11e dag: Dinsdag 18 september Akyaka – Kusadasi
Gisteren rustdag. De meesten hebben lekker uitgeslapen, de was gedaan of laten doen, de motoren verzorgd en voor de rest genoten van het heerlijke weer. Strak blauwe lucht en meer dan 30 graden, en verder niets te melden.
Ontbijt Akyaka, een prachtige lokatie aan de Turkse kust
Vandaag gaan we van Ayaka via de kustzone naar Kusadasi. Al snel gaat het asfalt over in zand, grind en steenslag. De wegmotoren hebben kennelijk dezelfde route in gedachten maar staan nu te overleggen of het niet verstandig is om een andere route te nemen.
De Harley gaat onderuit, na een berichtje van de offroad rijders, dat de weg nog slechter wordt voor hen, besluiten ze om terug een andere route te kiezen
Voor de off road rijders is dat natuurlijk geen punt.
De weg wordt slechter en slechter, het is weer ouderwets genieten.
Zelfs Heer H. moet zijn principe laten varen om aan het spatbord van zijn voorganger te kleven, de hoeveelheid stof is zelfs hem als erkend stofnest te machtig. Het duurt meer dan 50 kilometer voordat we weer iets van asfalt onder onze wielen krijgen. De kust is schitterend, met hier en daar kleine strandjes maar ook steile rotspartijen. Ook zien we dorpjes die als het ware in de rotsen geplakt zijn. Dit is het echte Turkije!
Met het middaguur zijn we in Milas waar na enige tijd ook de wegmotoren weer aanschuiven, echter zonder Paul H. Hij wou niet opgeven toen de weg slechter werd, je hebt niet voor niets een BMW 1150 GS, en is dus alleen doorgegaan waar de andere wegmotoren rechtsomkeerd maakten. We hebben aanvankelijk twijfels of we hem nog terug zien maar na een uur duikt hij alsnog op. Hij had een begaanbare weg gevonden.
We zijn weer dorpjes gepasseerd waar de tijd heeft stilgestaan. Een paar koeien, wat geiten en schapen, ezels, kippen, krakkemikkege huisjes, stoffige paden,
Bouke op pad naar Milas
we tokkelen door een compleet andere wereld dan de onze. Maar de veranderingen gaan ook hier snel met als oorzaak de schotel, de mobiele telefoon en de komst van benzinestations waardoor alle Turken menen dat ze een auto moeten kopen. Milieuregels worden ruimhartig toegepast, zo zagen we een paar dagen geleden een boer die met zijn trekker volgas over het land reed met achter zich een slang waaruit een brandbaar goedje stroomde waardoor de hele akker in de hens ging. Een enorme rookontwikkeling was het gevolg. Over grote lengte van de weg was het zicht nihil, en, erger nog, ademhalen was niet mogelijk. Sommigen kregen het daarom niet alleen figuurlijk maar ook letterlijk knap benauwd. Maar goed, ook dit is Turkije, er kan hier veel.
Na de middag rijden we voornamelijk over verharde wegen naar Kusadasi. Voor off road rijden is het veel te warm inmiddels, de temperatuur is ongeveer 35 graden. De Turken vinden het dan ook maar vreemd dat we nu rondrijden: boven de 45 ben je gepensioneerd en tussen 12 uur en 4 uur ’s-middags hou je bovendien siesta. Het rijden gaat prima, al heb je soms wat geluk nodig. Zo moest Jan E. een paar dagen geleden een vele meters lange “stoppie” maken om een plotseling kerende collega te ontwijken. En een lang remspoor richting afgrond gaf aan dat iemand bijna te weinig geluk had. Volgens Hans H. was het Bouke die alleen zijn voorwiel over de rand zag schieten, maar ja, Hans kan het smakelijk vertellen….
Op weg naar Kusadasi proberen we Milet, monumentale overblijfselen uit de hoogtijdagen van de Griekse cultuur, via een off road route te bereiken. Een ijverige bewaker weet ons echter steeds op tijd te traceren en tegen te houden. We moeten via de officiële ingang maar daar hebben we geen zin in. We rijden door percelen die vol liggen met brokstukken die van het Griekse bolwerk afkomstig zijn, te zien aan de aangebrachte versieringen en bewerkingen. Eens hebben hier duizenden mensen gedurende vele jaren aan gewerkt. Het kan verkeren.
Onderweg langs de kust vallen de half afgebouwde vakantiedorpen op. In Kusadasi zelfs tientallen flats van meer dan 10 verdiepingen waarvan alleen het betonskelet gereed is. De oorzaak schijnt de explosieve inflatie van een paar jaar geleden te zijn, het werd te duur om de handel af te bouwen. Het resultaat is een soort spookdorp, maar ook al waren ze afgebouwd, waarom zou je hier je vakantiedagen slijten? Het heeft in elk geval niets meer gemeen met de sfeer die de oude Turkse dorpjes zo kenmerkt.
In Kusadasi logeren we in het Minay Hotel. Het is een volledig op westerse toeristen afgestemd hotel. Er zijn de nodige Engelse dames. We zullen vanavond zien of ze zich weten te gedragen.
Wordt vervolgd…
Bouke
| 