Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Van Nes: Luctor et emergo 

Supersize them?

01:49, 2/3/2008  ..  0 comments  ..  Link

“Zeg, wordt het niet eens tijd voor een borstvergroting?”
De leider van het groepje keek vuil naar het onderwerp, of liever gezegd, onderwerpen van zijn grap. Achter hem begonnen zijn vrienden braaf mee te hinniken. Ondertussen stond ik, achttienjarige strijkplank, wanhopig te bedenken wat ik moest antwoorden. Iets gevat natuurlijk. Iets wat dat stel idioten onmiddellijk de mond snoerde. Iets wat hen voortaan met ontzag naar vrouwen met kleine borsten deed kijken.

Helaas zou dat Iets nooit komen. Tot leedvermaak van die heren natuurlijk, die zich luidruchtig uit de voeten maakten. Ik bleef achter met het gevoel dat ik alle vrouwen met kleine borsten, waar dan ook ter wereld, vreselijk Teleur gesteld had. En dat niet alleen. Ik had een etiket opgeplakt gekregen waar met grote letters ‘AFGEKEURD’ op stond. Wat ik voortaan ook deed, dat etiket zou nooooit meer weggaan.

Tien jaar later maak ik me allang niet meer druk over mijn kleinere maat. Nou ja, niet zo vaak als vroeger. Dat etiketje? In snippers op de vuilnisbelt. Mensen die grote problemen met mijn kleine borsten hebben? Hoppakee, rot ook maar op naar die vuilnisbelt. Maar niet in snippers, zo aardig ben ik dan weer wel.

Toch blijven ze me af toe wel eens bezig houden, die grotere borsten. Waarom is een maatje meer zo belangrijk? Laat je zo dan zien dat je kinderen een grotere kans op overleven hebben, omdat jij toevallig meer moedermelk kan maken? Misschien dat het vroeger van belang was. Maar nu niet meer. Knappe baby die melk uit een implantaat weet te krijgen.

Ik denk dat het tegenwoordig vooral om het esthetische effect gaat. Een vollere boezem = vrouwelijk. Vaarwel domme en botte opmerkingen en hallo smachtende blikken. Ineens ben je gewild, supervruchtbaar en supersexy. Maar ook gelukkig?

In bepaalde gevallen snap ik heelgoed dat implantaten een zegen zijn en een vrouw er dolgelukkig van wordt. Maar in andere gevallen trek ik mijn wenkbrauwen op. Vooral als er een vrouw naar de chirurg stapt, die er in mijn ogen geweldig uitziet. Neem bijvoorbeeld Eve Valois. Doet die naam toevallig belletjes rinkelen? Nee? Dacht ik al. Laat ik dan maar haar artiestennaam gebruiken. Lolo Ferrari.

Is dat niet die vrouw met die…
Ja, precies.
Die ja.

Men zegt dat Lolo Ferrari, of liever gezegd Eve Valois, de grootste borstomvang ooit had. Helaas was haar leven minder indrukwekkend dan haar borsten. Vader verliet het gezin al vroeg, moeder zou haar dochter regelmatig geestelijk mishandeld hebben. Met als resultaat een enorm minderwaardigheidscomplex voor de kleine Eve Valois.

Op latere leeftijd deed Eve haar eerste borstvergroting. Ze was ontevreden met de grootte van haar boezem. Pas na 22 keren ingrepen kon ze eindelijk voldaan naar haar spiegelbeeld kijken. Eve had haar geluk gevonden in een borstomvang van 130 centimeter.

En, werd ze er ook blij van? In het begin misschien wel. De aandacht die ze kreeg, de liedjes die ze mocht maken, het geld dat ze verdiende, allemaal mooi meegenomen natuurlijk. Maar langzamerhand kreeg die roem een keerzijde. Mensen kregen alleen maar oog voor die enorme borsten. De vrouw die er letterlijk achter schuil ging was niet meer belangrijk. En zo werd Valois een karikatuur van zichzelf. Dat eiste zijn tol. Op 5 maart 2000 nam ze een overdosis slaappillen en stierf door verstikking.

Natuurlijk is het geval van Eve Valois/Lolo Ferrari wel heel erg extreem. Ik wil hier echt niet mee zeggen dat iedere vrouw die een borstvergroting wil, of inmiddels heeft gedaan, een enorm minderwaardigheidscomplex heeft. Wel vind ik dat het iets zegt over de manier waarop mensen tegen ‘gelukkig zijn’ aankijken.

Stel nou dat het leven van Eve Valois anders was gelopen. Als ze nou eens leuke aardige ouders had die haar geen negatief zelfbeeld opdrongen. Dan had ze misschien die drang niet meer om zichzelf te pefectioneren. Of vond ze het niet nodig om zichzelf te verstoppen achter die groteske boezem.

Misschien had ze naar zichzelf kunnen kijken en ontdekt hebben dat daar een beetje geluk verstopt zat. Niet zo indrukwekkend als die omvang van 130 centimeter. Maar misschien wel genoeg om een leven lang mee te doen.



Liefde

22:17, 29/2/2008  ..  0 comments  ..  Link

Met een klap probeer ik het boek dicht te slaan. 't Is niet zo'n boek wat een mooi klapgeluid geeft als je dat doet. Eerder een slappe zucht. Maar het bevat dan ook een verhaal, wat net zo slap is als het kaft.

In het kort gaat het om een mevrouw, die na een aantal vreselijke tegenslagen (dooie kat, onhandelbaar pleegkind, droge doos) eindelijk haar droomman vindt in de vorm van een kattenliefhebbend, opvoedkundig seksbeest. Eind goed, al goed.

Er was een tijd dat het lezen van dit soort boekjes mij genoegen gaf. Sloop ik 's avonds laat, als ik zeker wist dat mijn ouders aan de buis gekluisterd waren, naar hun kamer. Om daar, uit de kist onder het bed, weer een gloednieuw exemplaar te grissen, en alles te lezen over die geweldige, perfecte, overweldige, allesoverheersende LIEFDE.

Dan droomde ik weg, samen met al die dappere, tragische heldinnen, die ondanks alles, toch volhielden. En aan het eind van het boek liepen ze met tranen van geluk en een dikke sluier om naar het altaar. Want zo is de liefde. Tranen en de wereld door een dikke sluier bezien. En met dat beeld in mijn hoofd, wandelde ik vastberaden de wereld in.  Op zoek naar die Ene grote Liefde. (Die honden ook leuk vond. En die van afwassen hield.)

Heel wat jaren verder, bekijk ik mijn versleten en gehavende schoenen en  moet ik toch toegeven dat de liefde toch niet zo is als in die boeken.

Er zijn geen kattenliefhebbende opvoedkundige vaderfiguren. Er is geen 'voor altijd en eeuwig'. Het leven zelf duurt tenslotte ook niet eeuwig. Mensen gaan dood. En als dat het niet is, dan is er wel een 'we kijken het wel aan'  of 'Ik leef van moment tot moment' die  doorsputtert naar 'Maar we kunnen toch wel vrienden blijven?' om tenslotte abrupt te stoppen bij En Ze Leefde Nog Lang Alleen en Ongelukkig.

Toch worden die boekjes verkocht. Tja. Omdat we stiekem blijven hopen, tegen beter weten in. Dat hij toch bestaat, die kattenliefhebbende vaderfiguur die geen scheten laat en niet van voetbal houdt. Dat als we eenmaal groot en wijs zijn, wij net zo zijn als dat zwoele stel op de kaft. Dat we eindelijk dat stomme rotboek dicht kunnen slaan en kunnen zeggen: "En of ze lang en gelukkig gaan leven!"

Maar als de laatste letters in je hoofd zijn weggeebt, als je die sluier van je hoofd rukt en weer in de werkelijkheid staat, dan ben je ergens toch wel weer blij dat hij er is, die realiteit. Misschien niet zo perfect, misschien niet met die droompartner. Maar hij is gelukkig wel van jezelf en niet bedacht.

Groetjes en liefs Van Nes



bang in het donker

22:21, 25/2/2008  ..  0 comments  ..  Link

Gisteravond zat ik met mijn buurman in de tv-kamer naar de beeldbuis te staren. Onze favoriete serie was net voorbij en nu was het de beurt aan gestoorde seriemoordenaars om het televisiegepeupel te vermaken. Maar eerst de reclames. Omdat ik daar nooit zo goed tegen kan besloot ik een ouwe VPRO-gids te lezen.

Algauw viel mijn oog op de volgende ingezonden brief:

"Ik ben een meisje van 11 jaar en ik zit in de brugklas en ik heb een heel irritant probleem, omdat het heel kinderachtig is. Ik ben bang in het donker." aldus Een Meisje Van 11 Jaar Dat Zichzelf Nu Super Kinderachtig Vindt.

Tja, best lastig als je bang bent in het donker. Zeker omdat het in onze cultuur als iets belachelijks wordt gezien. En dat begint al op vroege leeftijd.  "Stel je niet aan, monsters bestaan niet," zal elke vijfjarige wel eens gehoord hebben, "Wees nou maar een grote meid en ga slapen. En niet meer roepen hoor, want papa wil nu journaal gaan kijken."

Waarom zijn mensen eigenlijk bang in het donker? Is het misschien iets oerouds? Dat je vroeger als holbewoner beter in je hol kon blijven, dan een romantische maanwandeling maken, omdat je anders door een of ander groot wollig beest werd verslonden?

Ligt het soms aan het feit dat we duisternis zijn gaan associeren met het kwade? Met geesten, demonen en andere gedrochten? Omdat zij het donker als dekmantel gebruiken voor al hun duistere zaakjes?

Werkt duisternis op onze zenuwen omdat we visueel zijn ingesteld? Mensenogen werken alleen bij aanwezigheid van licht. Haal die gloeilamp of fakkel weg en dan is alles anders. Vertrouwde dingen kunnen ineens wel griezelig zijn. Die enorme hoop kleding in je kast misschien wel een ineengedoken monster.

En zelf heb ik het ook hoor. Zoals gisteravond, na die uitzending over die enge seriemoordenaar. Mijn donkere kamer voelde ineens aan als een mogelijke gevarenzone. Voor het slapengaan ben ik dan ook in alle kasten en ladenkasten gaan kijken of er niet toevallig een seriemoordenaar in zat opgevouwen, met een moordenaarskitje in aanslag. En dat voor een 26jarige.

Moeten we soms onze instelling veranderen? Niet langer het angst=laf, als-domme-geit-in-donker-lopen-omdat-dat-stoer-is=cool, volgen. Het is echt geen schande om een keer met het licht aan te slapen als je dat prettiger vind, of als je als kind samen met je ouders je kast enge-mannen-vrij maakt voor het slapengaan. Je laat dan zien dat je wel bang bent, maar er wel iets tegen doet.

Of ligt de oplossing in anders naar donker kijken? Donker hoeft niet alleen maar kwaardaardig te zijn. Eigenlijk kan het best mooi zijn. Zoals een heldere sterrennacht. Of donkere chocola. Niet alleen lekker, maar ook nog eens een goeie remedie tegen bang zijn in het donker.

Groetjes en liefs van Nes



Er was eens...

22:45, 23/2/2008  ..  0 comments  ..  Link

Nog niet zo lang geleden was er eens een land wat door iedereen Kleinlandje werd genoemd. Vroeger was iedereen er redelijk gelukkig. Maar de laatste tijd waren de burgers van Kleinlandje bang. Bang dat de democratie ten onder ging door een kwade macht. Dat al hun goede normen en waarden, waarvoor ze gevochten hadden, aangetast werden.

Gelukkig woonde er in Kleinlandje ook een heel bijzonder iemand. Overdag was die iemand gewoon een man met enorm wit haar en een net pak. Maar ’s nachts veranderde hij in Wildersman, de bestrijder van het kwaad en onrecht.

Wildersman was bezorgd. Want Kleinlandje holde achteruit. In de hoofdstad liet een rare burgemeester toe dat een orthodoxe medewerker vrouwen geen hand wilde geven uit geloofsovertuiging.

