Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Vanaf Vandaag

Laatste bericht op deze blog

{ 13:46, 20/12/2009 } { 1 comments } { Link }
Lieve, lieve meelevers,
" Zie hoe snel gisteren en vandaag, deze ochtend en deze avond, dit jaar en volgend jaar, alle één voor één voorbijgaan. Niets blijft ooit bestaan, je kunt nergens van op aan." (Patrul Rinpoche. Laatste dag Happinezscheurkalenderkalender 2009)
Voor ons is 2009 voorbij gevlogen en van veel zaken die zich hebben voorgedaan, zijn we blij dat die voorbij zijn. Dat geldt niet voor jullie medeleven. Daarvoor zijn en blijven wij diep dankbaar. Deze blog bleek een uitkomst om ieder die ons een warm hart toedraagt op de hoogte te houden van ons wel en wee en om van julie te horen (lezen) hoezeer jullie meegeleefd hebben.  Gemiddeld drie reacties per nieuw bericht. Geweldig hebben we dat gevonden. En dan die kaarten, telefoontjes, mailtjes, kadootjes, Reiki en gebeden. Wat een steun zijn jullie allen voor ons geweest. Het leven gaat verder. Voor ons staat er weer een bijzonder jaar te wachten met grote veranderingen. Momenteel bereiden we onze verhuizing voor. Vanaf volgend jaar is deze plek in de Dordogne niet langer passend voor ons. De paarden zijn weg en D. is samen met een partner in Nederland een nieuw bedrijf gestart. Daardoor is het "Vanaf vandaag" buiten is het te groot en binnen te klein. Op 24 december verhuizen we 120 km zuidelijker, onder Bergerac. Vanaf "Les Clefs" zetten we in 2010 onze spirituele, kook en kampeeraktiviteiten voort. Op 28 december vertrekken we eerst naar Australië om vanaf 4 februari 2010 uitgerust aan ons nieuwe leven te beginnen. Nieuwsgierig? Neem dan een kijkje op onze site. We zijn tot 4 februari minder goed bereikbaar, maar je kunt het altijd proberen op 0033603790640 (R) of 0033601843586 (D).
Rest ons nog om iedereen sfeervolle kerstdagen te wensen en een gezond en gelukkig 2010.
Wij houden van jullie, D en R.

MENS DURF TE LEVEN

{ 20:29, 1/12/2009 } { 8 comments } { Link }
1 december 2009.

Een gedenkwaardige dag. Levenskunstenaar Ramses Shaffy heeft vandaag dit leven voor de eeuwigheid verruild, terwijl ons leven vanaf vandaag opnieuw begonnen is. Ik ben  weer net zo "gezond" als "ieder" ander. Voor wat het waard is, natuurlijk.
Wanneer je zo geconfronteerd wordt met een levensbedreigende ziekte, leef je verder met een bewuster besef van je eigen sterfelijkheid en van de sterfelijkheid van anderen. Het heeft ons een ander, bijzonder en intenser gevoel van wat het leven is gegeven en nog meer het besef dat  het leven gevierd moet worden. Wat zich ook aandient, omarm het en geniet ervan. En van elkaar natuurlijk. Iedere dag opnieuw en met nog meer passie. Net als Ramses.

Maandag champagne

{ 09:45, 28/11/2009 } { 7 comments } { Link }
Lieve mensen,
Het einde van de behandelingen is nu echt in zicht. Aanstaande maandag de laatste bestralingen. Het voelt alsof ik maandag een tentamen moet doen waar ik hard voor heb geleerd en waarover ik een heel goed gevoel heb. Gisteren zei ik tegen mijn zus dat maandag om 18.00 uur hier de champagne (of de crémant: minstens net zo lekker en goedkoper) open gaat. Zij was net zo blij als wij en ook zij trekt maandag de champagne open. Dus, wil je dit momentje delen: neem er maandag om 18.00 uur ook iets te drinken bij en sta, waar je je ook bevindt, samen met ons, stil bij dit feestelijke moment!
Heel veel liefs en een fijn weekend, D&R

Tant mieux et tant pis (geweldig en heel jammer)

