13e dag: donderdag 20 september Ayvalik – Kesan
Gisteravond hoorden we dat Karel, hij had de pech onze rij te sluiten op dat moment, door een Turkse motoragent achtervolgd is. Oorzaak: we reden zoals gebruikelijk met 90 km/uur langs een bordje waarop 30 km/uur als maximum staat vermeld en we negeerden een doorgetrokken streep. Karel kreeg van de tegemoetkomende agent een teken dat hij ging draaien . Het duurde inderdaad niet zo lang of de motoragent zat in de staart van ons peloton. Maar onze Karel was uit voorzorg al een aantal posities doorgeschoven. De agent keek daarom Gerrie eens serieus aan, en Gerrie keek terug, met verbaasde blik. De agent snapte dat dit zijn man niet was en dat zijn prooi de eerste slag had gewonnen. Hij bleef de groep daarom volgen tot aan de eerstvolgende tankbeurt. Karel slaagde erin zich buiten beeld van de agent te houden. Ook tegen zijn maten zei hij niks, erg slim want zo bleven we een natuurlijk gedrag vertonen. Uiteindelijk droop de agent af. Pas ’s-avonds vertelde Karel de reden van de belangstelling van Oom Agent. Karel, tussen Olijfbomen
Vandaag hebben we weer geweldig gereden. De eerste tankvulling hebben we er door gestookt op mooie asfaltweggetjes tussen Ayvalik en Can, en van daar uit naar Canakkale. (spreek uit als sjanàkele, met de nadruk op de 2e a) Onderweg een paar maal gestopt om van prachtige vergezichten te genieten. Het is daarbij zo stil en verlaten dat volgens één van ons je gerust een wipje op het asfalt zou kunnen maken met je ex-verloofde, niemand die het ziet. Iedereen knikt, zo is het maar net. Op dat moment echter verschijnt achter een struik het hoofd van een Turk, hoe is dat nu mogelijk. De ervaren Turkijegangers weten het antwoord: nergens in Turkije ben je alleen!.
Met de veerboot staken we over van het Aziatische naar het Europese deel van Turkije. In het havenstadje eten we heerlijk, inclusief drinken omgerekend voor ongeveer 2,50 euro per persoon.
Jan E met nog zicht op de Marmara zee en a.d. overzijde Klein Azie zoals Aziatisch Turkije ook genoemd wordt.
Na het eten duiken we de bergen in. Het wordt een van de mooiste ritten van deze hele trip. Brandgangen van wel 40 meter breed, een droge rivierbedding van enkele meters diep die we oversteken, holle weggetjes met grote stenen, doodlopende wegen en toch doorgaan, kortom, het is één orgie van off road genot. Hans rijdt zich vast in drijfzand op de rivierbodem, en Karel gaat er ook maar bij liggen. Gert is zo enthousiast dat hij het einde van een brandgang te laat opmerkt en daardoor in de struiken beland. Mooi toch!!
Even met de offroad rijder(s) op de foto.
Een nadeel van ons reisplan is dat we elke dag toch tussen de 250 en 400 kilometer moeten overbruggen. Dat betekent dat we bewust voor asfalt moeten kiezen en niet alleen maar off road paden kunnen induiken. Het is een kwestie van evenwicht zoeken. Het rijden op asfalt is beslist geen straf, voor sommigen zelfs een openbaring. Maar toch: echt off road, daar doen de meesten van ons het voor.
Tegen de avond komen we aan in Kesan, we slapen opnieuw in het Sapci Prestige Hotel, prima bedden en voor de rest zo Turks als het maar zijn kan, dus onder meer met hopeloos sanitair. Vlak bij het hotel knalt nog een auto met Turkse jongens aan boord achterop de KTM Black Pearl van Ronald. Nummerplaat, bumperstrips en nog wat rommel ligt op straat, gelukkig blijkt alles van de auto afkomstig. Ronald controleert zijn achterwiel, en als hij constateert dat hij geen schade heeft, gooit hij zijn been weer over het zadel en zegt. “Jongs, ie bekiekt het moar”.
s-Avonds eten we met de hele meute in een restaurantje vlak bij het hotel. Er is een kok, een eten-opschepper, iemand die alles nauwgezet opschrijft, een ophaalhulpje, iemand die alles controleert, de manager die toeziet en uiteindelijk is ook de baas aanwezig. Het eten smaakt prima, maar laat hier niet de jongens en meisjes van de smaakpolitie los. Gaat iemand naar de WC dan blijkt het openen van de deur met de tekst “Toilet”uitzicht te geven op een soort van verdiepte kast waarin een afgrijselijk gore toiletpot is geplaatst. Niks geen voorportaaltje of raampje voor de aanvoer van frisse lucht, we zijn nog steeds in Turkije. Nu we het toch over toilet en toiletgang hebben, Hans H. heeft heel bijzondere teksten om aan te geven dat hij naar het toilet gaat: “effen Clarence Seedorf oet de selectie zetten”
Morgen beleven de off road rijders de laatste dag van dit tot nu toe zeer geslaagde motoravontuur.
Wordt vervolgd…
Bouke | 