Vrijdag 12 september 2008 – van Gheorgheni naar Raznov
Deze morgen een passend ontbijt
Eerst weer is het weer even kilometers maken omdat we al om 15.00 in Raznov moeten zijn. Op zich is dat wel lekker, met 5 dagen rijden en drinken achter de kiezen is ’s ochtendsvroeg meteen raggen in het zand niet voor iedereen weggelegd. Bovendien rijden we regelmatig over slingerwegen door een landschapspark en voelen we ons bijna supermotard-rijders. Onderweg zien we veel echte roma's, enkelen zelfs in klederdracht. Na een tijdje begint het toch weer te kriebelen en vindt onze voorrijder weer een mooi pad (hoe doet ‘ie dat toch?). We zijn nauwelijks van de verharde weg af als één van de ervaren rijders (wie in de groep is dat eigenlijk niet) in een hard spoor net iets verkeerd stuurt en z’n evenwicht verliest. Door de harde en ongelijke grond komt hij ongemakkelijk terecht.
Een lelijke val op een hard opgedroogde rand van een wagenspoor doet een botbreuk vermoeden.
Het is een pijnlijke aangelegenheid.
we halen de extra zware pijnstillers voor de dag en gaan dan terug naar het dorpje vanwaar we net de heuvels zijn ingereden.
We gaan maar even in een gezellig mini-kroegje in de buurt zitten om wat te drinken, te onderzoeken en strategie te bepalen. De servicebus komt even later voorbij en de gevallen noppenridder besluit dat hij voorlopig toch even in de bus gaat zitten. Zodra dat geregeld is trekken de overgebleven ridders weer ten strijde om het pad waarop onze kameraad tot stilstand kwam alsnog te overmeesteren.
Jan E. met wederom prachtige landschap
Als beloning voor onze vastbeslotenheid worden we later beloond doordat we, geheel onverwacht, een heus crosscircuit op de heuvels bij Odorheiu Secuiesc tegenkomen. Een commentaar/jury-toren, opslagcontainers en zelfs een transponderlus zijn aanwezig, maar er staat het terrein is niet afgesloten, dus we concluderen dat het vrij rijden is. We maken er dankbaar gebruik van. Op grote en kleine tafels, rauwe hellingen, afdalingen met afstapjes en mooie kombochten laten we de motoren lekker losgaan. Bij een paar rijders lijkt het wel of ze hier hun vliegbrevet willen halen.
Crosscircuit op de hellingen bij Odorheiu Secuiesc
Superbaantje
.
Gerrie in het Roemeense luchtruim
Voordat we te enthousiast worden en enkelen het toch in de armen beginnen te voelen gaan we weer verder. We rijden over heuvels, dwars door weides en lange zandwegen. Als je op een post staat en iedereen is langs geweest, ontvouwt zich meerdere keren een ........prachtig overall-panorama waarin je alle rijders zigzaggend over de heuvelruggen met een klein stofwolkje erachter voor je ziet.
.
Steeds een machtig uitzicht met beneden het dorpje
Even een brok in de keel wegslikken………wat jammer dat niet iedereen erbij is………….
Na ongeveer een uur rijden komt een zekere Suzuki-rijder erachter dat hij z’n camelbag heeft laten liggen bij de crossbaan. Omdat het ophalen meer aan benzine kost dan de camelbag besluiten we om door te rijden. Een kleurgevoelige en oplettende medereiziger merkt bovendien op dat de kleur van de camelbag (Suzuki-geel) toch ook niet bij een KTM past. Zou dit een voorteken zijn dat de Suzuki wordt ingeruild?
Als we in een dorpje staan komen er weer meerdere nieuwsgierige mensen op ons af. Eén ervan kan redelijke engels en leger goed uit hoe we op een 2000 jaar oude weg kunnen komen waar de auto’s niet meer door kunnen maar wat voor ons geen probleem heeft te zijn. Ook is het nog 10 km korter dan de normale weg. Echt iets voor ons dus. De weg blijkt er echt te liggen en geen sprookje te zijn of toch wel?
Aan de 2000 Jaar oude weg...
Echt iets voor ons dus. De weg blijkt er echt te liggen en geen sprookje te zijn of toch wel
Wat een geweldige gevarieerde route. O.k. we hebben dan geen “carbon dating” uitgevoerd om de werkelijke leeftijd van de weg te bepalen, maar Het geeft wel een extra dimensie als je bedenkt dat over deze stenen misschien wel de romeinse strijdwagens reden. Al dromend rijden we verder en dopen de weg “Via Romania”. 's Avonds zullen we de tenaamstelling met geel wijwater met wit schuim zegenen.
In de buurt van het plaatsje Baraolt ontdekt mr. Suzuki dat hij niet alleen zijn camelbag is vergeten, maar ook zijn camera ontbreekt. Wordt hij toch echt “vergets”? We vinden allemaal het kwijtraken van de camera-opnames wel erg jammer en besluiten om 80 km over de “grote” weg terug te rijden naar de crossbaan omdat de camera daar waarschijnlijk is achtergebleven. Deze “grote” weg blijkt ook geen straf, lekker slingeren door de heuvels. Bij het circuit zien we de camelbag en camera nog gewoon op de picknicktafel liggen. Wat een mazzel. Nog een mazzeltje: we rijden nog een keer over de Via Romana.
Hierna rijden we stevig door naar Raznov. Dit blijkt een grote stad te zijn met erg veel industrie en handelsondernemingen. Het hotel Stefi bevindt zich het kleine dorpje Rasnov ernaast en wordt gerund door Nederlanders die ons hartelijk ontvangen. Het is al laat en lunchen is er ook al niet van gekomen, dus we willen eerst eten op het terras aan het oude plein voor het hotel. Het doet Frans aan, veel classicistische gebouwen, breed trottoir en mooi middenstuk. Er jagen nog wat brommertjes rond, waardoor de hukyman glimlachend vraagt: “snap ie dat noo, zo hard door zo'n dorp hen jagen.?” De frieten, minischnitsel, sateetjes (zonder staté-saus) en bier gaan gulzig naar binnen en we genieten in een mooie omgeving in goed gezelschap na van weer een prachtige dag.
Gereden afstand: 300 km (inclusief camera ophalen)
Spreuk van de dag: “We moeten maar snel doorrijden anders vergeten we nog veel meer.”
?
| 