Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

venti in stukjes

Bolderbergse mtb wedstrijd

{ 15:21, 13/3/2012 } { 0 comments } { Link }

Met een trillende hand pak ik een pen en inschrijvingsformulier van de tafel en krabbel op de puntjes achter de vragen mijn gegevens. Ik ben 1e jaars master2 en vandaag maak ik mijn debuut in deze klasse maar Godver, dat trillen is niet van de zenuwen hoor, dat is toch gewoon vanwege die -9 buiten temperatuur en ik ben zonder handschoenen naar de permanance gereden dus.

De man achter het tafeltje bij de dag inschrijving houd mijn inschrijvings formulier dicht bij zijn bril, “1972 ” mompelt hij, “eeh dat is nog net bij de.. en vervolgens kijkt hij vragend naar de man die naast mij staat, en die duidelijk een hogere functie in de organisatie heeft, teminste dat denk ik, omdat hij de hele janboel met een sympatieke maar een bietje streng gezicht in de gaten aan het houden is,. “Een jonge veteraan” antwoord ie, “die kan wel eens voor de prijzen gaan rijden” zegt ie erachteraan. Ik kan niet zo snel een leuk vattend antwoord hier op vinden en besluit te zwijgen, en mijn chip, stuurbord en rugnummer in ontvangst te nemen. Ik loop naar buiten zonder verder aangeklampt te worden en geniet van deze rust om me heen. Tsja dat kan straks wel eens anders zijn als ik hier met de bloemen naar binnen loop bedenk ik me, maarja kan voor hetzelfde geld net zo goed weer lekker anoniem zijn, ff mijn chip inleveren en naar huis knarren zonder de podium ceremonie af te wachten. Dit laatste gebeurde dus, ik zal het maar meteen verklappen, de koers was tenslotte in belgie en bij Sporza geven ze de uitslag ook al voor ze de samenvatting tonen. Reed dus wel goed maar niet goed genoeg voor de kopgroep, 6e ofzo geworden gok ik.

ff in vogelvlucht het koers verhaal dan, Master2 mochten samen met de junioren en dames in een  startblok, 1 minuut later dan de Elite/Master1/Amateurs kregen wij ons start fluit signaal. Mochten wij achter die meute  aan gaan jagen dus. Ik draaide als 3e  van de harde weg haaks naar links steile klim op werd voorbij gestoken maar kon bovenaan toch nog net aanpikken en hoppa, meezitten in de kopgroep he! Reden we iets later bij een technische draai en keer zone op een bultje, in een grote fuik, was de staart van het heren peloton, chaos snel fiets optillen wringen enzo maar alles wel netjes he, er is geen vloek gevallen. Kon op rechte stuk erna weer aansluiten bij de kopgroep, maar moest die op de 2e klim laten gaan, plof daar ging mijn motor ff in de toeren begrenzer. Werd wat later nog een keer voorbij gestoken en heb zelf ook weer een paar renners gelost in, voor mijn eigen ogen, zeer heroische duels, maar voor de onpartijdige leek aan de kant totaal geen interessante koers momenten wellicht.

 



Berlicum 2012

{ 15:20, 13/3/2012 } { 0 comments } { Link }

"2 euro voor het programma boekje en parkeren" roept de man door mijn omlaag gedraaide autoraam. De man stond bij het opdraaien van het wedstrijd terrein opgesteld en aan zijn fele hesje en zijn schoudertas vermoede ik al dat er een extra belasting op mijn fiets portemonneetje zou worden gepleegd. Ik vroeg me heel even af of er een keuze was om af te zien van het zwart wit gestencilde programma boekje, en alleen voor de parkeer optie te gaan, maar door de dwingende manier van de zin begreep ik al snel dat het geen vraag was. Enpassant kreeg ik ook nog een kwak folders op mijn dashbord gegooid van de bergrace organisatie, die mijn raam als brievenbus aanzagen, maar gelukkig werd daar geen prijs bij geroepen, dus ik ging er maar vanuit dat die wel gratis waren. Ik parkeerde mijn auto op een mooi plekkie in de schaduw, want jawel hoor, we konden vandaag voor het eerst met de korte mouwtjes en dito broekspijpen van start. Mijn beenharen moesten eigenlijk nog wel gesnoeid worden maarja, Hinault won ook ooit met ongeschoren benen Parijs Roubaix en dan zijn we toch al weer iets verder in het voorjaar. Ik bladerde snel het programma boekje door en zocht of er misschien een foto of korte vermelding van mij in de voorbeschouwing stond. "Ook Van Hoof hoort bij de outsiders voor een mooie ere plaats" zou helemaal niet verkeerd gestaan hebben in de pronostiek van een prominent figuur. Maar niets van dat, alleen op de startlijst van de masters 2 werd ik vermeld in even grote letters als de 120 andere veteranen, die op deze zondag ochtend hun trainingsarbeid vertaald willen zien worden in een uitslag.

De uitslag werd voor mij 13e, en daar had ik vooraf wel voor getekend, dus wel tevreden. Redelijk achteraan gestart in een groot veld op het nieuwe single track parcours van Berlicum, met de snelste wedstrijd ronde van de Peerkes! Mijn prijzengeld dekte precies de inschrijvingskosten af dus alleen het parkeren en het programmaboekje waren de schade voor vandaag,  ik probeer nu het boekje via markplaats nog voor de helft van de prijs te verkopen aan een verzamelaar en dan valt het allemaal nog best te overzien qua kosten, ja het moet wel leuk blijven toch?

 



welkoms woord

{ 19:30, 8/8/2011 } { 0 comments } { Link }
Welkom op de site van Peerkes Bike Team bewerk

Hier kun je onze verrichtingen volgen die we zo up date mogelijk proberen te houden. Alhoewel cross country en wegwedstrijden niet geschuwd worden richt het Peerkes Bike Team zich vooral op de marathon wedstrijden, zowel de mtb klassiekers als de etappe wedstrijden zijn vaak de doelen waar naar gepiekt word in een seizoen. Geen sport kent zoveel onvoorspelbare factoren als de MTB marathon: de weersomstandigheden, het parcours (vaak 1 soms 2 ronden tussen de 90 en 130 km en vele hoogte meters) de tegenstand (meestal een startveld tussen de 800 en 2500 rijders), het materiaal (een bike heeft veel te lijden in de woeste natuur), zelfs je eigen ‘ik’ is soms ongrijpbaar want wie wil winnen of tenminste voorin eindigen moet meer kunnen dan alleen maar stoempen. Soms rijdt je uren alleen zonder iemand voor of achter je te zien, je bent bezig aan een eenzame martelgang zowel fysiek als mentaal word er veel gevraagd. Dus naast techniek, lef , een ijzeren wil en de goeie benen moet je vooral kunnen afzien! Is dit leuk dan? 10 cc zong ooit: I don’t like regeae no oh no, I love it yeah Oh yeah.

Dit voorjaar reden we in Italië een steil klinker weggetje op dat er ver voor de geboorte van Christus al neergelegd was en qua renovatie was er sindsdien niet meer naar omgekeken. Iedereen zit na een tiental meters al op de max, het was muisstil alleen de ketting en naar adem happende zuchten van de Peerke Bikers waren hoorbaar. Het weggetje ging over in een nog slechter mega steil karrespoor. Het hart pompte en bonkte door heel je lichaam, bijna boven verbrak Peerke de stilte en schreeuwde “Kut Romeinen”! Er volgde echter daarna een schitterende single track naar beneden en we zouden deze weg die week nog vele malen rijden, biken in een vaak schitterende natuur is verslavend dus, en als dit ook nog in een koers gebeurd helemaal!!

Want je start in het grote pak en het gaat op een lint, het breekt en je pakt een wiel, je gaat zelf of je neemt de kop. Iemand komt aandringen en het gaat even op de kant, je kunt nog aanklampen maar hij wil je eraf pieren, moet je nu zelf springen of demarreren spookt door je kop en is er een verschil? Je word opgeraapt door een ander groepje en pikt aan, het verbrokkelt weer en je gaat met iemand mee die blijkbaar weg wil, je kent hem niet maar je komt wel samen iets overeen zonder een woord te wisselen, namelijk samen de anderen te benadelen door kop over kop te gaan sleuren. Effe door bijten nu en niet afgeven. Je laat niks merken dat het zeer doet en verbloemt de zware vermoeidheid met een opgewekt klein grapje. De achtervolgers zijn uit het zicht en het zweet vermengd met zand prikt in je ogen. Hoever nog op deze reis en moet ik niet meer drinken of eten of heb ik dit wel genoeg gedaan?

De finish nadert en ik ga hem er op leggen door er gewoon in te vliegen of heeft ie nog iets over? Het zuur komt uit je oren en snot uit je neus je bent aan het sterven maar je hebt een gaatje en gaatjes zijn belangrijk anders haal je het nooit! Gekkenwerk is het maar je bent los en zet nog een keer aan, zo die komt niet meer terug, je bent kei kapot maar ziet de streep. Dit nooit meer is het eerste wat je denkt maar de dag erop snak je al weer naar de volgende keer……..



shark attack

{ 18:51, 6/8/2011 } { 0 comments } { Link }

Na een weekje vakantie maar ook trainen in Riva. Was ik benieuwd hoe mijn vorm was, ten opzichte van mijn ploegmaatjes. Ik had al in december 2010 geroepen dat het "open Peerke club kampioenschap" tijdens de transgermany mijn doel was, om vervolgens met die meerdaagse in de benen ook nog goed te rijden tijdens de transalp. Kortom pieken in juni en juli. Mijn stijgende vormpeil moest dus bevestigd worden tijdens de Saalhausen marathon, waar ik pas tevreden zou zijn als ik binnen max. 10 min. van Guido zou zitten.

Vrijdag de 13e, iets na acht uur in de avond, arriveren Wil Harold en ik op het bike festival terrein van saalhausen. Je startnr. + chip kon je tot acht uur ophalen dus vlug even op het al sfeervol ingerichte festival terein met al veel team stands, zoeken naar de start nummer ausgabe. (naast de marathon is er ook een internationale XC wedstrijd, en daar is een team tent voor de XC teams een mooie vervanger voor de kofferbak van de marathon rijder, deze tentjes zorgen voor een professionele uitstraling). Het meisje van de nr. ausgabe is er nog wel maar de paperassen zijn al opgeborgen in de kast, zuchtend pakt ze de map weer tevoorschijn en kunnen we het stuurbord/chip en een tas met reclame zooi (mijn sks pompjes verzameling is weer uitgebreid) nog in ontvangst nemen. Daarna snel onze werp tentjes even opzetten (tsja goedkope rotzakken doen nu eenmaal aan wild kamperen, inplaats van een Hotel)en vervolgens nog even langs bij de ploegleiding die wel in een luxe hotel verbleven. Op de hoteloprit zaten Peer en Jake hun fiets nog de laatste "tune tricks" te geven, en ondertussen werden onze oren ook nog even gewassen ivm het wild kamperen. Na een half uur, flink tegen elkaar op te hebben lopen bluffen en een rondje bier van de baas vriendelijk te hebben afgeslagen, gingen we weer naar onze "team tentjes" en rond 22.00 uur kropen we in onze slaapzak (of slaapzakken want slimmerik hercules had er 2 bij). De nacht was iets kouder als verwacht en Harold en ik hebben daar toch wel een beetje liggen koukleumen tussen de haze slaapjes door. S morgens na een ontbijt van de organisatie ff snel omkleden en zonder "warm" rijden (tijd gebrek) naar de start.

Guido was ondertussen ook gearriveerd en samen met Wil stonden we vooraan in het startvak. Na de start op de eerste klim, kon ik even niet mee met de eerste groep, maar toen Rob vd werf met Sjoerd Meijdam langs kwam haakte ik aan en reed weer samen met hun naar voren. De benen voelde vrij goed alhoewel het wel hard ging. Maar het kon nog harder toen een duitser voorbij kwam waar ik vervolgens in het wiel dook (specialiteit van het huis he':) Sjoerd kon ook mee en we raapten zo verschillende renners weer op en die we ook weer achterlieten (oa. Hercules) Guido hadden we ondertussen in het vizier, en dat gaf natuurlijk moraal. Meter voor meter liepen we op hem "in", het gat was nog ongeveer 30 m. Precies bij de de eerste post waar Ellen een bidon aan mij zo geven, achterhaalde ik Guido. Alleen had Ellen net Roel en Mark voorzien van een bidon en was de mijne niet direct paraat.Ik had nog een kwart bidon en besloot niet te stoppen en evt. bij de volgende post mijn bidon wel te vullen. De kans Guido terug te pakken wilde ik niet voorbij laten gaan. Die goof heeft mij dit jaar al zoveel pijn gedaan op training en zoek gereden tijdens wedstrijden dat ik mijn woorden nu te gelde wilde maken ("mijn tijd zal nog komen dit jaar")Die volgende post was echter een ronde later op dezelfde plek maar dat wist ik toen nog niet.. Mijn eigen bidon was snel leeg, maar Sjoerd was niet te beroerd om een kwart bidon aan mij te geven. (nog bedankt jonge,Trinken Verbrüdert!) In de slipstream van die duitser loste ik ondertussen Guido en Sjoerd en reden we naar Leander toe wat ons op plaats 8 bracht.

Door dorst en ook de aard van het beestje kon ik geen meter kopwerk meer doen maar deze 2 jongens wel goed volgen. Bij het ingaan van de 2e ronde kreeg ik gelukkig nu wel een bidon van Ellen.(nog bedankt Ellen,Trinken Verbrüdert!)

Mijn verzuimende kopwerk bij deze 2 jongens werd gerechtvaardigd toen ik moest lossen en terug moest naar mijn eigen tempo. We waren ruim over de helft van de koers maar de vermoeidheid begon toe te slaan. Ik werd achterhaald en achtergelaten door achtervolgens Sjoerd, Wil "Hercules"B. en Super G. de jong. en nog wat onbekenden. Wil en Guido deden dit niet geruisloos maar kwamen mij al schreeuwend oprapen ("van hoof,ik kom je halen!!" en meer van dat soort kreten) Na 75km kom je weer voor het eerst bij het festival terein, (die 2 ronden maak je ergens anders, en vervolgens moet je bij de 1e terugkomst op het festival terrein nog een loodzware nieuwe lus rijden van een ongeveer 15 km, in deze lus liggen de steilste beklimmingen) Je moet hier sterk in je pedalen zijn geklikt want de verlokkingen zijn bij deze passage zeer groot. Das heißt:Wir machen es laut und werden die bierpuln auf em biertisch verprügeln.Grose brotchen bratwurst, hübsche vollbusige Mädeln in dirdnl und regionale schlager sangers in strammen lederhosen. Irre sache, oder?

Was denkst de? Nah? Juist ja afdraaien dus.. en in je uppie het donkere woud  weer infietsen, wetende dat de eerste kuitenbijter al snel weer opdoemt. "Lichter schakelen wil ik. Maar dat gaat niet meer! "Met een trapfrequentie nog trager dan het slome ritme van een kerkklok die mensen naar een ochtendmis lokt werk ik de laatste slopende beklimmingen af". (deze briljante quote is van de veelbelovende nog jonge schrijver Juul v loon) Berry Hollander raapt me nog op als ik de klokken aan het luiden ben en ook bij hem kan ik niet aanppikken. Na de laatste zware beklimming komen een aantal heel mooie downhill single tracks, we naderen nu het dorpje Saalhausen weer en in de verte hoor ik al weer zachtjes "gemütliche volksmusik"  ik krijg weer vleugels en vlieg letterlijk weer over Berry heen (hij roept nog iets uit van verbazing over mijn opleving) uiteindelijk kom ik als 17e overall en 8e master 1 tevreden over de ziel.

 

 



transalp 2011

{ 15:58, 6/8/2011 } { 0 comments } { Link }

moment 1e etappe.

Vooraf als we in de zon staan te wachten in het startvak,word ik door Remco als renner vergeleken met het kauwgom onder de schoen van Kuifje. "ook al wil je ervanaf het blijft eraan zitten" Ik weet niet of deze opmerking als een compliment gezien moet worden maar maar zo pik ik hem wel op.

Moment 2e etappe

"zo dit loopt echt voor geen meter" tijdens de 2e etappe zitten we in een lange onverharde beklimming die net geegaliseert is met een donkere licht vochtige zandlaag die als een hongerige zuigeling in de noppen van de band, tepels ziet. We proberen de zompige massa te ontwijken door in het uiterste kantje van de weg te rijden maar meestal is er geen keus  en moeten we over de kwabachtige substantie heen. Na 4 haarspelden loopt het zweet in mijn ogen en valt me ineens iets zeer raars op "verrek we rijden helemaal niet over zand, maar over het dikke vel van een enorme laag chocolade pudding! Door het afkoelen is er natuurlijk een korst op gekomen die maakt dat wij erover heen kunnen rijden, whaa! Op mijn multitool zit een lepel die eigenlijk al jaren als overbodig ballast meegaat, maar nu komt ie mooi van pas. Behendig pak ik de tool en klap het lepeltje uit waarna ik langs mijn achterwiel een flinke schep pudding neem en hop, zo in mijn mond duw. "Mmmm had is zoeter gemogen maar niet slecht", zeg ik tegen Remco die met een vragend knikje daarover informeerde. Doordat ik de korst beschadigd heb met mijn lepel en de achter ons rijdende jongens nu benadeel doordat zij  verder weg zakken in de pudding, beginnen zij te vloeken, en roepen wat over koersvervalsing, ik doe net of ik het niet hoor, neem nog een tweede hap waarna ik de lepel weer opberg. Als remco zegt "geef je lepel eens ik wil ook een hapje proeven" zeg ik "Kun je beter niet doen ik ben snotverkouden!" (had ie zelf maar een lepel mee de berg op moeten sjouwen, ja toch?)

Moment 3e en 5e etappe

De Hoteleigenaar zet een mandje met kaiserbroodjes op tafel, en verontschuldigd zich dat er boven de 2000 meters vandaag 2 cm sneeuw ligt. Even denk ik dat hij zijn sneeuwkanonnen per ongeluk afgelopen nacht overuren heeft laten maken, of dat zijn keukenhulp met de poedersuiker bus, de bergen heeft bewerkt , waarom moet immers iemand zich verontschuldigen voor de fratsen van moeder natuur? De tv in de ontbijtzaal staat op zo'n webcam channel waar verlaten ski piste's uit de omgeving in beeld worden gebracht, de beelden bevestigen de woorden van de hotel eigenaar en geven verder de temperatuur boven aan. (0,3 graden). Ook in de 5e etappe is het voor de start van hetzelfde sneeuw laken een pak dus dresscode 3e en 5e etappe herfst/regenkleding van Grib GraB (over en hand schoentjes helmbeanie) verder knie regenbroek en regen jasje en water werend vet op je gezicht en onderbenen. De 5e etappe word zelfs na 40% koers gestaakt en de tijd bij de laatste bevoorading geld voor het klassement. her en der zie je rijders in reddingsdekens zitten, de kou heeft gelukkig op ons niet zo'n vat gehad en we discusieren nog even of het goud van de reddings folie nu aan de binnenkant of buitenkant moet zitten..

Moment 4e etappe

Het mag pijn doen, dat had ik vooraf met mezelf afgesproken maar waar ligt de grens? Ik hang op de toppen van mijn kunnen aan een groepje en stel het moment van tempo aanpassen naar eigen behoeven nu al 3 haarspeld bochten uit. Lossen is een prachtige pijnstiller die je altijd bij hebt maar dit paardemiddel wil je liefst zo weinig mogelijk gebruiken natuurlijk. Zorgvuldig rijd ik om de grootste stenen heen die bezaailt liggen op deze schotter weg. Elke weerstand die ik nu nog extra krijg, kan de doodsteek betekenen voor mijn aansluiting. Zelfs een eike blad dat van de boom tegen mijn lijf waait of een dikke bromvlieg die op mijn stuur gaat zitten, zou net dat beetje extra weerstand kunnen geven dat maakt dat ik moet lossen. Om het moordende tempo te drukken zou ik de jongens die op kop rijden van de groep moeten afleiden bedenk ik me. Iets schreeuwen dat je al lang geen pijl meer hebt gezien, en vragen of we wel goed zitten bv. of even een krijsende aap imiteren, doordat je in het laatste wiel hangt kijkt iedereen verschrikt achterom, en stokt het tempo toch vast wel even. Dan gebeurt het onvermijdelijke, de jongen voor mij laat een gat vallen van een halve meter waarna hij het zelf weer verkramt dichtrijd. Deze tempo versnelling is er voor mij teveel aan. Ik hang al een half uur, 2 hoog aan een kozijn en het raam gaat nu dicht,auw!! een halve meter word als snel 1 meter en vervolgens 4 meter, koersradio transalp meld nu "van hoof lost uit de achtervolgende groep" Remco merkt dat ik eraf ben en laat zich afzakken, hij duwt me terug naar de groep en ik hang er weer aan. In mijn gedachten neem ik een mogelijk koersbepalende beslissing: Als na 2 haarspeld bochten het tempo van de groep niet iets gezakt is doe ik, om het tempo te drukken, een krijsende aap na..

Moment 6e etappe.

Herder met 2 makke schapen, Juul is onze super soigneur, luitenant van de aan en afvoer troepen die Peerkes Bike team escorteren tijdens  deze missie, niks is hem teveel, fietsen en kont afvegen moeten we zelf doen is afgesproken verder is het aan Juulleke, hij staat onderweg 2 tot 3x met bidons die hij s'avonds uitspoelt en s' morgens weer klaarmaakt (met een speciale mix recept, schepje van dit en een druppeltje van dat). Hij legt verder de gelletjes en ampullen klaar, sjouwt de tassen van de auto naar de hotel kamer en weer terug. Brengt de fietsen weg en haalt ze weer op bij de Rocky Mountain monteurs. Wast onze kleding uit, kalkt onze namen op het wegdek (ik heb het niet gezien maar hij heeft het vast gedaan, hup Frank, allez remco lijken me logische kreten))en vertelt een verhaaltje voor het slapen gaan. Dit verhaaltje noemt ie als zoon van een Generaal "briefing" "Jongens even briefing" Zo roept ie ons s'avonds bij de les en vervolgens ligt heel ons bed al snel vol met staf kaarten van het oorlogsgebied. Juul gaat vaak na de etappe als verkenner de bergen in om het strijdplan van de volgende dag te bepalen, wat we dus bij de briefing weer te horen krijgen. Hij vertelt bv. of we ons bij de start met 1 of 2 bidons moeten wapenen en waar de checkpoint's liggen, als herkenning hangt hij bij het bevoorading's gebied onderweg een nederlandse vlag op, deze tijdelijke kolonie plekken vallen dan even onder zijn schrik bewind.

Moment 7e etappe

"Nur noch abwarts gehen zum finish" Op elke laatste col in de etappe staat wel iemand op de berg die zo'n verlossende zin naar je roept nadat je al een klein uur zit te turen waar de top kan liggen. Meestal wijst zo'n persoon ook met zijn hand naar beneden om de zin kracht  bij te zetten. het komt ook wel eens voor dat iemand een eindje voor de top staat en roept "nog 300 meters en dan ben je boven!" Als dat hoogte meters blijken te zijn in plaats van de door jou verwachte lengte meters fiets je toch nog wel even over een koude gesloten kermis..

 

Moment 8e etappe

We zijn na 3 kwart koers in de laatste etappe al een tijdje met een klassement bedreigend italiaans team, haasje over aan het spelen als de laatste beklimming zich aandient, teweten ongeveer 5km asfalt omhoog waarna een lichtaflopend plateau van 3 km de voorbode is van een smal kasseien/beton afdaling die ons naar het dal brengt. Eenmaal in het dal is het nog dik 40 km positief valsplat fietspad naar de finish. Zaak is dat je in het dal omgeven bent door tempo beulen zodat je mee kunt liften met beulen die goed tempo kunnen maken op het vlakke duss.Koers is kinderspel lijkt het, maar om in zo'n situatie te belanden zonder je concurrenten mee te nemen, moet je dus zeer belangrijke koers bepalende beslissingen nemen terwijl je zwaar vermoeid bent en eigenlijk niet meer in staat bent om helder te denken, kortom volledig ontoerekeningsvatbaar rijp voor een noodslachting.Toch flikte we het om in deze situatie een koersbepalende actie te maken die gunstig voor ons uitviel. Als zo'n actie lukt kun je er nog weken op teren, beetje dagdromen etc. Nou oplette hier komt de actie: Remco en ik beginnen aan de laatste klim met verbrokkeld in ons kielzog allemaal top30 concurrenten voor het eindklassement. 500m verderop in de klim zien we 2 teams net om de hoek schieten. Als een dier dat dekking zoekt voor zijn jager krijgen we de 2 teams afentoe in het zicht waarna het al snel weer dekking zoekt achter de rotswand. Aan de oranje vacht herkennen we dat 1 van rijders een duitse tempobeul is met schoen en neus maat 48. Die kunnen we wel gebruiken in het dal dus "eropaf!" Remco geeft mij een baanaflossing en de italianen verliezen al 6 meter, ik ga staan op de pedalen en schat mijn energie voorraad in en hoeveel ik kan opsoeperen tot de top. Het gat moet gedicht worden uiterlijk op de top van de klim anders zijn we gezien. Alle energie bronnen moeten worden aangesproken besluit ik en dan kijken we daarna wel of we eraan kunnen blijven hangen. Ik ga dus staan op de pedalen en na 8 pedaalslagen weer zitten, eventjes bijkomen hangend aan de forage zak van Remco en wederom een duwtje op de kont en weer staan.

Ik kies een boompje uit en besluit tot die boom te blijven staan op de pedalen. oei dat schiet wel op zeg! Alleen het brandluchtje van mijn benen vertelt wat anders en dat rode lampje op mijn dashbord brand nu toch al heel lang! Komop zegt remco en wederom hang ik aan zijn forage zak nog 400 meter tot de top en ik besluit mijn laatste pijl van de transalp nu te gaan gebruiken (meestal heb ik 3 pijlen per etappe) het gat is zodanig verkleind dat het moet lukken om met een sprong of 2 jumpie’s het gaatje te overbruggen denk ik. Ik neem nog ff een slok en dan ga ik weer staan en besluit niet meer te gaan zitten totdat we aansluiting vinden wat dus gebeurt precies op de top. aaagghh. De beul gaat gelijk op kop zitten op het plateau en 1 jongen van het andere team recht zijn rug en neemt een reepje. Ik schuif gelijk op want in de afdaling kun je beter niet vanachter zitten in de groep vanwege “elastiek paniek”. Als snel schuif ik nog een keer op met remco, en het andere team word naar achteren verdrongen. Voor we de afdaling ingaan kijk ik nog even achterom en zie de concurrenten van voor de klim tevergeefs nog het gat proberen te dichten. "Kijk daar rijden de gelosten", mompel ik halfhardop maar in principe hoeft niemand dat te horen, de jongens om mij heen hebben immers genoeg intelligentie om dat zelf ook wel te bepalen. Met 3 teams storten we ons in de afdaling en zoals voorspelt krijgt het achterste team het verdomt moeilijk om de aansluiting te houden en verliest metertje bij metertje waarna ze definitief niet meer bij ons rijden. dat nochalant opschuiven op het plateau was wederom koersbepalend want in het dal gaat de grote duitser en de kleine nederlander gas geven en lopen we wederom verder uit. Mede door deze tactische meesterzet worden we 28e in het eindklassement.

 



langenberg

{ 19:48, 20/11/2010 } { 0 comments } { Link }

Zondag ochtend 7 uur, we (Eddie spaghetti, Harold en ondergetekende) rijden ter hoogte van Eindhoven richting Duitsland met op de radio het WK wielrennen. Johan vd velde word geïnterviewd en er tussendoor komt Gio Lippens met opzwepend live commentaar. Het is allemaal bloed spannend want Koos is weg en het lijkt definitief. Naarmate de wk finale de finish nadert, naderen wij de duitse grens en de vraag is dan natuurlijk, hoelang hebben we over de grens nog “bereik”, om de Nederlandse radio te ontvangen? Ik zweet me kapot door al deze spanning en besef dat ik veel moet drinken om dit vocht verlies aan te vullen. 10 km na de grens, de radio begint te kraken en Terpstra demareert, ik zit per ongeluk al een tijdje van mijn wedstrijd bidon te drinken en bijna wil ik ook al mijn eerste gelletje pakken. De zender begint nog meer te kraken, valt even weg maar plotseling hebben we weer helder geluid. Ik roep “niemand mag zich nu meer bewegen!” (vroeger hielp dit wel eens met die oude transitor radio’s, die alleen goed stereo gaven, juist als jij de antenne vast had en geen vin meer veroerde) een droog “Hushhovd” maakt een einde aan deze zenuwslopende radio uitzending, die nu snel verwisseld word door de favoriete grafmuziek van eddie spagetti. We komen op tijd aan in langenberg en proberen door een rondje te gaan los fietsen de WK Finale die toch wat in de benen is geslagen eruit te fietsen.

Als we langs de start komen zie ik dat het al mega druk is bij de startopstelling en samen met mijn toekomstig ploeggenoot Remco van bekkum sluipen we via een paar voortuintjes naar het voorste gedeelte. Het startvak is afgezet met redelijk hoge hekken maar met behulp van Herwin kom ik er toch overeen. (Remco kon er volgens mij onderdoor fietsen want die stond al vrij snel tegen mijn kuiten aan te hijgen) Effe llater komen Guido en steven eskens ook nog veel te laat aanzeilen en we besluiten hen ook maar effe over het hek te helpen terwijl er eigenlijk helemaal geen plaats is.                                         De Duitsers beginnen nu te morren maar net niet overtuigend genoeg om ons bang te maken “ bist du veruckt oder wass?” Nog tien minuten voor de start en guido’s bar end steekt in mijn lurven, remco’s remschijf zit mijn achter derailleur te mollen, Steven’s zadel zit mijn remleiding te testen op rekbaarheid en Herwin heeft zijn voet in mijn klik pedaal zitten. Ik kan geen kant op en dit is na de WK wielrennen finale al de tweede pijl die ik deze ochtend moet verschieten. Guido moet kort voor de start nog effe pissen “hier hou ff mijn fiets vast, als het startschot valt neem de fiets maar mee aan je hand, ik ren wel de berg op!”.

De koers is vervolgens leuk en ik heb redelijke benen, ondanks chainsuck en overgewicht (5kg zwaarder dan tijdens de transalp, tsja de riem moet er afentoe ook wel af he) rijd ik vrij goed omhoog en mede door slim rijden (volgens Remco heet dit wieltje zuigen) word ik 7e bij de licentie houders en 8e overall. Harold word 13e bij de licentie houders en 17e overall.

 



transalp

{ 21:55, 24/9/2010 } { 0 comments } { Link }

CRAFT BIKE TRANSALP POWERED BY BALANCE BANDJES

 

De geur van bier en braadworst zweeft over het parcours rond de kerk en kroeg.

Een man met een vlag probeert naast me mee te rennen, als ik soepel de kunstmatige helling op peddel. Nog 2 ronden, gaf het jury bordje net nog aan. Bart en ik zitten in de kopgroep samen met andere prominenten Nederlanders als  Daphny van den brand, Maarten Nijland en Tibor Gijsen. Karl Platt die met 2 vingers in zijn neus, het gat dicht naar de kopgroep en vervolgens met dezelfde vingers uit zijn neus nu rond draait en hiermee aanspoort tot samenwerken, word even flink aangesproken door Patron Tibor (“nein du blöde kuh”) Tibor maakt vervolgens een kruis met zijn armen en legt de koers even stil. Karl Platt snapt er  helemaal niks van, maar al snel word hem uitgelegd dat Juul van loon en Corne van de Voort de slag hebben gemist en zij  door de organisatie van deze lucratieve Na-Transalp Criterium aangewezen zijn voor het podium.”Hey, lig je nu al te maffen?” hoor ik mijn vrouw zeggen, en als ik mijn ogen open zie ik dat de wekker 18.30 aangeeft. Het is dinsdag 3 dagen na de transalp en de vermoeidheid is als een warme deken om me heen geslagen en maakt me nu al 3 dagen lam.

Maar het is wel een gelukzalige vermoeidheid, Mijn maatje Bart en ik zijn 20e geworden in deze 13e editie van de meest prestigieuze 8 daagse mtb etappe wedstrijd, Zo die pakken ze ons niet meer af. Vooraf in de winter hadden we als doel top 35 te rijden maar toen bekend werd dat de Transalp dit jaar een UCI cat.2 wedstrijd zou worden werd er links en rechts stilletjes gemompeld dat top 50 ook al knap zou zijn. Met Bart zijn campertje reizen we vrijdag ochtend richting Fussen.

“WOW dit is niet meer normaal, hoe mager jullie staan”!, aangekomen op de camping bekijkt Wessel  (samen met Carolien de super verzorgers van Peerkes bike team 1&2) mij en Bart als 2 ethiopiers met bolimia. We nemen de opmerking voor kenisgeving aan en bart begint al meteen te counteren door bike team 2 en bike freak 1 te demoraliseren met de power balance bandjes die ik op Bart zijn advies een dag voor vertrek nog snel heb aangeschaft. Na wat balans en kracht oefeningen/trucjes met de tegenstanders zie je ze paniekerig denken waar ze nu nog zo’n bandje kunnen aanschaffen voor de 1e etappe van start gaat, want zonder zo’n bandje ben je al bij voorbaat verslagen, dat is nu wel duidelijk.

Voor de start van de eerste etappe stonden we vrij onbevangen en grapjes makend in vak B. We hadden ons gedegen voorbereid stonden op scherp en hadden de route op een klein kaartje onder de broekspijp verstopt, onze fourage zakken zaten vol met gelletjes en alle hulpmiddelen voor pech onderweg. (een rode gevaren driehoek en een picknick kleedje vielen op het allerlaatste moment, na wat wikken en wegen af wegens ruimte gebrek maar geeft wel aan hoe serieus we het allemaal namen),

Na de start knalde Bart al snel met de kopgroep mee waarna ik hem weer terug riep naar de 2e groep met de woorden “rustig aan Bart” .

Deze 2e groep kon ik met mijn conditie op hangen en wurgen volgen maar Bart had duidelijk meer over, en dit zou de rest van de week ook zo zijn. (afgezien van het laatste deel van de 1e etappe, toen Bart een enorme inzinking had op de laatste berg, en kotsend en met kramp in de benen zich naar de finish sleepte, en we van plaats 20 terug vielen naar plaats 44. En ook op het laatste deel van de Mortirolo sprak Bart nog de zeldzame woorden “Frank rustig aan”)

Kortom ik was gewoon goed en Bart was super, hij sleepte me in de moeilijke momenten letterlijk de berg op zonder grimas en haalde bidons als ik met mijn vingers tussen de deur aan een groepje hing. Nog een voorbeeld, toen echt halverwege de etappe naar Livigno mijn zadel van de pen afbrak werd er zonder twijfel meteen van fiets gewisseld en vervolgde Bart de rest van de etappe, ruim 30 km offroad staand op mijn fiets. (ik nam de bike  nog wel over in de laatste afdaling en het vlakke stuk naar de finish, durfde ik ook nog wel voor mijn rekening te nemen)

Na een week pasta vreten en koersen over single tracks, schotter en asfalt wegen zowel steil omhoog als omlaag, en als als gekken langs diepe afgronden en door rivieren,sneeuw,weilanden,bergdorpjes te zijn gescheurd en stof, rots, modder, hagel, regen en een moordende verzengende zon te hebben getrotseerd, staan we aan de start van de 8e en laatste etappe, 19e in het klassement zijn de harde feiten en de gemoedstoestand van ons beide is naar de “bloed nerveus mode” doorgeschakeld, omdat vanaf nr 17 tm nr 24 iedereen binnen een paar minuten van elkaar staat. Wessel schreeuwt vanachter de dranghekken “jullie kunnen geschiedenis schrijven!” Een ervaren door de wol geverfde Belgische oud prof renner merkt dat er bij ons iets op het spel staat en spreekt wijze woorden tot mij (“jongen, je moet ze naaien waar je ze naaien kunt”)

“Three minutes for the start”  schalt de speaker, en de DJ draait Black Eyed Peas met I gotta Feeling. Ik probeer met de posivitisme rillingen uit dit liedje de zenuwen de verdringen, maar bij het traditionele Highway to Hell klopt mijn hart al weer in mijn keel.

Dit mogen we niet uit handen geven is tot in den treuren tegen elkaar gezegd en Wessel en Carolien zullen voor het eerst halverwege de etappe bidons aangeven ipv een cola shot op het laatst. Herwin en Dick uit de bike freak airlines entourage zullen nu zorg dragen voor de Cola.

Kortom alles is er aan gedaan, god heeft hopelijk ons lotje in zijn handen en de rest moeten we zelf doen met behulp van de hopelijk werkende balance bandjes.

De start is geneutraliseerd en al snel zit ik tussen de profs op de eerste rij, als de openings klim begint kan ik dmv. hangen aan de kleding van Bart de eerste tempo versnellingen van de concurrentie overleven en al snel vind ik mijn eigen ritme en handhaven we ons goed rond plaats 19 tm 28, na een dollemansrit met enkele ontsnappings pogingen van directe concurrenten die we keurig en zeer professioneel geneutraliseerd hebben, volgt traditioneel nog een heftige zwaar technische afdaling. Ik kan hem gelukkig bijna helemaal rijden en zodra we weer asfalt onder onze benen hebben valt er een zware last van ons beiden af.

We hoeven nu alleen nog maar 5 km te knallen over licht aflopende asfalt wegen en we weten nu dat we heelhuids en zonder materiaal pech de etappe en daarmee de transalp kunnen beeindigen op een zeer mooie positie. Kop over Kop rijden we met ongeveer 50 km p/uur

Richting finish waar we beiden in de armen van onze wederhelften vallen, al snel horen we dat we 20e in het eindklassement zijn geworden en daarmee is ons doel ruimschoots behaald.

Blij blij blij ooh wat zijn wij blij straalt van onze gezichten.

Succes behaal je natuurlijk niet alleen dus een wel gemeend groot dankje wel (alla de Oscar uitreiking) voor support gaat uit naar Peerke, Carolien, Marleen, Wessel, Bike Action met mecanicien Marco, Wil “Hercules” B. Nelis en Ard, Generaal Gerrie met zijn zandhazen Tibor en Juul (Juul heeft 2x een half gevulde bidon afgegeven aan mij, tijdens een cruciaal moment in de koers) verder een groot dankje wel richting de gehele familie Damen + aanhang,  Familie Dohmen, verder alle andere Nederlandse deelnemers, Peerkes team maatjes, Harm, Rob vd werf, Remco van bekkum en Eddie spaghetti, de leden van mtb squadra Casino Royal extravaganza. Coca Cola boys Herwin&Dick natuurlijk onze sponsoren en God, die het schitterende landschap schiep en later betrokken was bij de ontwikkeling van de power balance bandjes.

 

 

 



malmedy

{ 21:53, 24/9/2010 } { 0 comments } { Link }

Malmedy 3e RWP CUP.

 

Vorig jaar reed ik nog de dubbel op zaterdag willingen (125 km 3500 hm) en op zondag malmedy 115 km 2900 hm). Dit jaar al in een vroeg stadium voor willingen gekozen maar een 2 dagen voor de wedstrijd stapelden de argumenten om het programma om te gooien zich op.

Jammer van het inschrijfgeld maar ik zou samen met Emiel Harold en Ard  naar Malmedy afzakken. Aangezien ik 6e stond in het RWP klassement had ik recht op starten in het 1e vak.

Dat privilege ben ik in mijn beste Waals maar even gaan opeisen bij de inschrijving, dit ondanks dat ik niet tot het uiterste wilde gaan ivm. vorm kweken voor de transalp. (dat vorm kweken heb ik mezelf aangepraat en is onbewust mischien wel een smoes om geen pijn te lijden of mijn mindere vorm te verhullen, maar dat weet ik niet zeker, zo goed ken ik mezelf ook weer niet).

Voor de start nog even gauw samen met harold een toilet zoeken voor een grote boodschap, buiten stonden een stuk of 6 dixies ( mobiele toiletten) met een kleine rij ervoor. De rij was net te lang voor harold want hij had al een klein beetje remspoor in zijn broek bekende hij eerlijk. Doorspoelen kun je niet  bij zo’n dixie, dus je mag hem bovenop de hoop leggen van je voorgangers en die waren er toch al een aantal geweest. Stapelen voor de wedstrijd zullen we maar zeggen! Luister even wat ik roep: lust je ook een broodje poep?  Ome Willem kon als hij zuinig smeerde alleen al uit mijn dixie het hele startveld voorzien van een broodje poep en langs mij zat iemand flink trompet te spelen uit zijn aars, dus daar was waarschijnlijk ook genoeg beleg om ook bij de eerste bevoorrading iets anders te serveren dan weer die rijstevlaaitjes. Mijn dixie was sober maar wel netjes, er hing jammer genoeg geen spiegel dus ik kon mijn gesoigneerdheid niet controleren, maar dat zou nog wel snor zitten want Nelis had maandag nog gezegd dat ik er scherp uitzag, verder lagen er langs het wastafeltje smerige sabbelsnoepjes die naar zeep smaakte. Op de deur stond met viltschrift geschreven “ een scheet is beter dan je weet, het maakt je hart gezond en blaast het stof uit je kont”  (bouwvakkers poezie denk ik)

Maar goed in de houding en aan de gang, met mijn ellebogen op mijn knieen hing ik boven de pot in plaats van erop en ik waande mij even op de hahnenkamm in kitzbuhl ivm de soortgelijke downhill ski houding.

Mijn drol kwam er makkelijk uit in een keer, dus ik hoefde niet op het laatste stukje nog minutenlang zitten te persen gelukkig. Het was een mooie, met zo´n krul puntje naar boven zodat je billen niet zo hard dicht klappen. Vroeger perste ik zo´n mooie wel eens in bad, en schreeuwde mijn broer “kijk ‘m eens drijven, het is een echte!’

Verder heb ik die dag heerlijk gereden volgens plan, lekker stevig maar nergens in het rood en bij de posten rustig de tijd genomen voor ketting onderhoud en lekkere taartjes etc..

Uiteindelijk 37e geworden en in het RWP klassement klim ik enigszins geflatteerd  naar de 3e plaats.

 



saarschleiffen marathon

{ 21:45, 24/9/2010 } { 0 comments } { Link }

Saarschleiffen marathon

 

Vaak worden bij rampen of ander onheil, mensen in overheidsgebouwen zoals scholen of sporthallen opgevangen om de nacht door te brengen.

Als je met goedkope rotzakken naar een  Mtb marathon ver van huis gaat kom je ook al snel op dit soort opvanglocaties van de rampenbestrijding terecht.

Sliepen we in Kellerwald,bij de eerste RWP cup wedstrijd, de avond van tevoren nog voor nix in een kleuterklasje, (ik achter in het lokaal want daar sliep ik vroeger ook al het beste). Deze keer mochten we voor nop in de sporthal slapen van de lokale school.

Gym leraar Arno kwam al snel op het idee om die grote blauwe matten (je weetwel, in Nederland zijn die meestal groen en worden bij apekooi altijd als eiland gebruikt ) als matras te gebruiken ipv. het eigen luchtbedje. Deze “serge bubka” matten lagen inderdaad bijna net zo lekker als een waterbed.

Na een goede nachtrust werd s’morgens met meegenomen plastic bestek van de gratis pasta party van de avond ervoor  het ontbijt veroberd.  Iedereen had droogbrood bij en gehoopt dat iemand anders wel voor beleg zou zorgen. Arno die zijn 2e marthon reed had een pot pindakaas bij dus we kwamen weer goed weg. (En Arno wist weer dat delen en geven een gelukzalig gevoel geeft)

S nachts had het zeer lang lichtjes geregend en het parcours was op de vele schitterende singletracks veranderd in een glijbaan. Was wel weer even wennen in het begin, aangezien de sneeuw bij ons al weer een tijdje gesmolten was. Na de start onder droge omstandigheden, konden 3 peerkes zich de eerste kilometers handhaven in de omvangrijke kopgroep maar na een 5 tal kilometers begonnen de  Nederlandse toppers als Bekkink,Boon Bult,Bakker en Bram R.eraan te trekken en werden de B bokken al snel van de geiten gescheiden.

De moraal om diep tegaan was vandaag bij mij niet echt aanwezig, ook omdat de benen de laatste tijd niet super zijn. Het advies van de clubtrainer nam ik dan ook snel ter harte (“niet meer in het rood rijden, de komende tijd, gewoon 1 ‘a 2 groepjes terug in het veld lekker peddelen”!) De eerste ronde hield ik me wel aan zijn woorden maar in de 2e ronde zag ik halverwege Corne in de verte rijden. Hij was nog nooit in een wedstrijd voor mij geeindigd en ik wist wat hij dacht. (hij trouwens ook wat ik dacht). Deze dag zou hij zijn grootspraak van de laatste jaren ten gelde maken, deze eenvoudige goedlachse renner zou vandaag doorstoten naar het kopmannen legioen en voortaan ook de bidons van de knechten  kunnen opeisen, nooit meer in de rij staan voor een bord pasta of de bike wash, met een zware weekend tas zeulen of in de koers gaatjes dichtmoeten rijden die de kopman achteloos heeft laten vallen.

Dit kon ik natuurlijk niet zonder slag of stoot laten gebeuren, mijn keizers rijk stond op het spel, dus de jacht werd geopend met grof geschut, en na een 8 tal kilometers naderde ik hem op 40 m toen Corne  het grazende bambi hertje, mij de oude sluwe stroper verschrikt  opmerkte. Luid roepend “OH NEEEE” schoot hij meteen in de “taaie krijger mode”  (volle bak vooruit en niet meer nadenken bij de gevaarlijke afdalingen)

Wat volgde was 25 km pure oorlog. (Bas bloeming en Luc de koning hebben nog wat borden ontweken in deze familie vete) Om elke meter werd gevochten, soms reden we 20 m. van elkaar met de tanden vol in het stuurlint gebeten “An Block”, afdalingen werden veel te ruig genomen dus met halve braamstruiken in ons shirt en varens in de sokken stormde we naar de laatste steile klim, Corne had in de voorlaatste klim het gaatje van 30 meter op mij dichtgereden en ik hield blufferig  het tempo hoog zodat hij niet op adem kon komen in mijn wiel. In de laatste klim schakelde ik al net voor de klim naar de  piccolo  en Nelis bleef op het middenblad dit deden we beiden vanwege tramelanti met de voorderailleur, maar voor nelis pakte dit mankement goed uit, BAM BAM BAM op de macht pakte hij een 30 tal meters die hij de laatste 2 km naar de streep knap behield.



Interview

{ 22:14, 16/12/2009 } { 0 comments } { Link }
 

Peerkes Bike team eigenaar en voorzitter, de durfkapitalist Peer”mighty” Wouters, heeft weer 2 dure top aankopen gedaan, die de tongen flink deed rollen! Een Wieler Journalist  dook in het verhaal voor het blad o2 bikers om te kijken wat deze rijders, naast eeuwige roem en eerzucht nog meer richting Esbeek dreef (“klein Madrid van de kempen”) Een gedeelte van dit interview met een van de rijders ziet u hieronder, voor de volledige versie, zult u naar de lokale kranten boer moeten.

O2:Iedereen weet nog precies waar hij was, op het moment dat hij een belangrijke gebeurtenis, ten ore was gekomen (denk aan moord op kennedy/fortuin,  aanslag twin towers/heup breuk van Hoof enz.) Waar was jij op het moment dat je hoorde dat je bij Peerkes Bike team mocht komen, en wat ging er toen door je heen?

Ard:

Na een een in mijn ogen mislukte trans germany. Twee dagen top 50 tussen de europese top, daarna rem afgebroken in de eerste kilometer op dag 3. Volgens het Spartaanse principe toch doorgereden en op de honderdste plaats binnengekomen. Dit was een zware test, zeven keer op een dag dezelfde pannenkoeken voorbij gaan om vervolgens op de afdalingen weer ingehaald te worden. Dag 4 trok ik mijn pedaal uit de crank na 9 van 120 kilometer en kwam het chocolade mannetje in mij even naar buiten gluren. Het regende daar goddomme ook nog en voor je het wist had je kans om te smelten..... snel een treinticket geboekt en terug naar moeders kookpot. Na thuiskomst bleek Mighty P hiervan enorm onder de indruk. Ik kan hard fietsen, heb zoveel kracht dat zelfs race face cranks er niet tegen bestand zijn en dan nog een soft spot diep van binnen.  Hij heeft me toen gevraagd om bij het team te komen. Misschien uit medelijden.De malaise was vergeten. Een negatieve ervaring had een positieve uitslag gekregen.

O2:Kinderen, dagdromen vaak over wat ze later willen worden, dit beeld verschuifd met hetopgroeien nog al eens van bv. astronaut naar Brandweerman of van Porno ster naar Boekhouder. Op welke leeftijd besefte je dat je een top mtb’r wilde worden en wie was je grote voorbeeld op dat moment?

 Ard:Dit is geen plotseling besef. Het beeld wordt ieder jaar een stukje groter. Van timide toerrijder tot mounainbikesuperherorockstarendannog duurt een mensenleven. Op het moment zie ik mezelf als de perfecte mix tussen John Tomac, Mick Jagger, Christina Aguilera en Cat Woman. Allemaal grootheden die op een moment in hun carriere in spandex pakken de wereld veroverden. En de rek is er nog niet uit In de komende jaren zal ik nog een wolkje Michael Phelps, Barrack Obama en Julien Absalon toevoegen.

O2:Betrap je jezelf nu nog wel eens dat je op training of wedstrijd in gedachten iemand anders bent? Bv. Een van Gerven,Hendrikx of di luca?

Ard: Nooit, ik heb al die grootheden echt in me. Dat is voldoende

O2:"Wedstrijd Marathon mtb’n, is een krachtmeting. Je vindt het een mooie sport, je voelt dat je er een zekere mate van aanleg voor hebt en dan krijg je de behoefte om je met tegenstanders te meten. Is Pijn lijden eigenlijk hierin een belangrijk onderdeel van de sport?

Ard: Is effe pissen, en slaat deze vraag over.

 O2: Fietsen tot je er bij neervalt, en als je op wil staan niet eens meer fatsoenlijk op je hoeven kunt steunen, is natuurlijk het romantische beeld van een renner die alles geeft.  "In de voetballerij, kun je je laten vervangen in de wedstrij,. dat is in de fietssport onmogelijk. Ik vind dat wel een duidelijk voorbeeld van een sport waarin je geacht wordt tot op de bodem te gaan van je kunnen. Waneer heb jij die bodem zo dicht mogelijk benaderd?

Ard: Waar te beginnen? Raid des Hautes Fagnes na 105km, met nog 10.000 onneembare meters voor de boeg? Dag 5 in de Transalp Challenge, driekwart omhoog op een 1000 meter klim van 15%? Het hoogtepunt van de dood vogeltje ervaringen was dit jaar de Salzkammergut Extrem Distanz. Na 7 uur ploeteren in regen en hagel werden we van het parcours afgetrokken wegens sneeuwval in de tweede wedstrijdhelft. We waren zo koud en nat dat we onze race outfit verruilden voor ons Adamskostuum op de oprit van een boerderij. Het warme pak daarna voelde als pure kasjmir

 O2: Denk je dat je jezelf zover kunt drijven dat je de bodem kunt aanraken?Dat sterven in het wiel letterlijk, een acceptabele heroische overlijden in het harnas word?

 Ard: Zo hebben we dat wel geleerd in Sparta. Never retreat, never surrender.

 O2:Toen ik ging tennissen was ik 12. Ik had nooit les gehad en ik dacht dat het niks zou worden. Het viel toch wel aardig mee, en na een half jaartje van zomaar wat partijtjes spelen dacht ik: ik moet maar eens de competitie in, niet zo hoog, de zaterdagmiddagcompetitie. In de wedstrijd kreeg ik toch het gevoel: dat ventje aan de overkant van het net moet ik zien te passeren, ik moet slimmer zijn dan hij en beter zijn dan hij, ik moet het allemaal kunnen bijsloffen. Ik kreeg de behoefte om die strijd aan te gaan. Dat vind ik een mooi element in de sport." Jij komt nu in een top team met alleen maar grote namen en vedette’s. Denk je dat je de strijd met hun zowel fysiek als mentaal aan kunt gaan, of denk je dat het niks word, maar vind je het al leuk om in hun schaduw te vertoeven?

Ard: Schaduw? Dat is toch dat ding dat mij overal achtervolgt??

O2:Als er een stripboek verschijnt over de avonturen van Peerkes Bike team (die geruchten zweven al een tijdje in de wandelgangen red.), wat zal dan het karakter zijn in het verhaal dat het dichtste bij jou werkelijke karakter zit?

Ard:

King Leonidas, die heeft toevallig ook iets met chocolade.

 O2: In het prof peloton bestaat een code waarvan iedereen net doet of hij niet bestaat.Daarbij komt een stuk liegen kijken, waar de muizen nog geen boterham met kaas van lusten.Ze noemen dit de “Omerta” dit is de geheimhoudingsplicht van de maffia. Wat is het verschil tussen de maffia en Peerkes bike team ? (behalve dat de maffia wel georganiseerd is red.!)

Ard: Dat is een beetje net als het verschil tussen Spa en Evian. Alleen te zien voor echte kenners. Leken moeten vooral op de verpakking afgaan. In dit geval: de mafia zijn die mannen met snorren, vettig haar en machinegeweren, Peerkes Biketeam zijn die slanke kerels die je nog niet kunt vangen als je met een heel leger komt.

 O2:Binnen Peerkes Bike team zitten een aantal renners die zodra ergens een fotograaf opduikt Een Scheve bakkes opzetten om de fotograaf te frustreren. (dit omdat er niet voor het portret recht is betaalt red.). Gaan jullie ook mee in deze praktijken?

Ard:Dit getuigt van een gebrek aan loyaliteit naar onze sponsoren. Borst naar voren en naar de logo’s wijzen zodra de papparazzi uit de struiken springen. Uiteindelijk doen we dit allemaal voor het geld en niet voor de lol.

 O2:Het is bekend dat op menig puber meisjes kamer een poster boven het bed hangt van Corné van de Voort. Gaan jullie net als Corné ook zoveel merchandising zelf in elkaar flansen, of besteden jullie je tijd liever aan nuttige trainingen?

Ard:Geweldig idee, er zijn instituten zoals KISS (de rockband) en Corné (de rockstar) die veel meer verdienen met merchandising dan met datgene waar ze goed in zijn. Ik zet meteen mijn manager op een projectje.



De expeditie naar de mortirolo

{ 22:04, 14/12/2009 } { 0 comments } { Link }
 

De expeditie naar de top van de Mortirolo.

 

Mortirolo, door de vier laatste letters klinkt het zoet in de oren, maar  in werkelijkheid is deze rolo, verre van een zoet tussendoortje! Door de wol geverfde berggeiten, mekkeren en bléren eensgezind, dat dit de zwaarste berg is om je keutel op de top te krijgen. Zwaarder dus, dan de Alto de El Angliru of de Monte Zoncolan, waar je als herkauwer nog afentoe rustmomentjes kunt vinden, voor een reep of een dromerige verpozing over bv. buitenbladen, die hier meteen van de boom vallen als je er een klein beetje tegen aan bokt.  De K2 in de Himalaya (met de bijnaam killer mountain, omdat 1 op de 4 alpinisten er het leven laat) is natuurlijk op papier wel zwaarder, maar daar is de “hill chill factor” wel weer veel lager. Dit komt mede door ene Marco P., een piraat die de Mortirolo zonder extra zuurstof fles, als eerste binnen de 3 kwartier bedwong, maar daarna nooit meer met beiden voeten terug in het dal kon komen, en na wat gespartel besloot door te klimmen naar de hemel poort. Hij werd daarmee postuum geëerd  door een monument halverwege de klim, en een prijs “cima Pantani” (voor de 1e bovenkomer in de na zijn  dood gehouden wedstrijden) Kijk, wanneer er een aquaduct tussen de top van de Mortirolo en de top van de K2 gebouwd zou worden, zou het water natuurlijk van de K2 naar de Mortirolo stromen en niet andersom, maar verhalen over de beklimmingen van de K2 komen vaak van twijfelachtige tot op het bot bevroren boodschappers, terwijl de strijd op de mortirolo gewoon rechtstreeks, met opzwepend Italiaans getetter commentaar op de buis te volgen is, waardoor deze berg naar mytische proporties kon rijzen.Gods wegen zijn ondoorgrondelijk, maar die weg op de Mortirolo helemaal! Want afgezien van de vliegen en blinde dazen rond je zweetkop, bewegen alle levende wezens op de mortirolo zich in slowmotion voort. Dit vertraagd peddelen is normaal best moeilijk maar als je echt goed wilt leren harken is de Mortirolo toch de blauwe piste bij uitstek, voor de beginnende harker of zwalker.En nog iets raars, iedereen stopt na de eerste stijgende meters abrupt met gewauwel geleuter en gezeur, ook als dit halverwege of bijna bij de clou van een verhaal is, terwijl het helemaal geen erkend stiltegebied is! Sommige mensen zouden voor de rust daarom wel een Mortirolo in huis willen hebben!

3 Peerkes duo expeditie’s hebben het plan opgevat om deze berg in juli 2010 te gaan bedwingen. Na een aanloop van 4 etappe’s word de berg vanuit livigno in de 5e etappe aan de “echte kant” aangevallen. Waarna we in 3 etappe’s weer terug keren naar ons basis kamp in Riva. Deze expeditie, die de naam Craft Bike Transalp heeft gekregen word gedaan door de ervaren klauter/abseil duo’s Bart/Frank Wil/Corné en Jake/Peerke. Humor is een serieuze zaak voor de peerkes, maar op de Mortirolo kunnen we onze lach wel houden.



De bed atleet

{ 19:52, 14/12/2009 } { 0 comments } { Link }
 

De Bedatleet

Kan een blinde zien in zijn dromen? Kan een doof stomme praten en horen in zijn dromen? Als de persoon ooit de zintuigen gehad heeft, lukt dit. Dus een renner met een gebroken heup, kan in zijn dromen wel koersen. Vooral de eerste week van mijn herstel in het ziekenhuis, heb ik nog menig wedstrijdje gereden, en liep ik gewoon naar het podium. Dit is natuurlijk een goed teken! In mijn onderbewust zijn werd de blessure niet onderkend, mijn onderbewustzijn bleef dus renner en dit bevorderde het herstel proces. Hoe ik dit weet? Ik werd getipt door iemand, op onderzoeken van de hoogleraar bewegingswetenschappen Theo Mulder (tevens neuro psycholoog). Dat tippen gaat dan op een manier van, “heb laatst een onderzoek in de krant gelezen van een wizz kid, was wel iets voor jou , stond in de krant van zaterdag of vrijdag of was het nou de metro”?

Theo Mulder wist hoe verbijsterend precies en subtiel de samenwerking van hersenen, spieren en zintuigen is. Met zijn onderzoeksgroep deed hij verschillende simpele experimenten, waaruit bleek dat het herhalen van een beweging, in gedachten de prestaties ook verbeterde, mits de proefpersoon de beweging al eens in werkelijkheid had gemaakt. (en dat heb ik!) Een geamputeerde voetballer kan met zijn geamputeerde been toch een doelpunt maken! Het is een bepaald gebied in de hersenen dat het doelpunt maakt: verbeelding. Bij geamputeerde voetballers die de verbeelding blijven gebruiken word de aansturing van dat been niet gewist, zoals anders het geval zou zijn!. Mensen die hun grote teen onafhankelijk van de andere tenen naar links kunnen bewegen, vergroten de zijwaartse slag aanzienlijk nadat ze dit een tijdje alleen in verbeelding hebben gedaan om het vervolgens weer in het echt te doen. Conclusie, door gebruik van de verbeelding kunnen geen nieuwe bewegingen worden aangeleerd maar wel bestaande bewegingen worden onderhouden en zelfs flink worden verbeterd. De tour word in bed gewonnen riep Joop al, en ik ben dus goed bezig! Toen ik van keihard de berg af, in een heel zacht ziekenhuis bed belande met een tv aan de muur, had de vuelta er net 1 week op zitten. Dat was mazzel natuurlijk en hier begon mijn trainingskamp in bed, want ik concentreerde me op iedere trapbeweging, en in de finale van de koers zag ik ook af en reed in gedachten met ze mee. Na de Vuelta begon het WK met heel de week tijdritten en wegkoersen van alle categorieën. Afgelopen weekenden waren het de najaar klassiekers en nu begint het veldrit seizoen op tv. Mensen die dus denken dat ik half December weer op nul moet beginnen komen dus bedrogen uit, ik voel me sterker dan ooit!

 

 



De Hoogmis

{ 19:00, 14/12/2009 } { 0 comments } { Link }
 

De Hoogmis

Elk jaar als de klok een uur terug gezet word starten in Scherpenheuvel voor de Basiliek.(Of een bocht verder voor de gelovigen) 1500 mountain bikers. Ze worden tegelijk om half 9 weg geschoten (lees startschot) voor een rit van 85 km door de Kempische heuvels en bossen om in Hapert te finishen letterlijk in het ’t Huukske, de kroeg waar je een keer per jaar naar binnen mag fietsen om op het podium een briefje te krijgen met je tijd en hoeveelste je binnen bent gekomen (niet bent geworden want dat is bij wedstrijden).Van kerk naar kroeg dus en dat is niet toevallig in het katholieke zuiden.Jezus heeft ons lang geleden verlaten zonder een briefje op de keukentafel achter te laten over hoe het nu precies verder moet. Maar zij die bleven rond krabbelen en voortplanten net als al het andere ongedierte op deze aardkloot, gingen niet bij de pakken neer zitten en begon een geloof op te starten vol met tradities.Een van die tradities was de kruisweg,  een nabootsing van de lijdensweg van Christus vanaf het gerechtsgebouw tot op de heuvel de plaats van zijn terechtstelling. (P. Pilatus hing em op weet je nog?) Omdat Jeruzalem niet om de hoek ligt, hielp zijn moeder Maria met wat andere bevriende heilige een handje door hier en daar te verschijnen en andere plaatsen als heilig te bestempelen. Zodat het voor iedereen mogelijk was om in de buurt op bedevaart te gaan en de kruisweg te imiteren. Buurtschappen gingen op de fiets naar de Oirschotse kapel, wielerverenigingen iets verder naar Scherpenheuvel en de echte zondaars gingen te voet of op de fiets naar Lourdes of Santiago de Compostella. Vele bedevaart tochten liepen vaak op de terugweg uit op een onderlinge strijd wie het eerste terug was. Vaders aangemoedigd door hun kinderen en opgeschoten jeugd, verloren de realiteit en gingen op de gewone fiets in hun zondags pak plat over het stuur hangen en kwamen schuimbekkend met een natte rug aan bij de plaatselijke kroeg. Er kwam daar geen zegegebaar, want dat was niet gepast bij een bedevaart tocht, maar de verslagen mannen wisten wel wie de “winnaar” was. Ook toen al werd er door mindere goden als excuus geroepen dat het geen wedstrijdje is, maar de snelle mannen wisten wel beter. Dit ging verder dan een beker of klassement, het ging om het hoogst haalbare namelijk eeuwige roem! Zie daar de geboorte van de klassieker Scherpenheuvel-Hapert, om de lijdensweg van Christus nog beter te imiteren werd als vervanging van het kruishout zoveel mogelijk heuvels en modderstroken opgezocht zodat de renners, luidkeels aangemoedigd door hen die niet beter weten, konden sterven voor het volk, want daarvoor ben je renner ofwel zoon van God. In de eerste “wilde edities” van  deze klassieker ging men zelfs zover dat de klassieker niet door ging als er niet genoeg modder lag. Het was immers dan niet zwaar genoeg om een kruisweg te imiteren. De week voorafgaand werden altijd de weersberichten nauwlettend in de gaten gehouden of de hemel sluizen wel werden geopend. Aan de vooravond van de rit kwamen  de rayon hoofden van Mol, Luijksgestel, Meerhout en Diest bij elkaar om het aantal modderstroken op te tellen en of ze wel diep genoeg waren. Waarna het opper rayonhoofd van Hapert, bij positief nieuws uit deze vergadering, op radio Omroep Brabant de historische woorden sprak “ut goat dur”. Iedereen zat steevast in spanning aan hun transistor radiootje gekluisterd om zich vervolgens na het horen van “ut goat dur”  op het laatste avondmaal te storten (2 borden pasta). In de loop van de tijd deed de commercie zijn intrede en daarmee natuurlijk ook de belangen. De  rayonhoofden verdwenen want het moest altijd doorgaan, zelfs bij een weeralarm een paar jaar geleden waar iedereen aangeraden werd vanwege een orkaan om binnen te blijven (het liefste in een atoombunker) ging de klassieker gewoon tussen de scheve knotwilgen van start. De heenreis was al lang vervallen, en snoep, koek en drankjes werden i.p.v. een kraampje bij de kerk onderweg aangereikt of zelfs bij enkele rijders vanuit de auto aangegeven (ik ken iemand die dat echt gezien heeft!). Het bedevaart idee verdween ook naar de achtergrond omdat in deze streek enge ziektes als scheurbuik op het tandvlees, koudpis, etterbal en ontstoken lurven niet veel meer voorkwamen en men ging vroeger toch ook voor de genezing op bedevaart. Kortom van heel dit katholieke uitstapje is alleen nog het terug fietsen overgebleven. Waar de voorhoede het lijden van onze lieve heer als voorbeeld neemt, om zichzelf zo te verlossen van de grote en minder erge zonden, maar er ook net als vroeger heel speels en stilzwijgend een wedstrijdje van word gemaakt niet voor de gladiolen maar om de verrijzenis en het prestige. En in het achterveld de moeders en dochters, luie zonen en hun vaders met overgewicht, kortom de ongelovigen, dit op hun dooie gemak afdoen als flauwekul.

Heilige Maria bid voor ons zondaars…

 



About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

«  October 2017  »
MonTueWedThuFriSatSun
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031 

Links


Categories


Recent Entries

Bolderbergse mtb wedstrijd
Berlicum 2012
welkoms woord
shark attack
transalp 2011

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer