14 september,
Kesan – Ayvalik
Ronald is gisteravond aangekomen en reist vanaf nu mee op zijn KTM 450 EXC Black Magic, de machine die al die tijd werkloos in de bus is meegehobbeld.. Voor straf weigerde het apparaat in eerste instantie aan te slaan maar nadat een gebroken draadje was gerepareerd klonk al snel het vertrouwde blaf-blaf-blaf.
We rijden over de hoofdweg van het schiereiland aan de noordkant van de Zee van Marmara en bevinden ons daarmee nog steeds in het Europese deel van Azië.
Veerboot oversteek naar Aziatisch Turkije
Bij Gelibolu gaan we op de veerboot naar de overkant, naar Lapseki, en zitten dan in het Aziatische deel. Bij de havens is het een drukte van belang met veel lawaai, kleur en straathandel. Karels voorband wordt geplakt bij een tankstation, en we zetten de reis voort over kleinere wegen richting Biga, Can en Hamdibey. Soms zitten we op asfalt, soms op gravel en steenslag. Toch verveelt het geen moment, het gaat omhoog en omlaag en het slingert continu. Ook het landschap is van grote schoonheid.
Rond een uur of vier eten we in een dorpje. We krijgen kofte (volgens Ronald dan) en chai. Het eerste bestaat uit een homp opengesneden brood waartussen versgesneden ui, versgesneden tomaat en gebakken schapen- of geitenvlees is gelegd. Chai is thee, de nationale drank van Turkije. Het restaurantje bestaat letterlijk uit niets, de eigenaar bakt op een gaskooktoestelletje dat is afgeschermd met een stuk karton. Het brood wordt opgerold in een stuk oude krant en zo geserveerd. Ook hier weer jongens die zich aan ons vergapen, drie schrijven hun naam in mijn aantekenboekje: Serkan, Cengizhan en Hoseyin.
We komen om zes uur aan in het appartementenhotel Billurcu zuidelijk van Ayvalik. Het is een prima appartement, zowel binnen als buiten met een overvloed aan marmer, en volledig ingericht op de westerse toerist.
Het is de eerste dag dat we geen off road hebben gereden. Toch was ook deze dag vanwege de variatie in de rijomstandigheden weer bijzonder geslaagd .
Gebeurde er vandaag verder helemaal niets bijzonders dan? Ja, toch wel. We rijden in een vaste volgorde, en een van de hoofdregels is afstand houden. Maar Ronald, het zij hem vergeven, zat in zijn eerste dag nog zo vol adrenaline dat hij af en toe zijn voorwiel naast dat van Hans H. stak. Toen Hans vervolgens op een gegeven moment scherp naar links zwenkte kwam Ronald in de problemen. Glijdend met geblokkeerd voor- en achterwiel ging het rechtstreeks op een tegenligger af. Slechts dankzij een alerte uitwijkmanoeuvre van de tegenligger kon een frontaaltje worden voorkomen. Vanaf dit moment houdt Ronald weer voldoende afstand.
| 