15e dag Zaterdag 22 september Keramoti
Vandaag staat in het teken van de voorbereiding van onze terugreis. De bus moet gepakt worden en zal door Jan H. en H. Hissink naar huis gereden worden, een niet te onderschatten inspanning want het betekent bijna 2500 kilometer rijden met een zwaarbeladen bus.
Het demonteren van de motoren en het in de bus plaatsen lukt ons binnen 3 uur, we zwaaien de chauffeurs iets na het middaguur uit.
We hebben een prachtig avontuur meegemaakt, dat staat vast. Desgevraagd geeft iedereen aan wat het meeste indruk heeft gemaakt tijdens de afgelopen twee weken.
Hans:
De meeste indruk heeft mijn duikpartij in het water gemaakt. Duidelijk gevalletje van een foute keuze maken.
Leo:
De reis met de bus van Deva naar Ramnicu Valcea waarbij we de off road rijders hebben gevold over onnavolgbaar slechte wegen, we ons regelmatig hebben afgevraagd of we überhaupt wel zouden aankomen.
Jan H:
De weg van Deva naar Ramnicu Valcea in Roemenie. Hadden we zo’n weg maar in de Achterhoek, wat een off road!
Karel:
Roemenie als land, enorm achtergebleven, wat een armoe.
Jan E:
De armoe van Roemenie.
Ronald:
De off road rit vanaf Canakkale, in één woord geweldig!
Jacquo:
De binnenkomst van Turkije, voor mij het absolute off road paradijs met altijd mooi weer, gaf me een enorm gevoel van gelukzaligheid.
Gerrie:
De rit vanaf Canakkale, dat had alles in zich wat off road rijden zo leuk maakt.
Bouke:
De desolate toestand waarin Roemenie nog steeds verkeert, met bedelaars op de straat alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Het verschil met bijvoorbeeld Bulgarije is schrijnend.
Gert:
Ceaucescu Highway!! (Gert bedoelt de weg die ook op Jan Hulzink zo’n indruk maakte.)
Frans:
Het sanitair, dat de mensen dat toch niet beter voor elkaar hebben. Of het nu Roemenie, Bulgarije, Turkije of Griekenland is, het is overal een grote zooi.
Willie:
De gezelligheid en saamhorigheid van de groep tijdens deze trip blijft me bij als een echt hoogtepunt.
Fons:
Wat me het meest zal bijblijven is het geweldig goede weer. Ook het feit dat we met zijn allen de eindstreep hebben gehaald is voor mij een echt hoogtepunt.
Morgen gaat de off road groep naar huis. Het vliegveld schijnt uit een grasveldje te bestaan. Laten we hopen dat de kist er in slaagt het luchtruim te kiezen. Dan zijn we morgenmiddag thuis. Het was mooi, het is mooi geweest.
Einde verslagreeks.
Bouke
| 