wegmotoren weer aanschuiven, echter zonder Paul H. Hij wou niet opgeven toen de weg slechter werd, je hebt niet voor niets een BMW 1150 GS, en is dus alleen doorgegaan waar de andere wegmotoren rechtsomkeerd maakten. We hebben aanvankelijk twijfels of we hem nog terug zien maar na een uur duikt hij alsnog op. Hij had een begaanbare weg gevonden.

 

We zijn weer dorpjes gepasseerd waar de tijd heeft stilgestaan. Een paar koeien, wat geiten en schapen, ezels, kippen, krakkemikkege huisjes, stoffige paden,

Bouke op pad naar Milas

we tokkelen door een compleet andere wereld dan de onze. Maar de veranderingen gaan ook hier snel met als oorzaak de schotel, de mobiele telefoon en de komst van benzinestations waardoor alle Turken menen dat ze een auto moeten kopen. Milieuregels worden ruimhartig toegepast, zo zagen we een paar dagen geleden een boer die met zijn trekker volgas over het land reed met achter zich een slang waaruit een brandbaar goedje stroomde waardoor de hele akker in de hens ging. Een enorme rookontwikkeling was het gevolg. Over grote lengte van de weg was het zicht nihil, en, erger nog, ademhalen was niet mogelijk. Sommigen kregen het daarom niet alleen figuurlijk maar ook letterlijk knap benauwd. Maar goed, ook dit is Turkije, er kan hier veel.

 

Na de middag rijden we voornamelijk over verharde wegen naar Kusadasi. Voor off road rijden is het veel te warm inmiddels, de temperatuur is ongeveer 35 graden. De Turken vinden het dan ook maar vreemd dat we nu rondrijden: boven de 45 ben je gepensioneerd en tussen 12 uur en 4 uur ’s-middags hou je bovendien siesta. Het rijden gaat prima, al heb je soms wat geluk nodig. Zo moest Jan E. een paar dagen geleden een vele meters lange “stoppie” maken om een plotseling kerende collega te ontwijken. En een lang remspoor richting afgrond gaf aan dat iemand bijna te weinig geluk had. Volgens Hans H. was het Bouke die alleen zijn voorwiel over de rand zag schieten, maar ja, Hans kan het smakelijk vertellen….

 

Op weg naar Kusadasi proberen we Milet, monumentale overblijfselen uit de hoogtijdagen van de Griekse cultuur, via een off road route te bereiken. Een ijverige bewaker weet ons echter steeds op tijd te traceren en tegen te houden. We moeten via de officiële ingang maar daar hebben we geen zin in. We rijden door percelen die vol liggen met brokstukken die van het Griekse bolwerk afkomstig zijn, te zien aan de aangebrachte versieringen en bewerkingen. Eens hebben hier duizenden mensen gedurende vele jaren aan gewerkt. Het kan verkeren.

 Onderweg langs de kust vallen de half afgebouwde vakantiedorpen op. In Kusadasi zelfs tientallen flats van meer dan 10 verdiepingen waarvan alleen het betonskelet gereed is. De oorzaak schijnt de explosieve inflatie van een paar jaar geleden te zijn, het werd te duur om de handel af te bouwen. Het resultaat is een soort spookdorp, maar ook al waren ze afgebouwd, waarom zou je hier je vakantiedagen slijten? Het heeft in elk geval niets meer gemeen met de sfeer die de oude Turkse dorpjes zo kenmerkt.

 

In Kusadasi logeren we in het Minay Hotel. Het is een volledig op westerse toeristen afgestemd hotel. Er zijn de nodige Engelse dames. We zullen vanavond zien of ze zich weten te gedragen.

 

Wordt vervolgd…

 

Bouke

 

 

• 0 Comments • Post A Comment! • Permanent Link

23/9/2007 - 12e dag Wo.19-9 Kusadasi–Ayvalik

12e dag: woensdag 19 september Kusadasi – Ayvalik

De Engelse dames deden nog wel even enthousiast mee met een “work-out” als onderdeel van het optreden van een alleraardigst buikdanseresje, maar daarna was het al snel bedtijd. Op eentje na dan, deze dame in een rood topje wenste “conversation” met een nette heer. Wij vonden dat één van ons daarvoor de aangewezen persoon was en dat was zij met ons eens, zeker nadat we haar hadden uitgelegd dat de man in kwestie sinds kort specialist is in  pappen en (vooral) nathouden. Het enige dat we weten over de afloop is dat het een latertje werd.

Al snel reden we off road, afgewisseld met stukken mooie asfalt-slingerwegen door een schitterend landschap. Ook kwamen we een paar mooie brandgangen tegen die we zowel stijgend als dalend bedwongen.

Frans, bezig aan de heuvelklim.

Dat hoort bij Turkije.

Gert, brand (gang) naar boven.

Verder raakten we verzeild in een losgeploegd stenenland. Hier vond Hans H. zijn waterloo, hij ging roemloos onderuit, en was zo sportief om het gebeurde toe te geven. Hij was namelijk de fotograferende paparazzi te snel af, aantoonbaar bewijs ontbrak zodoende.

Nergens zie je prikkeldraad om de landerijen, doch het nauwelijks aanwezige prikkeldraad kwam in Gerries wiel.

Vanuit de heuvels hadden we op een gegeven moment zicht op Izmir, althans de luchtvervuiling die uit deze stad opstijgt. Een vaalgele wolk bedekt de stad en de directe omgeving, een beetje zoals de Duitse Kolenpot in zijn beruchte hoogtijdagen. Fons nam het enige juiste besluit: via de snelweg zo snel als mogelijk Izmir achter ons laten.

In een dorpje tussen Izmir en Manisa genoten we onze lunch bestaande uit kip, rijst, een soort monatoetje, en zurige melk met soepgroenten erin. De eigenaar en zijn helpers waren zichtbaar vereerd met ons bezoek en fotografeerden zichzelf, poserend tussen ons in en zo trots als een hond met zeven lullen. Het eten smaakte trouwens prima.

Ook trots als een pauw, plaatste een jongetje zijn fietsje bij onze motoren.

Het vervolg van onze reis voerde ons over een industrieterrein met alleen maar staalbewerkers. Het werk gebeurt voor een groot deel in de buitenlucht op de onverharde grond buiten de gammele bebouwing. Alles oogt smerig, vet en rommelig maar het zorgt voor veel werkgelegenheid zo te zien. Iedereen kijkt op als wij passeren.

 

Na de middag gaan we opnieuw over de mooiste asfaltweg van Turkije: egaal asfalt, allemaal bochten, duidelijk belijnd. De meeste reisgenoten rijden er hun eigen wedstrijd, en in de dorpen vinden ze het prachtig.

veel belangstelling in soms afgelegen dorpjes

Het is half zes als we Avaylik bereiken. We gaan opnieuw genieten van het voortreffelijke appartementenhotel Billurcu.

 

Wordt vervolgd…

 

Bouke

 

 

 

• 2 Comments • Post A Comment! • Permanent Link

23/9/2007 - 13e dag Do 20-9 Ayvalik-Kesan

 

13e dag: donderdag 20 september Ayvalik – Kesan

 

Gisteravond hoorden we dat Karel, hij had de pech onze rij te sluiten op dat moment, door een Turkse motoragent achtervolgd is. Oorzaak: we reden zoals gebruikelijk met 90 km/uur langs een bordje waarop 30 km/uur als maximum staat vermeld en we negeerden een doorgetrokken streep.  Karel kreeg van de tegemoetkomende agent een teken dat hij ging draaien . Het duurde inderdaad niet zo lang of de motoragent zat in de staart van ons peloton. Maar onze Karel was uit voorzorg al een aantal posities doorgeschoven. De agent keek daarom Gerrie  eens serieus aan, en Gerrie keek terug, met verbaasde blik. De agent snapte dat dit zijn man niet was en dat zijn prooi de eerste slag had gewonnen. Hij bleef de groep daarom volgen tot aan de eerstvolgende tankbeurt. Karel slaagde erin zich buiten beeld van de agent te houden. Ook tegen zijn maten zei hij niks, erg slim want zo bleven we een natuurlijk gedrag vertonen. Uiteindelijk droop de agent af. Pas ’s-avonds vertelde Karel de reden van de belangstelling van Oom Agent.Karel, tussen Olijfbomen 

Vandaag hebben we weer geweldig gereden. De eerste tankvulling hebben we er door gestookt op mooie asfaltweggetjes tussen Ayvalik en Can, en van daar uit naar Canakkale. (spreek uit als sjanàkele, met de nadruk op de 2e a) Onderweg een paar maal gestopt om van prachtige vergezichten te genieten. Het is daarbij zo stil en verlaten dat volgens één van ons je gerust een wipje op het asfalt zou kunnen maken met je ex-verloofde, niemand die het ziet. Iedereen knikt, zo is het maar net. Op dat moment echter verschijnt achter een struik het hoofd van een Turk, hoe is dat nu mogelijk. De ervaren Turkijegangers weten het antwoord: nergens in Turkije ben je alleen!.

Met de veerboot staken we over van het Aziatische naar het Europese  deel van Turkije.  In het havenstadje eten we heerlijk, inclusief drinken omgerekend voor ongeveer 2,50 euro per persoon.

Jan E met nog zicht op de Marmara zee en a.d. overzijde Klein Azie zoals Aziatisch Turkije ook genoemd wordt.

Na het eten duiken we de bergen in. Het wordt een van de mooiste ritten van deze hele trip. Brandgangen van wel 40 meter breed, een droge rivierbedding van enkele meters diep die we oversteken, holle weggetjes met grote stenen, doodlopende wegen en toch doorgaan, kortom, het is één orgie van off road genot. Hans rijdt zich vast in drijfzand op de rivierbodem, en Karel gaat er ook maar bij liggen. Gert is zo enthousiast dat hij het einde van een brandgang te laat opmerkt en daardoor in de struiken beland. Mooi toch!!

Even met de offroad rijder(s) op de foto.

Een nadeel van ons reisplan is dat we elke dag toch tussen de 250 en 400 kilometer moeten overbruggen. Dat betekent dat we bewust voor asfalt moeten kiezen en niet alleen maar off road paden kunnen induiken. Het is een kwestie van evenwicht zoeken. Het rijden op asfalt is beslist geen straf, voor sommigen zelfs een openbaring. Maar toch: echt off road, daar doen de meesten van ons het voor.

 

Tegen de avond komen we aan in Kesan, we slapen opnieuw in het Sapci Prestige Hotel, prima bedden en voor de rest zo Turks als het maar zijn kan, dus onder meer met hopeloos sanitair. Vlak bij het hotel knalt nog een auto met Turkse jongens aan boord  achterop de KTM Black Pearl van Ronald. Nummerplaat, bumperstrips en nog wat rommel ligt op straat, gelukkig blijkt alles van de auto afkomstig. Ronald controleert zijn achterwiel, en als hij constateert dat hij geen schade heeft, gooit hij zijn been weer over het zadel en zegt. “Jongs, ie bekiekt het moar”.

s-Avonds eten we met de hele meute in een restaurantje vlak bij het hotel. Er is een kok, een eten-opschepper, iemand die alles nauwgezet opschrijft, een ophaalhulpje, iemand die alles controleert, de manager die toeziet en uiteindelijk is ook de baas aanwezig. Het eten smaakt prima, maar laat hier niet de jongens en meisjes van de smaakpolitie los. Gaat iemand naar de WC dan blijkt het openen van de deur met de tekst “Toilet”uitzicht te geven op een soort van verdiepte kast waarin een afgrijselijk gore toiletpot is geplaatst. Niks geen voorportaaltje of raampje voor de aanvoer van frisse lucht, we zijn nog steeds in Turkije. Nu we het toch over toilet en toiletgang hebben, Hans H. heeft heel bijzondere teksten om aan te geven dat hij naar het toilet gaat: “effen Clarence Seedorf oet de selectie zetten”

Morgen beleven de off road rijders de laatste dag van dit tot nu toe zeer geslaagde motoravontuur.

Wordt vervolgd…

Bouke

• 0 Comments • Post A Comment! • Permanent Link

23/9/2007 - 14e dag Vr 21-9 Kesan – Keramoti

 

vrijdag 21 september Kesan – Keramoti

 

We kijken uit het raam en zien dat het weer totaal is omgeslagen. De lucht is vol in beweging met donkere wolken, en het regent pijpestelen. We vertrekken wat later in de hoop dat het wat beter wordt maar dat is ijdele hoop. Vervolgens hebben we na enkele kilometers al pech. Opnieuw Karel heeft een lekke band, nu is het de achterband, Bij een tankstation plakken de de binnenband en verwijderen uit de buitenband een roestige spijker. Bij het opleggen gaat er iets fout want de band blijkt opnieuw lek te zijn.

Na 35 kilometer bereiken we de grens met Griekenland. Turkije uitkomen betekent 4 loketten passeren maar het gaat best vlot. Europa in is één loket. Eén van de beambten spreekt ons in het Nederlands aan en schakelt zelfs over op plat als hij merkt dat we uit het Oost-Nederland komen. Hij komt uit Hengelo en doet mee aan een Europees uitwisselprogramma voor douaniers.

We zetten de reis voort naar Komotini waar we tanken, eten en drinken. Het is gestopt met regenen en de zon laat zich inmiddels zien. Griekenland is duidelijk een stuk meer Westers dan Turkije, we zien weer vrouwen met blote benen lopen, we betalen weer met euro’s en het eten is onmiddellijk een stuk duurder. Voor benzine geldt overigens het omgekeerd, voor een liter euro95 betalen we iets meer dan 1 euro/liter.

De laatste 100 kilometer voeren ons naar het kustplaatsje Keramoti waar we onderdak genieten in Hotel Golden Sands. Bij het bereiken van het hotel slaan we elkaar op de schouders en geven we elkaar een hand. We hebben samen het gered, geen grote ongelukken of pechgevallen, we hebben daarbij ongeveer 4000 kilometer per persoon afgelegd.  Jacquo is zo opgetogen dat hij met een mooie burnout de restanten van zijn achterband probeert op te roken.

De badkamer van Golden Sands oogt al een stuk beter dan wat we in Turkije tegenkwamen. Toch blijkt Griekenland niet voor niets buurland van Turkije te zijn. Want uit de kraan komt een straaltje water dat net voldoende is om de tandenborstel mee nat te maken. Niet allemaal tegelijk douchen dus.

De avond sluiten we af in het havenstraatje waar de vele cafe’s en eetgelegenheden duidelijk maken dat hier in het hoogseizoen heel veel mensen bivakkeren. De weg terug naar het hotel is lastig te vinden. Het dorp heeft geen herkenbare wegenstructuur en alle huizen lijken op elkaar. Zeker als je de nodige drank op hebt. Zo kan het gebeuren dat twee van ons de nacht noodgedwongen doorbrengen in een plantenbak bij de haven. Ergens in de nacht raken ze elkaar ook nog eens kwijt. De een wordt uiteindelijk teruggevonden door onze Willie tijdens zijn ochtenwandeling, de ander duikt op als de rest aan het ontbijt zit.

 

Wordt vervolgd…

 

Bouke

 

 

• 0 Comments • Post A Comment! • Permanent Link

23/9/2007 - 15e dag Zat 22-9 Keramoti

 

15e dag Zaterdag 22 september Keramoti

 

Vandaag staat in het teken van de voorbereiding van onze terugreis. De bus moet gepakt worden en zal door Jan H. en H. Hissink naar huis gereden worden, een niet te onderschatten inspanning want het betekent bijna 2500 kilometer rijden met een zwaarbeladen bus.

Het demonteren van de motoren en het in de bus plaatsen lukt ons binnen 3 uur, we zwaaien de chauffeurs iets na het middaguur uit.

 

We hebben een prachtig avontuur meegemaakt, dat staat vast. Desgevraagd geeft iedereen aan wat het meeste indruk heeft gemaakt tijdens de afgelopen twee weken.

  

Hans:

De meeste indruk heeft mijn duikpartij in het water gemaakt. Duidelijk gevalletje van een foute keuze maken.

Leo:

De reis met de bus van Deva naar Ramnicu Valcea waarbij we de off road rijders hebben gevold over onnavolgbaar slechte wegen, we ons regelmatig hebben afgevraagd of we überhaupt wel zouden aankomen.

Jan H:

De weg van Deva naar Ramnicu Valcea in Roemenie. Hadden we zo’n weg maar in de Achterhoek, wat een off road!

Karel:

Roemenie als land, enorm achtergebleven, wat een armoe.

Jan E:

De armoe van Roemenie.

Ronald:

De off road rit vanaf Canakkale, in één woord geweldig!

Jacquo:

De binnenkomst van Turkije, voor mij het absolute off road paradijs met altijd mooi weer, gaf me een enorm gevoel van gelukzaligheid.

Gerrie:

De rit vanaf Canakkale, dat had alles in zich wat off road rijden zo leuk maakt.

Bouke:

De desolate toestand waarin Roemenie nog steeds verkeert, met bedelaars op de straat  alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Het verschil met bijvoorbeeld Bulgarije is schrijnend.

Gert:

Ceaucescu Highway!! (Gert bedoelt de weg die ook op Jan Hulzink zo’n indruk maakte.)

Frans:

Het sanitair, dat de mensen dat toch niet beter voor elkaar hebben. Of het nu Roemenie, Bulgarije, Turkije of Griekenland is, het is overal een grote zooi.

Willie:

De gezelligheid en saamhorigheid van de groep tijdens deze trip blijft me bij als een echt hoogtepunt.

Fons:

Wat me het meest zal bijblijven is het geweldig goede weer. Ook het feit dat we met zijn allen de eindstreep hebben gehaald is voor mij een echt hoogtepunt.

 

Morgen gaat de off road groep naar huis. Het vliegveld schijnt uit een grasveldje te bestaan. Laten we hopen dat de kist er in slaagt het luchtruim te kiezen. Dan zijn we morgenmiddag thuis. Het was mooi, het is mooi geweest.

 

Einde verslagreeks.

 

Bouke

 




• 1 Comments • Post A Comment! • Permanent Link

23/9/2007 - Kort FILMPJE Bosporus Adventure

fimpje ?    KLIK HIER:  http://s270.photobucket.com/albums/jj83/rhuinink/?action=view&current=filmpje.flv

• 0 Comments • Post A Comment! • Permanent Link

23/9/2007 - Tourrijders 1e verslag

1e verslag: TOURRIJDERS / ON ROAD RIDERS door Leen & Louis

Donderdag morgen ..Eindelijk is het zover. De weersvoorspellingen zijn goed en dat is toch wel belangrijk voor een tocht van +/- 7000 km. Om 8u afgesproken bij Leen en Theo.. Het begint al te miezeren. Dit houdt zowat de ganse dag aan en in de buurt van Munchen begint het te gieten. Na 800 km vinden we toch nog een hotel waar een paar verzopen motorrijders welkom zijn! Een goede pint bier en dito nachtrust doen wonderen vol goede moed starten we de volgende dag voor onze 2de rit, Oostenrijk in. Een mooie rit, droog maar wel koud inclusief sneeuw! Bewijzen volgen.. En terug aankomst in de gietende regen.. Motoren in de schuur geparkeerd en wijzelf aan de obstler.. Een goede afsluiter voor we de Hongaarse grens passeren. De poppetjes aan de grens waren behoorlijk arrogant maar we konden er toch door richting Balaton meer. We werden vriendelijk ontvangen door een Hongaarse dame met connecties in Oostkapelle (Zeeland). Een stevige luch  en we konden er terug tegen, bestemming Kiskunhalas. Genietend van een biertje op het terras van hotel csipke horen we opeens stemmen..Hei keiensloeppers, wat doen jullie hier. De bus met Willy en Leo was er reeds.. Enkele ogenblikken later, tot onze verrassing, arriveren ook Paul & Paul. Ze konden niet wachten tot in Deva om erbij te zijn.

Zondagmorgen begon de dag zonnig, met de voltallige groep. De volgende grens over, Hongarije-Roemenie, midden van de velden maar wel vriendelijk begroet. Bij het kantoortje van de wegentax werden we even afgeleid door een bijna valpartij. De Harley drukte de BMW’s bij mekaar. Dit werd Paul H. bijna te  zwaar.. De eerste dag in Roemenie eindigde terug met een stortbui maar toch veilig geland in Hotel Wien in Deva

Overleg over de route naar Ramnicu Valcea
• 2 Comments • Post A Comment! • Permanent Link

23/9/2007 - Tourrijders 2e verslag

Tourrijders  - 2de verslag – door Leen en Louis

 

Sedert ons vorige verslag hebben we Roemenie en Bulgarije doorkruist en vele indrukken te verwerken gekregen. Via een barstend drukke weg naar Sibui, een van de culturele hoofdsteden dit jaar, gereden. In de gerenoveerde oude binnenstad hebben we onszelf op een lekkere kop koffie met gebak getrakteerd. Op het grote marktplein vielen ons vooral de typische, mooie dakconstructies op. Bij het wegrijden bleek de halve stad hiervan voorzien te zijn… We hadden genoeg van de drukke hoofdweg vol vrachtverkeer en besloten een route door de Karpaten te nemen, iets langer maar vooral mooier, kouder (sneeuw op de pas) en van veel minder kwaliteit.. Al bij al schitterend gereden! We dachten nog op een redelijk uur in het pension aan te komen, zo rond 6u30. Bleek het reeds een uur later.. ongemerkt waren we een tijdsgrens gepasseerd. Die avond is het laat geworden.. Nu trouwens ook, morgen schrijven we verder.

 

• 0 Comments • Post A Comment! • Permanent Link

23/9/2007 - Tourrijders 3e verslag

ON ROAD RIDERS  - 3de verslag – door Leen en Louis

 

Dinsdag 11/09

De nacht in het pension van Christina in Daesti was wat rommelig.. Het ganse pension hoorde hoe Paul H. ’s nachts het toilet niet kon vinden en wat later ook zijn bed niet terugvond! Kroop eerst bij Gert in bed en werd dan door Leo naar zijn eigen bed gedirigeerd..

Na een beperkte nachtrust allen vertrokken richting Giurgiu, onze laatste overnachtingplaats in Roemenie. Theo had dringend een nieuw lampje voor de koplamp nodig. Een vrouwelijke politieagente had hem daar de vorige dag vriendelijk op gewezen.. Het lampje werd al vlug gevonden voor een bedrag van 172000Lei. Na enige verwarring bleek dit toch een normale prijs van ongeveer 10EUR te zijn. De verdere route was nogal rechttoe rechtaan en gaf ons volop de gelegenheid het landleven te observeren: paard en kar, druiven persen langs de wegkant, allerhande ‘huisdieren’ waaronder veel ganzen.

Een groepje hiervan dachten de motor van Louis wel aan te kunnen maar maakten op de laatste stek toch maar rechtsomkeer..

 

Woensdag 12/09

Het laatste Roemeense ontbijt met echte ouderwetse prutkoffie deed ons het maal van de avond ervoor vergeten.. was niet echt een succes. Op naar Bulgarije waar we al konden beginnen met tol voor de brug en wegentax te betalen. We dachten allemaal dat het nog minder zou zijn dan in Roemenie maar dit viel al snel erg mee. De juiste weg vinden bleek minder makkelijk maar met de hulp van een vriendelijke Bulgaar kwamen we uiteindelijk toch op onze gele weg. Van daaraf heel mooi gereden door een glooiend landschap met veel wind.. En samen geluncht met de off road rijders. Dan in rechte lijn naar Yambol waar de hotelkamers niet beschikbaar bleken. Na vele ‘sorry’s kon toch een overnachting geregeld worden in 2 hotels in het centrum. En het parkeren van de motoren op een bewaakte parkeerplaats kwam na een half uur onderhandelen van Louis en Theo ook in orde.

 

Donderdag 13/09

Na een ontbijt dat theoretisch bestond uit 1 sandwich en 1 kop koffie (de praktijk bestond uit een veelvoud hiervan mits betaling..) gestart voor het laatste stuk Bulgarije. Tot aan de grens in 1 woord schitterend gereden, zoals Louis het formuleerde ‘een racebaan voor wegmotoren’. Het landschap word droger en sporen van bosbranden zijn nog te zien. We komen terug op de grote weg en we worden letterlijk terug in de realiteit gedrukt. We bereiken de Bulgaars-Turkse grens kort na de middag. Het wordt al warmer. Twee uur later, na 6 grensposten met het nodige papierwerk, staan we met de motor in Turkije! In Uzunkopru slagen we er toch in iets eetbaars te vinden. De lunch bestaat uit een cola en droge broodjes. Met hulp van een behulpzame Turk vinden we ons hotel midden in Kesan, met weer een ‘bewaakte’ parkeerplaats. Het is hier terug een stukje warmer en een pintje zittend op de stoeprand (die zijn hier hoog genoeg kwestie van het regenwater voldoende te kunnen afvoeren).

 

 

 

• 0 Comments • Post A Comment! • Permanent Link

23/9/2007 - Tourrijders 4e verslag

ON ROAD RIDERS  - 4de verslag – door Leen en Louis

 

Vrijdag 14/09

Gezamelijke rit vanuit Kesan naar het veerpont in Gelibolu en na een half uurtje varen staan we aan de andere kant van de Zee van Marmara. We volgen de kustlijn richting Biga en alweer beginnen de magen te knorren. Biga, geen restaurant open te vinden. We rijden mooi door de heuvels en vergeten de honger een beetje. In Can iets open gevonden en een schot in de roos. Een echte Turkse lunch in een lokaal eethuisje: rijst en een soort rund/groente schotel.. heel lekker! Terug wat op krachten verder richting Edremit, een schitterend stuk door de naaldbossen maar een marteling voor de rug van Theo. In Edremit dus gestopt en terug zaten alle mannen in het theehuis maar zonder thee. Toen werd ons duidelijk gemaakt dat de Ramadan begonnen was. Een Turk van iets minder strikte overtuiging loodste ons naar een theehuis waar we thee en sigaretten aangeboden kregen. Vooral de thee was erg welkom want het was ondertussen goed warm geworden en we hadden nog een eindje voor de boeg naar Ayvalik. Bij het wegrijden passeren de off road rijders en we sluiten ons bij hun aan. Deze keer geen Turkse voorrijder nodig want zij brengen ons, gebruik makend van hun unieke roulatie systeem , tot bij het hotel.

 

Zaterdag 15/09

Als eerste vertrokken voor een 60km lange rit naar Bergama. We zijn het er allemaal over eens: het mooiste stukje tot nog toe en we hebben dan ook volop genoten van de slingerweg door een droog maar glooiend landschap vol olijfbomen. In Bergama rijden we nog even tot boven naar de Acropol maar we waren vlug terug beneden. Paul H. brandde zowat uit zijn motorbroek van de hitte..

Onze route vervolgd richting binnenland. We konden niet om de grotere wegen heen maar onze zoektocht naar eten maakte onze dag nog goed. In Akhisar bestelde een Turkse motorrijder Turkse pizza en voor we er erg in hadden zaten we deze smakelijk op te eten in een internet cafe, omringd door 6 Turken waarvan er 1 Duits sprak. We deden hem een groot plezier met een sticker van onze Bosporus Adventure toer want de lunch nam hij voor zijn rekening!

 

Later op de dag konden we verder genieten van de Turkse gastvrijheid: een oude man bood

ons een lekker sappige zoete meloen aan .. zo groot en sappig zijn ze in Nederland niet te vinden. Dit bleek een specialiteit van de streek te zijn.

 

 

Zondag 16/09

Gisterenavond is toch besloten om de reisroute aan te passen en vandaag rijden we richting zuidkust, naar Akyaka. Dit wordt onze mooiste rij-dag. We kruisen drie maal een heuvelrug en slingeren omhoog , omlaag en genieten van de weidse uitzichten. Wegenwerken zijn een noodzakelijk kwaad en bezorgen ook de wegrijders een off road ervaring. Een eind zand en grindweg maken het spannend, vooral wanneer een afdalende vrachtwagen vlak voor mij  stopt. De motor moet achteruit om elkaar te kunnen passeren want de vrachtwagen geeft geen krimp. Alles goed afgelopen maar ik heb me moeten inhouden om een heel lelijk gebaar te maken want hun gedrag was in grote tegenstelling met onze ervaring tot nog toe in Turkije.

Met een temperatuur van 37graden komen we aan in Akyaka. Veilig en wel, ons verste punt van de route is bereikt en morgen genieten we van een rustdag!

• 1 Comments • Post A Comment! • Permanent Link

23/9/2007 - Tourrijders 5e verslag

 

ON ROAD RIDERS  - 5de verslag – door Leen en Louis

 

Dinsdag 17/09

Volgens Fons was de weg langs de kust naar Oren misschien wel te doen voor wegmotoren  en Paul H. wou zowiezo langs de kust rijden dus we proberen het. De eerste kilometers verhard, later wordt dit een zand/grind/keiweg.  Niet ideaal maar het gaat. Paul H. is al een eindje vooruit. De off road rijders passeren ons in grote stofwolken. Ik stop om ze allemaal door te laten met als gevolg mijn motor tegen de grond. Geen noemenswaardige schade dus wij verder. Even verder gaat ook Theo onderuit in een bocht.

Terwijl we wachten tot de beveiliging van de Harley toelaat om de motor terug te starten krijgen we telefoon van Frans: we keren beter terug want de weg wordt nog slechter!  Paul H. is wel doorgereden en vervolgd zijn eigen route. Na 2 uur rijden staan we (= 4 van de 5) terug in Akyaka en gaan deze keer de grote weg op richting Kusadasi. De eerste kilometers hebben natuurlijk wel benzine gekost en Louis is dringend aan een tankbeurt toe. Hij valt droog 500m voor het tankstation, gelukkig in de afdaling dus hij kon hem laten uitlopen tot bij de pomp. Van de gelegenheid gebruik gemaakt om Theo + motor wat af te spoelen…

We lunchen in Milas met the off road rijders en wie daagt er op .. Paul H.! De pizza’s laten op zich wachten.. tellen boven de 5 is blijkbaar moeilijk..

Turks echtpaar motor met zijspan

We gaan verder richting Didim. Het wordt heel warm en we willen graag kleinere wegen rijden. Volgens 2 van de 3 wegenkaarten kunnen we links de heuvel rond langs het water. De weg blijkt er wel te liggen maar we worden gestopt aan een militair domein. Gelukkig was er een restaurantje en konden we onze dagelijkse portie meloen verorberen. Terugkeren dus en via grote weg naar Kusadasi. Het wegdek ligt er heel slecht bij. Als we bijna bij ons eindpunt zijn gaat Paul H. bij een stoplicht door, ik stop en Theo schuift over de grond langs mij heen. Paul K. gaat het verkeer wat gaan regelen want de ongeduldige Turken gaan direct aan het toeteren.. Het was een lange en vermoeiende dag maar komen veilig in het hotel aan.

 

Woensdag 18/09

Met hulp van Louis mijn spiegel nog bijgeregeld en we zijn er terug klaar voor. We willen toch het culturele aspect niet uit het oog verliezen en rijden richting Efes daar de ruines te bezoeken ven de oude Grieken. Reeds om 9u30 staan we op de parkeerplaats We twijfelen nog wat want het is toch wel erg warm maar Louis laat zich verleiden tot het kopen van een boekje en we gaan er voor, ’t is te zeggen 4 van de 5. Paul H. zet zich in de schaduw. Een aantal vlotpratende Turken raden ons aan om de shuttle bus naar de hoofdingang te nemen en dan terug te wandelen. Dan duurt het bezoek ongeveer een uur (in plaats van 3 uur!). Onze bagage en helmen konden we bij de motoren laten.. Alleen, de shuttle bus zou ons eerst naar een aantal winkels brengen (we waren niet verplicht om iets te kopen..) en daarom nemen we een taxi naar de hoofdingang. Goed 10 uur staan we binnen en pikken hier en daar wat mee van de uitleg van gediplomeerde gidsen. Alle talen zijn er te horen en na onze portie cultuur waar we van genoten hebben, eindigt het bezoek met een Turkse thee. Tevreden wandelen we terug naar de motoren waar we met spijt vaststellen dat de helm van Louis verdwenen is. Niet goed wetend wat te doen beginnen we wat rond te zoeken maar we eindigen toch bij de lokale ‘gendarma’. Met hulp van een aantal buschauffeurs (de ene spreekt wat engels, de andere wat Duits) bekomen we uiteindelijk een document in het Turks als bewijs van de diefstal. Er komen zomaar 4 rangen agenten aan te pas.. maar binnen het uur hadden we het papiertje!

Vervolgens zo snel mogelijk naar Izmir om een nieuwe helm voor Louis. We wagen ons niet in het helse verkeer van een stad met 5 miljoen inwoners en parkeren de motoren bij een taxistand. We treffen een correcte taxichauffeur en binnen het uur heeft Louis een nieuw hoofddeksel. Om 3u in de namiddag is een warm broodje inclusief thee aangeboden door een vriendelijke Turk meer dan welkom. We hebben nog heel wat kilometers voor de boeg en vervolgen onze weg richting Ayvalik. Drukke weg, crazy vrachtwagenchauffeurs en slecht wegdek.. Afgepeigerd komen we iets na zessen toch veilig in het hotel. Het voorval zit ons niet lekker .. we hebben een ander gezicht van het toeristische Turkije gezien

 Onze service bus krijgt een klapband, toevallig komen we langs.

Donderdag 19/09

Als eersten vertrokken richting Kesan. Het eerste stuk rijden we langs volgebouwde toeristenplaatsen en veel onafgewerkte woningen. Lelijk om te zien en plots slaat Paul H. de remmen dicht en gaan we linksaf , een kleine weg langs de kust. We maken een stop bij een dromedaris en een paar tentjes (de harpoenen liggen achter het muurtje) aan de waterlijn en vervolgen dan deze kilometers lange weg. Een ruw, verlaten, droog maar subliem landschap met links van ons steeds de zee.

Paul

 Bij Bassos, een oud pittoresk stadje op een rots, raken we mekaar kwijt (foto’s maken, filmen.. het neemt tijd in beslag) en uiteindelijk vertrekken we zonder Paul H. richting Troje. Onderweg pikken we hem terug op en het is dringend tijd om iets te eten te vinden. Een Turk rijdt ons voor en een late lunch met kip- en rundsbrochetten brengt ons terug op krachten want het is heel warm. De tijd vliegt maar we willen toch nog een groepsfoto maken bij het paard van Troje.

We hadden het daar gauw gezien maar moesten ons toch nog reppen om de ferry van 5u te halen in Cannakale. Stipt om 5u zijn we er en we worden op de valreep nog op de boot gelaten. Motoren zijn vlug maar er moet wel betaald worden!

Na de overtocht resten ons nog 120 koude, saaie kilometers naar Kesan. Katten, slapende honden, zelfs kratten komen bijna onder de wielen terecht maar we kunnen ze nog net ontwijken. Alert zijn is de boodschap! Paul K. had nog de coordinaten van het hotel en leidt ons feilloos naar het centrum van Kesan.

 

 

Vrijdag 20/09

We staan op met regen en een temperatuur van 10 graden! Dus de grote weg op richting Griekse grens. Willy heeft alle resterende turkse lira ingezameld. Dit bespaart ons een wisseloperatie. We moeten een kale vlakte over om bij de Griekse grens te komen. Harde wind en regen maken het rijden er niet aangenamer op maar binnen het uur staan we aan de grens. Vier turkse en twee griekse controles later staan we vlot terug in de europese unie. Een mooie autostrade brengt ons in record tempo 100 km verder. De honger doet ons terug op de kleinere wegen belanden. Ondertussen is het droog geworden en de laatste kilometers naar Keramoti komt de zon er zelfs terug door. Alles ziet er terug wat vrolijker uit. Rond 3u de motoren geparkeerd voor hotel Golden Sands. De rit moet toch vermoeiend geweest zijn want enkelen verdwijnen in de kamer om siesta te houden. We genieten van een kop koffie en wachten de rest van de groep op. Voor hun is het de laatste rijdag dus het zal niet zo vroeg worden?!

• 0 Comments • Post A Comment! • Permanent Link

23/9/2007 - Toerrijders 6e verslag

Ook Griekenland is een machtig motorland

-

 

 

Bericht van de volhouders!

We zijn Griekenland door.. Na het vertrek van de off road rijders voelden we ons een beetje verlaten dus vlug de motoren op richting Thessaloniki. De stad kan ons niet echt bekoren en na de lunch op een toch wel aardig plein zetten we koers naar de mooie heuvels van noord west Griekenland. Twee dagen lang rijden we door een ronduit schitterend berglandschap, we lijken alleen op de wereld met de overweldigende natuur rondom ons!!

Een paradijs voor toerrijders! Het weer zit ons mee tot in de haven van Igoumenitsa. Nu is het wachten op de boot terwijl het buiten stortregent...

-

 

Wat op ons het meeste indruk gemaakt heeft tijdens deze reis:

Louis - het oerlandschap van Ayvalik naar Sahlihi, daarin voelde ik me echt thuis

Paul H. - de gezelligheid in de groep, de reis als geheel met in het bijzonder de gezellige avond in pension Andra (Roemenie)

Paul K. - het mooie en schone Bulgarije na de onverschilligheid van de voorgaande landen

Theo - de goede onderlinge sfeer in de groep en hoe Leen door de groep mannen ge-accepteerd werd

Leen - schril contrast tussen Roemenie en Bulgarije, dit laatste viel buiten verwachting heel goed mee

• 0 Comments • Post A Comment! • Permanent Link

5/9/2007 - Verslag van Leo, vanuit de assistentie wagen

 

De servicebus aan het woord.

 

Dag 0; Vrijdag 7 september 2007. ( op weg naar Wenen in Oostenrijk)

Door Leo. 

Vrijdag 7 september is het eindelijk zover. Na een maandenlange voorbereiding staat Willie om kwart voor zes voor met de bus waarin twaalf motoren voor de deur en gaan we op weg naar Wenen.

We rekenen op een lange reistijd, maar naarmate de reis vordert worden we steeds optimistischer dat het meevalt en inderdaad zonder een enkel probleem zijn we om 17.00 uur bij het hotel in Wenen.

We regelen een plek waar de andere morgen de motoren in elkaar gezet kunnen worden en vervoer voor de motorrijders die met de nachttrein zullen aankomen, vanaf station bahnhof West in Wenen. Daarna vroeg onder de wol, want het beloven spannende weken te worden.

 

Dag 1: zaterdag 8 september 2007. (Wenen in Oostenrijk naar Kiskunhalas in Hongarije)

 

Om circa half tien arriveren de motorrijders bij het hotel. Gelijk is het een geweldige bedrijvigheid van sleutelende kerels om hun motor rijklaar te krijgen.

Om twaalf uur is het zover en beginnen de eerste motoren te ronken. Een enkele heeft nog wat kuren maar na heel veel rook geeft ook deze gewonnen en gaat het hele gezelschap op weg naar Kiskunhalas in Hongarije.

Wat er rond blijft slingeren op de parkeerplaats wordt in de bus geladen en dan gaan ook wij op weg. Zonder problemen bereiken wij rond een uur of vijf in de middag Kiskunhalas in Hongarije ( Csipke hotel ) en denken dat onze eerste dag erop zit.

Fout, helemaal fout. Om 20.00 uur telefoon. Bouke heeft zijn motor kapot en moet opgehaald worden. Dus wij met de bus 35 kilometer terug om Bouke op te halen. Jan en Gert zijn bij Bouke gebleven. De motor wordt ingeladen en samen weer terug naar Kiskunhalas waar we dan rond een uur of tien ’s-avonds weer terug zijn in het hotel.

 

Dag 2: zondag 9 september 2007. ( Kiskunhalas in Hongarije naar Deva in Roemenië)

 

Vandaag gaat de trip naar Deva in Roemenië. De motor van Bouke moet wel eerst gerepareerd worden. Nadat iedereen driftig zijn theoretische kennis betreffende motoren heeft gespuid, maar niemand exact kan aangeven wat er aan mankeert wordt er van alles gedemonteerd en gemonteerd totdat de motor het op een gegeven moment weer doet. Dan weet iedereen ineens weer waarom de motor het niet deed. Er is veel keuze.

 

Theorie: Het werkt niet; niemand weet waarom het niet werkt.

Praktijk: Het werkt wel; niemand weet wat het euvel is geweest.

 

Nou ja, de motor doet het dus weer en iedereen gaat weer vol goede moed op weg. Zonder problemen komen we bij Arad de Roemeense grens over en wachten daar op de motoren, wat niet lang duurt.

Na een gezamenlijke lunch gaan de motoren weer op pad, waarna ook wij onze weg vervolgen richting Deva. Na een half uur telefoon. Bouke heeft voor de ogen van een filmende Gerrie een wheely geprobeerd maar daar is iets mis mee gegaan. De wheely is een halve flipback geworden. Dat het mis ging bleek aan de weg te hebben gelegen hoor en niet aan Bouke. Wij terug en na enkele flinke klappen met een grote hamer en wat duw en trekwerk aan de motor is het euvel verholpen en kan Bouke weer met zijn motor op weg.

Hij zegt weinig mee te hebben gekregen, maar dat blijkt een aantal uren later wel anders te zijn.

Wanneer we bijna in Deva zijn begint het weer te veranderen en al gauw vallen de eerste regendruppels naar beneden en we krijgen een flinke hoosbui te verwerken. We zitten echter droog en bereiken zonder problemen hotel Wien in Deva. We regelen de parkeerplaatsen voor de motoren en de bus en zetten de koffers alvast in de hal van het hotel.

We zijn blijkbaar onmisbaar, want de motor van Jan heeft het in de regen opgegeven. Het blijkt gelukkig maar een tiental kilometers vanaf het hotel en in no time zijn we er. Onderweg er naar toe komen we de andere rijders tegen die volop zwaaien, schijnbaar volop genietend van de Roemeense regen.

De motor van Jan in de bus alsook Bouke. Blijkbaar is de val van vanmiddag toch iets harder aangekomen dan hij in eerste instantie dacht. Met Jan op de motor van Bouke zijn we in no time terug bij het hotel.

 

Dag 3: maandag 10 september 2007. ( Deva in Roemenië naar Ramnicu Valcea in Roemenië)

 

Vooraf niet wetende wat ons deze dag boven het hoofd hangt vertrekken we vol goede moed.

Bouke heeft zich gewonnen gegeven en is in de bezemwagen gestapt. Zij kwetsuur blijkt zo erg te zijn dat er van motorrijden geen sprake kan zijn. Massage op de stoel van de bus blijkt de beste oplossing en massage zal er zijn op deze dag.

De motorpech van Jan blijkt een kapotte ontsteking te zijn, wat vlug verholpen is doordat er een reservemotor aanwezig is.

Na een goed ontbijt en het maken van enkele statiefoto,s stapt iedereen vol goede moed weer op de motor op weg naar Ramnicu Valcea.

Ook wij in de bus op weg naar hetzelfde einddoel. Echter nauwelijks op weg is er telefoon. Hans H. heeft een riviertje verkeerd genomen en zijn motor heeft het begeven. De motor van Hans gaat in de bus en Hans mag de motor van  een genereuze Bouke gebruiken deze dag.

Weer in de bus besluit Bouke zichzelf nuttig te maken en ontfermt zich over de kaart om een leuke route uit te zoeken die toch mooi is en niet te moeilijk voor de bus. Op de kaart lijkt de doorgaande weg 67 c de beste oplossing en vol goede moed beginnen we aan deze route. Het is een prachtige slingerende weg door het Roemeense binnenland en we genieten met volle teugen. We komen de motoren tegen in een klein dorpje waar men druk aan het sleutelen is. Jan zijn motor blijkt een lekke pakking te hebben, ontstaan bij het verwisselen van de ontsteking. Een klein probleempje voor de ervaren rijders en ze hebben ons daarbij niet nodig. We blijven echter toch maar al was het maar voor de morele ondersteuning. We krijgen als dank daarvoor enkele hompen brood aangeboden belegt met een paar dunne plakjes worst. Aardige kerels die motorrijders.

Nadat de motoren vertrokken zijn vervolgen wij kalmpjes onze weg in de zelfde richting. Een goede keuze van Bouke om deze weg te nemen. Het is een echte toeristische route met links bos, rechts bos. Een eind verderop recht bos, links bos. Een mooie asfalt weg met hier en daar een gat. Naarmate de weg vordert wordt echter het asfalt minder en lijken de gaten te groeien in aantal en grootte.

Er begint twijfel te ontstaan; is dit wel de goede weg, hebben we misschien een afslag gemist. Nee, we hebben de goede weg, we zien sporen van motoren voor ons en als ervaren spoorzoekers beginnen we de sporen die de motoren getrokken hebben te volgen. Na een half uur begint het toch wel stil te worden in de bus, het duurt wel erg lang nu voordat er enig teken van leven is te zien.

Toch maar door, hé een bord langs de weg: 67 c.

Gelukkig we zitten toch op de goede weg, alleen is die een beetje verwaarloosd, iets achterstallig onderhoud noemt Willy het. Er komt weer leven in de bus en na het zien van een winkeltje en één auto zijn we weer vol optimisme.

We beginnen te discussiëren over waar we nou precies op deze weg zitten en hoelang we nog moeten. We komen er niet uit. We blijven zoeken naar de sporen die de motoren hebben achtergelaten ( speciaal voor ons ?? )want dat is ons enige houvast. Het is inmiddels half vier en er schijnt geen eind aan te komen.

De ene bocht na de andere doemt voor ons op en de weg toont geen enkele verbetering, of toch, nee toch niet. Zijn we aan het hallucineren. Vier uur inmiddels. Mooie route hè jongens; links bos, rechts ook bos. Alleen de weg heeft wat achterstallig onderhoud.

Willy stuurt de bus behendig door de kuilen, er om heen rijden is al lang niet meer mogelijk.

Vier uur, eindelijk, er komt wat ruimte voor ons en we kijken uit over water. Hè dat staat ook op de kaart. Halverwege de route???. Volgens de kaart moeten we het water links passeren, dus de brug over. Kijk eens aan; een touringcar, er lopen zelfs mensen rond. We denken dat de kaart niet helemaal klopt en vervolgen opgewekt onze weg links langs het meer. Er komt weer asfalt, veel meer asfalt en ons optimisme gaat weer met sprongen vooruit. Zelfs de bus schijnt er van te genieten. De banden zingen weer over het asfalt niet wetende wat hem nog meer te wachten staat.

Voor ons doemt het prachtige bos weer op en een vrachtwagen met hout komt ons tegemoet. Wanneer we echter de bocht omslaan zinkt ons de moed weer in de schoenen. Het asfalt is verdwenen en een zandweg met diepe sporen doemt voor ons op. Rechts van ons een woest stromende rivier waar het water ons met veel kabaal tegemoet komt. Willy kent echter geen onzekerheid en stuurt de bus door de diepe sporen met een vastberaden blik op oneindig. We denken inmiddels hardop dat we in de bus zullen moeten overnachten en proberen verbinding te krijgen met de motorrijders. Geen ontvangst.

Na de zoveelste bocht zien we ineens weer “huizen” en er lopen zelfs mensen rond. We beslissen de weg te vragen, de mensen spreken hier toch Roemeens, of niet soms. Echter ons Roemeens is blijkbaar voor hun niet te begrijpen en dat van hun niet voor ons, maar met de kaart er bij komen we er toch achter waar we ongeveer zijn met een marge van een dikke duim.

Op een stukje papier tekent een knaapje uit dat we nog ongeveer 29 kilometer deze “weg” moeten vervolgen, dan komen we op een splitsing waar we rechts ( hij zegt left maar volgens ons bedoelde hij right) af moeten waar na nog eens 18 kilometer de bewoonde wereld schijnt te zijn; namelijk Targu Jiu.

Onze bus heeft inmiddels te kennen gegeven ook dorst te hebben want er blinkt op het dasbord al geruime tijd een geel oranje lampje wat volgens ons betekent dat de dieselolie op raakt.

Vol goede moed vervolgen we onze weg en berekenen dat we, vanwege het gebrek aan diesel olie, ongeveer 100 kilometer zullen moeten omrijden en dat het een latertje gaat worden. De motorrijders hoeven op onze hulp niet meer te rekenen vandaag.

Kilometer na kilometer vecht de bus zich een weg door kuilen en geulen en na ruim een uur komen we inderdaad aan op een splitsing. We schrikken van wat we hier zien. Mensen bivakkeren links en rechts van de weg in het bos onder zelfgemaakte tentjes van plastic en dekens. Rook kringelt omhoog tussen de bomen veroorzaakt door vuurtjes waarboven men schijnbaar eten kookt. Een politieagent op een quad houdt een oogje in het zeil. Onvoorstelbaar dat zoiets in Europa nog voorkomt.

Maar wij hebben zo ook onze eigen “problemen” en houden rechts aan om onze weg te vervolgen naar Targu Jiu. Ons doel is nu dieselolie want volgens de meter is het allang op. Gelukkig loopt de weg nu naar beneden, zodat Willy de bus laat rollen om dieselolie te sparen. Op een gegeven moment wordt de weg gelukkig beter en verschijnt er weer asfalt. Eerst een beetje maar geleidelijk steeds meer. Het tempo gaat omhoog. Er komt meer verkeer op de weg en we passeren vrachtwagentjes met schapen, geiten en zelfs varkens.

Wat is dat voor raar geluid vraag ik. We beginnen alledrie te luisteren. Klinkt niet goed. Bouke opent het raam waarna het iedereen duidelijk wordt: lekke voorband. Ook dat kan er nog wel bij.

Gelukkig is er voor vertrek, in Nederland, al geïnventariseerd waar alles ligt om het wiel te kunnen verwisselen. Ik mag het reservewiel onder de bus vandaan halen. De één past er niet onder en de ander kan er niet onder, wat een lol. Gelukkig krijgen we ook dit probleem opgelost en vinden om ongeveer half zeven de bewoonde wereld en nog belangrijker een tankstation.

Nu nog het pension vinden. Eindelijk om kwart over elf ’s-avonds bereiken we pension Andra, waar we met gejuich worden ontvangen. We zijn helden geworden na een enerverende dag.

 

 Dag 4: dinsdag 11 september 2007. ( Ramnicu Valcea in Roemenië naar Giurgiu in Roemenië )

 

Na de enerverende dag van gisteren hopen we op een wat rustigere dag. Bouke gaat nog mee in de bus. De massage van gisteren is hem schijnbaar goed bekomen vandaar zijn besluit.

Hans H. komt dit ook goed uit. Hij heeft gisteren samen met zijn motor gezwommen wat de motor niet kon waarderen en in staking ging. Hans mag dus ook vandaag de motor van Bouke nog gebruiken en hoeft dus nog niet aan het werk om zijn eigen motor aan de praat te krijgen.

Het motto van Hans: stel uit tot morgen wat vandaag nog niet hoeft.

Ons eerste doel is om de kapotte band van de bus gerepareerd te krijgen. Vanwege de zeer slechte wegen in Roemenië is dit niet zo’n groot probleem.

Langs de wegen stikt het van de kleine werkplaatsen die zich alleen bezighouden met repareren van banden. Voor 5 Roemeense lei ( ca. € 1,50) is het probleem opgelost en onze band gerepareerd. (denken we)

Heel toevallig komt er een plaatsgenoot langs die hier voor zijn werk is en één van de motorrijders kent. Hij komt ’s-avonds ook in hetzelfde hotel als wij.

Willy en ik besluiten vandaag zelf de kaart weer ter hand te nemen en alleen de felrood gekleurde wegen te kiezen. Zonder problemen en een rustige dag bereiken eind van de middag het Cosmo hotel in Giurgiu.

De wegmotoren komen samen met ons aan en ook de off the road motoren arriveren mooi op tijd in het hotel. Het werd weer een gezellige avond zoals elke avond.

 

Dag 5: woensdag 12 september 2007. ( Giurgiu in Roemenië naar Yambol in Bulgarije)

 

We hebben Bouke kunnen overtuigen dat een motorzadel beter is voor zijn kwetsuur als een autostoel. Hij stapt dan ook vol goede moed weer op zijn motor. We vonden twee dagen Bouke wel voldoende. Hans heeft daardoor een probleem en moet dus aan het werk om zijn eigen motor aan de praat te krijgen. De reserve motor moet er aan geloven en wordt ontdaan van diverse onderdelen die met de ontsteking hebben te maken. Na diverse onderdelen te hebben gedemonteerd en gemonteerd is er opeens weer een vonk op de bougie. En na enkele ferme trappen slaat de motor aan. Om 10.30 uur kunnen we dan ook richting Bulgarije vertrekken. We steken de Donau over en passeren zonder problemen de grens tussen Roemenië en Bulgarije.

Wat een verademing. Nieuw aangelegde wegen lachen ons tegemoet. Zelfs de bus begint weer te grommen van plezier. Een wereld van verschil met de infrastructuur van Roemenië. Alleen de bewegwijzering geeft nog al wat problemen.

Ik heb het idee dat ze de letters hier op zijn kop zetten. Blijkt niet zo te zijn, ik heb het geprobeerd. Volgens de kenners zijn het cyrillische tekens.

We proberen contact te krijgen met de off the road mensen om te zien of we Hans weer bij de groep kunnen krijgen. Dit had meerdere redenen hoor. We horen dat men tussen de middag in Popovo gaat pauzeren en met gezwinde spoed gaat het richting Popovo.

De groep wordt zonder problemen met de middag gevonden. Ook de wegmotoren houden hun pauze bij hetzelfde restaurant.

Hans is echter nog steeds druk met zijn motor. Er zit namelijk een vloeistof in zijn motorblok dat geen olie meer blijkt te zijn maar een mix van water en olie. Dus olie halen bij het tankstation en verversen. We helpen hem van alle kanten, want toch niet weer in de bus. Het lukt en de groep gaat weer kompleet met zijn elven op weg . Eindelijk na twee en halve dag weer rust in de bus.

Langzaam maar zeker kachelen we richting Yambol. Net voor we Yambol bereiken zien we enkele motoren langs de weg. Frans blijkt een lekke achterband te hebben. Omdat we er met de bus bij zijn kan de rest van de groep doorrijden. Na een half uurtje is de band gerepareerd en gaan we met Frans in ons kielzog richting Yambol. Na ongeveer 15 kilometer kan hij weer bij de groep aansluiten.

Wij vervolgen onze weg naar het hotel. Na een telefoontje van Leen blijken we niet terecht te kunnen bij het hotel wat we hebben besproken en moet er ander hotel gezocht te worden. We vinden er één midden in de stad. Na een bloembak iets aan de kant te hebben gedrukt, wat ons niet in dank werd afgenomen, niet door de bloembak en ook niet door de directie van het hotel, staat de bus, in onze ogen, perfect midden voor het hotel.

Na al onze overredingskracht in de strijd te hebben gegooid vinden we ook voor de motoren een prachtige plek tegenover het hotel. De wegmotoren zijn er al terwijl de off the road motoren nog aan het genieten zijn midden in de prachtige stad waar ze een behoorlijke tijd rondtoeren. Zonder coördinaten zijn die kerels ook nergens. Nadat ze bij aankomst hun hart gelucht hebben ( en terecht) is iedereen weer in een opperbeste stemming en wordt het toch weer een gezellige avond met meters hoog bier op tafel.

 

 

Dag 6: donderdag 13 september 2007. ( Yambol in Bulgarije naar Kesan in Turkije)

 

Vandaag belooft weer in spannende dag te worden. We gaan de grens met Turkije passeren en volgens de kenners onder ons zal dat niet zonder slag of stoot gaan.

Eerst moet er getankt worden, want het is een vaste regel; brandstof in het volgende land is per definitie altijd duurder en we moeten op de kleintjes letten. De avonden moeten ook gezellig blijven, daar kunnen we niet op bezuinigen.

We proberen een wat kleiner weggetje te nemen waardoor we, volgens de kaart, veel kilometers kunnen besparen op weg naar de Turkse grens. Een idillyse weg die alsmaar smaller wordt en rustiger. Het lijkt het einde van de wereld wel. Letterlijk en figuurlijk. Wanneer we eindelijk in een Bulgaars dorpje komen blijkt dit inderdaad het einde. De tijd lijkt er te hebben stilgestaan en de weg loopt er dood in een soort niemandsland. Er zit niks anders op dan het hele stuk terug te rijden en een andere weg te proberen. Het lukt ons om de weg naar Plovdiv te vinden en de snelweg naar Edirne richting Turkije

Met een vastberaden blik in de ogen en de papieren in de aanslag naderen we de Turkse grens. De eerste twee hordes worden zonder problemen genomen. Dat gaat als volgt:

Je rijdt er langzaam naar toe; Er gaat een loketje open; Het paspoort en /of  papieren van de voertuigen naar binnen; Het loketje gaat dicht; Dan is het wachten, je hebt geen idee wat er binnen gebeurt; Loketje open, papieren terug en verder rijden naar een volgend loketje met hetzelfde ritueel.

Bij de derde horde moeten we een visum kopen en mogen na controle hiervan door een douanebeambte, die ons een prettige reis wenst, weer doorrijden. Hoera, we zijn er, was dat nou zo moeilijk. Enthousiast bellen we de off the road groep dat we de grens over zijn, en horen dat hun via een andere grenspost ook in Turkije zijn.

We hebben echter te vroeg gejuicht; het echte werk moet nog beginnen. De bus en de motoren moeten nog in onze paspoorten vermeld worden. Behulpzame Turkse douane beambten wijzen ons een plek waar we de bus voor langere tijd mogen parkeren en nemen ons mee naar het kantoor. Er wordt gerend, geschreeuwd, gebeld, op computerschermen gekeken en onze papieren worden van voor naar achteren en weer terug bekeken. Zi’j begriept ter weer niks van zegt Willy, maar volgens mij komen ze er wel uit.

Eindelijk worden we geroepen en moeten we een handtekening zetten op een plek in het paspoort wat hij ons aanwijst. Twee dagen later komen we er achter dat ik getekend heb in Willy zijn paspoort en hij in die van mijn. Zal wel zo moeten. Dan moet de bus nog gecontroleerd worden. Behulpzaam open ik de achterdeur van de bus op een kiertje, maar dat is niet ver genoeg. Echter wanneer de deur helemaal open is en hij de ongeorganiseerde bende van koffers, tassen, motoren, gereedschapskisten etc. ziet, zinkt hem de moed schijnbaar in de schoenen om dit te gaan controleren. Met een meelijwekkende blik in de ogen van, arme Hollanders, wenst hij ons een prettige reis en zijn we na drie uur oponthoud in Turkije.

We proberen op de Turkse snelweg wat verloren tijd in te halen en dat lukt wonderwel. Met gezwinde spoed gaat het richting Kesan totdat met een geweldige knal de linkerachterband het begeeft en roet in het eten gooit. Wat een geluk dat de andere kapotte band inmiddels gerepareerd is. Met een half uur, we hebben inmiddels ervaring, is het wiel verwisseld en kunnen we verder. De wegmotoren komen juist voorbij en wensen ons nog veel succes.

Genietend van het prachtige landschap in noord Turkije komen we aan het eind van de middag aan in Kesan.

Door een behulpzame man bij een tankstation worden we in colonne, bus en motoren, naar het hotel in het centrum van Kesan gebracht. Een enerverende dag zit er weer op.

Welkom in Turkije.

 

Dag 7: vrijdag 14 september 2007. ( Kesan in Turkije naar Ayvalik Turkije )

 

’s-Morgens om negen uur op de motor was de afspraak en voor de eerste keer lukte dit bijna. Om kwart over negen wordt er onder veel belangstelling van de plaatselijke mensen vertrokken. Prachtig weer, hoe verder wij naar beneden Turkije in zakken, de temperatuur stijgt navenant.

We handelen eerst ons dagelijkse ritueel af wat bestaat uit; Water halen en andere boodschappen en het belangrijkste; geld pinnen. Daarna moeten we eerst zien dat we een nieuwe band krijgen voor de bus. Een behulpzame tankbediende geeft ons het adres van een perfecte firma. Hij heeft niet overdreven, De monteur loopt op een draf door de garage om ons zo gauw mogelijk weer op de weg te krijgen. Hoezo Turkse luiheid.

Via de veerboot in Canakkale bereiken we het Aziatische deel van Turkije. Volgens de kaart loopt de doorgaande weg vlak langs het water. Dus gelijk de eerste weg rechts af. Helaas blijkt dit niet de doorgaande weg te zijn en we belanden in straatjes en steegjes waar de bus maar net doorheen kan en soms net niet. Vriendelijk mensen hier, er wordt driftig gezwaaid en getoeterd. Volgens Willy doen ze dat omdat wij hier niet met de bus behoren te komen maar ik zwaai en toeter vriendelijk terug. Na veel gemier en diverse doodlopende steegjes te hebben verkend komen we dan eindelijk toch op de goede weg en dan gaat het richting Ayvalik aan de Turkse kust.

Via prachtige wegen en schitterende uitzichten komen we al midden op de middag aan bij hotel Billurcu in Ayvalik. Van de off the road motoren horen we (gelukkig) de laatste dagen niet zo veel meer. Blijkbaar had men de eerste dagen wat gewenningsproblemen.

Met wat lekke banden komen de motoren rond een uur of zes met veel kabaal binnen. Een band plakken is een secuur werk. Sommigen zijn er zelfs heel secuur in. Dat gaat als volgt;

Wiel eruit, band eraf, binnenband plakken en er weer opleggen. Op pompen, Goh nog lek.

Opnieuw; band eraf, binnenband plakken en er weer opleggen. Op pompen, Goh nog lek. O.k. nieuwe binnenband erin. Andere morgen, Goh, weer lek.

Wiel eruit, band eraf, binnenband plakken en er weer opleggen. Op pompen. ?????????

En dat allemaal op zijn Turks; één man werkt er, een tweede zegt hoe het moet, een derde geeft aan wat er verkeerd kan gaan, een vierde zoekt het gereedschap op, een vijfde gooit het weer door elkaar, een zesde bekijkt het allemaal (helikoptervisie) en een zevende legt het vast op de gevoelige plaat. De rest is toeschouwer en luistert het geheel op met dubbelzinnige opmerkingen.

Secuur werk een band plakken.

 

 

Dag 8: zaterdag 15 september 2007. ( Ayvalik Turkije naar Salihli in Turkije )

 

De vorige avond heeft men bij het banden plakken vastgesteld dat de solutie niet meer de goede kwaliteit heeft. Naast het water halen en het geld pinnen komt daar dus het halen van de solutie bij.

De linker achterband van de bus blijkt wat zachter te zijn dan de rechterachterband en we besluiten om deze eerst te gaan oppompen. Er blijkt inderdaad veel te weinig in te zitten. In de gaten houden. Wanneer met de middag blijkt dat hij weer zachter is geworden nemen we geen risico meer en zoeken een garage. De band die voor 5 Roemeense lei in Roemenië is gerepareerd blijkt gewoon op dezelfde plek nog lek te zijn. Tevens blijkt de band tijdens het lek rijden zo beschadigt te zijn dat alleen een nieuwe uitkomst biedt. Volgens Willy is Pirelly niet goed genoeg voor onze bus. Het moet en zal een Lasse zijn. De buurman van de garage

( bandenzaken zitten hier op de rij ) heeft deze voorradig en ons probleem is weer opgelost.

Nu de solutie nog.

Eenvoudiger gezegd dan gedaan. Na een tiental garages, doe hetzelfzaken e.d. (en elke keer met handen en voeten uitleggen dat we solutie nodig hebben) heeft iemand wat we nodig hebben. Hij heeft schijnbaar in de gaten dat we er erg om verlegen zitten want hij vraagt er 50 Turkse Lira ( ongeveer 30 euro ) voor. Dat is ons te gortig Als we weg gaan is de prijs inmiddels gezakt naar omgerekend ongeveer 15 euro. Ons nog te duur, we geven het op en gaan wel verder zoeken. Eind van de middag hebben we succes. Een compleet reparatie setje voor 5 Turkse lira.

Heel tevreden met dit grote succes komen we in Salihli aan en verwachten dat we inmiddels dicht bij het hotel zijn. Dit blijkt een behoorlijke misvatting. Na een aantal omzwervingen komen we aan in een soort niemandsland waar een plaatselijke turk ons in goed Duits verteld dat we helemaal verkeerd zitten. Waren we nog niet opgekomen. Er wordt ons keurig uitgelegd hoe we moeten rijden en na nog eens ruim 20 kilometer over smalle weggetjes komen we dan aan bij appartementencomplex Egayid in Adala waar we welkom worden geheten door …. een Nederlander. Je vindt ze ook overal.

De appartementen zijn uitstekend geschikt voor ons en we hebben er een perfecte overnachting.

 

Dag 9: zondag 16 september 2007. ( Salihli in Turkije naar Akyaka in Turkije )

 

De reis begint schijnbaar zijn tol te eisen want er wordt besloten om niet naar Pamukkale te gaan, maar rechtstreeks naar Akyaka. Zodoende is er aan het eind van de reis een hele dag om de motoren in te pakken.

Via een geweldige mooie weg door de bergen met prachtige vergezichten rijden we naar Akyaka.

 

Zelfs de bus heeft er plezier in en neemt vrolijk grommend moeiteloos de tientallen haarspeldbochten naar boven tot een hoogte van bijna 2 kilometer en weer naar beneden.

Tot nu toe hebben we vandaag nog een zeer rustige dag.

We drinken thee in een typisch Turks theehuis. Rond een uur of twee komen de boeren met tractoren, aftandse motoren al dan niet met zijspan, scooters en andere vervoermiddelen uit de bergen naar deze theehuisjes.

 Alleen mannen, geen vrouw te zien. Er wordt gekaart, rummycub gespeeld, de krant gelezen, tv gekeken of gewoon gekeuveld onder het genot van een kopje thee.

Het is midden op de dag te warm om wat te doen. De temperatuur schommelt rond de 35 graden.

Wij hebben de horloges; zij hebben de tijd;

Wat een genot, dit Turkije.

Aan het eind van de middag komen we in Akyaka aan en treffen de motoren. Gezamenlijk gaan we op zoek naar ons onderkomen voor de komende twee nachten. Morgen hebben we namelijk onze rustdag.

‘s-Avonds heerlijk eten in een restaurantje aan het strand.

 

Dag 10: maandag 17 september 2007. ( Rustdag in Akyaka Turkije )

 

De dag wordt begonnen met een heerlijk ontbijt aan het water. De rest van de dag wordt doorgebracht met luieren, zwemmen en uitrusten. Een enkeling probeert de was te doen en wat orde te scheppen in de chaos van zijn koffer.

 De laatste verslagen worden bijgewerkt in op Internet gezet.

Een paar laten ze zich verwennen door de plaatselijke kapper. Een heel ritueel bij zo’n kapper. Naast het knippen en scheren worden ook je nek,schouders en armen gemasseerd.

 

Dag 11: dinsdag 18 september 2007. ( Akyaka in Turkije naar Kusadasi in Turkije )

 

Het voelt een beetje als de terugreis. Het zuidelijkste puntje van onze reis hebben we bereikt en we vertrekken weer richting het noorden, naar Kusadasi.

Genietend van de mooie omgeving rijden we rustig richting Kusadasi.

De motoren hebben ons niet nodig dus hoeven wij ons niet te haasten.

Midden op de middag bereiken we dan ook al hotel Minay in Kusadasi en drinken een lekker biertje aan de rand van het zwembad.

De off the road en weg motoren vermaken zich schijnbaar volop want komen pas rond kwart over zes aan in het hotel.

De avond staat in het teken van een Turkse avond met zelfs een buikdanseres. Het blijkt dat sommigen van ons hier ook echt bekwaam in zijn en gedragen zich als volleerde Turkse dansers.

Een ander, nog niet zo thuis in deze materie, verschuilt zich in de lobby van het hotel.

Een gezellige avond ( nacht ). Sommige van ons staan al weer bijna op als anderen nog naar bed gaan.

 

Dag 12: woensdag 19 september 2007. ( Kusadasi in Turkije naar Ayvalik in Turkije)

 

Vandaag gaan we terug naar hotel Billurcu in Ayvalik. Moet niet zo moeilijk zijn want we weten de weg. We hebben er dag 7 ook overnacht. Het blijkt toch moeilijker te zijn dan we dachten en raken verstrikt in het wegennet rond Izmir, één van de grootste steden van Turkije. Na eerst een ongewild bezoekje aan het vliegveld te hebben gebracht komen we, wat we ook proberen, langzaam maar zeker in de stad wat echt niet onze bedoeling was. We moeten vlak langs het water rijden om op de goede weg te blijven, denken we. Zo kan het gebeuren dat we op een gegeven moment over de boulevard van Izmir rijden tussen van een vrije dag genietende Turken die ons met meelijwekkende blikken gadeslaan. Als de off the road motoren maar geen problemen krijgen. We geven de moed niet op en met het water dicht aan onze zijde komen we toch weer op de goede weg richting Ayvalik.

Zonder verdere problemen bereiken we hotel Billurcu in Ayvalik.

 

Dag 13: donderdag 20 september 2007. ( Ayvalik in Turkije naar Kesan in Turkije )

 

Rijdend langs de Turkse westkust gaan we vandaag terug naar Kesan. We spreken af om bij de veerboot in Canakkale op elkaar te wachten om gezamenlijk de overtocht te maken. Ruim op tijd zijn we bij de boot. Naarmate de tijd verstrijkt raakt de boot voller en voller. De bus kan er niet meer bij. Vlak voor vertrek van de veerboot komen de motoren eraan en verdwijnen nog net op tijd, zwaaiend naar ons, op de boot voor de overtocht. Wij blijven berustend achter om te wachten op de volgende boot. Toch wel collegiaal.

Op het laatste stuk naar Kesan begint het weer om te slaan. Het begint te waaien en donkere wolken komen aan de lucht.

In Kesan aangekomen is de temperatuur inmiddels wel een graad of vijftien lager t.o.v. vanmorgen in Ayvalik. Alle motoren komen zonder problemen ook aan bij het hotel. Het is weer even chaos, maar met behulp van de Turkse parkeerplaats bewaker vindt iedereen toch weer een plek voor zijn motor en voor onze bus.

Niet overtuigd van de kookkunsten in het hotel besluiten we om deze avond maar eens echt Turks te gaan eten, wat iedereen prima bevalt.

 

Dag 14: vrijdag 21 september 2007. ( Kesan in Turkije naar Keramoti in Griekenland )

 

Wanneer we wakker worden komt de regen inmiddels met bakken uit de hemel vallen. Er wordt besloten het vertrek met een uur uit te stellen tot een uur of tien. Dus feitelijk een half uur. Het regent niet zo hard meer en er wordt aanstalten gemaakt om te vertrekken. Regenkleding aan en iedereen op weg genietend van de Turkse regen. Nauwelijks buiten Kesan een lekke band voor Karel.

Bij een tankstation moet die even geplakt worden. We kennen het ritueel inmiddels en nadat de band er twee keer is afgehaald en opgelegd hoopt men dat die dicht is.

Secuur werk, band plakken.

Zonder noemenswaardige problemen passeren we de grens tussen Turkije en Griekenland.

De snelweg waar we over heen rijden is pas nieuw aangelegd met geld van de Eu. Het is voor ons behoorlijk saai vergeleken met de afgelopen weken. Prachtige weg met een duidelijke bewegwijzering.

Toch presteren we het om de afslag naar ons hotel in Keramoti te missen. Als straf wacht ons een extra 80 kilometer snelweg voordat we bij het Golden Sands hotel arriveren.

De bus beleeft vandaag een hoogtepunt en bereikt de mijlpaal van 200.000 km.

De wegmotoren zijn al aanwezig en ook de off the road motoren arriveren vlak na ons.

De avond wordt doorgebracht op de boulevard met uitzicht over de haven. Een tweetal van ons kan maar niet genoeg krijgen van dit prachtige uitzicht en besluit er de nacht door te brengen.

 

 

Dag 15: zaterdag 22 september 2007. ( Keramoti in Griekenland )

 

In alle vroegte wordt er begonnen met het inladen van de motoren. Met behulp van o.a. foto’s gemaakt tijdens het inladen in Nederland staat rond het middaguur alles in de bus en kunnen Jan en Hans de terugreis beginnen naar Nederland.

De rest zoekt wat vertier in het dorp en op het strand om uitgerust de volgende dag de terug reis te beginnen.

 

Dag 16: zondag 23 september 2007. ( Terugreis naar Nederland )

 

Om zes uur uit de veren om te ontbijten. Tegen zeven uur zijn we op het vliegveld van Kavala en begint onze terugreis naar Nederland waar we om ongeveer half twee aankomen.

Moe, maar met twee geweldige weken achter de rug waarin we ontzettend veel hebben gezien en meegemaakt. Twee weken waar nog lang over gepraat zal worden.

 

De leden van de groep;

Fons    ;             perfecte kopman

Bouke  ;            bijna perfecte stuntman

JanH    ;            neet te bange wezen

Frans   ;            D.. enken, D..urven, D..oen.

Jacquo ;            aanstekelijk genietend

Karel   ;            meer verstand van bomen dan van banden plakken

Hans    ;            een niet stil te krijgen klever

Gerrie  ;            hoffotograaf

JanE     ;            harde werker en stille genieter

Gert     ;            wi nemt ter nog ene

Ronald ;            onderwijzend; jammer, begin gemist

Leen    ;             vrouwelijke noot

Theo    :            bedachtzaam

Louis    ;            de ervaren reiziger

PaulK  ;            kan wal, mij good

PaulH   ;            Rakiiiiiiiiiiiiii

Willy    :            precies; steet neet op de kaart

Leo      ;            mocht ook mee

Met zijn allen;   Een groep dat landen verovert.

De begeleiding; leo




Einde verslag.

• 0 Comments • Post A Comment! • Permanent Link

3/9/2007 - VOORBEREIDINGEN, Inpakken

flink wat werk om alles in te pakken,  maar niet te geloven is dat we 12 motoren!!  in de bus , `n sprinter  hebben gepakt.

Iedereen is al toch al een aantal dagen ................ , de spanning stijgt laten we maar zeggen.

de motoren zijn ingeladen, dat betekent al iets minder gezonde spanning.

In Wenen worden ze al weer uitgeladen.  nog wat tanks moeten erbij in.

Goede reis

Hallo Tourrijders, ook van deze kant wensen we jullie een goede reis over de duitse bundesautobahn, welke wij gelukkig overslaan enne tot ziens in KISKUNHALAS of voor iedereen in DEVA.

• 0 Comments • Post A Comment! • Permanent Link

2/9/2007 - Goede reis

Hallo motorvrienden

Het is zover aankomende woensdag worden de offroad motoren in de bus gezet Ook zijn woensdag de deelnemers shirts gereed en kunnen worden afgehaald bijGerri De eerste wegmotoren vertrekken Donderdag namelijk Leen Theo en Louis  En vrijdag vertrekken PK en PH De offroad jongens vertrekken Vrijdagmiddag met de trein Iedereen een hele goede reis toegewenst (ook de jongens met de bus natuurlijk) en tot ziens op Zondagavond in Deva  Roemenie

Groeten Paul ADV

• 4 Comments • Post A Comment! • Permanent Link

1/9/2007 - Testrit...........

  25 augustus 2007   Testrit naar Giethoorn

 

Na vele vergaderingen zijn we toe aan een echte testrit. Het uur U nadert, en het is daarom zaak om mens en machine te laten snuiven aan het echte werk. We vertrekken iets na negen vanaf het erf van Gerrie in Beltrum en we koersen onder leiding van Fons richting Giethoorn. We gaan natuurlijk regelmatig van het asfalt af. In sommige gevallen gaat zelfs  het volgen van de mooiste route bijna als vanzelf.

Tijdens enkele pauzes wordt al druk gespeculeerd over wat we straks in het Oostblok allemaal gaan tegenkomen. Het schijnt zo te zijn dat met name in Bulgarije de Europese bruine beer nog in het wild voorkomt. Iemand wist te vertellen dat de kans dat je door een beer wordt verslonden 7 keer groter is dan dat je door de bliksem wordt geraakt in dat land. Ja, we gaan een echt avontuur tegemoet.

