Door Frans:
Fons kan eerste tijd nog geen goede offroad paden vinden, ook al omdat we door een smal dal rijden met weerszijden bergen, redelijk steil en nauwelijks of geen paden, later vinden we een pad, gaan we een bruggetje over door een klein gehucht de bergen in een houthakker wijst dat we verder kunnen. Het wordt zeer hefftig en iedereen weet weer wat zweten is en dan komen de sterke verhalen later bij een glas bier.
Verder verslag volgt nog...
.
Door Jacquo:
Donderdag 11 september 2008 - van Arbore naar Gheorghenie
Het pension waar we hebben geslapen en lekker gegeten, ligt in authentiek klein Roemeens dorpje. We worden ouderwets wakker van kraaiende hanen en langsrijdend paard en wagen, geweldig.
.
Stilleven
In de “tuin” rondom het huis lopen de kippen nietsvermoedend rondom het hakblok.
Scharrelkippen vrij en onbezorgd.
René ziet het wel zitten, van die beesten om het huus. Het ontbijt smaakt weer goed, zonder kip maar zoals altijd met een ei, en ditmaal ook met zoete thee met citroen en melk met koffie (niet omgekeerd). Nog een beetje prutsen aan de motoren en we klimmen weer in het zadel. Na kort oponthoud, omdat een slimmerd de sleutel van de bus op de motor had meegenomen, wordt het avontuur vervolgt. We zien weer van alles.
Waar in het Oekraïne de kunst was om je pomphuisje zo mooi mogelijk te maken, wordt hier veel werk in de toegangspoorten van de erven gestoken. Dubbele deuren voor paard en wagen (soms een auto) en een loopdeur ernaast. Meestal met een oriëntaals aandoend kapje erboven. Waar die oriëntaalse invloed vandaan komt zoeken we thuis met Google en Wikipedia wel op.
Bij Ostra rijden we door een verlaten mijndorp (waarschijnlijk voor ijzererts), erg indrukwekkend.
Een boertje loopt met fiets de berg af, het lijkt onlogisch dat hij niet op de fiets gaat zitten, maar zijn rem blijkt niet te werken. Op een helling van 10% met veel haarspeldbochten is toch een verstandige boer. Gezien onze remmen wel werken, gaan wij met een lekker tempo door de bergen.
Onderweg: De door overstromingen weggespoelde oevers....
Rond 12.00 uur stoppen we voor een bakje koffie met drab. Net als we zitten komt de servicebus voorbij, de jongens hebben ook wel behoeft aan een bakje en een sanitaire stop. Dit laatste blijkt overigens een houten hutje met een gat in de vloer. Volgens Leo (uut L.) is het letterlijk zeiknat.
Dames & Heren Toilet
.Ohgattegat
We spreken af om met z'n allen een eindje verder, in Borca, te lunchen. In het dorpje zien we een open tentje dat er vanaf de motor wel leuk uitziet. Als we dichterbij komen blijkt het een bar met hoofdzakelijk dronken mannen en harde muziek. De meest nuchtere man vragen we naar een restaurant en zo komen we 5 km verder in een leuk nieuw hotel-restaurant-café.
Onze stucadoor heeft een nieuwe manier gevonden om z'n motor op slot te zetten: gewoon een slot door de spaken. Een kwartier na de lunch ontdekt Jan een extra voordeel, je kunt er ook gewoon mee wegrijden als je vergeet het slot eraf te halen. Pas als het slot een tijdje later naar de remklauw is gerammeld, blokkeert het zaakje, begint de anti-diefstalfunctie te werken en besluit Jan om toch maar geen patent op z'n uitvinding aan te vragen.
Frans en Gerrie wisselen van motor omdat de suzuki-rijder denkt dat hij op zo'n oranje machine nog harder kan.
Fons denkt dat we wel een onverharde weg binnendoor kunnen proberen. De Karpaten zijn hier erg steil en hoog en er staan weinig tot geen binnendoorwegen op de kaart. Wat eerst begint als een redelijke grind/zandweg wordt buiten het dorp al snel ruiger. Echt iets voor ons dus. Op een gegeven moment is de beek weg en is de weg beek. Nog wat later volgt een h.u.p. (holt uuthaal pad) door een dicht naaldbos op een berg. We gaan al snel een paar honderd meter omhoog. Aandacht er goed bij houden, hard werken en hard genieten.
Pittige bergetappe
Bij navraag of het wel verstandig is dat Gerrie en Frans juist op dit moeilijke parcours van motor hebben gewisseld, wordt gemeld dat Frans overal wel op rijden, als het moet dan komt hij zelfs op een varken de berg nog op. Als we bijna op de top van de berg zijn houdt het h.u.p. op en moeten we terug. Ook spannend! We raken bij de afdaling elkaar nog even kwijt, maar met iets geduld kan bij de verharde weg toch weer samen verder gereden worden. Onderweg worden we nog goedgekeurd door de lokale jury (een lange tafel met veel boertjes op de rij, die met een pulle bier het voorbijkomend verkeer bespreken). Er volgen nog veel snelle grindwegen. Onze digitale Jan leeft zich weer lekker uit met als gevolg dat hij op 200 meter voor het tankstation z'n tank leeg rijdt en het laatste stukje lopend in de ondergaande zon aflegt.
Bij het tanken krijgt Fons een sms van Leo S. met de coördinaten van de slaapplaats. Zodra Fons de coördinaten heeft ingetikt in z’n gps, geeft deze aan dat het doel is bereikt. Verbaasd kijkt hij om zich heen en controleert de getallen. Het moet toch echt goed zijn. We lopen rond maar zien alleen het tankstation en een soort winkel/showroom. Daar zal het toch niet zijn? Nog even verder kijken, en ja hoor, aan de andere kant zien we de service-boys op een terrasje. Het motel blijkt een ander gebouw ernaast te zijn dat er goed verzorgd uitziet. De motoren plaatsen we aan de achterzijde en worden bewaakt door de stoker van de houtkachel. Hij is zwaar beledigd is als wij toch met een ketting de motoren op slot willen zetten. Tonnie geeft hem een ferrari-boek een wat promotiemateriaal en even later zit hij in de keuken met een fles bier in z’n nieuwste bezit te lezen. In de tussentijd kan het kettingslot stiekem worden aangebracht.
Na een verfrissende douche nemen wij ook een lekker biertje. De magen knorren al weer aardig en bij het bekijken van de menukaart bedenkt Gert: "Morgen voor mij geen eieren meer, ik kom steeds hoger op het zadel te zitten."
Gereden afstand: circa 220 km
. | 