ON ROAD RIDERS - 5de verslag – door Leen en Louis
Dinsdag 17/09
Volgens Fons was de weg langs de kust naar Oren misschien wel te doen voor wegmotoren en Paul H. wou zowiezo langs de kust rijden dus we proberen het. De eerste kilometers verhard, later wordt dit een zand/grind/keiweg. Niet ideaal maar het gaat. Paul H. is al een eindje vooruit. De off road rijders passeren ons in grote stofwolken. Ik stop om ze allemaal door te laten met als gevolg mijn motor tegen de grond. Geen noemenswaardige schade dus wij verder. Even verder gaat ook Theo onderuit in een bocht.
Terwijl we wachten tot de beveiliging van de Harley toelaat om de motor terug te starten krijgen we telefoon van Frans: we keren beter terug want de weg wordt nog slechter! Paul H. is wel doorgereden en vervolgd zijn eigen route. Na 2 uur rijden staan we (= 4 van de 5) terug in Akyaka en gaan deze keer de grote weg op richting Kusadasi. De eerste kilometers hebben natuurlijk wel benzine gekost en Louis is dringend aan een tankbeurt toe. Hij valt droog 500m voor het tankstation, gelukkig in de afdaling dus hij kon hem laten uitlopen tot bij de pomp. Van de gelegenheid gebruik gemaakt om Theo + motor wat af te spoelen…
We lunchen in Milas met the off road rijders en wie daagt er op .. Paul H.! De pizza’s laten op zich wachten.. tellen boven de 5 is blijkbaar moeilijk..
Turks echtpaar motor met zijspan
We gaan verder richting Didim. Het wordt heel warm en we willen graag kleinere wegen rijden. Volgens 2 van de 3 wegenkaarten kunnen we links de heuvel rond langs het water. De weg blijkt er wel te liggen maar we worden gestopt aan een militair domein. Gelukkig was er een restaurantje en konden we onze dagelijkse portie meloen verorberen. Terugkeren dus en via grote weg naar Kusadasi. Het wegdek ligt er heel slecht bij. Als we bijna bij ons eindpunt zijn gaat Paul H. bij een stoplicht door, ik stop en Theo schuift over de grond langs mij heen. Paul K. gaat het verkeer wat gaan regelen want de ongeduldige Turken gaan direct aan het toeteren.. Het was een lange en vermoeiende dag maar komen veilig in het hotel aan.
Woensdag 18/09
Met hulp van Louis mijn spiegel nog bijgeregeld en we zijn er terug klaar voor. We willen toch het culturele aspect niet uit het oog verliezen en rijden richting Efes daar de ruines te bezoeken ven de oude Grieken. Reeds om 9u30 staan we op de parkeerplaats We twijfelen nog wat want het is toch wel erg warm maar Louis laat zich verleiden tot het kopen van een boekje en we gaan er voor, ’t is te zeggen 4 van de 5. Paul H. zet zich in de schaduw. Een aantal vlotpratende Turken raden ons aan om de shuttle bus naar de hoofdingang te nemen en dan terug te wandelen. Dan duurt het bezoek ongeveer een uur (in plaats van 3 uur!). Onze bagage en helmen konden we bij de motoren laten.. Alleen, de shuttle bus zou ons eerst naar een aantal winkels brengen (we waren niet verplicht om iets te kopen..) en daarom nemen we een taxi naar de hoofdingang. Goed 10 uur staan we binnen en pikken hier en daar wat mee van de uitleg van gediplomeerde gidsen. Alle talen zijn er te horen en na onze portie cultuur waar we van genoten hebben, eindigt het bezoek met een Turkse thee. Tevreden wandelen we terug naar de motoren waar we met spijt vaststellen dat de helm van Louis verdwenen is. Niet goed wetend wat te doen beginnen we wat rond te zoeken maar we eindigen toch bij de lokale ‘gendarma’. Met hulp van een aantal buschauffeurs (de ene spreekt wat engels, de andere wat Duits) bekomen we uiteindelijk een document in het Turks als bewijs van de diefstal. Er komen zomaar 4 rangen agenten aan te pas.. maar binnen het uur hadden we het papiertje!
Vervolgens zo snel mogelijk naar Izmir om een nieuwe helm voor Louis. We wagen ons niet in het helse verkeer van een stad met 5 miljoen inwoners en parkeren de motoren bij een taxistand. We treffen een correcte taxichauffeur en binnen het uur heeft Louis een nieuw hoofddeksel. Om 3u in de namiddag is een warm broodje inclusief thee aangeboden door een vriendelijke Turk meer dan welkom. We hebben nog heel wat kilometers voor de boeg en vervolgen onze weg richting Ayvalik. Drukke weg, crazy vrachtwagenchauffeurs en slecht wegdek.. Afgepeigerd komen we iets na zessen toch veilig in het hotel. Het voorval zit ons niet lekker .. we hebben een ander gezicht van het toeristische Turkije gezien
Onze service bus krijgt een klapband, toevallig komen we langs.
Donderdag 19/09
Als eersten vertrokken richting Kesan. Het eerste stuk rijden we langs volgebouwde toeristenplaatsen en veel onafgewerkte woningen. Lelijk om te zien en plots slaat Paul H. de remmen dicht en gaan we linksaf , een kleine weg langs de kust. We maken een stop bij een dromedaris en een paar tentjes (de harpoenen liggen achter het muurtje) aan de waterlijn en vervolgen dan deze kilometers lange weg. Een ruw, verlaten, droog maar subliem landschap met links van ons steeds de zee.
Paul
Bij Bassos, een oud pittoresk stadje op een rots, raken we mekaar kwijt (foto’s maken, filmen.. het neemt tijd in beslag) en uiteindelijk vertrekken we zonder Paul H. richting Troje. Onderweg pikken we hem terug op en het is dringend tijd om iets te eten te vinden. Een Turk rijdt ons voor en een late lunch met kip- en rundsbrochetten brengt ons terug op krachten want het is heel warm. De tijd vliegt maar we willen toch nog een groepsfoto maken bij het paard van Troje.
We hadden het daar gauw gezien maar moesten ons toch nog reppen om de ferry van 5u te halen in Cannakale. Stipt om 5u zijn we er en we worden op de valreep nog op de boot gelaten. Motoren zijn vlug maar er moet wel betaald worden!
Na de overtocht resten ons nog 120 koude, saaie kilometers naar Kesan. Katten, slapende honden, zelfs kratten komen bijna onder de wielen terecht maar we kunnen ze nog net ontwijken. Alert zijn is de boodschap! Paul K. had nog de coordinaten van het hotel en leidt ons feilloos naar het centrum van Kesan.
Vrijdag 20/09
We staan op met regen en een temperatuur van 10 graden! Dus de grote weg op richting Griekse grens. Willy heeft alle resterende turkse lira ingezameld. Dit bespaart ons een wisseloperatie. We moeten een kale vlakte over om bij de Griekse grens te komen. Harde wind en regen maken het rijden er niet aangenamer op maar binnen het uur staan we aan de grens. Vier turkse en twee griekse controles later staan we vlot terug in de europese unie. Een mooie autostrade brengt ons in record tempo 100 km verder. De honger doet ons terug op de kleinere wegen belanden. Ondertussen is het droog geworden en de laatste kilometers naar Keramoti komt de zon er zelfs terug door. Alles ziet er terug wat vrolijker uit. Rond 3u de motoren geparkeerd voor hotel Golden Sands. De rit moet toch vermoeiend geweest zijn want enkelen verdwijnen in de kamer om siesta te houden. We genieten van een kop koffie en wachten de rest van de groep op. Voor hun is het de laatste rijdag dus het zal niet zo vroeg worden?! | 