Die orthodoxe medewerker geloofde namelijk in een geloof dat is-Lam heette. De burgers van Kleinlandje vonden het een heel eng geloof. Zo moest je 5 keer per dag naar het oosten turen, met z’n allen achter elkaar aan lopen en bier was uit den boze! De burgers van Kleinlandje waren dan ook woedend.

“En straks allemaal 5 x per dag op de knieën naar het Oosten? Maar wat als er dan een voetbalwedstrijd op is?” vroeg een Bezorgde Burger zich af. Hardwerkende postbode vond dat “Zo’n is-Lam-gek maar uitgezet moest worden, als hij uit geloofsovertuiging geen fatsoen op kon brengen voor onze normen en waarden.”

Wildersman dacht na over al die boze reacties. Toen kreeg hij een geweldig idee. Hij zou een film gaan maken. Een film waarin de is-Lam centraal stond. Zeg nou zelf, dat geloof was toch  erg Lam? En het zette ook nog eens aan tot fascisme en haat en geweld.

Protesten van andere is-Lammers haalden niets uit. Wildersman had namelijk een machtig wapen in bezit: de vrijheid van meningsuiting. Dus moesten alle is-Lammers hun mond houden. En vooral geen vlaggen verbranden of doodsbedreigingen uiten, want dat was zo on-Kleinlandje-achtig.

Tot zover het sprookje van Kleinlandje. De film van Wildersman is trouwens nog niet uit. Wel is er een titel bekend: Fitna, wat zoiets betekent als ‘Kwaad’.

Zelf lach ik me rot om al die heisa.  “Maar Nes, wat zeg je me nu allemaal?” zal je je vast afvragen, “Ben je soms gek geworden? Wil je over 5 jaar door een Kledingpolitie aangehouden worden, omdat je burka 2 centimeter boven je enkels hangt? Of dat alle mannen ineens met ZZ-top baarden rond moeten lopen?”

Natuurlijk niet! Baarden zijn zo onhygiënisch.

Ik erger me gewoon. Maar niet aan die film. Laat hem maar komen. Valt er weer wat te lachen op de Nederlandse buis.

Nee, ik erger me omdat iedereen ineens doet alsof ze persoonlijk de democratie hebben uitgevonden. Ik erger me aan dat “Wij zijn beter dan de rest, omdat we ruimdenkend zijn en vrijheid van meningsuiting koesteren!”

In werkelijkheid valt het allemaal best tegen hoor. Zo ruimdenkend zijn we echt niet. Eigenlijk zijn we net zo als de mensen die Deense vlaggen verbranden in Verweggistan.

“Nes! Hoe durf je, dat is-“

Pff…, hallo, laat me nou eerst even uitpraten, ja? Wim T. Schippers kreeg golven van protest over zich heen, omdat hij in de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw, meewerkte aan controversiële programma’s. Zo was er in zijn programma's onder andere de eerste blote vrouw ter wereld te zien en schreef hij een sketch waarin koningin Juliana spruitjes schoonmaakte.

Vooral over dat laatste maakte Nederland zich vreselijk druk. Er werden Kamervragen gesteld, er werden VPRO-lidmaatschappen opgezegd en uiteindelijk nam heel Nederland de vrijheid om haar mening te uiten in kleurrijke dreigbrieven. Van “We hangen je op aan de toren van onze kerk” tot “Een paar vlijmscherpe messen liggen klaar om je kapot te steken.”

Ja, ja, handen af van onze koningin en haar spruitjes.

“Maar Nes, haal je nou geen ouwe koeien uit de sloot? Dat is toch allemaal lang geleden? We leven in 2008!”

Kan wel zo zijn, maar ik vind het belangrijk om naar het verleden te blijven kijken. Als een soort leidraad dan hè. Niet als een laatste strohalm. Want het gaat er niet om wie er gelijk heeft, of welke godsdienst het allerbeste is. Het gaat niet een protestfilm of vrijheid van meningsuiting etc. etc.

Ik vind dat we best kritiek mogen geven. Maar dan moeten we ook niet bang zijn om naar onszelf te kijken. Niemand is tenslotte perfect.   

Groetjes en liefs van Nes



De vorm van de houder

22:50, 16/2/2008  ..  0 comments  ..  Link
"Op een dag schonk zij water voor mij in. Het was een eenvoudig glas, maar zij hield het tegen het licht, zoals je bij een kristallen bokaal doet. Ik keek, maar kon met de beste wil van de wereld niet ontdekken wat zij er in zag.'Water neemt de vorm aan van de houder.' Zij sprak vol ontzag. 'Net had het de vorm van de kan, nu heeft het de vorm van het glas.'"

Deze woorden schieten me ineens te binnen als een jong meisje de paskamer uit komt.
'Kijk eens mama, wat vind je hiervan?' zegt ze en draait rondjes om haar as. De kleurige jurk wervelt vrolijk om haar heen.

Moeder werpt er een keurende blik op. Ze is het type vrouw met kleding die nooit kreukt. Haar make-up zal nooit uitlopen, omdat ze dat gewoon niet toestaat, net zoals de zwaartekracht het niet toestaat dat alles en iedereen de hemel invalt. Kortom, een eersteklas controlefreak. Zo'n een die je binnen tien minuten gewoon in een diepe put wil gooien, met een molensteen erachter aan.

Na een paar tellen schudt mevrouw Kreukloos haar hoofd.
'Maar hij is echt niet duur!’
'Dat weet ik lieverd,' zegt de moeder, 'Maar,' en haar mondhoeken gaan even misprijzend naar beneden, 'Deze jurk past gewoon niet bij je. Het is niet geschikt voor papa's receptie. Veel te laag uitgesneden en bovendien zie je er zo veel te dik uit.'
De verwachtingsvolle blik van de dochter maakt plaats voor een van angst en onzekerheid. Als ze voor de spiegel staat dwalen haar handen over haar buik en middel. Het lijkt wel alsof ze iets zoekt wat haar angst kan bevestigen.
'Zo wil je toch niet gekleed gaan? Wat zouden de mensen zeggen?' gaat mevrouw Kreukloos door.
'Maar...maar ik dacht...ik vond hem wel mooi,' luidt het zwakke weerwoord.
Mevrouw Kreukloos plaatst troostend haar handen op de schouders van haar dochter. 'Hang hem maar weer terug en pak die blauwe. Die past.'
'Maar mam!'
'Uit dat ding,' luidt het onverbiddelijke antwoord.
Aldus geschiedt het.
Daarna vertrekken mevrouw Kreukloos en haar dochter naar de schoenenzaak. Voor schoenen die zowel bij de jurk als bij papa's overhemd passen.
Ik staar ze na. Dan kijk ik naar de jurk, die weer eenzaam aan zijn rekje hangt. Net zo'n zielige asielhond die zijn allerlaatste kans op een warm plekje bij de haard ziet verdwijnen.

De angst van de mens om buiten de boot te vallen is sterk. Zo sterk dat we dingen die we mooi vinden liever laten staan. Het meisje wil niet voor gek lopen, dus doet ze maar wat haar moeder zegt. En bij die ene jurk zal het vast niet blijven. Ik denk dat ze haar hele leven te horen krijgt wat ze vooral niet moet doen. Net zolang totdat ze niet meer beter weet. Want zoals water zich vormt naar de houder, zo vormt je geest zich uiteindelijk tot de rol die je voor jezelf hebt uitgekozen. Alles is beter dan het tonen van je eigen gezicht. Dat gezicht is de werkelijkheid. En die is niet altijd even mooi.

Ik pak de jurk van het rek. Toch wel sneu, want hij stond haar erg mooi. En de prijs valt ook reuze mee. In gedachten ga ik na hoeveel geld ik nog op mijn rekening heb. Het zou kunnen. Ik zou die jurk kunnen kopen.
Alleen...
Zal hij me vast te strak zitten. Vooral rond mijn middel. Ik ben niet meer zo slank als vroeger. Als ik deze jurk aantrek lijk ik net een worstenbroodje.
En is hij niet een beetje te uitdagend? Nou ja, voor een concert zou het wel kunnen, maar voor een verjaardag bij mijn schoonmoeder, ik zie ze al denken... Ik kan maar beter verstandig zijn en gewoon dat ene zwarte jurkje kopen, waarvan ik zeker weet dat het al mijn oneffenheden camoufleert.