{ 18:05, 12/11/2009 } { 1 comments } { Link }
Lieve lezers,
Vandaag kwam de ziekentaxi veel te vroeg. Niet om me al op te halen, maar omdat de chauffeuse foto's bij zich had van haar "schoolreis" in Mongolië. Echt waar, ze is in 2001 met de land en tuinbouwschool naar Mongolië geweest doordat een leraar een vriend had die consul in Mongolië was. Die foto's kwam ze laten zien en ze wilde natuurlijk onze yurts bekijken. Een vriend van ons had voor de bestralingen geadviseerd om vooral goede vriendjes met het personeel van de zieken taxi te worden. Dan zou je als eerste afgezet worden als er meer mensen meerijden. Echter, niets is minder waar.  Eerst worden de mopperkonten en Zij die dreigen te gaan spugen afgeworpen en daarna breng je de aangename mensen pas thuis. Ik ben altijd als laatste aan de beurt. Tant pis.... Geeft niet hoor, ik vind het ook aangenaam dat ritje in de taxi. Het zijn goede chauffeurs en je wisselt nog eens wat ervaringen uit. Bovendien hou ik van meerijden. Ik had vandaag aansluitend aan de bestralingen weer een cours de traitement. Met alweer een voor mij nieuwe dokter. Dat heb je met een academisch ziekenhuis. Ze was hoogst verbaasd om te zien hoe goed het met me ging. Tant mieux! Geen verbrandingen, ik zie er (nog steeds) goed uit, psychisch geen problemen en die opgezwollen borst? Ach, dat is normaal en die verdwijnt na de behandelingen. Nee Het, ik ga de blog nog niet afbouwen. Nu het einde van de behandelingen in zicht komt, heb ik juist meer te melden. Er komt natuurlijk wel een einde aan de berichtgeving: nog steeds staat 30 november als laatste behandeldag en daarna is er natuurlijk geen borstkankernieuws meer onder de zon. Dus niet lang daarna is het gebeurd met deze blog. Klaar met behandelen,klaar met bloggen,  ik verklaar mezelf genezen en leef vrolijk voort. Kortom, er verandert wat dat betreft dus niets. Wij vinden het alle twee ontzettend leuk dat de blog (nog steeds) gelezen wordt en dat we er reacties op krijgen. Het is fijn om te weten dat  in dit emotionele en dagbepalende proces met ons meegeleefd wordt. Merci bien voor de aandacht, de steun en het meeleven. Wij houden van jullie.

Goed nieuws

{ 14:07, 9/11/2009 } { 4 comments } { Link }
Zo, ik ben ruim over de helft. Geen rode, verbrande huid tot nu toe, maar wel een beetje oedeem in mijn bestraalde borst. Volgens de oncoloog verdwijnt dat na de bestralingen weer. Ze had nog meer goed nieuws: alles lijkt in orde en ik hoef pas over een half jaar weer voor controle bij haar terug te komen. De uitgevallen behandelingen hebben geen gevolg voor het aantal bestralingen. Dat zou pas zijn als er 10 dagen achter elkaar geen behandelingen zouden zijn.
Mijn haardos wordt steeds dichter en we hebben nog geen idee van de kleur. Soms lijkt het heel donker. Toch neigt het ook naar blond worden. Of is dat verbeelding en wordt het mooi grijs.... In ieder geval heeft het nog geen spoor van enige krul, terwijl ik dat toch heel leuk zou vinden. We wachten het wel af. Buiten de deur draag ik nog wel de pruik, want zelf vind ik het te kort en bovendien is het met dit herfstige weer ook lekker warm.
Geniet de dag.
veel liefs van ons xxxx

nog steeds op de helft

{ 20:04, 2/11/2009 } { 1 comments } { Link }
Lieve lezers,
De eerste keer ben je blij met een dagje uitstel vanwege reparaties en nu baal ik als een stekker. Vrijdag was ik op de helft en dat blijft het voorlopig ook. Het apparaat is weer stuk. Voor morgen en overmorgen stond al regulier onderhoud gepland. Iets te laat lijkt me. Misschien nog beter: vervangen voor een nieuwe..... Ik word er in ieder geval niet vrolijk van.  Ik had zelfs morgenvroeg en woensdag laat mogen komen omdat ik op 19 en 20 november niet kan vanwege de bruiloft van Piet. In mijn geval betekent het dus drie dagen vertraging nu. De laatste bestraling is nu op 30 november is gepland. Afgezien van het feit dat het einde weer een stukje opgeschoven is, vraag ik me af wat zo'n lange pauze in deze fase voor het effect van de bestralingen betekent. Ik zal het bij de volgende afspraak van de "cours de traitement" eens vragen. Het betekende ook een onverwachts middagje vrij vandaag. Het regent hier. We hebben de kachel opgestookt (een beetje overdreven, want qua temperatuur lijkt het wel voorjaar) en samen de film Australia gekeken. Bedoeld als voorpret, want de hele maand januari zijn wij down under. Lekker bijkomen en genieten van elkaar.
Liefs van ons

Lang zal ze leven!!!

{ 18:22, 28/10/2009 } { 3 comments } { Link }
Afgelopen weekend hebben we mijn verjaardag gevierd. Met broer, schoonzus, nichtjes en zus en zwager. Bijzonder en gezellig was het om elkaar eens een paar dagen te zien. De nichtjes wilden me toe zingen en zo geschiedde: lang zal ze leven... Normaal gesproken een traditie bij een verjaardag, maar deze keer besefte ik ineens de waarde van die woorden. Lang zal ze leven, nou, dat hopen we dan maar. Ik voel me fit en gezond. Haar dat groeit, er doemen weer wenkbrauwen op.... De chemokuren werken nog wel door. Mijn nagels laten los. Ik had wel begrepen dat dat kon gebeuren, maar ik had er niet opgerekend dat het nog zou gebeuren. Het doet verder geen zeer, hoor. Inmiddels 13 bestralingen achter de rug. Bijna op de helft. Een leuke bijkomstigheid is dat de ziekentaxi bijzondere ontmoetingen en gesprekken oplevert. Helpt ook voor mijn franse taalvaardigheid.
Liefs, ook van D. R.

laatste fase: bestralingen

{ 13:14, 16/10/2009 } { 2 comments } { Link }
De laatste fase is ingegaan. Ik ben alweer een weekje in de ban van de bestralingen. De "ziekentaxi", en France VSL, rijdt dagelijks voor, scheurt mij naar het ziekenhuis, 10 minuutjes in de bestralingsruimte en hup weer naar huis. Het gaat allemaal zeer vlot, moet ik zeggen. Vanuit 4 posities wordt mijn borst bestraald. Iedere bestraling duurt 40 seconden. Van het bestralen zelf voel ik niets, maar daarna begint het gloeien. Net alsof je te lang in de zon hebt gelegen. Dat brandende gevoel is heel vervelend en ik moet ook heel voorzichtig zijn met mijn velletje. Goed en vaak insmeren, niet te heet douchen, alleen katoen dragen en heel voorzichtig deppen bij het afdrogen.
Ik had me er aan het begin van de week wel zorgen over gemaakt: 5 dagen achter elkaar zo'n aanslag op je huid. Dat kan niet goed zijn. Gelukkig werd mij woensdag gemeld dat er een reparatie aan het bestralingsapparaat gepland stond en daarom hoefde ik gisteren niet te komen. De laatste dag is daarmee wel weer een dagje opgeschoven, maar dat weegt niet op tegen deze welkome pauze. Ik word zo weer opgehaald en daarna weer lekker twee dagen rust. Onkruid vergaat niet, dus à bientôt!
Liefs van ons

Silvie Meijs

{ 12:29, 1/10/2009 } { 3 comments } { Link }
Het is alweer oktober. Maand van de borstkanker, hoorde ik op tv. Ik zag een stukje over een gala georganiseerd door Pink Ribbon om aandacht te vragen voor borstkanker. Op TV draaide het gala vooral om Sivie Meijs. Die zit nog midden in de chemokuren en ondanks dat zag ze er sprookjesachtig uit. Mooie pruik, mooie vrouw en mooie kleren. Gelukkig, dacht ik. Wat een mooi voorbeeld om Nederland te laten zien dat de wereld niet vergaat als je borstkanker hebt en dat je tijdens de chemokuren echt niet iedere dag buitengewoon beroerd bent. De afterparty zal haar waarschijnlijk wel een stuk minder af zijn gegaan, want zo'n feestje met veel gif in je lijf en een confrontatie met het verschijnsel borstkanker en public met zoveel mensen om je heen, eist zijn tol. Dat geeft verder niet, daar moet je de tijd voor nemen. Hoe ik dat zo in kan schatten? Ervaring, hè! Het is heerlijk om je pruik op te zetten, met je bruine zomerse gezicht de wereld tegemoet te treden, sociale contacten te onderhouden en net te doen alsof je waanzinnig gezond bent. En echt, op zulke dagen voelt het zo. Vervelend blijft alleen dat er niet genoeg van zulke dagen zijn. Na een paar dagen Nederland moest ik 10 dagen bijkomen. Gewoon niet fit genoeg voor meer dan een paar dagelijkse dingen. Tegelijkertijd zijn dat ook weer mooie dagen geweest. De paarden zijn allemaal verkocht aan mensen die de paarden al goed kenden en dat is voor ons een opluchting. De PAC (mijn chemodispenser) is afgelopen vrijdag operatief verwijderd en bij het Hopital de jour wensten ze me " `a jamais!" (tot nooit weer ziens!) Zo is het. De fase daar is achter de rug. Nu komt om de dag een verpleegster om de wond te verzorgen. Het gaat slechts om 3 hechtingen hoor en aanstaande maandag komt de vliegende non deze verwijderen. Vervolgens komt op 7 oktober haar zus ( De andere verpleegster. Ze runnen samen deze regio qua thuisverpleging) nog terug  om de genezen wond te controleren en op 8 oktober starten de bestralingen. Ondertussen en tussendoor leven wij weer vrolijk voort. Het weer is nog steeds fantastisch en onze hoop op volledig herstel ook.
Liefs, ook van D. R

Drie dames met een rol plakband et un manipulateur...

{ 20:49, 9/9/2009 } { 2 comments } { Link }
  Dat was geen feest, de afgelopen dagen niet en vandaag het ziekenhuisbezoek ook niet. Van de laatste chemo was-ben ik toch wat hangerig en misselijk, vergezeld van een beetje pijn. Balen, maar wel de laatste keer.Vanmiddag naar het ziekenhuis voor de CT-scan en de proefbestraling. De medische behandeling en de zorg zijn absoluut goed in het ziekenhuis, maar als patient ben je het sluitstuk van de bedrijfsvoering. Dat hebben we tijdens de chemokuren helaas vaak ervaren. Vandaag begon het al bij de intake. Na de hoofdingang zijn links en rechts ruimtes waar je je moet melden als een afspraak hebt. Voor links moet je een nummertje trekken en in de grote wachtruimte plaatsnemen, voor rechts kun je gewoon naar binnen en meestal is er wel een balie vrij waar je wordt geholpen. De grote vraag wordt dan: moet ik me links melden of rechts? De eerste keren was dat links. Daar checken ze je verzekeringsgegevens en je afspraak en je krijgt een stickervel met je "patientgegegevens" mee. Toen we ons na lang wachten met het nummertje meldden voor mijn 1e chemokuur bleek dat we daarvoor rechts moesten zijn: bij "opname". Nee, ik word niet opgenomen, ik heb een afspraak voor een chemokuur. Ja mevrouw, dat klopt. Chemokuur is een dagopname. Rechts melden alstublieft. Dat ging vervolgens 5 keer goed. Vandaag hadden we dus een afspraak bij radiologie. Geen opname, links melden dus... niet. Om voor ons duistere redenen (zal de taal wel zijn) moesten we voor deze afspraak ook rechts zijn. Een kwartier voor niets gewacht. Met het stickervel op naar radiologie. We waren vroeg van huis gegaan en kwamen mooi op tijd aan. In zeer rap tempo meldde de dame daar dat er net iemand voor mij was en dat ik over drie kwartier aan de beurt zou zijn. Fijn. Van wachten word ik nerveus. Je weet tenslotte niet waar je precies op wacht.... Kwart over vier was het zover. Mij werd uitgelegd wat er ging gebeuren. Scannen en aftekenen waar bestraald zal gaan worden. Geen zorg, het zou niet zeer doen. Ik moest drie kwartier stil liggen. Of dat zou lukken? Ja, denk ik wel. Vervolgens bleek dat mijn armen en hoofd in een zo´n goed als onmogelijke houding op de "laadklep" werden gepositioneerd. Ik mocht niet meer bewegen, niet lachen, niet hoesten en alleen heel rustig ademhalen. Drie dames begonnen aan het afplakken van mijn linkerborst met.... gewoon een rol plakband in zo'n zwart plastic bureauhoudertje. Toen ze daarmee klaar waren sliepen inmiddels mijn beide armen en de scan begon. De radio stond keihard aan. Vast bedoeld om je af te leiden. Dat is niet gelukt. Het duurde en het duurde maar. Het zweet brak me uit van die pijnlijke armen. Aan alles komt een eind en aan deze narigheid dus ook. De dames kwamen terug. Ze moesten met een stift nog een paar aftekeningen zetten en daarna werden mijn armen  voorzichtig langs mijn lichaam gelegd. Ik dacht dat ik weg mocht. Nee, nee, nee, het was bijna klaar. Ze moesten nog "piquer" (prikken). Dat deed wel een beetje zeer, zeiden ze. Vervolgens kreeg ik op 6 plaatsen in de borststreek nog een prik dat klonk als een schot en dat deed zeer. Afplakken en wegwezen dan. Maar daar was nog de manipulateur (dat stond op zijn jasje). Daar moest ik nog mee in een hokje en D. mocht daar ook bij. Hij had boekjes over de bestraling en de lijst met afspraken. Ik keek meteen onder aan de lijst: 23 november de laatste keer. Hier klopt iets niet. Hoeveel bestralingen ook weer? Het worden er 31. Vervolgens keek ik naar de startdatum: 7 oktober. Dat is iets anders dan 28 september. Hoe kan dat nou? Het is hier druk en eerder hebben we geen plek. Vervelend, want op 19 en 20 november kan ik niet want dan hebben we een trouwerij in Nederland.
Dat is trouwens heel mooi nieuws, want Piet, de vader van Nel, D. eerste vrouw, belde gisteren met de mededeling dat hij gaat trouwen en hij vroeg D. om daarvan getuige te zijn. Piet is 81 jaar. Geweldig, hè?
In ieder geval, de bestralingen starten op 7 oktober en door het onderhoud van de bestralingsmachines (jawel, op onderhoudsdagen zijn er geen bestralingen) en door de bruiloft van Piet die anders na de laatste sessie was geweest, staat de laatste bestralingssessie nu gepland op 25 november 2009. Zo ben je inderdaad bijna een jaar zoet met het herstel.
Liefs, ook van D. R.

De laatste kuur is achter de rug.

{ 18:57, 4/9/2009 } { 1 comments } { Link }
    Lieve lezers,
Vanaf vandaag geen chemokuur meer. Wij hopen dat al het gif zijn nuttige werk heeft gedaan en dat de pijn ook deze keer weer goed onder controle te houden is. Moet lukken met de paracetamol. Aansluitend hadden we vanmiddag een afspraak met de radioloog. Aanstaande woensdag krijg ik een CTscan en een proefbestraling. De bestralingen zelf beginnen op maandag 28 september. Vanaf die dag moet ik 30 keer iedere dag naar Limoges voor 10 minuten per keer. Zes weken lang, dus. Verder heb ik  vandaag 2 uur op mijn strepen moeten staan om te regelen dat de "chemodispenser" (of PAC of site genaamd) verwijderd zal worden. Normaal gesproken blijft zoiets een jaar zitten voor het geval er nog een chemokuur achteraan moet, maar de oncoloog had al laten weten dat zij vindt dat de PAC te ver uitsteekt en daardoor een risico vormt. Zij wilde hem na de laatste kuur zo snel mogelijk verwijderen. Maar ja, vandaag had zij geen dienst in het daghospitaal en dan wordt het bureaucratisch ingewikkeld en als het aan het ziekenhuis ligt, onmogelijk. "U heeft een afspraak voor controle met de oncoloog op 4 november, dus dan kunt u het beste met haar zelf een afspraak maken". Ik dacht het niet. The bottumline is dat de PAC 25 september om 08.00 uur operatief verwijderd wordt. Daar ben ik blij om, want ik heb er last van met slapen en met mezelf afdrogen moet ik er ook steeds goed opletten dat ik het niet open haal.
Hier thuis gaat alles prima. Dankzij Jaap en Els hebben we twee keer cantharellen kunnen eten. Zij bleken de beste speurders. Nu heeft het twee dagen geregend en het mooie weer is in aantocht. Zelfs op het franse journaal hebben ze een ware paddenstoelenexplosie voorspeld. Ik hoop dat ik fit genoeg blijf en trek in eten hou.
Liefs, ook van D., R.

Deze keer: geen bericht, wl goed bericht

{ 13:57, 24/8/2009 } { 6 comments } { Link }
Mijn schoonzus Hetty belde vanmorgen. Ze had geen nieuws meer op de blog gelezen en ze vroeg zich af hoe het met ons gaat. Omdat ze waarschijnlijk de enige niet is, ben ik toch maar aan mijn "huiswerk" begonnen. Ik zou er kort over kunnen zijn: met mij gaat het heel goed en met de knie van D. blijft het een beetje zeuren. Na mijn behandelingen is hij weer aan de beurt. We verwachten dat er een operatie moet volgen. Dan is het natuurlijk handig als ik daarna de eerste 6 weken de boel hier gaande kan houden en als chauffeur kan dienen (ik rij nu ook auto, hoor). Eerst in september/oktober maar eens een bezoekje aan de chirurg. Na mijn 5e kuur is het fantastisch gegaan. Meteen vanuit het ziekenhuis het zwembad ingedoken, want het blijft hier tropisch warm. Van de vorige kuur met al die pijn, heb ik geleerd dat het anders moest. Meteen na de kuur met pijnstillers begonnen en die vervolgens 4 dagen geslikt in behoorlijke hoeveelheden. Natuurlijk de hele dosis anti-misselijksheidspillen genomen. Gevolg: nauwelijks misselijk, nauwelijks pijn: gewoon chemisch gezond. Een soort van Fake it til you make it. Inmiddels  voel ik me heel fit en vol energie. Vrolijk, blij en vol levenslust. Bovendien worden D. en ik deze dagen schromelijk culinair verwend (mijn smaak is ook gewoon gebleven): één van de deelnemers aan onze meditatievakantieweek is indonesisch en zij heeft een restaurant gehad. Samen met haar vriendin heeft ze nog een paar dagen aan de vakantie vastgeplakt en ze vindt het erg leuk om voor ons indonesisch te koken. Voor mij "gewoon..." lekker, voor D. 3x feest. Hij hoeft niet te koken, hij is dol op indonesisch eten en hij leert weer meer over de indonesische keuken. Woensdag gaan ze pas weg..... Wat kan het leven toch een feest zijn.
Liefs, van D., van onze gezellige gasten en van mij natuurlijk

Nieuw haar aan de horizon

{ 22:07, 13/8/2009 } { 6 comments } { Link }
De verpleegster kwam vandaag voor een bloedmonster. Ze vond dat ik eruit zag als iemand die met vakantie is. Nou, dat is ook zo. Uitgerust en lekker bruin. Logisch, het weer is schitterend, ik ben lekker bruin (zonder te zonnebaden, want dat is slecht voor mijn huid) en ik doe helemaal niets! Morgen kuur 5. Het goede nieuws is dat mijn haar sinds een week weer aan het groeien is. Een zacht donsje over mijn hoofd en weer meer wenkbrauw. Dat laatste is erg prettig want het is minder een "blote billen" gezicht en het houdt het zweet van mijn voorhoofd tegen. Het luie zweet, wel te verstaan. We hebben weer leuke mensen over de vloer gehad voor de table d'hôtes en een oude bekende met zijn goldwing die hier kwam vissen. D. is mee geweest en bleek een snelle leerling. Met als gevolg dat wij vanavond aardappeltjes en snijbonen van eigen grond hadden en forel uit "eigen"? rivier. Het was heerlijk.
Liefs, ook van D. R.

