Zaterdag 13 september 2008 van Raznov naar Bucuresti
Gisterenavond hebben 2 van onze avonturiers een Top Gear-achtige afspraak gemaakt. Direct achter het hotel ligt een mooi kasteel boven op een berg. Volgens Joop (de hoteleigenaar) is het mogelijk om vanuit de tuin de berg omhoog te klauteren. Volgens de afspraak moet bij het krieken van de dag een duik in het koude zwembad worden genomen, waarna vervolgens 1 man zo snel mogelijke de berg oploopt / klimt en de andere op de motor via de verharde weg omhoog rijdt naar het kasteel. Ondanks dat het regent en flink is afgekoeld glibberen om 06.15 uur de heren richting zwembad en komen ze het 1e deel van de afspraak na. Over het 2e deel wordt even achter de oren gekrabd. Bij daglicht blijkt de bergwand wel heel erg stijl, een pad valt niet te herkennen en doordat het de hele nacht heeft geregend ziet alles er erg glad en gevaarlijk uit. Het is de bedoeling om (redelijk) onbeschadigd thuis te komen, dus het 2e deel wordt afgelast.
Als iedereen om 08.00 uur richting ontbijtzaal gaat, staat het ontbijt al een uur klaar. Wat is er aan de hand? Roemenië en Oekraïne vallen in de zelfde tijdzône terwijl we woensdag bij de grens de klokjes weer een uur terug hadden gezet. We hebben dus bijna 4 dagen een uur te laat geleefd, zonder dat het iemand was opgevallen! Achteraf gezien vonden we wel dat het vroeg donker werd maar daar werd niet diep over nagedacht. Tijdens de gesprekken bij het ontbijt komen we er ook achter dat we vannacht geluk hebben gehad. Een “slimme” reisgenoot had de vorige avond z'n onderbroek gewassen en te drogen over een lamp gelegd. Vanochtend bleek er echter nog een bruine vlek in de onderbroek te zitten. Niet van het slechte wassen, maar van het smeulen op de warme lamp! Als het niet op tijd was ontdekt, had het wel heel anders kunnen aflopen. Opgelucht verlaten we de ontbijtzaal, ontdekken we dat inmiddels droog is geworden en maken we gereed voor de laatste rij-dag. Na afscheid te hebben genomen van onze Nederlandse gastheer en -vrouwe rijden we naar het slot van graaf Dracula in Bran. Het barst er van de toeristen, vampiercampings, bloody-hotels e.d. dus we rijden even om het slot, maken een kleine foto-pauze en vervolgen onze route.
Bovenop de berg het slot van Dracula
Waarschijnlijk vond de geest van graaf Dracula dat wij te weinig aandacht aan hem hadden besteed en spreekt hij vanuit het hiernamaals een vloek over ons uit, want we zijn nog maar net weg of de regenkleding moet weer aangetrokken worden. We kunnen helaas dus niet optimaal genieten van wegen door Transsylvanië. Als je in de wolken/mist over nat wegdek rijdt neem je de haarspeldbochten toch wel iets voorzichtiger. Als we een paar bergen verder zijn, klaart het op en komen we op drukke wegen. Het is soms echt optocht rijden. Na ongeveer 1,5 uur gaan we op zo’n 80 km voor Boekarest weer lekker “weg van de snelweg”. Als toetje voor het avontuur rijden we een gruwelijk lang eind over een grind-/zandweg langs het spoor. Af en toe stevig gassen, met het voorwieltje omhoog over een kuiltje, een paar flauwe bochtjes en dan weer branden. Zo dicht bij de hoofdstad en dan nog zoveel onverharde weg, eenvoudige boerderijtjes kun je je in Nederland niet voorstellen. Bij ons zou het al lang volgebouwd zijn met suburbs voor de forensen. Misschien een kans voor de projectontwikkelaars?