Dan herinner ik me het teleurgestelde gezichtje van het meisje en het harde, ongevoelige gezicht van de moeder.
Ik zucht, grijp de jurk en loop naar de kassa.
'Deze dan maar?' zegt het kassameisje opgewekt.
'Ja,' zeg ik, 'deze.'

Groetjes en liefs van Nes



de mond is machtiger dan het zwaard

22:54, 24/12/2007  ..  0 comments  ..  Link
Bij het opstaan merk ik dat mijn hoofd fris, helder, en verlost van koppijn/zorgen/stress/misselijkheid is. Dit vraagt natuurlijk om een kopje koffie. En een smsje naar mijn werk dat ik morgen weer aan de slag kan. En een tv die weer aan kan. Vooral dat laatste is erg belangrijk.

Als ik mijn kleine beeldbuis aan doe, zie ik dat de reclames bezig zijn. Inmiddels weet ik dat zappen om ervan af te komen geen zin heeft, want de boodschappen blijven je als hardnekkige godsdienstfanaten achtervolgen op andere zenders. Berustend laat ik de afstandbediening dus waar hij is. Als ik net water wil opzetten voor mijn kopje koffie, hoor ik het volgende voorlichtingsfilmpje voorbijkomen:

in elke klas zitten wel radicale figuren, soms met extreme ideeën, over dierenrechten, of politiek, of geloof, dingen die er behoorlijk hard uitkomen, ik schrik daarvan en er zijn ook leerlingen die daar natuurlijk behoorlijk gekwetst door raken. Een mond kan scherper zijn dan een mes...Daar mag je best een beetje voorzichtig mee zijn.

(Uiteindelijke boodschap: )
In Nederland werken steeds meer mensen samen om te voorkomen dat iemand terroristische ideeën krijgt. Kijk wat u kunt doen op Nederland tegen Terrorisme.nl

Een paar seconden stilte, zodat stof tot nadenken gekweekt kan worden, en dan is de beurt aan het witter dan wit wasmiddel. Ik denk even na over wat ik heb gezien.

Laat ik allereerste een ding duidelijk maken. Ik ben tegen terrorisme! Ik wil geen vliegtuigen in gebouwen, ontploffingen hier en daar, honderden doden, etc. etc. Ik vind het goed dat er aan gewerkt wordt om dat te voorkomen. Alleen…tegen welke prijs eigenlijk? Is het echt nodig dat je de strijd tegen terrorisme in een klaslokaal gaat uitvechten? Moet de overheid serieus gaan meekijken over de schouder van een docent? Hoort een klaslokaal gewoon niet een ruimte te zijn waar je jezelf in kan ontwikkelen?

Natuurlijk klopt het als een bus dat er in elke klas extreme lui zitten. Maar als je goed nadenkt dan snap je dat dit pubers zijn. Jong volwassenen, die bezig zijn met de wereld te verkennen, en die kijken hoever die wereld is begrensd. En allemaal hebben ze een ding gemeen: ze willen zich afzetten tegen alles wat standaard is, tegen heilige huisjes trappen. De een doet dat met een dozijn tatoeages, de ander kraakt panden en iemand anders brult allerlei dingen over wat er moet gebeuren als iemand de profeet beledigd.

Bij dat soort uitingen is het logisch dat sommige oren gewond raken. Het voorlichtingsfilmpje zei het al: ‘een mond kan scherper zijn dan een zwaard’. Maar betekent dat dan dat je als een soort Big Brother diegenen eruit pikt waarvan jij vindt dat ze ‘terroristische’ neigingen hebben? Ik vind van niet.