Leven en overleven

{ 19:16, 7/8/2009 } { 3 comments } { Link }

Ik voel me net een Phoenix. Heel af en toe "herrijs"ik uit mijn as. Dan is er energie genoeg om me in het openbare leven te mengen: pruik op, mooie kleren aan en gaan met die banaan. Naar de avondmarkt in het dorp of naar het repas als afsluiting van het visconcours met 400 mensen aan tafel die samen genieten van een heerlijke maaltijd. Helaas zijn zulke uitstapjes zeer sporadisch en voor niet langer dan 1,5 uur. Daarna voel ik me net iets meer dan as. Dan staat de energiestand weer op overleven. Die balans deugt niet hoor. Het frustreert me soms enorm. Meestal doe ik zo goed als niets. Dat wil zeggen, ik zorg voor mezelf en verder bestaat mijn dagtaak uit een rondje met de honden (afhankelijk van mijn energieniveau een klein rondje of een iets groter), eten geven aan de honden en katten en een beetje voor de was zorgen. Het is idioot om buiten, in de schaduw, op een stoel naar de dieren te kijken en dan te bedenken dat ze eten moeten. De actie die hierop moet volgen kan soms een uur op zich laten wachten. Ik kan dan de moed niet opbrengen om het te gaan regelen. Klinkt bizar, hè? Tegelijkertijd is het ook niet vreselijk. Soms ga ik mee boodschappen doen of ik ga aan het einde van de middag voor 10 minuten het zwembad in. Zeker als het zo heet is, knap ik daar lekker van op. Van de meest voorkomende bijverschijnselen heb ik nauwelijks last. Zo heb ik geen pijn aan mijn nagels en ze zitten er ook nog steeds aan. Mijn smaak zou veranderen. Heel even leek het erop dat dat aan de orde was. Mijn verhemelte en tong waren in de eerste week na de 4e kuur stukgegaan waardoor ik nauwelijks meer smaak had en sommige etenswaren als een meelbal in mijn mond voelde. Voor het geval je af zou willen vallen, geen verkeerde kwaal, maar bij mij ligt dat anders. Een vriend kwam langs met taart omdat hij gehoord had dat de zoete smaak het langst blijft. Dat was heel lief. Ineens had ik besloten dat het mij niet zou gebeuren dat mijn smaak zou verdwijnen. En inderdaad: binnen drie dagen was mijn mond geheeld en alles smaakt weer prima! Ik ben niet meer misselijk geweest, mijn huid vertoont slechts hier en daar hele kleine plekjes, maar er is niet echt iets stuk. Ik zie er gezond, gebruind en uitgerust uit. Dus al met al is de grote narigheid het gebrek aan energie. Ik kan het niet goed omschrijven. Ik voel me beslist niet moe. Ik slaap niet s' middags en s'avonds heb ik vaak geen slaap omdat ik overdag niks doe... Ik zeg al, ik kan het gewoon niet goed omschrijven. Vandaag staat de meter gelukkig op "Leven", dus dit was een mooie dag om me weer even te melden. We krijgen hele lieve en goed berichtjes over onze paarden. Dat is dus een goed beslissing gebleken. We krijgen lieve en bijzondere post (zelfs een echte brief en een zelfgemaakte kaart met foto's van ons plekje) en we genieten van iedere dag. Wij wensen jullie nog veel fijne zomerse dagen.

Liefs ook van D. R.



Licht aan het einde van de tunnel.

{ 10:45, 30/7/2009 } { 5 comments } { Link }
"Geen bericht is goed bericht", ging hier de afgelopen week niet op. Ik heb  hevige pijn in mijn botten en gewrichten gehad en ik ben ook behoorlijk misselijk geweest. Ik heb veel pijnstillers geslikt en daarmee was het redelijk te doen. Geen feestje, dus en geen enkele behoefte om in kontakt te treden met de buitenwereld. Soms heb je alle energie voor jezelf en voor je eigen herstel nodig. Gelukkig ben ik er weer. Sinds vandaag voel ik me weer een stuk beter (40%...) dus tijd om even een update te doen. De 4e kuur is volgens planning doorgegaan. We hebben meteen een gesprek met de oncoloog gehad en er is licht aan het einde van de tunnel. De 5e kuur is gepland op 14 augustus, de laatste kuur op 4 september. Aansluitend 's middags staat er een afspraak met de radioloog en de bestralingen starten 3 weken na de laatste chemo. Daarna wordt het tijd dat alle energie weer terug mijn lichaam invloeit. Het kan me niet snel genoeg gaan! Ik had nog overwogen om niet aan de bestralingen te gaan, maar de oncoloog heeft me van die gedachte afgeholpen. Ik verkeerde in de veronderstelling dat chemo en bestralingen preventief op preventief zouden zijn, maar dat blijkt niet waar. Voor wie geinteresseerd is: mijn chemokuur is preventief voor eventuele verdwaalde kankercellen (uitzaaiingen), de bestraling is preventief voor eventueel achtergebleven kankercellen op de plek waar de tumor weg is gehaald. Bestralen heeft dus betrekking op de primaire kankercellen. Ik had gehoord dat bestralen kan leiden tot een oedeemarm, maar ook daarover had de oncoloog geruststellend nieuws: een spontane oedeemarm als gevolg van bestraling kan alleen voorkomen als de plek van de lymfeklieren bestraald wordt en dat is bij mij niet zo. 2009 zou toch al het jaar van de grote schoonmaak worden, dus ik ga voor alles en dan maar wachten op de blonde krullen... Ik verwacht daarvan de eerste resultaten rond kerst.
Liefs, ook van D, R.

