Door Jacquo:
Woensdag 10 september 2008 – van Cernivci naar Arbore
Toch best gezellig, om met zo’n grote groep noppenridders op 1 kamer wakker te worden. Het heeft iets van ouderwets op zomerkamp. De ochtendrituelen moeten wat snel worden uitgevoerd, we hebben maar 1 badkamer voor 9 personen!!! Ook deze ontbering weten we weer te doorstaan. Nog een ontbijt van de moeders des huizes, inclusief speciaal versierde stoel, extra koekjes en chocola voor de jarige, waarna we begeleid door een taxi naar de GP-crossbaan rijden. Als de jongens in de service-bus ook het terrein hebben gevonden, gaan we op de crossbaan rijden.
GP baan Chernivtsi
Gert 
gewoon aan de rand van de stad
Tonnie heeft z'n crosskleding ook bij zich en omdat Frans en Gert hun motoren ter beschikking stellen kan hij ook meerijden. Voor de jarige een bijzonder verjaardagscadeau en een geweldige ervaring voor iedereen. We voelen ons alsof we echt aan een veteranen-GP meedoen. Na de huldiging gaan we allemaal als overwinnaars weer op pad.
Nederlands podium.
In de omgeving van Chernivtsi zien we weer veel nieuw gebouwde “kasteeltjes”.
.
.
Opvallende paleisjes
Ook hier doet de welvaart z'n intrede. Geld verdienen in de stad en rustig wonen in het buitengebied (net als in de achterhoek).
Via een goed verzorgd natuurpark (beveiligd door slagboom met bewaker) komen we bij een kleine grensovergang met Roemenië. Helaas mogen hier alleen Oekraïners de grens passeren (dus geen Roemenen en al zeker geen Nederlanders). We moeten dus een flink eind terug en met een behoorlijke omweg naar een grotere grensovergang. Twee rijders raken hierdoor zonder benzine, maar met wat overhevelen kunnen we weer verder. Vervolgens zorgt een lekke band voor verdere vertraging.
Een goede band zo te zien
Het komt uiteraard allemaal weer goed.
Ook zien we diverse bijzondere taferelen onderweg: Gerrie moet onderweg stevig in de ankers omdat twee paarden elkaar inhalen en Fons schrikt zich te pletter (niet letterlijk) omdat een ‘onmundig’ grote struik aan de rand van de weg ineens omhoog komt en zich naar het midden van de weg verplaatst (het blijkt toch een zeer volgepakte kar te zijn).
Nog een bijzonder detail: op bijna elk erf staat pomphuisje en er is kennelijk een soort competitie wie mooiste ornamenten kan maken, het lijken net kleine kapelletjes.
Rond 16.00 uur bereiken we pas de grens. Gelukkig is het niet druk en hebben we de formaliteiten binnen een half uur voor elkaar. Meteen na de grens wachten Tonnie en Leo S. op ons met geld om te tanken en voor een kopje koffie. Ze hebben er uren op ons gewacht (wat een engelengeduld). De service-boys hebben ook al een restaurantje voor ons gezocht in een dorp in buurt, want van lunchen was het ook nog niet gekomen.
We zetten allemaal de klok een uurtje terug waarna we om 18.30 uur met volle maag de ondergaande zon tegemoet rijden, wat een prachtig gezicht.
Geen bruggetje en de laarsen lek
Gerrie
We hoeven nog maar 35 km. Het wordt echter al snel schemerdonker en om dan over grindwegen door de heuvels en dorpen te rijden is toch best spannend. Tegen de tijd dat we in Arbore aankomen is het al echt ‘duuster’ en in straatverlichting is nog niet geïnvesteerd. Met hulp van een duitsprekende fietser vinden we toch het pension. De bus is er circa 15 minuten later. Gelukkig weer iedereen en alles compleet. Daar moet op gedronken worden.....
Gereden afstand 250 km
.
door Frans,
Oekraine hebben wij verlaten.
In Oekraine Offroad rijden is net als voor veel mensen die gaan skiën in Oostenrijk of Zwitserland, Veel verschillende wegen die het landschap bezitten, dit is een land dat zeker in ons geheugen blijft opgeslagen.
.
| 