Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Anoniem vertellen

een leven gedoemd om te falen?

11:16, 17/8/2010 .. 0 comments .. Link

Hallo iedereen,

Mijn naam is an0niempje,

Ik word binnenkort 22. Dat zijn nog niet zoveel jaartjes.
Ondanks dat ik nog zo jong ben voel ik me behoorlijk volwassen.
Het lijkt wel alsof ik niet met mijn leeftijd meega. Dat is soms wel eens moeilijk want ik krijg wel eens het gevoel alsof mijn jeugd gestolen is. Opeens realiseer ik me.. dat is ook zo. Ik begin wel bij het begin.Mijn vader en moeder zijn aan elkaar uitgehuwlijked. Het had zo moeten zijn anders waren mijn zus en broers er vandaag niet. Mijn ouders waren 25 jaar getrouwd. Normaal gesproken is dat iets om te vieren. Bij ons thuis wensten alle kinderen dat mam en pap snel uitelkaar gingen. Mijn moeder kreeg regelmatig een pak slaag van mijn vader, als ik zeg een pak slaag dan heb ik het over zware mishandeling. Eigenlijk heb ik ze nooit anders gezien. Elke keer opnieuw dacht ik mama gaat dood, en ik kan me nog dingen herineren van toen ik zelfs nog twee jaar oud was. Ik en mijn zus zijden vaak, als mam dood is dan wil ik ook dood. Onze gedachtes waren met niks anders gevuld dan de problemen thuis. Op school ging het ook nooit goed, ik wilde wel dat het goed ging. Maar mijn hoofd kon gewoon geen informatie in zich opnemen. Ik werd wel eens uitgelachen als ik iets niet wist dat zo simpel kon zijn. Wat voelde ik me toch zo dom. Mijn zelfvertrouwen raakte de bodem en mijn intresse had school al helemaal niet meer. Als ik dan thuiskom hoopte ik dat papa er niet was, dan was het huis teminste rustig. Soms was papa thuis en dan wilde hij knuffelen, maar ik rende altijd weg van hem. Hij was immers de grote boze wolf. Ik was zo bang van hem. Mijn vader werd zo boos als ik weg rende, hij gaf mijn moeder dan de schuld dat zij hem opsteukte. Bijna elke ruzie liep wel uit de hand. Ooit zag ik mijn vader mijn moeder totaal in elkaar slaan tot bloedens  toe. Ze viel flauw, hij sleepte haar onder de douche en scheurde haar kleren van de lijf. Hij deed de bebloede kleren in een vluisniszak en hield de koud water op mijn moeder. Een ander keer kneep hij haar keel dicht hoog in de lucht tegen een muur op. De kinderen waren allemaal te jong en bang om wat te doen. Vaker sprong ik er wel tussen en huilde ik dat hij moest ophouden, maar dat was tevergeefs. Mijn moeder is vaker bont en blauw aangifte gaan doen bij de politie. Ze maakten dan foto's en hielden hem een dag vast. Opeens was pap gewoon weer thuis en ging het gekkenhuis weer door. Waarom verliet je moeder hem gewoon niet zul je wel denken? Ze had vijf kleine kinderen in een onbekende land, ze had geen familie en wist ook helemaal niet wat haar rechten waren. Ik vroeg me altijd af waarom de overheid niet eerder had ingegrepen. We gingen een keer op vakantie naar iraq op bezoek bij familie. Daar hield onze vader ons twee maanden gegijzeld met clashincofs ''dat zijn grote geweren''  en zijn familie sloeg mijn moeder ook. Daar werd het leven ook bijna uit haar gelsagen. Zo werden de wij de kinderen van mijn moeder ook geslagen. Na heel veel stress kwamen we eingelijk thuis ver weg van het hel hol. Dat dacht ik teminste. Mijn vader had namelijk andere plannen met ons. Op een woendag middag toen ik 11 jaar oud was wilde mijn vader boodschappen doen met mijn moeder en wilde hij mijn broertje meenemen naar de winkel. Normaal is meegaan geen verplichting. Dat vond ik zowiezo raar want hij dwong mijn broerte om mee te gaan terwijl mijn broertje pokemon aan het kijken was. Hij werd opeens zo boos dat ik meteen zij '' papa papa, ik wil zo graag mee, mag ik mee? Pleasss''  . Hij koelde weer af en ik bleef maar door slijmen om hem tevreden te houden. Ik meende geen woord dat ik zij, ik haate hem als kindzijnde al. Die dag schreef geschiedenis in mijn leven. We waren op weg naar de winkel en opeens hoor ik mijn moeder zeggen '' waar ga je naartoe? Dit is de route naar de winkel niet..'' Hij zegt '' ja ja dat weet ik, maar ik wil ff hier nog kijken'' We reden naar een winkel toe met een grote parkeerplaats. We gingen de winkel binnen en hadden niks bijzonders gekocht, twee speakers die we niet eens nodig hadden. Eenmaal terug bij de auto stapten wij in de auto, mijn vader achter het stuurt en ik ging aan de passagiers kant naar achteren zitten. Op het moment dat mijn moeder wilde in stappen zegt mijn vader '' ooh, wat is dit nou? de kofferbak staat open en wilt niet dicht, wil jij het even dicht maken?'' Vraagt hij aan mijn moeder. Mijn moeder gaat nietsvermoedend achter de auto staan om de kofferbak dicht te maken. Opeens hoor ik de auto een zwaar geluid maken en rijd de auto volop achteruit. Ik schreeuwde nog, papa!!! wat ben je mee bezig?! En voor ik het wist voelde het aan alsof we drie keer over een grote drempel heen reden. Ik gilde en huilde maar niets hielp. Toen de auto wat rustiger reed, stapte ik uit en rende ik op mijn moeder af. Gilend en huilend knielde ik neer, het was te laat. Deze keer gaat ze echt dood. Nu wil ik ook dood, dat waren mijn gedachtes. Opeens voelde ik zo een ongelooflijke woede, nog nooit was ik zo boos geweest en ik schreeuwde het uit MOORDENAAR ga weg! HELP! mijn vader heeft mijn moeder vermoord!! Ik besloot om mijn moeder maar te laten liggen en bedekt met bloed rende ik de winkel in met mijn vader rennend achter mij aan. Ik schreeuwde het uit toen ik de winkeldeur openmaakte, HELP bel de ambulance politie mijn vader heeft mijn moeder vermoord! Meteen ren ik terug naar mijn moeder en er waren mensen bij gekomen. Ik hoor mijn vader nep huilen en hardop vertellen dat het een ongeluk was. Bozer en bozer werd ik, ik bleef schreeuwen niet waar niet waar moordenaar. Mijn moeder lag daar, bijna in twee stukken bedrenkt in haar eigenbloed en ze kijkt me opeens in mijn ogen aan en probeerd te zeggen dat het geen ongeluk, haar wijsvinger schud van nee. Voor ik het weet is de ambulance en politie, de politie in gesprek met mijn vader en de ambulance bezig met mijn moeder. Ik stond daar maar te kijken, wat voelde ik me alleen. Klaar op de brandcar om meegevoerd te worden wil ik mee in de ambulance stappen. Opeens voel ik een arm aan mij trekken, sorry meid maar jij kan niet met je moeder mee want je bent getuige. Je moet mee naar de politie bureau een getuige verklaring afleggen.
Ik begreep er niks van. Huilend en in schock stond ik maar voor mij uit te kijken. Mijn vader was niet eens gearesteerd viel mij op. Hij was gewoon een verklaring aan het afleggen huilend bij de politie. Op dat moment schreeuw ik vuile leugenaar, sluit die man op hij liegt, het was express ik heb het zelf gezien!  Ik bleef het herhalen. Opeens aresteren ze hem. De handenboeien gingen bijna om en hij rende op mij af. Ik ging vlug achter in de politie auto zitten en gooide de deuren dicht. Gelukkig namen ze hem mee in een andere busje. Eenmaal op de politie bureau moest ik mijn verhaal zo vaak vertellen. Ik had niemand bij me. Daar was ik dan helemaal alleen een meisje van 11 getraumatiseerd en hield er wel iemand rekening mee? Het voelde anders wel niet zo. Opeens zijn mijn broers en zus daar. Iedereen in tranen. Later werden we naar de ziekenhuis gebracht, op de intensive care. Daar ligt ze dan, de vrouw die altijd zo sterk was, die vol met liefde zat. We namen eigenlijk afscheid van haar maar niemand wilde het toegeven. We waren nog zo jong, ik kan het maar niet snappen. Elke dag gingen we op de fiets naar de ziekenhuis en thuis hadden we geen enkel familie of kennis die ons erdoorheen hielp. We waren altijd alleen thuis en wie kookte dan ? Wie deed de huishouden? Opeens waren we nog meer volwassen dan ooit. Mijn zus en broers hadden hun handen vol aan mij. Ik kon niet meer slapen ik had nachtmerries en angst voor auto's, elke dag was een hel. Wat wilde ik graag dood zijn. De dokters hadden gezegd dat de overlevingskans minimaal was. Wonder boven wonder. Ze was na twee weken al zo gezond. Gezond genoeg om weer naar huis te mogen. Yes, ik heriner het me nog zo goed. De dag van verlossing dacht ik. Mijn moeder heeft het gered en mijn vader komt nooit meer terug! Dat klopt, mijn vader is sindien nooit meer thuisgekomen. Alleen heeft mijn moeder het niet gered. Kort daarna was ze gediagnosteerd met borstkanker. Alweer is mijn moeder gedoemd dacht ik. Na een jaar van betralingen, chemotherapie en dagenlang school missen omdat ik met haar in het ziekenhuis was, verklaarden ze haar eindelijk kankervrij. Ik was erbij toen het goede nieuws was verteld. We waren zo blij, ik dacht '' yes, alweer overleefd'' . Bij een volgende onderzoek kwam er echter slecht nieuws. Wat blijkt nou. De kanker was uitgezaaid, nog erger zelfs. Ze konden niks meer voor haar doen. Is zij dan nu echt verloren? Ja, en ik kon er niet meer tegen, ik begon me zo enorm te misdragen. Opeens kregen de twee jongste kinderen ''waaronder ik dus'' een voogd, niet dat dat veel hielp. Een maatschappelijke werkster die kwam wel eens thuis helpen. Dat ging nog wel, zij deed  teminste echt wat vond ik. Maar vier jaar later is ze toch overleden een pijnlijke dood vijf kinderen allendig achter gelaten. Ik was 17 en toen begon mijn rijs alleen. Nog maar een jaar jeugdzorg op mijn nek en dan was dat ook voorbij. Lang leve de  lol dacht ik. Feesten tot ik erbij neerval.Mislukte  poging tot moord keer op keer weer. Ik was zwaar depresief. En school daar was ik allang meegestopt. Alles viel in duigen. Iedereen thuis had ruzie met elkaar. Met alle gevolgen van dien. Ik eindigde op straat en de rest viel uitelkaar. Zes lange maanden na mijn moeders dood begon ik mijn familie te missen en zocht ik ze weer op...

 

Er komt nog een vervolg verhaal..



About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

Links


Categories


Recent Entries

een leven gedoemd om te falen?

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer