De servicebus aan het woord.
Dag 0; Vrijdag 7 september 2007. ( op weg naar Wenen in Oostenrijk)
Door Leo.
Vrijdag 7 september is het eindelijk zover. Na een maandenlange voorbereiding staat Willie om kwart voor zes voor met de bus waarin twaalf motoren voor de deur en gaan we op weg naar Wenen.
We rekenen op een lange reistijd, maar naarmate de reis vordert worden we steeds optimistischer dat het meevalt en inderdaad zonder een enkel probleem zijn we om 17.00 uur bij het hotel in Wenen.
We regelen een plek waar de andere morgen de motoren in elkaar gezet kunnen worden en vervoer voor de motorrijders die met de nachttrein zullen aankomen, vanaf station bahnhof West in Wenen. Daarna vroeg onder de wol, want het beloven spannende weken te worden.
Dag 1: zaterdag 8 september 2007. (Wenen in Oostenrijk naar Kiskunhalas in Hongarije)
Om circa half tien arriveren de motorrijders bij het hotel. Gelijk is het een geweldige bedrijvigheid van sleutelende kerels om hun motor rijklaar te krijgen.
Om twaalf uur is het zover en beginnen de eerste motoren te ronken. Een enkele heeft nog wat kuren maar na heel veel rook geeft ook deze gewonnen en gaat het hele gezelschap op weg naar Kiskunhalas in Hongarije.
Wat er rond blijft slingeren op de parkeerplaats wordt in de bus geladen en dan gaan ook wij op weg. Zonder problemen bereiken wij rond een uur of vijf in de middag Kiskunhalas in Hongarije ( Csipke hotel ) en denken dat onze eerste dag erop zit.
Fout, helemaal fout. Om 20.00 uur telefoon. Bouke heeft zijn motor kapot en moet opgehaald worden. Dus wij met de bus 35 kilometer terug om Bouke op te halen. Jan en Gert zijn bij Bouke gebleven. De motor wordt ingeladen en samen weer terug naar Kiskunhalas waar we dan rond een uur of tien ’s-avonds weer terug zijn in het hotel.
Dag 2: zondag 9 september 2007. ( Kiskunhalas in Hongarije naar Deva in Roemenië)
Vandaag gaat de trip naar Deva in Roemenië. De motor van Bouke moet wel eerst gerepareerd worden. Nadat iedereen driftig zijn theoretische kennis betreffende motoren heeft gespuid, maar niemand exact kan aangeven wat er aan mankeert wordt er van alles gedemonteerd en gemonteerd totdat de motor het op een gegeven moment weer doet. Dan weet iedereen ineens weer waarom de motor het niet deed. Er is veel keuze.
Theorie: Het werkt niet; niemand weet waarom het niet werkt.
Praktijk: Het werkt wel; niemand weet wat het euvel is geweest.
Nou ja, de motor doet het dus weer en iedereen gaat weer vol goede moed op weg. Zonder problemen komen we bij Arad de Roemeense grens over en wachten daar op de motoren, wat niet lang duurt.
Na een gezamenlijke lunch gaan de motoren weer op pad, waarna ook wij onze weg vervolgen richting Deva. Na een half uur telefoon. Bouke heeft voor de ogen van een filmende Gerrie een wheely geprobeerd maar daar is iets mis mee gegaan. De wheely is een halve flipback geworden. Dat het mis ging bleek aan de weg te hebben gelegen hoor en niet aan Bouke. Wij terug en na enkele flinke klappen met een grote hamer en wat duw en trekwerk aan de motor is het euvel verholpen en kan Bouke weer met zijn motor op weg.
Hij zegt weinig mee te hebben gekregen, maar dat blijkt een aantal uren later wel anders te zijn.
Wanneer we bijna in Deva zijn begint het weer te veranderen en al gauw vallen de eerste regendruppels naar beneden en we krijgen een flinke hoosbui te verwerken. We zitten echter droog en bereiken zonder problemen hotel Wien in Deva. We regelen de parkeerplaatsen voor de motoren en de bus en zetten de koffers alvast in de hal van het hotel.
We zijn blijkbaar onmisbaar, want de motor van Jan heeft het in de regen opgegeven. Het blijkt gelukkig maar een tiental kilometers vanaf het hotel en in no time zijn we er. Onderweg er naar toe komen we de andere rijders tegen die volop zwaaien, schijnbaar volop genietend van de Roemeense regen.
De motor van Jan in de bus alsook Bouke. Blijkbaar is de val van vanmiddag toch iets harder aangekomen dan hij in eerste instantie dacht. Met Jan op de motor van Bouke zijn we in no time terug bij het hotel.
Dag 3: maandag 10 september 2007. ( Deva in Roemenië naar Ramnicu Valcea in Roemenië)
Vooraf niet wetende wat ons deze dag boven het hoofd hangt vertrekken we vol goede moed.
Bouke heeft zich gewonnen gegeven en is in de bezemwagen gestapt. Zij kwetsuur blijkt zo erg te zijn dat er van motorrijden geen sprake kan zijn. Massage op de stoel van de bus blijkt de beste oplossing en massage zal er zijn op deze dag.
De motorpech van Jan blijkt een kapotte ontsteking te zijn, wat vlug verholpen is doordat er een reservemotor aanwezig is.
Na een goed ontbijt en het maken van enkele statiefoto,s stapt iedereen vol goede moed weer op de motor op weg naar Ramnicu Valcea.
Ook wij in de bus op weg naar hetzelfde einddoel. Echter nauwelijks op weg is er telefoon. Hans H. heeft een riviertje verkeerd genomen en zijn motor heeft het begeven. De motor van Hans gaat in de bus en Hans mag de motor van een genereuze Bouke gebruiken deze dag.
Weer in de bus besluit Bouke zichzelf nuttig te maken en ontfermt zich over de kaart om een leuke route uit te zoeken die toch mooi is en niet te moeilijk voor de bus. Op de kaart lijkt de doorgaande weg 67 c de beste oplossing en vol goede moed beginnen we aan deze route. Het is een prachtige slingerende weg door het Roemeense binnenland en we genieten met volle teugen. We komen de motoren tegen in een klein dorpje waar men druk aan het sleutelen is. Jan zijn motor blijkt een lekke pakking te hebben, ontstaan bij het verwisselen van de ontsteking. Een klein probleempje voor de ervaren rijders en ze hebben ons daarbij niet nodig. We blijven echter toch maar al was het maar voor de morele ondersteuning. We krijgen als dank daarvoor enkele hompen brood aangeboden belegt met een paar dunne plakjes worst. Aardige kerels die motorrijders.
Nadat de motoren vertrokken zijn vervolgen wij kalmpjes onze weg in de zelfde richting. Een goede keuze van Bouke om deze weg te nemen. Het is een echte toeristische route met links bos, rechts bos. Een eind verderop recht bos, links bos. Een mooie asfalt weg met hier en daar een gat. Naarmate de weg vordert wordt echter het asfalt minder en lijken de gaten te groeien in aantal en grootte.
Er begint twijfel te ontstaan; is dit wel de goede weg, hebben we misschien een afslag gemist. Nee, we hebben de goede weg, we zien sporen van motoren voor ons en als ervaren spoorzoekers beginnen we de sporen die de motoren getrokken hebben te volgen. Na een half uur begint het toch wel stil te worden in de bus, het duurt wel erg lang nu voordat er enig teken van leven is te zien.
Toch maar door, hé een bord langs de weg: 67 c.
Gelukkig we zitten toch op de goede weg, alleen is die een beetje verwaarloosd, iets achterstallig onderhoud noemt Willy het. Er komt weer leven in de bus en na het zien van een winkeltje en één auto zijn we weer vol optimisme.
We beginnen te discussiëren over waar we nou precies op deze weg zitten en hoelang we nog moeten. We komen er niet uit. We blijven zoeken naar de sporen die de motoren hebben achtergelaten ( speciaal voor ons ?? )want dat is ons enige houvast. Het is inmiddels half vier en er schijnt geen eind aan te komen.
De ene bocht na de andere doemt voor ons op en de weg toont geen enkele verbetering, of toch, nee toch niet. Zijn we aan het hallucineren. Vier uur inmiddels. Mooie route hè jongens; links bos, rechts ook bos. Alleen de weg heeft wat achterstallig onderhoud.
Willy stuurt de bus behendig door de kuilen, er om heen rijden is al lang niet meer mogelijk.
Vier uur, eindelijk, er komt wat ruimte voor ons en we kijken uit over water. Hè dat staat ook op de kaart. Halverwege de route???. Volgens de kaart moeten we het water links passeren, dus de brug over. Kijk eens aan; een touringcar, er lopen zelfs mensen rond. We denken dat de kaart niet helemaal klopt en vervolgen opgewekt onze weg links langs het meer. Er komt weer asfalt, veel meer asfalt en ons optimisme gaat weer met sprongen vooruit. Zelfs de bus schijnt er van te genieten. De banden zingen weer over het asfalt niet wetende wat hem nog meer te wachten staat.
Voor ons doemt het prachtige bos weer op en een vrachtwagen met hout komt ons tegemoet. Wanneer we echter de bocht omslaan zinkt ons de moed weer in de schoenen. Het asfalt is verdwenen en een zandweg met diepe sporen doemt voor ons op. Rechts van ons een woest stromende rivier waar het water ons met veel kabaal tegemoet komt. Willy kent echter geen onzekerheid en stuurt de bus door de diepe sporen met een vastberaden blik op oneindig. We denken inmiddels hardop dat we in de bus zullen moeten overnachten en proberen verbinding te krijgen met de motorrijders. Geen ontvangst.
Na de zoveelste bocht zien we ineens weer “huizen” en er lopen zelfs mensen rond. We beslissen de weg te vragen, de mensen spreken hier toch Roemeens, of niet soms. Echter ons Roemeens is blijkbaar voor hun niet te begrijpen en dat van hun niet voor ons, maar met de kaart er bij komen we er toch achter waar we ongeveer zijn met een marge van een dikke duim.
Op een stukje papier tekent een knaapje uit dat we nog ongeveer 29 kilometer deze “weg” moeten vervolgen, dan komen we op een splitsing waar we rechts ( hij zegt left maar volgens ons bedoelde hij right) af moeten waar na nog eens 18 kilometer de bewoonde wereld schijnt te zijn; namelijk Targu Jiu.
Onze bus heeft inmiddels te kennen gegeven ook dorst te hebben want er blinkt op het dasbord al geruime tijd een geel oranje lampje wat volgens ons betekent dat de dieselolie op raakt.
Vol goede moed vervolgen we onze weg en berekenen dat we, vanwege het gebrek aan diesel olie, ongeveer 100 kilometer zullen moeten omrijden en dat het een latertje gaat worden. De motorrijders hoeven op onze hulp niet meer te rekenen vandaag.
Kilometer na kilometer vecht de bus zich een weg door kuilen en geulen en na ruim een uur komen we inderdaad aan op een splitsing. We schrikken van wat we hier zien. Mensen bivakkeren links en rechts van de weg in het bos onder zelfgemaakte tentjes van plastic en dekens. Rook kringelt omhoog tussen de bomen veroorzaakt door vuurtjes waarboven men schijnbaar eten kookt. Een politieagent op een quad houdt een oogje in het zeil. Onvoorstelbaar dat zoiets in Europa nog voorkomt.
Maar wij hebben zo ook onze eigen “problemen” en houden rechts aan om onze weg te vervolgen naar Targu Jiu. Ons doel is nu dieselolie want volgens de meter is het allang op. Gelukkig loopt de weg nu naar beneden, zodat Willy de bus laat rollen om dieselolie te sparen. Op een gegeven moment wordt de weg gelukkig beter en verschijnt er weer asfalt. Eerst een beetje maar geleidelijk steeds meer. Het tempo gaat omhoog. Er komt meer verkeer op de weg en we passeren vrachtwagentjes met schapen, geiten en zelfs varkens.
Wat is dat voor raar geluid vraag ik. We beginnen alledrie te luisteren. Klinkt niet goed. Bouke opent het raam waarna het iedereen duidelijk wordt: lekke voorband. Ook dat kan er nog wel bij.
Gelukkig is er voor vertrek, in Nederland, al geïnventariseerd waar alles ligt om het wiel te kunnen verwisselen. Ik mag het reservewiel onder de bus vandaan halen. De één past er niet onder en de ander kan er niet onder, wat een lol. Gelukkig krijgen we ook dit probleem opgelost en vinden om ongeveer half zeven de bewoonde wereld en nog belangrijker een tankstation.
Nu nog het pension vinden. Eindelijk om kwart over elf ’s-avonds bereiken we pension Andra, waar we met gejuich worden ontvangen. We zijn helden geworden na een enerverende dag.
Dag 4: dinsdag 11 september 2007. ( Ramnicu Valcea in Roemenië naar Giurgiu in Roemenië )
Na de enerverende dag van gisteren hopen we op een wat rustigere dag. Bouke gaat nog mee in de bus. De massage van gisteren is hem schijnbaar goed bekomen vandaar zijn besluit.
Hans H. komt dit ook goed uit. Hij heeft gisteren samen met zijn motor gezwommen wat de motor niet kon waarderen en in staking ging. Hans mag dus ook vandaag de motor van Bouke nog gebruiken en hoeft dus nog niet aan het werk om zijn eigen motor aan de praat te krijgen.
Het motto van Hans: stel uit tot morgen wat vandaag nog niet hoeft.
Ons eerste doel is om de kapotte band van de bus gerepareerd te krijgen. Vanwege de zeer slechte wegen in Roemenië is dit niet zo’n groot probleem.
Langs de wegen stikt het van de kleine werkplaatsen die zich alleen bezighouden met repareren van banden. Voor 5 Roemeense lei ( ca. € 1,50) is het probleem opgelost en onze band gerepareerd. (denken we)
Heel toevallig komt er een plaatsgenoot langs die hier voor zijn werk is en één van de motorrijders kent. Hij komt ’s-avonds ook in hetzelfde hotel als wij.
Willy en ik besluiten vandaag zelf de kaart weer ter hand te nemen en alleen de felrood gekleurde wegen te kiezen. Zonder problemen en een rustige dag bereiken eind van de middag het Cosmo hotel in Giurgiu.
De wegmotoren komen samen met ons aan en ook de off the road motoren arriveren mooi op tijd in het hotel. Het werd weer een gezellige avond zoals elke avond.
Dag 5: woensdag 12 september 2007. ( Giurgiu in Roemenië naar Yambol in Bulgarije)
We hebben Bouke kunnen overtuigen dat een motorzadel beter is voor zijn kwetsuur als een autostoel. Hij stapt dan ook vol goede moed weer op zijn motor. We vonden twee dagen Bouke wel voldoende. Hans heeft daardoor een probleem en moet dus aan het werk om zijn eigen motor aan de praat te krijgen. De reserve motor moet er aan geloven en wordt ontdaan van diverse onderdelen die met de ontsteking hebben te maken. Na diverse onderdelen te hebben gedemonteerd en gemonteerd is er opeens weer een vonk op de bougie. En na enkele ferme trappen slaat de motor aan. Om 10.30 uur kunnen we dan ook richting Bulgarije vertrekken. We steken de Donau over en passeren zonder problemen de grens tussen Roemenië en Bulgarije.
Wat een verademing. Nieuw aangelegde wegen lachen ons tegemoet. Zelfs de bus begint weer te grommen van plezier. Een wereld van verschil met de infrastructuur van Roemenië. Alleen de bewegwijzering geeft nog al wat problemen.
Ik heb het idee dat ze de letters hier op zijn kop zetten. Blijkt niet zo te zijn, ik heb het geprobeerd. Volgens de kenners zijn het cyrillische tekens.
We proberen contact te krijgen met de off the road mensen om te zien of we Hans weer bij de groep kunnen krijgen. Dit had meerdere redenen hoor. We horen dat men tussen de middag in Popovo gaat pauzeren en met gezwinde spoed gaat het richting Popovo.
De groep wordt zonder problemen met de middag gevonden. Ook de wegmotoren houden hun pauze bij hetzelfde restaurant.
Hans is echter nog steeds druk met zijn motor. Er zit namelijk een vloeistof in zijn motorblok dat geen olie meer blijkt te zijn maar een mix van water en olie. Dus olie halen bij het tankstation en verversen. We helpen hem van alle kanten, want toch niet weer in de bus. Het lukt en de groep gaat weer kompleet met zijn elven op weg . Eindelijk na twee en halve dag weer rust in de bus.
Langzaam maar zeker kachelen we richting Yambol. Net voor we Yambol bereiken zien we enkele motoren langs de weg. Frans blijkt een lekke achterband te hebben. Omdat we er met de bus bij zijn kan de rest van de groep doorrijden. Na een half uurtje is de band gerepareerd en gaan we met Frans in ons kielzog richting Yambol. Na ongeveer 15 kilometer kan hij weer bij de groep aansluiten.
Wij vervolgen onze weg naar het hotel. Na een telefoontje van Leen blijken we niet terecht te kunnen bij het hotel wat we hebben besproken en moet er ander hotel gezocht te worden. We vinden er één midden in de stad. Na een bloembak iets aan de kant te hebben gedrukt, wat ons niet in dank werd afgenomen, niet door de bloembak en ook niet door de directie van het hotel, staat de bus, in onze ogen, perfect midden voor het hotel.
Na al onze overredingskracht in de strijd te hebben gegooid vinden we ook voor de motoren een prachtige plek tegenover het hotel. De wegmotoren zijn er al terwijl de off the road motoren nog aan het genieten zijn midden in de prachtige stad waar ze een behoorlijke tijd rondtoeren. Zonder coördinaten zijn die kerels ook nergens. Nadat ze bij aankomst hun hart gelucht hebben ( en terecht) is iedereen weer in een opperbeste stemming en wordt het toch weer een gezellige avond met meters hoog bier op tafel.
Dag 6: donderdag 13 september 2007. ( Yambol in Bulgarije naar Kesan in Turkije)
Vandaag belooft weer in spannende dag te worden. We gaan de grens met Turkije passeren en volgens de kenners onder ons zal dat niet zonder slag of stoot gaan.
Eerst moet er getankt worden, want het is een vaste regel; brandstof in het volgende land is per definitie altijd duurder en we moeten op de kleintjes letten. De avonden moeten ook gezellig blijven, daar kunnen we niet op bezuinigen.
We proberen een wat kleiner weggetje te nemen waardoor we, volgens de kaart, veel kilometers kunnen besparen op weg naar de Turkse grens. Een idillyse weg die alsmaar smaller wordt en rustiger. Het lijkt het einde van de wereld wel. Letterlijk en figuurlijk. Wanneer we eindelijk in een Bulgaars dorpje komen blijkt dit inderdaad het einde. De tijd lijkt er te hebben stilgestaan en de weg loopt er dood in een soort niemandsland. Er zit niks anders op dan het hele stuk terug te rijden en een andere weg te proberen. Het lukt ons om de weg naar Plovdiv te vinden en de snelweg naar Edirne richting Turkije
Met een vastberaden blik in de ogen en de papieren in de aanslag naderen we de Turkse grens. De eerste twee hordes worden zonder problemen genomen. Dat gaat als volgt:
Je rijdt er langzaam naar toe; Er gaat een loketje open; Het paspoort en /of papieren van de voertuigen naar binnen; Het loketje gaat dicht; Dan is het wachten, je hebt geen idee wat er binnen gebeurt; Loketje open, papieren terug en verder rijden naar een volgend loketje met hetzelfde ritueel.
Bij de derde horde moeten we een visum kopen en mogen na controle hiervan door een douanebeambte, die ons een prettige reis wenst, weer doorrijden. Hoera, we zijn er, was dat nou zo moeilijk. Enthousiast bellen we de off the road groep dat we de grens over zijn, en horen dat hun via een andere grenspost ook in Turkije zijn.
We hebben echter te vroeg gejuicht; het echte werk moet nog beginnen. De bus en de motoren moeten nog in onze paspoorten vermeld worden. Behulpzame Turkse douane beambten wijzen ons een plek waar we de bus voor langere tijd mogen parkeren en nemen ons mee naar het kantoor. Er wordt gerend, geschreeuwd, gebeld, op computerschermen gekeken en onze papieren worden van voor naar achteren en weer terug bekeken. Zi’j begriept ter weer niks van zegt Willy, maar volgens mij komen ze er wel uit.
Eindelijk worden we geroepen en moeten we een handtekening zetten op een plek in het paspoort wat hij ons aanwijst. Twee dagen later komen we er achter dat ik getekend heb in Willy zijn paspoort en hij in die van mijn. Zal wel zo moeten. Dan moet de bus nog gecontroleerd worden. Behulpzaam open ik de achterdeur van de bus op een kiertje, maar dat is niet ver genoeg. Echter wanneer de deur helemaal open is en hij de ongeorganiseerde bende van koffers, tassen, motoren, gereedschapskisten etc. ziet, zinkt hem de moed schijnbaar in de schoenen om dit te gaan controleren. Met een meelijwekkende blik in de ogen van, arme Hollanders, wenst hij ons een prettige reis en zijn we na drie uur oponthoud in Turkije.
We proberen op de Turkse snelweg wat verloren tijd in te halen en dat lukt wonderwel. Met gezwinde spoed gaat het richting Kesan totdat met een geweldige knal de linkerachterband het begeeft en roet in het eten gooit. Wat een geluk dat de andere kapotte band inmiddels gerepareerd is. Met een half uur, we hebben inmiddels ervaring, is het wiel verwisseld en kunnen we verder. De wegmotoren komen juist voorbij en wensen ons nog veel succes.
Genietend van het prachtige landschap in noord Turkije komen we aan het eind van de middag aan in Kesan.
Door een behulpzame man bij een tankstation worden we in colonne, bus en motoren, naar het hotel in het centrum van Kesan gebracht. Een enerverende dag zit er weer op.
Welkom in Turkije.
Dag 7: vrijdag 14 september 2007. ( Kesan in Turkije naar Ayvalik Turkije )
’s-Morgens om negen uur op de motor was de afspraak en voor de eerste keer lukte dit bijna. Om kwart over negen wordt er onder veel belangstelling van de plaatselijke mensen vertrokken. Prachtig weer, hoe verder wij naar beneden Turkije in zakken, de temperatuur stijgt navenant.
We handelen eerst ons dagelijkse ritueel af wat bestaat uit; Water halen en andere boodschappen en het belangrijkste; geld pinnen. Daarna moeten we eerst zien dat we een nieuwe band krijgen voor de bus. Een behulpzame tankbediende geeft ons het adres van een perfecte firma. Hij heeft niet overdreven, De monteur loopt op een draf door de garage om ons zo gauw mogelijk weer op de weg te krijgen. Hoezo Turkse luiheid.
Via de veerboot in Canakkale bereiken we het Aziatische deel van Turkije. Volgens de kaart loopt de doorgaande weg vlak langs het water. Dus gelijk de eerste weg rechts af. Helaas blijkt dit niet de doorgaande weg te zijn en we belanden in straatjes en steegjes waar de bus maar net doorheen kan en soms net niet. Vriendelijk mensen hier, er wordt driftig gezwaaid en getoeterd. Volgens Willy doen ze dat omdat wij hier niet met de bus behoren te komen maar ik zwaai en toeter vriendelijk terug. Na veel gemier en diverse doodlopende steegjes te hebben verkend komen we dan eindelijk toch op de goede weg en dan gaat het richting Ayvalik aan de Turkse kust.
Via prachtige wegen en schitterende uitzichten komen we al midden op de middag aan bij hotel Billurcu in Ayvalik. Van de off the road motoren horen we (gelukkig) de laatste dagen niet zo veel meer. Blijkbaar had men de eerste dagen wat gewenningsproblemen.
Met wat lekke banden komen de motoren rond een uur of zes met veel kabaal binnen. Een band plakken is een secuur werk. Sommigen zijn er zelfs heel secuur in. Dat gaat als volgt;
Wiel eruit, band eraf, binnenband plakken en er weer opleggen. Op pompen, Goh nog lek.
Opnieuw; band eraf, binnenband plakken en er weer opleggen. Op pompen, Goh nog lek. O.k. nieuwe binnenband erin. Andere morgen, Goh, weer lek.
Wiel eruit, band eraf, binnenband plakken en er weer opleggen. Op pompen. ?????????
En dat allemaal op zijn Turks; één man werkt er, een tweede zegt hoe het moet, een derde geeft aan wat er verkeerd kan gaan, een vierde zoekt het gereedschap op, een vijfde gooit het weer door elkaar, een zesde bekijkt het allemaal (helikoptervisie) en een zevende legt het vast op de gevoelige plaat. De rest is toeschouwer en luistert het geheel op met dubbelzinnige opmerkingen.
Secuur werk een band plakken.
Dag 8: zaterdag 15 september 2007. ( Ayvalik Turkije naar Salihli in Turkije )
De vorige avond heeft men bij het banden plakken vastgesteld dat de solutie niet meer de goede kwaliteit heeft. Naast het water halen en het geld pinnen komt daar dus het halen van de solutie bij.
De linker achterband van de bus blijkt wat zachter te zijn dan de rechterachterband en we besluiten om deze eerst te gaan oppompen. Er blijkt inderdaad veel te weinig in te zitten. In de gaten houden. Wanneer met de middag blijkt dat hij weer zachter is geworden nemen we geen risico meer en zoeken een garage. De band die voor 5 Roemeense lei in Roemenië is gerepareerd blijkt gewoon op dezelfde plek nog lek te zijn. Tevens blijkt de band tijdens het lek rijden zo beschadigt te zijn dat alleen een nieuwe uitkomst biedt. Volgens Willy is Pirelly niet goed genoeg voor onze bus. Het moet en zal een Lasse zijn. De buurman van de garage
( bandenzaken zitten hier op de rij ) heeft deze voorradig en ons probleem is weer opgelost.
Nu de solutie nog.
Eenvoudiger gezegd dan gedaan. Na een tiental garages, doe hetzelfzaken e.d. (en elke keer met handen en voeten uitleggen dat we solutie nodig hebben) heeft iemand wat we nodig hebben. Hij heeft schijnbaar in de gaten dat we er erg om verlegen zitten want hij vraagt er 50 Turkse Lira ( ongeveer 30 euro ) voor. Dat is ons te gortig Als we weg gaan is de prijs inmiddels gezakt naar omgerekend ongeveer 15 euro. Ons nog te duur, we geven het op en gaan wel verder zoeken. Eind van de middag hebben we succes. Een compleet reparatie setje voor 5 Turkse lira.
Heel tevreden met dit grote succes komen we in Salihli aan en verwachten dat we inmiddels dicht bij het hotel zijn. Dit blijkt een behoorlijke misvatting. Na een aantal omzwervingen komen we aan in een soort niemandsland waar een plaatselijke turk ons in goed Duits verteld dat we helemaal verkeerd zitten. Waren we nog niet opgekomen. Er wordt ons keurig uitgelegd hoe we moeten rijden en na nog eens ruim 20 kilometer over smalle weggetjes komen we dan aan bij appartementencomplex Egayid in Adala waar we welkom worden geheten door …. een Nederlander. Je vindt ze ook overal.
De appartementen zijn uitstekend geschikt voor ons en we hebben er een perfecte overnachting.
Dag 9: zondag 16 september 2007. ( Salihli in Turkije naar Akyaka in Turkije )
De reis begint schijnbaar zijn tol te eisen want er wordt besloten om niet naar Pamukkale te gaan, maar rechtstreeks naar Akyaka. Zodoende is er aan het eind van de reis een hele dag om de motoren in te pakken.
Via een geweldige mooie weg door de bergen met prachtige vergezichten rijden we naar Akyaka.
Zelfs de bus heeft er plezier in en neemt vrolijk grommend moeiteloos de tientallen haarspeldbochten naar boven tot een hoogte van bijna 2 kilometer en weer naar beneden.
Tot nu toe hebben we vandaag nog een zeer rustige dag.
We drinken thee in een typisch Turks theehuis. Rond een uur of twee komen de boeren met tractoren, aftandse motoren al dan niet met zijspan, scooters en andere vervoermiddelen uit de bergen naar deze theehuisjes.
Alleen mannen, geen vrouw te zien. Er wordt gekaart, rummycub gespeeld, de krant gelezen, tv gekeken of gewoon gekeuveld onder het genot van een kopje thee.
Het is midden op de dag te warm om wat te doen. De temperatuur schommelt rond de 35 graden.
Wij hebben de horloges; zij hebben de tijd;
Wat een genot, dit Turkije.
Aan het eind van de middag komen we in Akyaka aan en treffen de motoren. Gezamenlijk gaan we op zoek naar ons onderkomen voor de komende twee nachten. Morgen hebben we namelijk onze rustdag.
‘s-Avonds heerlijk eten in een restaurantje aan het strand.
Dag 10: maandag 17 september 2007. ( Rustdag in Akyaka Turkije )
De dag wordt begonnen met een heerlijk ontbijt aan het water. De rest van de dag wordt doorgebracht met luieren, zwemmen en uitrusten. Een enkeling probeert de was te doen en wat orde te scheppen in de chaos van zijn koffer.
De laatste verslagen worden bijgewerkt in op Internet gezet.
Een paar laten ze zich verwennen door de plaatselijke kapper. Een heel ritueel bij zo’n kapper. Naast het knippen en scheren worden ook je nek,schouders en armen gemasseerd.
Dag 11: dinsdag 18 september 2007. ( Akyaka in Turkije naar Kusadasi in Turkije )
Het voelt een beetje als de terugreis. Het zuidelijkste puntje van onze reis hebben we bereikt en we vertrekken weer richting het noorden, naar Kusadasi.
Genietend van de mooie omgeving rijden we rustig richting Kusadasi.
De motoren hebben ons niet nodig dus hoeven wij ons niet te haasten.
Midden op de middag bereiken we dan ook al hotel Minay in Kusadasi en drinken een lekker biertje aan de rand van het zwembad.
De off the road en weg motoren vermaken zich schijnbaar volop want komen pas rond kwart over zes aan in het hotel.
De avond staat in het teken van een Turkse avond met zelfs een buikdanseres. Het blijkt dat sommigen van ons hier ook echt bekwaam in zijn en gedragen zich als volleerde Turkse dansers.
Een ander, nog niet zo thuis in deze materie, verschuilt zich in de lobby van het hotel.
Een gezellige avond ( nacht ). Sommige van ons staan al weer bijna op als anderen nog naar bed gaan.
Dag 12: woensdag 19 september 2007. ( Kusadasi in Turkije naar Ayvalik in Turkije)
Vandaag gaan we terug naar hotel Billurcu in Ayvalik. Moet niet zo moeilijk zijn want we weten de weg. We hebben er dag 7 ook overnacht. Het blijkt toch moeilijker te zijn dan we dachten en raken verstrikt in het wegennet rond Izmir, één van de grootste steden van Turkije. Na eerst een ongewild bezoekje aan het vliegveld te hebben gebracht komen we, wat we ook proberen, langzaam maar zeker in de stad wat echt niet onze bedoeling was. We moeten vlak langs het water rijden om op de goede weg te blijven, denken we. Zo kan het gebeuren dat we op een gegeven moment over de boulevard van Izmir rijden tussen van een vrije dag genietende Turken die ons met meelijwekkende blikken gadeslaan. Als de off the road motoren maar geen problemen krijgen. We geven de moed niet op en met het water dicht aan onze zijde komen we toch weer op de goede weg richting Ayvalik.
Zonder verdere problemen bereiken we hotel Billurcu in Ayvalik.
Dag 13: donderdag 20 september 2007. ( Ayvalik in Turkije naar Kesan in Turkije )
Rijdend langs de Turkse westkust gaan we vandaag terug naar Kesan. We spreken af om bij de veerboot in Canakkale op elkaar te wachten om gezamenlijk de overtocht te maken. Ruim op tijd zijn we bij de boot. Naarmate de tijd verstrijkt raakt de boot voller en voller. De bus kan er niet meer bij. Vlak voor vertrek van de veerboot komen de motoren eraan en verdwijnen nog net op tijd, zwaaiend naar ons, op de boot voor de overtocht. Wij blijven berustend achter om te wachten op de volgende boot. Toch wel collegiaal.
Op het laatste stuk naar Kesan begint het weer om te slaan. Het begint te waaien en donkere wolken komen aan de lucht.
In Kesan aangekomen is de temperatuur inmiddels wel een graad of vijftien lager t.o.v. vanmorgen in Ayvalik. Alle motoren komen zonder problemen ook aan bij het hotel. Het is weer even chaos, maar met behulp van de Turkse parkeerplaats bewaker vindt iedereen toch weer een plek voor zijn motor en voor onze bus.
Niet overtuigd van de kookkunsten in het hotel besluiten we om deze avond maar eens echt Turks te gaan eten, wat iedereen prima bevalt.
Dag 14: vrijdag 21 september 2007. ( Kesan in Turkije naar Keramoti in Griekenland )
Wanneer we wakker worden komt de regen inmiddels met bakken uit de hemel vallen. Er wordt besloten het vertrek met een uur uit te stellen tot een uur of tien. Dus feitelijk een half uur. Het regent niet zo hard meer en er wordt aanstalten gemaakt om te vertrekken. Regenkleding aan en iedereen op weg genietend van de Turkse regen. Nauwelijks buiten Kesan een lekke band voor Karel.
Bij een tankstation moet die even geplakt worden. We kennen het ritueel inmiddels en nadat de band er twee keer is afgehaald en opgelegd hoopt men dat die dicht is.
Secuur werk, band plakken.
Zonder noemenswaardige problemen passeren we de grens tussen Turkije en Griekenland.
De snelweg waar we over heen rijden is pas nieuw aangelegd met geld van de Eu. Het is voor ons behoorlijk saai vergeleken met de afgelopen weken. Prachtige weg met een duidelijke bewegwijzering.
Toch presteren we het om de afslag naar ons hotel in Keramoti te missen. Als straf wacht ons een extra 80 kilometer snelweg voordat we bij het Golden Sands hotel arriveren.
De bus beleeft vandaag een hoogtepunt en bereikt de mijlpaal van 200.000 km.
De wegmotoren zijn al aanwezig en ook de off the road motoren arriveren vlak na ons.
De avond wordt doorgebracht op de boulevard met uitzicht over de haven. Een tweetal van ons kan maar niet genoeg krijgen van dit prachtige uitzicht en besluit er de nacht door te brengen.
Dag 15: zaterdag 22 september 2007. ( Keramoti in Griekenland )
In alle vroegte wordt er begonnen met het inladen van de motoren. Met behulp van o.a. foto’s gemaakt tijdens het inladen in Nederland staat rond het middaguur alles in de bus en kunnen Jan en Hans de terugreis beginnen naar Nederland.
De rest zoekt wat vertier in het dorp en op het strand om uitgerust de volgende dag de terug reis te beginnen.
Dag 16: zondag 23 september 2007. ( Terugreis naar Nederland )
Om zes uur uit de veren om te ontbijten. Tegen zeven uur zijn we op het vliegveld van Kavala en begint onze terugreis naar Nederland waar we om ongeveer half twee aankomen.
Moe, maar met twee geweldige weken achter de rug waarin we ontzettend veel hebben gezien en meegemaakt. Twee weken waar nog lang over gepraat zal worden.
De leden van de groep;
Fons ; perfecte kopman
Bouke ; bijna perfecte stuntman
JanH ; neet te bange wezen
Frans ; D.. enken, D..urven, D..oen.
Jacquo ; aanstekelijk genietend
Karel ; meer verstand van bomen dan van banden plakken
Hans ; een niet stil te krijgen klever
Gerrie ; hoffotograaf
JanE ; harde werker en stille genieter
Gert ; wi nemt ter nog ene
Ronald ; onderwijzend; jammer, begin gemist
Leen ; vrouwelijke noot
Theo : bedachtzaam
Louis ; de ervaren reiziger
PaulK ; kan wal, mij good
PaulH ; Rakiiiiiiiiiiiiii
Willy : precies; steet neet op de kaart
Leo ; mocht ook mee
Met zijn allen; Een groep dat landen verovert.
De begeleiding; leo
Einde verslag. | 