De route staat overigens nog niet helemaal vast. Op Google-Earth is namelijk niet goed te zien of over een woest stromende rivier nu wel of geen brug ligt. Volgens de één is het een smalle voetbrug, volgens de ander is een dik touw gespannen over het water. Om aan deze onzekerheid een eind te maken rijden we er daarom gewoon naar toe, en dan zien we wel wie gelijk heeft.

Na de pauze in Giethoorn (raar dorp, ze hebben daar de wegen met de bermsloten verwisseld) gaan we in de carrousel rijden. Als Fons wegrijdt ontstaat discussie wie achter Fons aanmoet, maar in het systeem maakt dat nu net niks uit. Het gaat er om dat de juiste man aansluit achter de volger van Fons. Helaas gaat dat een aantal keren mis en neemt een aantal mensen zelf het initiatief. Helemaal fout, het is dus niet vreemd dat uw iemand vanaf Vorden een geheel eigen route gaat, de carrousel is gebroken. Maar goed, van Vorden naar Beltrum, da’s niet echt een probleem….. Straks moeten we ons aan de regels houden: op post blijven staan, wat er ook gebeurt, en als je het niet meer weet, stilhouden en blijven staan (zelfs al loert er een bruine beer vanuit de bosjes met smachtende blik naar jou)

De Giethoorn rit wordt afgesloten met een gezellige barbecue, het is een heel gezellige en geslaagde dag geworden.

 

Elke dag scheur ik weer een blaadje van de kalender af, er gaat geen uur voorbij of ik denk er aan. Kriebels in de buik, heb ik alles voor mekaar?

 

Oostenrijk, Hongarije, Roemenie, Bulgarije, Turkije, Griekenland, kiek uut, wie komt d’r an!

Bouke

 

• 0 Comments • Post A Comment! • Permanent Link

26/8/2007 - 25 aug. Giethoorn tocht

 mooi stikkie ontworpen door Gerrie

Prachtig weer tijdens de tranings tocht naar Giethoorn, verslag volgt.....   

 foto:......... voor vertrek Giethhoorn

De verhalen nadien en.......... de BBQ

trouwens als we de tourmotoren zaterdag zagen, met name de zes cilinder, dan worden dat ook dagelijks nog zware kilometers lijkt me.

 

• 0 Comments • Post A Comment! • Permanent Link

20/8/2007 - Bij Manus

 Gezellig was de laatste vergadering en Manus kwam onze plannen nog even aanhoren.

Club embleem

Hierover moest gestemd worden, 2 stemrondes waren nodig. 

het wordt dus:  Bosporus Adventure 2007

verder nog:

Kleding

Denk aan regenkleding, een reflectie hesje en reserve glas voor motorbril.

Reanimatie: Jacquo, Karel en Frans kunnen reanimeren.

Hulpdienst Roemenie, zie weblog ………

eventueel extra handschoenen, als deze eens nat worden.

Regelement

Dagelijks: Ontbijt 8.00h, vertrek 9.00h.

Trein Borken voor offroad rijders

Een ieder zorgt voor eigen vervoer naar Borken, zorg dat je op tijd bent.

Verzamelen 17.00h op station Borken.

Vertrek trein is 17.33h, om 18.30h moeten we in Essen overstappen in de nachttrein naar Wenen.

Maar eerst nog a.s. zaterdag 25 aug offroadtocht 350 km en  aansluitend in het bivak te voor Beltrum BBQ, Drinks en evt. kamperen of int hooi.

het kan gebeuren: Gerrie

• 0 Comments • Post A Comment! • Permanent Link

2/8/2007 - 25 Aug. trainingsrit LGL

De allroad rit en de  tourrit Lichtenvoorde Giethoorn Lichtenvoorde gaan ongeveer paralel op.

de rit is ± 350 km lang en gaat via Giethoorn, dan moet alles kloppen aan de motor en jezelf, of je dan al de nieuwe offroad banden gemonteerd moet hebben moet je zelf beslissen, het scheelt je 350 kmrs slijtage! je kan deze meteen na de 25e deze monteren.

Wel evt. de (nieuwe) te gebruiken ketting en tandwielen al monteren en test even je regenpak, of deze snel over de motorkleding aangedaan kan worden.

Schaf niet op het laatst nog een nieuwe helm of handschoenen aan, probeer ruim vantevoren of iets niet knelt, want 2 weken een helm op, dat moet goed zitten.

Nogmaals Turkijerally: 2 weken en bijna 4000 km! 

• 0 Comments • Post A Comment! • Permanent Link

27/7/2007 - voorproef

in het oosten van Duitsland en west Polen was ruimte genoeg om alvast iets te wennen aan de lange tocht naar Turkije, op de foto Jan E. Jan H. de potentiele turkije gangers en Carel K.
• 0 Comments • Post A Comment! • Permanent Link

26/6/2007 - Rally assistentie

We kunnen melden dat Willy K. meegaat naar Turkije, Hier kunnen we allemaal blij mee zijn om het zo te zeggen, ook Willy was er vorig jaar bij tijdens onze Transpana.

Het was toen een geweldig mooie week, waaraan ook zeker de begeleiders hebben bijgedragen.

Dit keer is het een totaal ander avontuur, het duurt ruim 2 weken en we  doen na Nederland 7 andere landen aan!!

De route van de Rally is onbekend terrein en dat geldt zeker voor de offroadrijders maar ook voor de tourmotoren

• 0 Comments • Post A Comment! • Permanent Link

25/6/2007 - BMW

DEZE BMW IS ER KLAAR VOOR
• 0 Comments • Post A Comment! • Permanent Link

19/6/2007 - motoren in de bus

we hebben gepast of de motoren dwars in de bus kunnen en dat is mogelijk!

 er kunnen  11 motoren in als het voorwiel en vsb gedemonteerd is...maar we zitten dan aan het maximum laadvermogen!   max. 1280kg

Dus bagage moet mee in trein en vliegtuig!

En de tanks moeten leeg!

maar het kan met wat werk en het is dan wel kompakt en de motoren zijn dan minder zichtbaar dan op een aanhanger.

 en wat ik nog vergeet is de Koplamppartij moet er ook af, bij een KTM een werkje van 10 seconden.

• 0 Comments • Post A Comment! • Permanent Link

8/6/2007 - Pension

Schijnbaar alle kamers voor ons?

Op een enkel adres in Roemenie hebben ze alleen 2 persoons bedden of dit een bezwaar is vraagt Leen.

geen probleem, altijd beter dan in een tent buiten. Karl

Het enige bezwaar zou kunnen komen van mijn bedgenoot, als hij een lichte
slaap heeft, gevoelige oren en niet tegen snurkgeluiden kan. Ron.

Voor mij geen probleem. Jan.

Ik heb geen probleem met dubbele bedden. Ik doe mijn kuisheidsgordel wel
voor.
Bovendien kan ik mij zo voorstellen dat ik na dagen rijden al lang blij ben
dat ik überhaupt in een bed lig. Jac.

No problem. Bo.    Geen probleem Pa

G.P. Fonz     G.P. GP

overnachting - Posted at 22:51 on 20/8/2007 by MORCETTI TURKIJERALLY e.mail: morcetti@hotmail.com

het is voor mij geen probleem het bed of de kamer te delen met meerdere personen

gr Paul adv

 

                                                                                                                                                

 




• 0 Comments • Post A Comment! • Permanent Link

4/6/2007 - hotels

31 mei zijn we met vieren een avond bezig geweest om hotels te zoeken in of nabij de etappe plaatsen.

Een aantal heeft Leen definitief geboekt en van sommige wachten we op antwoord en voor enkele zijn we nog bezig met zoeken .

in elk geval is Akyaka aan de Turkse zuidkust geboekt met een optie voor 2 dagen omdat we hier naar alle waarschijnlijkheid een rustdag houden.

een dezer dagen meer.             ligging AKYAKA

                                                                                                                                                 volgende pagina

• 0 Comments • Post A Comment! • Permanent Link

1/6/2007 - overtocht

wil iedereen die met de wegmotor deelneemt aan de turkije rally de aankomende vergadering zijn kentekennummer en het merk van de motor meenemen dit in verband met het boeken van de ferry  igoumenitsa  venetie  bvd

paul adv

• 0 Comments • Post A Comment! • Permanent Link

29/5/2007 - Het doel turkse zuidkust

Akyaka is het doel aan de turkse zuidkust, dit hopen we te bereiken op maandagavond 17 september.
• 1 Comments • Post A Comment! • Permanent Link

23/5/2007 - 2e rallyassistentie

Ja mooie benaming,   

 Hallo, Wij hebben de 2de chauffeur. Jan Hoe. heeft vanmiddag toegezegd als chauffeur van onze service bus mee te gaan op onze Turkije Rally Ik zal hem onze notulen sturen en een link naar de weblog Op 14 juni komt hij mee naar de vergadering.  Morgen zal ik zijn paspoort gegevens doorgeven en daarmee zijn alle namen binnen 3 weken aangemeld. 

Groeten,Jan E

• 0 Comments • Post A Comment! • Permanent Link

21/5/2007 - Triest

Dat vreugde en verdriet dicht bijelkaar liggen, hebben we de afgelopen week weer meegemaakt, door het overlijden van de vrouw van Jan, een onzer motorvrienden voor deze tocht.

wij wensen Jan en Familie van hieruit erg veel sterkte met het dragen van dit verlies.

• 0 Comments • Post A Comment! • Permanent Link

<- Last Page • Next Page ->

About Me

Motorreis van Nederland naar Turkije

Recent Posts

• Bosporus Adventure
• 1e dag za.8-9 Wenen - Kiskunhalas
• 2e dag zo.9-9 Kisk.hls - Deva
• 3e dag Ma.10-9 Dev.-RamnicuValc.
• 4e dag Di 11-9 Ramn.Vlc - Giurgiu
• 5e dag Wo.12-9 Giurgiu - Jambol
• 6e dag Do.13 - 9 Yambol - Kesan
• 7e dag Vr 14-9 Kesan - Ayvalik
• 8e dag Zat. 15-9 Ayvalik-Salihli
• 9e dag Zo.16 sept. Salihli – Akyaka
• 10e dag Ma. 17-9 Akyaka Rustdag
• 11e dag: Di.18-9 Akyaka–Kusadasi
• 12e dag Wo.19-9 Kusadasi–Ayvalik
• 13e dag Do 20-9 Ayvalik-Kesan
• 14e dag Vr 21-9 Kesan – Keramoti
• 15e dag Zat 22-9 Keramoti
• Kort FILMPJE Bosporus Adventure
• Tourrijders 1e verslag
• Tourrijders 2e verslag
• Tourrijders 3e verslag
• Tourrijders 4e verslag
• Tourrijders 5e verslag
• Toerrijders 6e verslag
• Verslag van Leo, vanuit de assistentie wagen
• VOORBEREIDINGEN, Inpakken

Friends


Hosting door HQ ICT Systeembeheer