Dikke tranen en een nieuwe fase

{ 20:52, 23/7/2009 } { 2 comments } { Link }

Eneverend weekje achter de rug. Qua fitheid is het goed genoeg gebleven. Emotioneel was het stukken minder. Niet dat de moraal voor het totale herstel is aangetast, maar vanwege het onvermijdelijke vertrek van de paarden. Eerst zijn we twee dagen (het tempo is niet zo hoog en al zeker niet bij de hoge zomerse temperaturen) bezig geweest om de paardenspullen uit te zoeken, schoon te maken en te sorteren: wat gaat met welk paard mee?) Dinsdagavond (nacht) zijn ze alle vier opgehaald met een hele sjieke paardentrailer. Toen we ze uit het weiland gingen halen, lagen ze alle vier, bij elkaar, te slapen. Ze sjokten achter de leider aan richting trailer en met een beetje extra hulp van mij,stonden ze er allemaal zo in. Dikke tranen, dat wel . Zelf zijn we woensdagmorgen naar NL vertrokken. Voor belangrijk familiebezoek en om te kijken hoe de paarden zijn aangekomen. Ze zijn liefdevol ontvangen. Twee staan er in Noordwijk: voor deze twee zoeken we nog kopers. De andere twee zijn naar Rhenen. Eén daarvan is verkocht en de ander zo goed als.... Voor ons breekt daarmee een nieuwe fase in ons leven aan. Zondagavond waren we weer thuis en dat gaf een heel, heel leeg gevoel. Tegelijkertijd zijn we ook erg opgelucht dat die kogel door de kerk is en dat wij wat de paarden betreft "ontzorgd" zijn. Wij konden het niet meer aan in deze "chemoperiode" en het risico op oedeemarm door te zwaar tillen, onverwachte bewegingen en insectenbeten is blijvend te groot. Ik hoop dat ze snel allemaal hun nieuwe defintieve plekje zullen krijgen en we zijn zeer dankbaar met het aanbod uit NL om tijdelijk voor de paarden te zorgen! Morgen naar het ziekenhuis voor kuur nr. 4. Er is niet gebeld dat de kuur uitgesteld moet worden, dus blijkbaar heeft die dure injectie zijn werk goed gedaan. Het wordt nu een nieuw medicijn dus het is weer afwachten hoe mijn lichaam daar op reageert. Geestelijk weten we dat wel. De oerkracht en het geloof dat de kanker mijn lijf al uit is, zijn zeer sterk. Grote schoonmaak en verder pas op de plaats dit jaar en dan leven we weer vrolijk voort. Het blijft voor ons nog steeds een wonder dat alle nare effecten zo ontzettend meevallen. Die mooie pruik draagt daar ook aan bij. Liefs D&R



Heel beroerd geweest

{ 08:38, 8/7/2009 } { 7 comments } { Link }
Als iemand mij twee dagen geleden advies had gevraagd over wel of niet aan de chemo, had ik volmondig geroepen: niet doen! Daar word je zo ziek van.   Nog een geluk dat me dat pas bij de 3e keer is overkomen. Ik ben drie dagen heel misselijk geweest, pijn in mijn botten gehad en erge hoofdpijn. Ik had zelfs afgelopen maandag koorts. Daarmee moet je naar de dokter en de kans is dan heel groot dat je opgenomen wordt. Daar had ik weinig trek in, dus ik heb het een dagje afgewacht. Dinsdag was ik gelukkig weer terug op mijn "eigen" onderkoelde temperatuur van 36.1 C. Waarschijnlijk is de koorts veroorzaakt geweest door de injectie die ik heb gekregen voor de versnelde aanmaak van witte bloedlichaampjes. Ik voel me nu weer fris en fit en dat is heel fijn.
Liefs, ook van D, R.

Net werk...?!

{ 20:46, 3/7/2009 } { 1 comments } { Link }
Hallo allemaal,
We zijn op de helft. Vanaf nu is het aftellen en dat geeft een heerlijk gevoel. Vertraging zit er ook niet meer aan te komen, want vanaf vandaag krijg ik de dag na de kuur een injectie om de aanmaak van witte bloedlichaampjes te bevorderen. Het kost de franse gemeenschap wel een paar centen : meer dan € 1000 per injectie, maar de oncoloog vond het infectierisico te groot worden. Waarschijnlijk is steeds uitstel ook niet goed voor de bestrijding van de eventueel ontsnapte kankercellen, denken wij, maar daar heeft hij het niet over gehad. Toen we vanmorgen bij het ziekenhuis aankwamen had ik, gek genoeg, meer het idee dat ik een afspraak voor "mijn werk" had dan dat ik daar voor een dagopname kwam.... . Tijdens de kuur kwamen er ook weer "werkneigingen" boven. Ik had er na afloop van het hartfilmpje een paar plakkers afgetrokken en nadat er weer een zakje doorgelopen was, had ik de neiging om zelf af te sluiten en om aan kraantjes te gaan draaien. Dan schiet het tenminste een beetje op. Toch nog steeds beroepsbemoeial??? Ik hoop dat dat snel weer verdwijnt. Vervolgens bij de apotheek had ik ook wel iets stoms: sta ik naar kleine shampooflesjes te kijken. Lekker handig voor als je op pad bent. Ook lekker bruikbaar zonder haar...  Nu weer thuis, genieten van elkaar en van de visite en over twee dagen (als ik weer opgeknapt ben) hoop ik in ons eigen zwembad te kunnen zwemmen. D. is vandaag als eerste geweest. Fantastisch.
Liefs et à bientôt,
D & R

chemo 3 : nog effe nie

{ 00:04, 30/6/2009 } { 2 comments } { Link }

Ik dacht morgen op de helft te zijn met de chemokuren, maar dat is niet zo. Vanmiddag bericht van het ziekenhuis: waarden van de witte bloedlichaampjes iets te laag: de kuur gaat niet door. Donderdag komt de verpleegster weer voor bloedafname en dan zou ik vrijdag weer aan de beurt zijn. We hopen het maar. De ziekte zelf is helemaal niet zo erg. Immers, de kanker is er in april al uitgesneden en van de griep voel je je zieker dan van deze chemokuren. Tenminste, in mijn geval is dat zo. Het is alleen zo vervelend dat door alweer een uitstel het einde van de behandeling ook weer opschuift.  Die paar sprieten die ik nog op mijn hoofd had, heeft mijn zusje er met de tondeuse afgehaald. Beter kaal dan een halve clown. Nu ik toch vrij ben morgen, ga ik lekker met Rian en mijn zusje naar het meer, want ook hier is het weer uitstekend.

Liefs, D&R



Een beetje jaloers op de buurman

{ 15:08, 19/6/2009 } { 4 comments } { Link }
Toen ik vanmorgen de honden uitliet, kwam ik de buurman tegen. Niet "burgemeester buurman"ook niet "boze buurman".Je waant je hier alleen maar feitelijk is iedereen in dit gehuchtje je buurman of buurvrouw. Zo klein is het. Eén van de 6 buurmannen dus, in ons bos. Bij zo'n ontmoeting wordt er gekust, twee kusjes, en beleefd gevraagd hoe het ermee gaat. Héél goed! Vol trots liet hij mij een plasticzakje met cantharellen zien. Die had hij net geplukt (in ons stukje bos?).  Ik prees hem met zijn oogst en ondertussen dacht ik "Waar heeft tie ze vandaan? Zou ik ook wel willen!") Ik wilde niet voor hem onderdoen en meldde hem dat ik onlangs een cepe had gevonden. "Waar dan en wanneer? Op de eerste vraag ben ik , als goed ingeburgerd lokale bewoonster, wijselijk niet ingegaan. Dat is namelijk geheim. De vindplaats van eetbare paddestoelen hou je lekker voor jezelf. Dat hoorde ik afgelopen najaar van een nederlandse gast die zelf in een ander deel van Frankrijk woont. Tijdens een wandeling door ons bos en bos van anderen,  wees zij mij op het bestaan van cepes in het bos van de buurman (nee, niet van deze, het bos van burgemeester-buurman). Toen ik twee dagen later terugging om de cepes te oogsten, was ik te laat. Het blijkt  een nationale sport te zijn om met groeibaar paddestoelenweer op zondag massaal het bos in te trekken om eetbare paddestoelen te plukken. Gelukkig voor mij kan ik iedere dag langs dat speciale plekje lopen en ook gelukkig voor mij is het cantharellenseizoen nog maar net begonnen en duurt het tot oktober. Geen wijsheid die ik van de buurman heb (de cantharellenbuurman). Ik heb het gewoon van internet. Dat wordt speuren in eigen bos en in bos van de buurman (van welke dan ook), want omelet of quiche met cantharellen, dat lijkt mij ook wel wat. Buurman: bedankt voor de (onbedoelde?) tip.... dat wordt een heerlijke zomer.
Liefs, R&D

{ Last Page } { Page 1 of 3 } { Next Page }

About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

«  October 2017  »
MonTueWedThuFriSatSun
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031 

Links


Categories


Recent Entries

Laatste bericht op deze blog
MENS DURF TE LEVEN
Maandag champagne
Tant mieux et tant pis (geweldig en heel jammer)
Goed nieuws

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer