16 september
Salihli – Ayaka
Gisteravond hebben we besloten om het reisplan aan te passen. We laten Pamukkale links liggen en gaan rechtstreeks naar de Turkse zuidkust. De reden is dat we beseffen dat we op de laatste dag in tijdnood komen, we moeten dan meer dan 300 kilometer afleggen inclusief een grenspassage, en de motoren demonteren en in de bus laden. Dat redden we beslist niet binnen 10 uur en de kans dat we door motorpech onderweg nog meer tijd nodig hebben is reëel. Door nu rechtstreeks naar de kust te rijden besparen we een dag en hebben volgende week de hele zaterdag om de bus goed in te pakken. Bovendien ligt onze laatste etappeplaats aan de Griekse kust waar we toch ook wel graag even willen rondneuzen.
Onderweg naar Ayaka is het meteen werken geblazen, de ene na de andere hairpin leidt ons naar boven, geweldig om op deze manier echt wakker te worden.
Fons, 30 km voor Akyaka aan de Turkse zuidkust, prachtige gravelpaden.
Turkije is echt een geweldig land om rond te rijden, om het rijden zelf maar ook om te kijken. Kijken naar de Turkse vrouwen bijvoorbeeld. Vooral overdag zie je ze: werkend op het land, achterop de brommer, omgeven door kinderen, op het spatbord van de trekker, in de laadbak van een vrachtwagen, en ga zo maar door.
Vrouwen worden naar het land gebracht en gehaald met tractor en wagen.
Waar je ze bijna niet ziet is in de bediening van eet- en drinkgelegenheden, en ook ’s-avonds zijn ze onzichtbaar. Het zou de omzet van bars en eetgelegenheden beslist verhogen zo lijkt ons. De Turkse man heerst over have en goed waaronder nadrukkelijk de vrouwen worden gerekend, zoveel is ons wel duidelijk.
Via Yolustu en Beydagi bereiken we Nazilli, en geen 100 meter was recht of vlak.
onderweg: zeer oude olijfbomen
Bij Kavaklidere gaan we weer off road. De weg is een echte “Sonkeweg”, iedereen geniet met volle teugen. Vanaf Mugla overbruggen we de laatste kilometers naar de kust. Na een eerste hairpin zien we diep beneden ons de Middellandse Zee in de zon schitteren. Ook het plaatsje Ayaka is zichtbaar. In de afdaling worden we begeleid door Turkse jongens in korte broek en hemdsmouwen, uiteraard zonder helm en met zijn tweeën op een brommer/lichte motorfiets. Ze kennen de weg en ze zijn niet bang. Zonder ongelukken komen we beneden.
We komen opnieuw in een mooi appartement genaamd Kordon Apart. De thermometer wijst meer dan 35 graden aan, prima omstandigheden voor onze rust- en wasdag morgen.
Ook hebben we gelegenheid om de motoren enige service te geven. Dat hebben ze verdiend.
Wordt vervolgd…
Bouke
| 