Een kwartiertje later dan afgesproken en met de meeste tanken op reserve komen we bij onze laatste overnachtingsplaats aan de rand van Boekarest. Na een week rijden en bijna 2000 km verder is dat toch behoorlijk goed afgestemd, of niet? Traditiegetrouw schudden we elkaar de handen om te feliciteren met de goede afloop en drinken we een (paar) biertje(s). Als de bus ruim 1,5 uur later aankomt blijkt Frans van zijn alternatieve transport gebruik te hebben gemaakt om allerlei projecten en fabrieken te bezoeken. Zo is voor hem deze dag alsnog functioneel geworden (kunnen we het dan toch nog als zakenreis declareren?) Inmiddels is ook Job Strous aangeschoven. Hij werkt voor Wim Bosman transport in Roemenië. Frans is via een relatie met hem in contact gekomen en hij zal ons ’s avonds wat van Boekarest laten zien. Na een snelle douche en een wilde taxirit door de files, rijden we door het centrum met prachtige ambassades, classicistische appartementengebouwen, musea, kolossaal en erg mooi gebouw waar voorheen de staatspers was gevestigd, een “Arc de Triomphe”-replica en de “net-iets-breder-dan-de-echte Champs Elysee” naar het paleis van Ceauºescu. Het is indrukwekkend groot, het tweede grootste gebouw van de wereld (het Pentagon is het grootst), we hadden het graag van binnen gezien, maar dat lukt op deze tijd helaas niet.
Zijkant van Ceausescu`s paleis
We lopen terug naar het uitgaansgedeelte langs o.a. Het Roemeens Atheneum (barokachtig geornamenteerde concertgebouw) het gebouw met balkon waar Ceauºescu zijn laatste speech heeft gegeven en werd weggefloten (wordt gezien als het begin de revolutie) naar het restaurant. Gelukkig heeft Job voor ons gereserveerd want het is klaarblijkelijk erg moeilijk om op zaterdagavond in Boekarest plek te vinden voor zo’n grote groep. Na het eten gaan we stappen. In Roemenië trouwt men kennelijk allemaal op de zaterdag en bestaat er een gebruik dat het bruidje tijdens het feest wordt gekaapt en moet worden teruggekocht door de bruidegom. In de tussentijd wordt de bruid meegenomen naar bar/dancings en feest ze er lekker op los. Zo komen in ons tentje binnen het uur al 3 bruidjes op het podium staan. De vrijgezel in ons gezelschap weet op zijn eigen charmante wijze een kusje van de bruid te “stelen”. Als we op weg naar de volgende kroeg zijn horen we wat Nederlanders praten. Enthousiast roepen we, hé Hollanders! Als ze zich omdraaien is het eerste wat we horen: Reuvekamp, ‘ie hier? Wat een wereldburger is het toch.
Als de volgende bar gesloten blijkt te zijn, gaat het grootste gedeelte van de groep naar huis. 3 “survival-specialisten” gaan samen met onze gids nog even door onder het motto “live life to the max”. Er wordt nog lekker gedanst in overvolle kroegen/disco’s op actuele westerse en lokale muziek, soms zelfs hand in hand, of omarmd door, Roemenen en Russen. De vriendelijkheid van de mensen is ook hier in de grote stad opvallend. Op een gegeven moment is het gezellig genoeg geweest en zoekt Job een betrouwbare taxi uit waarmee we linea recta naar het pension rijden. Wat was dat een mooie avond!
14 september 2008
Om 09.00 uur ontbijt en vervolgens motoren uit elkaar halen, inladen en tassen pakken.
Om 12.00 uur staan Jan (uut W.) en Tonnie klaar voor vertrek met de bus. Eerst nog via hotel Stefi in Rasnov waar een tas is blijven staan en vervolgens “op huus op an”. We wensen ze goede reis en sterkte.
De overige 9 reisgenoten vertrekken een uur later met 3 taxi’s naar het vliegveld. Voor een stad als Boekarest is het een slecht bereikbaar en kneuterig vliegveld. We wachten zittend op de vloer en maken ons laatste Roemeense geld op aan chips en fris (het enige dat er te krijgen is). Het schijnt trouwens dat de Roemenen wel bezig zijn met één groot nieuw vliegveld i.p.v. de huidige 2 kleine. Het vliegtuig van German Wings komt iets te laat maar we vliegen wel comfortabel naar Köln. Door de vertraging kunnen we niet meteen landen en maken we een doorstart. Omdat we al lekker laag zaten gaat het gas d’r weer flink op (leuk om ook eens mee te maken).
De chauffeur van Gelderesch staat bij aankomst klaar met een comfortabele bus, die ondanks de files (op zondag?) toch een stukje van de vertraging van het vliegtuig weet goed te maken.
Aan alles komt een eind
Omdat niet iedereen het Ukraine-Offroad-shirt aanheeft stoppen we nog even en wordt de bagage opengetrokken. Even beetje gladtrekken, geurtje erop en we zijn weer allemaal in uniform. In Lichtenvoorde vallen we in de armen van onze geliefden en volgen onder het genot van een hapje en drankje de eerste speeches en mooie verhalen in de gezellig ingerichte schuur van Fons en Lucia. Een geweldige afronding voor een geweldig avontuur.
Aan het einde van de rit wordt traditiegetrouw aan alle avonturiers gevraagd een korte uitspraak te doen over hun algemene indruk of wat het meest is opgevallen.
Jan E.: Het mooiste rijden was toch wel in het prachtige glooiende Oekraïense landschap.
Tonnie: Leuk om iedereen in zo'n korte tijd te leren kennen. Mooiste verjaardagscadeau ooit: onverwacht crossen op de GP-baan in Chernivci.
Gert: stop de EU-subsidie voor wegenbouw in Roemenië, het moet wel een offroad walhalla blijven.
Gerrie: De meeste wegen in de wereld zijn onverhard, na Oekraïne weet ik het zeker.
Leo T.: Het is alderbastend mooi offroad riejen in Oekraïne en het stoof ook nog.
Fons: Polen mooi begin, Oekraïne indrukwekkend, Roemenië als vanouds gewoon prachtig.
René: Ik wil zo weer "umme" en dan alleen Oekraïne, kijken of het land groot genoeg is voor een Husqvarna. Tip: gebruik geen nieuwe laarzen voor zo'n rit.
Leo S.: De vooruitgang die Roemenië in het afgelopen jaar heeft gemaakt was opvallend.
Frans: 6 dagen perfect, 2 dagen anders.
Jan H.: Vooral Oekraïne was prachtig. Dit jaar meer dan anders genoten van mensen, huizen en natuur. Het gaat niet alleen om het rijden
Jacquo: De éne dag nog mooier dan de andere. Leuke groep, veel gelachen. Ukraine Offroad 2008 wordt moeilijk te overtreffen.
“Vergeten te vermelden” en “nog wat spreuken”
- Tijdens de eerste dag rijden we achterop een file op een onlogische plaats. Voorzichtig rijden we erlangs. Vooraan ligt een man op een ladder op de weg en er is wat drukte omheen. Nadere observatie wijst uit dat het en grap voor een trouwfeest betreft en de man op de ladder met een fles wodka in zijn hand met behulp van een fietspomp wordt “beademd”. We kunnen gewoon doorrijden.
- Van de overstromingen van een paar maand geleden merken we weinig, af en toe wat beschadigde bruggen, weggespoelde oevers, dood hout een rotzooi langs het waterkant. Misschien komen wij niet in de gebieden waar het erg is geweest of is het een beetje overdreven door de pers.
- De kerken in Oekraïne met glimmende daken (bladgoud?) maken grote indruk.
- Onze huskyrijder wordt door de politie staande gehouden omdat hij niet zou hebben gestopt bij en stop bord. Dankzij zijn indringende blik en houding weet hij toch een bekeuring te omzeilen.
- Van dezelfde huskyrijder komt ook een eetfilosofie van de 3 v’s – Veel, Vlug en Vet,
- “Vaak bu’j te bange” is ook dit jaar weer veel gehoord en vaak van toepassing.
- Als we net van de crossbaan bij Odorhei afkomen: “Het blif mooi wark”
- Als een rijder op zijn helm krabt en een andere rijder vraagt waarom hij zijn helm niet afdoet, antwoordt hij : “als je jeuk aan het gat hebt, trek je de broek toch ook niet uit” | 