Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Uprightification

Een leven in onzekerheid, een wereld zonder jou.

Posted on 22/1/2014 at 17:47

"Ik hou van je" weer kronkelde deze vervloekte woorden in mijn gedachteveld op. Woorden met zo veel betekenis, die zomaar niks meer waard zijn. Hoe is het mogelijk? Deze woorden zijn een vervlekt vel papier, nooit meer zo bleek als voorheen. Hoe vaker je ze zegt hoe minder de werkelijke betekenis erachter blijft voortleven. Maar in een relatie hoort het, toch? Als je zeker bent van je gevoelens kan je het zo vaak zeggen als je wilt, dan blijft de betekenis er wel aan plakken, toch? Of niet. Heb ik het nu bij het verkeerde eind?

Een eerste relatie is begonnen, ik weet niet hoe ik mij moet gedragen, hoe ik moet zijn. Mijzelf? Durf ik dat wel? Als diegene je niet serieus neemt, of juist wel. Als diegene je niet laat voelen wat je werkelijk voor hem of haar betekend, of juist wel. Durf ik dan wel mijzelf te zijn? Hoe veilig je ook bij iemand kan voelen, hoe erg je hem of haar ook mist, duidt dit op echte liefde of op een hechte vriendschap?  Een leraar van mij vertelde eens dat je eerste liefde nooit je laatste zal zijn. Dit alleen omdat je eerst alles nog moet uitvinden, omdat je eerst het gevoel van echt verliefd wilt ervaren voordat je dit in praktijk kan brengen op een echt persoon. Maar hoe dan? Hoe krijg je dat voor elkaar? Is het überhaupt mogelijk? Is het je al gelukt? Of beter gevraagd; is het mogelijk om een vaste echte relatie te creëren tussen een maagd in het relatie zijnde, en iemand die al veel vaker een relatie heeft gehad? Nee?

Met jaloezie, komt het dan ooit nog goed? Dat gevoel is zo verraderlijk, je kan het niet kwijt spelen maar toch wil je ervan af omdat je weet dat diegene van jou is. Maar als iemand iets voor jou opgeeft, het tot een perfect persoon maakt... Maar het vervolgens terugneemt, hoort dit zo een stekende pijn te doen? Alsof de relatie aan een zijde touwtje hangt, begin je na te denken hoe het zou zijn als deze relatie stop gezet zou worden. Maar dat wil je niet, dat wil je juist niet. Het enige wat je wilt is dat het woord "ik hou van je" weer betekenis krijgt, dat hetgeen wat teruggenomen is weer verdwijnt. Dat alles zou worden zoals het aan het begin was. Niet gepusht, niet overhaast, rustig zonder schommelen de beek van verdriet afvaren totdat deze overgaat in vreugde. Maar hoe is dit mogelijk als er steeds weer een golf water op je af komt die je verder van deze vreugde laat afwijken? Terwijl je nog zo blij bent, terwijl je je zo veilig voelt voel je het tegenovergestelde, tegelijkertijd.

Hoe weet je het zeker, dat iemand voor altijd tegen je de waarheid spreekt, dat iemand het niet doet om je uiterlijk maar om wie je bent? Is dat überhaupt zeker te weten? Of eerder, is dit te accepteren? In het begin niet, nog steeds niet, nog langer niet, pas als de donkerste periode van de relatie voorbij is gegaan kan je het zeker weten. Als iemand bij je blijft hoe boos je ook bent, hoe slecht je je ook voelt, hoe eenzaam je ook voelt. Maar is dat het wachten waard?

Zou het anders zijn, zonder diegene? Zou het anders aanvoelen? Ja. Natuurlijk. Alles zou anders zijn, maar is dat ook beter?

Denderend van de berg met spitse toppen rolden ze van de berg af. Volkomen zorgzaam, kwijt van alle problemen. Kwijt uit het leven, voor één moment. Een einde zou mooi zijn geweest, een einde aan de berg vol rotsen. Een einde aan gevoel.

 

 


Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer