vrijdag 21 september Kesan – Keramoti
We kijken uit het raam en zien dat het weer totaal is omgeslagen. De lucht is vol in beweging met donkere wolken, en het regent pijpestelen. We vertrekken wat later in de hoop dat het wat beter wordt maar dat is ijdele hoop. Vervolgens hebben we na enkele kilometers al pech. Opnieuw Karel heeft een lekke band, nu is het de achterband, Bij een tankstation plakken de de binnenband en verwijderen uit de buitenband een roestige spijker. Bij het opleggen gaat er iets fout want de band blijkt opnieuw lek te zijn.
Na 35 kilometer bereiken we de grens met Griekenland. Turkije uitkomen betekent 4 loketten passeren maar het gaat best vlot. Europa in is één loket. Eén van de beambten spreekt ons in het Nederlands aan en schakelt zelfs over op plat als hij merkt dat we uit het Oost-Nederland komen. Hij komt uit Hengelo en doet mee aan een Europees uitwisselprogramma voor douaniers.
We zetten de reis voort naar Komotini waar we tanken, eten en drinken. Het is gestopt met regenen en de zon laat zich inmiddels zien. Griekenland is duidelijk een stuk meer Westers dan Turkije, we zien weer vrouwen met blote benen lopen, we betalen weer met euro’s en het eten is onmiddellijk een stuk duurder. Voor benzine geldt overigens het omgekeerd, voor een liter euro95 betalen we iets meer dan 1 euro/liter.
De laatste 100 kilometer voeren ons naar het kustplaatsje Keramoti waar we onderdak genieten in Hotel Golden Sands. Bij het bereiken van het hotel slaan we elkaar op de schouders en geven we elkaar een hand. We hebben samen het gered, geen grote ongelukken of pechgevallen, we hebben daarbij ongeveer 4000 kilometer per persoon afgelegd. Jacquo is zo opgetogen dat hij met een mooie burnout de restanten van zijn achterband probeert op te roken.
De badkamer van Golden Sands oogt al een stuk beter dan wat we in Turkije tegenkwamen. Toch blijkt Griekenland niet voor niets buurland van Turkije te zijn. Want uit de kraan komt een straaltje water dat net voldoende is om de tandenborstel mee nat te maken. Niet allemaal tegelijk douchen dus.
De avond sluiten we af in het havenstraatje waar de vele cafe’s en eetgelegenheden duidelijk maken dat hier in het hoogseizoen heel veel mensen bivakkeren. De weg terug naar het hotel is lastig te vinden. Het dorp heeft geen herkenbare wegenstructuur en alle huizen lijken op elkaar. Zeker als je de nodige drank op hebt. Zo kan het gebeuren dat twee van ons de nacht noodgedwongen doorbrengen in een plantenbak bij de haven. Ergens in de nacht raken ze elkaar ook nog eens kwijt. De een wordt uiteindelijk teruggevonden door onze Willie tijdens zijn ochtenwandeling, de ander duikt op als de rest aan het ontbijt zit.
Wordt vervolgd…
Bouke
| 