Ik vind dat je juist een discussie moet aangaan. Laat zien dat leerlingen ondanks alles toch mogen denken. Maar wees ook niet bang om aan te geven dat je het ergens vreselijk oneens over bent. Laat mensen met elkaar praten. Je staat er versteld van wat dat kan opleveren. Ga niet dreigen met een of andere Denkpolitie, die je elk moment uit bed kan lichten om alle Foute Gedachten er letterlijk uit te snijden. Want volgens mij kweek je daarmee alleen maar ergernis en angst mee. En daar schiet niemand wat mee op.

groeten en liefs Van Nes



Gelukkig maar!

22:09, 19/12/2007  ..  0 comments  ..  Link
Eigenlijk hoor ik in bed te liggen, met een warme kruik, drie dikke dekens, en een lading honing op. Maar feit is: ik kan niet slapen. En dus sleep ik mijn door hoofdpijn geteisterde lijf naar beneden, om een slaapmiddel te vinden. De een neemt whiskey, de ander een paracetamol en ik neem woorden ;-)

Ik was een paar uur terug even op bezoek bij mijn buurvrouw. Die had, heel lief voor me iets tegen mijn koppijn gegeven. We bleven uiteindelijk even napraten en op de een of andere manier belandde het gesprek op 'gelukkig zijn'. Een heel fascinerend iets, dat 'gelukkig zijn'. Vooral omdat je dat niet zomaar kan vangen in een paar woorden.

Wat is 'gelukkig zijn'? Hoe geef je dat vorm? Wij zijn mensen, en om zoiets vorm te geven kijken we in de eerste plaats naar anderen en niet naar onszelf. Als je afgaat op wat anderen ervan vinden, dan komt het eigenlijk hier op neer: getrouwd zijn op je 25ste, een leuke baan hebben, veel geld verdienen, kinderen, hond, een leuk huis en een ruime tuin. Dat is de standaard.

Mijn buurvrouw heeft een beetje een hekel aan die standaard. Omdat haar familie haar er de laatste tijd mee doodgooit. Die vinden dat ze vast ongelukkig moet zijn omdat ze alleen leeft/geen vaste baan heeft/geen groot koophuis/een onzeker bestaan heeft als theatermaakster (en dat mag niet, want je moet elke maand gewoon een vast bedrag op je rekening hebben). Kortom, ze vinden dat ze gewoon normaal moet doen en dan wordt ze vanzelf gelukkig. En als je het heel eigenwijs op een andere manier wilt doen, dan kom je nergens. Dan ben je een soort afwijking van de maatschappij.

Als ik naar mezelf kijk, dan ben ik volgens mij zo'n afwijking. Ik ben niet getrouwd, ik heb geen baan waarmee ik scheppen geld mee verdien (ook al zou ik dat kunnen), ik hops van opleiding naar opleiding, en schijn op de een of andere manier Die Leuke Man elke keer maar weg te jagen. Ik zou zwaar ongelukkig moeten zijn. Sterker nog, ik zou nog net geen touw om mijn nek moeten knopen. En ik geef toe, soms word ik gewoon gek van mezelf. Maar ongelukkig zijn? Nee, dat ben ik niet. Al zit ik in de diepste put, ik weet dat het goed komt. Want dit is mijn manier waarop ik door het leven wandel. De een heeft het geluk om gelukkig te zijn op zijn zeventiende, de ander doet er iets langer over. Maar dat maakt niets uit, omdat de reis er heen altijd boeiend zal zijn. En dat vind ik nou het mooie er aan. Zeg nou zelf, als iedereen hetzelfde zou doen, dan is er geen bal meer aan.

Dus zou ik tegen al die bezorgde vrienden en familie willen zeggen: maak je niet druk om je zoon/dochter/beste vriend/vriendin etc. Ze worden echt wel gelukkig. Maar op hun eigen manier. Probeer ze vooral niet in een hoekje te drukken want daar worden ze alleen maar zwaar ongelukkig van.

Groetjes en liefs Van Nes


About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

Links


Categories


Recent Entries

Supersize them?
Liefde
bang in het donker
Er was eens...
De vorm van de houder

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer