In September 2010 hebben we het met de Man Booker prijs bekroonde boek ‘Wolf Hall’ van de Engelse schrijfster Hillary Mantel gelezen. Ruim 600 pagina’s over hoe hendrik de 8^e afwilde van Catharina van Aragon om te kunnen trouwen met Anna Boleyn. Op zich ben ik een grote fan van historische romans, maar ik vond dit boek niet om door te ploegen. Thomas was in die tijd blijkbaar een populaire naam, want er waren er wel bijna 20 in het boek. Thomas Wolsey, Thomas Moore, Thomas Cranwell, Thomas Seymour, Thomas, Thomas, Thomas. Je wist nooit over welke het nou ging, en om de verwarring groter te maken werd e rook veelvuldig gebruik gemaakt van ‘hij’,  of van hun titel (the earl of Sussex, etc.). Nou, ik heb het boek uitgeleen, maar deel twee ga ik niet aan beginnen.

Een maand later lazen we ‘The reluctant fundamentalist’ van de Pakistaanse schrijver Mohsin Hamid. Interessant thema (Pakistaan uit redelijk welgestelde- maar oude glorie-familie, gaat studeren in de V.S., wordt uitgekozen door prestigieuze ‘Wall Street’organisatie, en wordt verleifd op meisje-met-grote-problemen). Dan ineens wordt het een beetje ongeloofwaardig als hij, na de aanlsag van 9/11, ineens ontdekt dat hij heel blij is over die aanslag, weer terugkeert naar Pakistan, om daar vervolgens Amerikaanse security-mensne in de val te lokken. Dir gekoppeld aan een redelijk irritante vertel-stijl (monoloog) maakte het een interessant boek (in een adem uitgelezen), maar misschien niet een echte aanrader.

Wat ik wel geweldig vond was het boek ‘Animal’s People’ van de Indiaase schrijver Indra Shah. Hij beschrijft, alhoewel geplaatst in de fictieve stad Khaufpur (waar rondomheen hij, om de een of andere duistere reden (te veel tijd omhanden??) een hele fictieve website heeft gebouwd, waarmee helemaal niets aan het verhaal wordt toegevoegd) de nasleep van de giframp in Bhopal, verteld door de ogen van een (door de ramp) volledig misvormde jonge man. Heel knap vond ik hoe de karakters, ondanks alle ellende en de verschrikkelijke armoede, niets van hun waardigheid verliezen. Heel anders dan in ‘Say you are one of them’, dat we een jaar geleden hebben gelezen, waarin de wanhoop en armoede mensen to gewetenloze en immorrele overlevers maakte, staat in dit boek van Shah de menselijkheid centraal.

Een paar weken geleden hebben we ‘Infidel’ van Ayaan Hirsi Ali gelezen. Ik ben nooit een fan van haar geweest, en vond eigenlijk dat ze haar afkeer van de Islam te ongenuanceerd naar buiten bracht (we hebben ook even gekeken naar de film-documantaire 'Submission' gekeken, welke tot de dood van Theo van Gogh heeft geleid - dat had misschien ook wel iets anders gekund). Ook heb ik haar ommezwaai (van PvdA naar VVD, en daarna naar een rechtser-dan-rechtse denk-tank in Amerika) nooit echt goed begrepen. Het lezen van dit boek heeft dit voor een belangrijk deel veranderd. Ik heb met herkenning gelezen over hoe haar rationaliteit de overhand kreeg, en hoe dit niets meer heel liet van haar absolute geloof in Allah en de beginselen van de Islam. Ik heb grote bewondering gekregen voor haar doorzettingsvermogen, haar veerkracht, en haar niet-aflatende strijd tegen onderdrukken van de Islamitische vrouw (al is af te vragen of dit volledig aan de Islam, of ook grotendeels aan tribaal-cutlurele ewoontes is te wijten). Geweldig geschreven, zeer toegankelijk, en absolute aanrader.

Over drie weken lezen we Tommy Wierenga’s ‘Joe Speedboat’. Erg leuk boek, met een enorme vaart geschreven (dat zal degenen uit onze groep plezier doen, die het stilleven van ‘Boven is het Stil, vorig jaar gelezen, minder konden waarderen). Ik geloof dat we daarna nog ‘The Gargoyle’ gaan lezen, de debuutroman van de Canadese schrijver Andrew Davidson, en dat is dan waarschijnlijk het laatste boek van de boekenclub dat ik meelees...

Uiteindelijk is het allemaal zeer vlot verlopen, nadat ik op tweede Kerstdag had besloten ook Nederland maar in de werk-orientatie te betrekken. SOS Kinderdorpen was zeer voortvarend in hun procedure; ik ben binnen een week na het versturen van mijn sollicitaties door hen telefonisch benaderd voor een gesprek, dat direct op de maandag nadat ik Nederland was gearriveerd plaatsvond. De gesprekken waren prettig en openhartig, de unanieme voorkeur van MT en het team dat ik mag gaan aansturen bemoedigend. Een week later volgde een tweede gesprek, drie dagen daarna, de dag voor ik weer naar Kenia vertrok, een assessment. Enkele dagen na terugkomst lag er een concept-voorstel, mijn aanvullende eisen werden professioneel benaderd, en inmiddels heb ik een arbeidscontract getekend.

Heel dubbel, want ik ben blij (zeker in deze tijden) dat ik, aansluitend aan mijn huidige korte contract, toch weer werk heb gevonden. De ervaring leert dat dit, terugkerend uit het buitenland als forty-someting, geen vanzelfsprekendheid is. Ik denk dat ik ook een leuke baan met leuke collega’s heb gevonden, dus dat is helemaal mooi. Maar we hebben een heel goed leven in Kenia, met een schitterend huis, fijne vrienden, een goede school en altijd mooi weer. Ookal gaan we met vertrouwen weer terug naar een huis, een land, vrienden en familie die we kennen, afscheid nemen doet altijd zeer. Ik zal eerlijk bekennen dat ik, toen ik in de trein naar Amsterdam het telefoontje kreeg dat SOS mij de baan zou gaan aanbieden, een uur of vier met mijn ziel onder de arm en regelmatig achteruit-biddend door Amsterdam heb gelopen. Uiteindelijk overheerst de blijdschap dat ik zo snel weer een passende baan heb gevonden, maar ik wist ook wel dat het met name voor Esther en Thomas een moeilijke paar maanden gaan worden (niet voor Kristina, die heeft altijd teruggewild).

Vanaf 1 april neem ik dus de functie Manager Internationale Samenwerking op me. Ik mag een team van vijf mensen gaan aansturen, en me ondermeer bezighouden met de juiste besteding van de onlangs toegezegde overheidssubsidie. Interessant detail is daarbij dat ik daarin de inhoudelijk  vertegenwoordiger van SOS zal zijn binnen de alliantie Together 4 Change, waarvan ICS, mijn huidig werkgever, de penvoerder is. Het zal zowel voor mij als voor de betrokkenen bij ICS wennen zijn aan de veranderde verhouding en dynamiek, maar dat houdt het spannend, zal ik maar zeggen.

SOS kinderdorpen is een van ’s werelds grootste kinderhulp-organisaties, met wereldwijde inkomsten van ruim 1 miljard USD. Nederland is daarin nog een kleine speler met bijna 35 miljoen dollar, en de afdeling waar ik verantwoordelijk voor wordt zal daar nu ongeveer 10% van inbrengen. De bedoeling is natuurlijk dat we dat zullen laten groeien, en daar zitten dus de uitdagingen in zowel het fondsenwervend als programmatisch perspectief.

Ik zal dus weer, net als indertijd bij Plan Nederland, gaan pendelen tussen Deventer en Amsterdam. Geen sinecure, want om mijn werk-uren op kantoor te draaien, zal ik dagelijks van half zeven tot half zeven van huis zijn. Gelukkig heeft de rechstreekse treinverbinding naar Amsterdam Zuid inmiddels internet, dus ik kan al mijn emails hebben gelezen voordat ik het kantoor binnenstap. Esther en de kinderen zullen overigens later volgen, omdat de kinderen nu eenmaal hun school nog moeten afmaken. Ik ga er nu even van uit dat ik zelf in de laatste week van maart naar Nederland vertrek, en dat Esther en de kinderen in de tweede week van juni terug zullen komen. Ik zal in de tussenliggende periode proberen om volgens het schema 3 weken Nederland – 1 week Kenia te werken. Omdat ons huis vooralsnog niet beschikbaar is zal ik in eerste instantie weer even bij mijn vader in Den Helder gaan wonen, om van daar uit te pendelen naar Amsterdam. Zodra ons huis weer een beetje bewoonbaar is (deels met nieuwe meubels, maar grotendeels met de container die weer uit Kenia moet komen), gaan we natuurlijk weer aan de A.J. Duymaer van Twiststraat 8, 7413 VX in Deventer wonen (Zo, hebben jullie gelijk ons adres weer).

Esther en ik gaan het nu natuurlijk razend druk krijgen met het voorbereiden van een internationale verhuizing. Opzeggen van huis hier, verkopen van wat niet mee kan/hoeft, regelen van transport, afhandelen van administrateive zaken e.d. in Kenia. In Nederland moeten we ons huis ook weer in zien te komen, onderhouden en herstellen, deels opnieuw inrichten, en zorgen dat gas, licht, water, televisie en internet weer worden aangesloten. En dan heb ik het nog niet eens over het (nu reeds) vinden van drie goede scholen voor onze kinderen.

Kortom, het zijn drukke tijden. Tel daar de emotie dan nog maar bij op, die voor elk op een ander niveau speelt en tot uiting komt. Het is jullie toegestaan om ons sterkte te wensen. Ik kijk er in ieder geval zelf ook weer heel erg naar uit dichter bij jullie allen te zijn. Het niet even zomaar kunnen binnenwippen bij de mensen die je dierbaar zijn, om in moeilijke en vrolijke tijden ook in elkaar’s fysieke aanwezigheid dingen kunnen delen (en niet alleen via de email – dat is toch heel anders), is een gemis dat ik steeds duidelijker ben gaan voelen. De periode rond de dood van mijn moeder heeft dat gevoel alleen maar verder versterkt. We verhuizen dus niet alleen maar, we keren weer terug, en dat is een heel ander iets.

Na een overnachting in Meru, de vogende dag doorgereden naar Samburu, waar we een zeeeeer luxe tented camp hadden geboekt. Waarschijnlijk de laatste echt grote safari die we in Kenia doen (zie volgende entry), dus vooruit dan maar. Samburu en Buffaloe Springs (aan de andere kant van de rivier) hebben erg te lijden gehad van de droogte van een paar jaar terug, en er was dan ook geen buffel te zien. Wel heel veel olifanten, en de ‘specialties’ van het gebied: Somali Ostrich, Grevy’s zebra en reticulated giraffe. Met nog wat vogeltjes hier en daar (nu 640) al met al een zeer geslaagde trip, al zal voor altijd de nasmaak blijven van het verhaal van wat onze buren wel, en wij niet hebben gezien (een trope van 24 wilde honden, die uit elkaar werden gejaagd door een confrontatie met een leeuw en een krokodil. Die wilde honden zoek ik al net zo lang als de Pell’s Fishing Owl.....)

Voor een derde keer dit jaar (en nu echt even niet meer hoor; tien uur in een auto zitten is niet leuk meer!) zijn we richting de kust getogen. Dit keer echter met een pit-stop in Tsavo East National Park. We hadden nog stiekem gehoopt dat de troep wilde honden inmiddels de snelweg was overgetoken van West naar East, maar die zijn we niet tegengekomen. Wel heeeeel veel olifanten. Verder eigenlijk niet veel, alhoewel toch nog wel 1 leeuw, 1 buffel en 1 cheetah (dat laatste was dan wel weer redelijk bijzonder - pas de derde plek in Kenia waar wij ze hebben gezien!). Onderstaande foto is bij de rapids in de Galana River (zo heet'ie nadat de Tsavo en Athi rivier bij elkaar zijn gekomen, en dan gezamenlijk naar de oceaan net boven Malindi stroomt).

Na Tsavo dus naar het Tropical Beach Resort in Malindi. All-in concept; eten en drinken tot je erbij neervalt, en de hele dag georganiseerde activiteiten, varierend van water-aerobics en beach-volley tot wandeltochten naar de koraalriffen en een crocodile-farm. Je hoeft er niet aan mee te doen, als je niet wil, en dat is dan persoonlijk weer een hele opluchting. De kinderen vonden het er echter geweldig, en Emma is de hele dag in de weer geweest met (de vriendinnen die ze opdeed bij) de KidsClub. En als de kinderen het naar de zin hebben, dan zijn papa en mama ook weer tevreden. Toch?

Thomas heeft ook weer een mooie lijst; hij is er ten opzichte van zijn vorig rapport mooi op voout gegaan, en als hij zijn enthousiasme in de klas een beetje in toom weet te houden, is er zelfs nog ruimte voor verbetering.

Emma doet het ook goed; ze zit in alles keurig op niveau, maar zou zich misschien wel een beetje minder assertief en eigenzinnig mogen opstellen. Niet alleen wij thuis, maar ook op school worden de leerkrachten (en haar klasgenootjes) wel eens moe van het feit dat ze blijkbaar overal een antwoord op heeft (vaak is dat een krachtig uitgesproken: NIET!).

Hoe dan ook, met deze rapporten konden we met een gerust hart er op uit voor een weekje welverdiende vakantie inTsavo East National Park en he Tropical Beach Resort in Malindi!

Hoor de wind waait door de bomen, zelfs hier. Dan wel bij een temperatuur van 26 graden en een prettig zonnetje natuurlijk. E.e.a. doet niets af aan de spanning en opwinding rondom de komst van Sinterklaas. Ook dit jaar is er weer volop gezongen voor de schoorsteen, zijn schoenen gezet en wenslijstjes ingestuurd naar de goedheiligman. Met medewerking van vrienden en collega's die wel tijdig naar Nederland vlogen, waren we ook goed voorzien van speculaas, chocolade letters en strooigoed, dus op alle fronten was ook dit weer een waardig Sinterklaasfeest. Emma zag en hoorde overal Zwarte Piet, en was ook blij met haar vernoeming in het Grote Boek.

Nederland heeft de vierdaagse van Nijmegen, Addis heeft zijn jaarlijkse 10km-straatloop. Na een afwezigheid van drie jaar (ik heb eerder de edities van 2003-2006 gelopen), was ik nu weer in Addis. Samen met nog eens veertigduizend gele shirts deinden, dansten, galopeerden en schuifelden mijn collega David en ik over de wegen van Addis, terwijl emmers water ter afkoeling van vier hoog over de menigte werden uitgestort en er overal bandjes speelden. Een groot feest, en iets dat je niet wil missen als je dan toch in Addis bent.

 Tja, wat kan je ervan zeggen, zo vroeg in het jaar. Hoe dan ook, de eerste schoolrapporten zijn weer binnen.

Kristina draait weer als vanouds, al is haar wiskunde wat achter gebleven. Met een beetje extra werk moet dat voor de Kerstvakantie wel weer naar een ruime voldoende zijn opgekrikt. Dit is haar laatste jaar voor high school begint, dus belangrijk om met een mooie reeks af te sluiten! 

25 oktober 2010
Kristina Grade 8	Inzet	Cijfer
Wiskunde	6.5	5.0
Natuurkunde/biologie	9.5	9.0
Maatschappijleer	9.5	9.0
Engels	9.5	8.5
Spaans	8.0	6.0
Dans	pass	8.0
Drama	9.5	9.5
Gitaar	8.0	9.0
Lichamelijke oefening	7.5	6.5
Studievaardigheid	pass	8.0

Thomas was ook tevreden over zijn rapport in dit laatste jaar basisonderwijs. Hij heeft een leuke meester (voor het eerst) en is als klassenoudste ook actief rondom de lessen. Gaat zo door, mijn zoon!

Thomas Grade 5	beoordeling
Wiskunde	voldoende
Natuurkunde/biologie	goed
Maatschappijleer	goed
Engels	voldoende
Spaans	voldoende
Kunstzinnige vormgeving	voldoende
Muziek	goed
Lichamelijke oefening	voldoende
Gedrag en inzet	goed

Emma is ook helemaal blij in Grade 1 (al vroeg ze zich vanmorgen af of ze, nu de herfstvakantie voorbij was, al naar Grade 2 was gepromoveerd!). 

Emma Gr 1	beoordeling
Wiskunde	voldoende
Natuurkunde/biologie	Nog niet dit jaar
Maatschappijleer	voldoende
Engels	voldoende
Spaans	voldoende
Kunstzinnige vormgeving	voldoende
Muziek	voldoende
Lichamelijke oefening	voldoende
Gedrag en inzet	voldoende

 Kortom, het gaat goed met de kinderen op school.

Eerder dit jaar hadden we al een verwoede poging gedaan ons te ontlasten van een 150 VHS cassettes. In ons turbulente internationale leven hebben wij al veel te veel verzameld, en die zware ruimtevreters wilden wij wel kwijt. En als je geen videobanden hebt, kun je de videospeler ook meteen de deur uit doen. Dus de kinderen zo gek gekregen dat ze op koninginnedag in de brandende zon op een kleedje bij de Nederlandse school zouden gaan ‘vrijmarkten’. Resultaat: 0 verkochte videobanden – niemand die die oude troep nog wilde hebben.

Met de cassettebandjes (een uitvinding van Philips uit 1963!) heb ik het over een andere boeg gegooid. Een vriend van ons had een apparaat waarmee je, heel handig, de cassettes kon overzetten naar I-Tunes op de computer. Nou, dat leek mij wel wat. Horror – absolute horror! Je moet erbij blijven zitten, om na elk liedje op [enter] te drukken (anders worden alle liedjes als een file achter elkaar geplakt) om dan vervolgens handmatig de titel, vertolker, naam van het album en genre muziek in te voeren. Ik wist niet alles meer, en moest dus vervolgens heel veel opzoeken op het internet. Ik heb me zo door drieduizend nummer geworsteld, en veel te veel uren achter die computer doorgebracht. In nederland lachen jullie daarom, omdat jullie alles illegaal van het internet dowloaden, maar wij hebben nu eenmaal niet zulke goede (goedkope) internetverbindingen.Maar goed, klus geklaard, en die cassettes (en cassettespelers) zijn we dus mooi kwijt – onze hulp Thomas was er heel blij mee (of deed alsof). De foto is bij de plechtige overhandiging van het 165^e bandje.

De Masaai hebben een orale cultuur; verhalen over de geschiedenis van de clan, de natuur, de samenleving worden mondeling overgebracht. Kristina, die een week bij de Masaai heeft gewoond, kreeg van school de opdracht mee om zelf een verhaal te verzinnen, zoals de Masaai die ook zouden hebben kunnen vertellen. Wil ik jullie toch niet onthouden:

Maasai Story

Elephant and Rhino

A long time ago, there were two brothers, Elephant and Rhino. They looked exactly alike, except for the ears. The eyes, nose, and mouth were exactly the same! The brothers were really good to each other, and went everywhere together, plus helped each other a lot! One day, the Rhino had a tick and was in pain so asked the Elephant, “Elephant, will you get this tick of my back?”, Elephant said, “I would like to help you remove your tick from your back, but my hands are too squared, and short, so I am not able to help you with removing the tick of your back.”

The next day Rhino asked again, “Elephant, will you get this tick of my back?” the Elephant said again “I would like to help you remove your tick from your back, but my hands are too squared, and short, so I am not able to help you with removing the tick.” Days and days went on, and the elephant was still not able to remove the tick.

One day Rhino got so tired and mad of Elephant saying the same thing over and over again, and of the tick hurting him, that he said “I am so tired of this tick sucking my blood, it is so painful. I am also very tired of you not helping me!” Rhino started biting Elephant’s nose and pulling it so hard, that it started stretching a lot! It went on for ten minutes or so. When Rhino stopped biting, the nose of Elephant was so long and stretched out that Elephant shouted. He was very mad!

At the end of the day, they apologized to each other and said sorry. Coming to think about it, Rhino said “Elephant, since you now have a long nose you can grab things with, will you be able to remove the tick from my back?” Elephant responded “yes!”  Elephant removed the tick from Rhino’s back. They are now good to each other again, and go everywhere together, and help each other again. That is how the Elephant got a long nose (trunk)!

Nairobi is een echte festival-stad. Eigenlijk is er elke week wel iets, of verschillende ietsen, te beleven. Van opera's tot internationale films, van foto- tot orchidee-tentoonstellingen, van vakantiebeurs tot film-festival. We hebben er niet altijf tijd voor, maar zo af en toe bezoeken we wel eens zo'n evenement. Zoals vorige week, toen Safaricom haar tien-jarig bestaan opluisterde met het 'Classic Fusion' openlucht concert. Een Canadees-Keniaanse operazangeres, een Noors pianist, de (wereldberoemde) Zuid Afrikaanse band het Soweto String Quartet, en het Keniaanse Pop/Musical kanon Eric Wainana. Leuke middag buiten picknicken en naar muziek luisteren (afgeslote met een knallend vuurwerk).

Wij gingen vroeger op schoolreis naar Klimduin, met als hoogtepunt een bezoek aan het Pannekoekenhuis ‘Hans en Grietje’. Die kinderen van ons gaan een week op safari met de Masai, of kamperen bij Mt. Kenya! Ik wou dat ik ook weer naar school mocht.

Kristina, met 80 mede-grade-8-ers op schoolkamp in Loita Hills, vond het niet leuk, maar wel ‘cool’. ?????? Tieners begrijpen het verschil wel, dus vraag maar aan eentje in jullie buurt.

Het niet-leuke was dat er koeien met speren werden geprikt, hun bloed werd vermengd met zure melk, en dat werd dan als energy-drink te consumptie aangeboden. Ook was het niet leuk dat de kinderen werden uitgenodigd om zelf een geit, die voor die avond op het menu stond, door verstikking slachtklaar te maken. Een paar waren dapper genoeg, de rest verschool zich in de bosjes (met de vingers in de oren tegen het nog zachte mekkeren van de half-dode geitjes). Sommigen konden er vervolgens ook niuet de humor van in zien dat er kinderen met geitehoefjes door het kamp liepen van beestjes die ze een kwartier daarvoor nog tussen de oren hadden gekrapt. Niet leuk cool, dus.

Zo kwamen dus 80 kinderen in rode doeken en besmeurd met oker de bus uit, en hadden wij onze eigen Masaaitjes weer terug (K met vriendinnen Hannah en Leser). Kristina vond het stedelijk leven toch te verkiezen boven een nomadisch bestaan. Nou ja.

Zo, het schooljaar is ook voor Esther weer begonnen (ze werkt vier dagen per week), en zo hebben we het reguliere ritme dan weer gevonden. Kristina heeft dit jaar gitaarlessen, Thomas is op de schaakclub van school gegaan, en Emma is begonnen met Nederlandse les. Thomas is ook tot 'prefect' gekozen, wat je in het Nederlands een 'toezichthoudende oudere leerling' zou noemen. Met andere woorden, iedereen is weer lekker bezig.

Zelf probeer ik ook een ritme te vinden in het werken vanuit huis. Ik ben door ICS terug-gescondeerd aan het African Child Policy Forum (wat ik zeven jaar geleden heb helpen opzetten in Ethiopie), en werk voor hen aan een voorstel voor een internet-(Masters)-curriculum op het gebied van kinderrechten en zal me meer in het algemeen met fondsenwerving bezig houden. Wel anders dan werken van kantoor, waar regelmatig collega's komen aanlopen, en ik vaak met twintig dingen op een dag bezig was. Maar ik heb wel meer vrijheid om mijn tijd zo in te delen als mij het beste uitkomt, dus daar moet ik gebruik van leren maken.

Mij doe je geen lol met de warmte, vochtigheid en muggen, maar vooruit; twee dagen autorijden voor (alweer) 3½  dag aan de zuidkust van Mombasa. We waren hier al eens eerder geweest, en het prive-strand van Maweni vind ik toch het mooiste stukje van de kust tot nog toe gezien. En zowaar drie tikken, waarmee mijn totaal voor kenia met 585 toch redelijk de 600 benadert.

De kinderen konden maar moeilijk kiezen tussen het strand en het zwembad, en voor die zeldzame momenten van verveling was er (dank je wel, Marijke) de Nintedo DS, die met minimaal bloedvergieten eerlijk in tijd werd verdeeld. Zondag weer even wezen kijken bij de ‘Starfish Village’, waar we ons weer hebben verbaasd over de fantastische kleuren en vormen van de zeesterren. We hebben ook een beetje gesnorkeld rond de mini-rifjes tegenover het huisje, maar zijn verder niet met al die kinderen gaan snorkelen in het verderop gelegen Marine park.

Bruin (rood) verbrand ben ik maandag nog even met de drie oudste jongens een rondje door Shimba Hills National Park gereden, maar dat blijft toch een beetje een sneu gebeuren. Beroemd om zijn olifanten (net als vorige keer niet een gezien) en zijn sabel antilopen (n wel twee, tegenover slechts eentje de vorige keer) was je blij met elke impala. Maar goed, voor de Joshua en Sam was de sabelantilope dan toch weer een nieuwe tik.

De terugweg kostte, dankzij vertrouwd oponthoud bij de veerpont, weer negen uur autorijden, dus mij zie je voorlopig even niet meer naar de kust gaan. Maar het blijven mooie plaatjes....

Ik denk dat eht voor het eerst is dat ons meest Afrikaanse kind haar verjaardag in Afrika viert; eigenlijk is ze dan altijd wel in Nederland. Op traditionele manier uit bed gedekseld hebben we haar op kadootjes en een schitterende Petshop-taart onthaald. We hebben niet echt een feestje gevierd (dat doen we later in het schooljaar wel een keer, als ook haar vriendjes weer in het land zijn) maar door de aanwezigheid van Olga, Joshua, Sam en Lukas was het toch een groot feest.