6/8/2007 - Een nieuw avontuur!

In juni zijn we naar Nederland teruggekeerd. Wat hebben we genoten van Curacao! We hebben geen spijt dat we de uitdaging zijn aangegaan om op dit tropische eiland te werken, te wonen, te leven en kennis te maken met heel veel inwoners van het eiland. Het is nauwelijks te doen om te beschrijven wat onze ervaringen zijn geweest en wat het verblijf met ons heeft gedaan. Zelfs de honderden prachtige foto's die we hebben, zijn maar een weergave met veel beperkingen van wat we hebben meegemaakt en de indrukken die we hebben opgedaan. De klap van de cultuurshock na terugkeer, dreunt nog steeds na. OK, we hebben een nieuwe uitdaging in het afbouwen en bewoonbaar maken van ons nieuwe huis in Baarle Hertog. Dat is gewoon fantastisch geworden en het voelt al steeds beter. Een heerlijk huis in een prachtige woonomgeving. Een gezellig dorp! De focus ligt nog op Chaam, daar ontkom je natuurlijk niet aan.

De combinatie van in je huis werken en alle sociale contacten is  eigenlijk een spagaat, met de bijbehorende klachten in je liezen. Met het huis moeten we gewoon door, dat kan niet anders. Schilderen, bestraten, de tuin..............en dan vergeet ik al die andere 100-en klussen.

Langzaam zie en voel je dat het avontuur  'Çuracao' wordt vervangen door 'Tommelshof'. In onze harten en ervaringen voelen we onszelf rijker.  Dat is een mooi en natuurlijk moment om deze weblog af te ronden. Van terugkijken, richten we ons dan ook op de toekomst. Dat hierin de Antillen nog een plaatsje in gaan nemen, is zeker en vast ('op zijn bels').

Doei, doei, allemaal.

In onze laatste worden van deze serie weblogs bedanken we jullie als trouwe lezers en we bedanken jullie gaag voor de vele lieve en warme reacties, waar we heel erg veel van hebben genoten.

Laura en Robert Verbraak.

16/5/2007 - BONAIRE

Wat een mooi eiland is dat!

Ongeveer even groot als Curacao en met nog geen 10% van het aantal inwoners van Curacao. Heerlijk rustig en relaxt. We hadden een bungalow gehuurd op een parkje. Echt een aanrader en dan vooral ons huisje nummer 19 (www.BonaireExclusief.nl). Het huisje was volledig ingericht, schoon, een ruime porch, nou ja....gewoon goed dus en een ideale uitvalsbasis voor verkenningstochten. Het Washington Slagbaai natuurreservaat is heel erg mooi en tijdens je 'safari' duik je gewoon af en toe in een van de baaien waar je schitterend kunt snorkelen en duiken. Wat dat laatste betreft, staat Bonaire niet voor niets op nummer 3 van de lijst met mooiste duikstekken in de wereld. Ook de zuidelijke route langs de zoutpannen en de gigantische witte zoutbergen is mooi. Je komt dan langs de slavenhuisjes op de foto hieronder. De ezeltjesopvang hebben we natuurlijk ook bezocht. Een erfenis van Henny Huisman, waaraan eigenlijk iedereen een bezoekje brengt. Het liefst zouden ze in je auto kruipen en meerijden. De 'hoofdstad' Kralendijk is klein, heel erg klein, zoals alles op dit eiland. Weinig wegen en bewoners, af en toe bebouwing, dus veel rust en ruimte. Hopelijk ontdekt het massatoerisme Bonaire niet, zeker niet nu het een Nederlandse gemeente wordt. De naam 'Kralendijk' is bij wijze van spreken langer dan de afstand van begin tot het eind. In een paar minuten loop je langs de kust de boulevard af. Leuke kroegen, vooral City Cafe, waar we elke ochtend met Anke en Joop, die in de loop van de week waren gekomen, koffie hebben gedronken. Samen hebben we ook een keer gegeten. Heel gezellig. 

We zijn nu terug in de Kaya Ixora en het huis klinkt erg hol. Het containerschip  zal de Azoren misschien al in het vizier hebben. Hans komt direct nog voor de TV en het bijbehorende kastje. Dan rest ons alleen nog een bed en een bank. Zo zijn we destijds ook begonnen, toch wel gezellig hoor en over het 'kreperen' zullen we naderhand toch wel met veel lol en romantiek praten. Zo gaat dat nu eenmaal. Volgende week gaan we dan naar Cas Abou. Daar zien we naar uit, want dat is een prachtig huis met uitzicht op zee in een prive resort met exclusieve huizen op het mooiste plekje van het eiland. We zijn Margreet dankbaar dat we van haar huis gebruik mogen maken. Ja en dan gaat het echt heel snel. Ik praat er liever nog niet over en ik spreek af dat ik nog een blog zal schrijven voor 1 juni.

Doei, doei.

3/5/2007 - VERHUIZING 2 mei 2007

Dan breekt die verhuisdag toch aan, nadat je deze - maanden terug - hebt afgesproken. Het lijkt dan nog zover weg. Maanden worden weken, dan worden het dagen en opeens staat er een kolossale (antieke) vrachtwagen voor je deur. Een auto waar een verhuisploeg uitspringt, rollen tape, folie, karton, kisten voor de werkstukken en weet ik al wat niet meer komt tevoorschijn. Je mag als klant (slachtoffer) nergens aankomen. Doe je dat wel, dan vervalt de aansprakelijkheid van de verzekering van het vervoer. Onze dag was er dan ook een een van toeschouwen, voor het natje en droogje van de mannen zorgen en de honden rustig houden. Om zeven uur in de avond was alles tot het nokkie van de 20 voet container ingepakt en vertrok deze. Wat overblijft in huis is dan een berg stof en wat meubels die we hier laten en wat geleende potten, pannen, stoelen en dergelijke van behulpzame achterblijvers. Dan kijk je elkaar eens aan en realiseer je jezelf goed, dat deze fase ook weer ten einde is. Een aantal momenten komen dan nog eens spontaan naar boven uit je herinnering. Het was mooi, maar het is nog niet ten einde! Zojuist hebben Laura en ik met mijn teamleden bij Fusions gegeten. Ik heb een kaart met een boodschap voor me van alle teamleden, mooie woorden van Shurendy en een waardebon ontvangen, waarme ik een kunstwerk van Nena Sanchez kan kopen. Verder is er van 4 tot 6 vanmiddag een afscheidsborrel op kantoor. Dat wordt weer gezellig en over de toespraakjes maak ik me niet meer druk. Niet voorbereiden gaat gewoon beter dan wel voorbereiden. We zien wel. Toch heb ik nog enkele kleine klusjes te doen op mijn werk. Morgenochtend reserveer ik daarvoor en dan is het echt finito. Zondag vertrekken we naar Bonaire. Daar verheugen we ons op.

22/4/2007 - Boekpresentatie 'De Smaak van Curacao' 19 april 2007

Donderdag 19 april was het zover.  Mijn boek 'De Smaak van Curacao' werd gepresenteerd aan de pers en het publiek. De hoofdpersonen van het boek, die in het boek hun passie voor het koken verhaalden, waren er. De SBAB als mijn financiele sponsor was ook vertegenwoordigd evenals enkele collega's. Vrienden en vriendinnen die op een of andere manier, al of niet bewust, iets met het boek te maken hebben gehad, had ik ook uitgenodigd. De borrel en de hapjes waren gesponsord. Dank je daarvoor. De druk bezochte presentatie was bij de woning van Chris en Frieda. Feitelijk dus de plaats waar de Fundashon Gideao, haar werk doet met de kinderen. Deze plaats met al die mensen, gaf me veel inspiratie om de presentatie met de bijbehorende bedankjes uit te spreken. In mijn toespraak en in de gesprekken met de kranten heb ik uitgelegd dat het boek gaat over gedrevenheid van mensen, die hen plezier geeft, energie. De kracht zit eigenlijk in de metaforen in het boek. De verhalen die je eigen fantasie aan het werk zetten en je aanzetten tot het zoeken naar je eigen passie of om deze verder te laten groeien. Dat sommigen het boek nog een kookboek noemen, maakt niet uit. Je mag het noemen zoals je wilt. Het enthousiasme bij de aanwezigen heb ik over me heen laten komen als een warme, bruisende deken. Heel veel positieve energie! Dat kan ook mniet anders, omdat nu al duidelijk is - 2 dagen na verschijnen - dat er een tweede druk zal moeten komen. Maandag ga ik daarover onderhandelen. Voorop staat het realiseren van mijn doel, te weten het ondersteunen van de Fundashon Gideon. Op de tweede plaats komt de inspiratie van het succes van dit concept, dat smeekt om het uitgeven van het vervolg: 'Nieuw Leiderschap'. Daar zal de komende week een eerste besluit over vallen.

De boeken zijn inmiddels op de verkooppunten uitgezet en er zijn op het eiland bestellijsten verspreid. Het lijkt erop, dat mijn boek succesvol wordt en daarvoor ben ik alle mensen om heen, die me hebben geïnspireerd, geholpen, gesponsord en me hun verhalen hebben verteld, erg dankbaar.

Ook in Nederland is het boek te koop en wel uitsluitend via de website www.stichting-ixora.com.

Heel veel leesplezier alvast en met de aankoop van het boek, draag je bij aan de hulp aan kwetsbare kinderen op Curacao. 

21/4/2007 - Inge en Frans alweer?

Ja, inderdaad........of toch niet?

Kijk, toen Frans, Inge, Daniel en Michel bijna vertrokken, kwamen die andere Inge en Frans, met Myrna in hun kielzog, op Hato aan. Dus het 'alweer' klopt niet. Aan de andere kant klopt dat wel, want ook vorig jaar hebben ze ons met hun bezoek verblijd. Deze keer heeft Frans geen auto gehuurd (het is immers niet alles goud wat er blinkt) en hebben we het met onze auto gedaan. Gelukkig zat er een heeeeeeel lang weekend in de week van hun bezoek en hoefde ik maar een paar uren vrij te nemen om toch samen leuke dingen te kunnen doen. We hebben veel mooie plekken van het eiland bezocht. Het meest in het oog springt toch wel de Séu, de optocht vanwege het oogstfeest. Een prachtige, kleurrijke optocht op tweede paasdag. Frans was van al dat moois onder de indruk en heeft veel mooie auto's gefotografeerd. Door de drukte stonden er dan toevallig ook mooie vrouwen op de foto. 'Ja daar kan je niet omheen fotograferen, dat is puur toeval'.

De zon op het strand heeft zijn werk goed gedaan. Lekker gekleurd. Door het vele zwemmen van Inge, was haar rug ook een goede imitatie van een kreeft in warm water geworden. Daar kon geen 'vin' meer op worden gezet. Het logeren bij ons is goed gegaan en het heeft, net zoals vorig jaar, alleen maar gezelligheid gebracht. Binnenkort zien we elkaar weer en we hebben al afgesproken om in Hoogstraten een bezoek te brengen aan het frietkot en een bokaal trappist zal er dan ook wel inzitten. Tot binnenkort in België! 

13/4/2007 - Oud Hollands spelletje?

Een beetje cryptische titel.

Je kent ze wel van die spelletjes zoals bierflessen omgooien, verstoppertje spelen op het strand en kliko kleppen. Waarschijnlijk begrijp je er nog niets van, maar het gaat over het bezoek van Inge, Frans, Daniel en Michel aan Curacao. Ik heb (onder dwang) beloofd hier verder niets over te zeggen. Wat me te wachten staat als ik dat wel doe, weet ik niet. Ik waag het er maar niet op. Van mij weet je niets! Ik heb je overigens ook niet aangezet tot het stellen van vragen hierover,.....toch...!

Wat ik wel mocht vertellen???????? Tja,.............uh.................nou ja, de leuke dingen natuurlijk en die waren er gelukkig volop. Ik heb wat vrij genomen en de cursussen van Laura lagen stil. De hele familie logeerde op Chocogo en we waren onder de indruk van het park en de bungalow. Geweldig gewoon, midden in de natuur, uitzicht op de Caribische zee. Ja wat wil je als mens nog meer. Encounters en zwemmen met de dolfijnen, zon, Amstel Bright, lekker en goedkoop eten, stappen op Mambo Beach en een cursus pokeren zonder leerlingen. Vogels, hagedissen, leguanen, gekko's op je porch, lekker toch. Totdat er een schorpioen tussen de planken door omhoog kruipt en een kromme middelvinger naar ons opsteekt. Ja, dat is dan weer de keerzijde. Gelukkig zijn ze hier niet dodelijk, maar het blijft toch schrikken als dat beestje op 3 centimeter van je grote teen een wandelingetje maakt.

We hebben lekker met elkaar gezwommen en uitstapjes gemaakt. Jammer dat Michel niet echt bruin kleurde in de zon (!?!?). Mooi dat Daniel nog enkele spectaculaire familietafereeltjes van 'iemand' , vermomd met een snorkel, op de vlucht op het strand kon vastleggen met de filmcamera. Frans heeft zich echt wel als een Antilliaan moeten voelen als chauffeur van de 8 persoons pick-up (2 banken op rij en dan heel krap). Inge hebben we op het nippertje, met twee man,  kunnen afhouden van de verleidelijke hapjes bij de opening van een kunstexpositie, maar ze bekende na dit gebeuren eerlijk dat ze toch echt voor de kunst aanwezig was. Achteraf was ze daar overigens wel blij mee, toen we samen met die andere Inge en Frans plus Myrna een etentje bij ons hadden met een van mijn 'Quick dinners', deze keer met garnalen en bieslook. Dat was weer eens lekker ouderwets gezellig, met negenen aan tafel. Het  was heel leuk om ze hier op het eiland te zien en mee te maken, echt een verrassing voor ons. We hebben er erg van genoten en denken er met vreugde aan terug. Het is voor ons erg fijn om die laatste ervaringen op dit mooie eiland zo samen mee te maken.   

P.S.: Al die andere 'leuke' fotos's zijn niet door de censuur gekomen!

25/3/2007 - Zomertijd

De zomertijd gaat helemaal aan ons voorbij. Niet een uurtje minder slapen. Geen klok vooruit draaien: niets daarvan. Dat hoeft ook niet, want het is hier altijd zomer en in Europa is dat gewoon bedacht om de nadelen van de winter wat op te heffen. Toch hebben we er wel mee te maken, omdat het vanaf nu bij jullie 6 uren later is dan hier. Dat was 5 uren en dat ene uur verschilt behoorlijk. Contact vanuit Nederland met ons vòòr 2 uur 's middags (Europese tijd) is voor ons eigenlijk onmogelijk en contact vanuit hier nà half vijf  's middags  (Curacaose tijd) is voor jullie weer niet zo geschikt. Kortom, er blijven weinig uren over om te chatten, mailen of telefoneren.

Afgelopen woensdag zijn Diana en Carin vertrokken naar Chaam. Ze hebben het reuze naar hun zin gehad. Wij hebben ook veel genoten van hun bliksembezoek. Ikzelf heb 1 dag vrij genomen om 'de' berg met ze te beklimmen. Ik moet zeggen dat het zwaar, heel zwaar tegenviel die klauterpartij. De voorbereiding kan daar de oorzaak niet van zijn, we waren lekker op tijd. Nog ruim voor de zon zijn gesel over ons losliet. Pas op de terugweg, liep de temperatuur hard op. Dan blijven er twee mogelijkheden over: de bizarre conditie van me of de gigantische luchtvochtigheid die dag. Ik kies wijselijk maar niet, want volgens mij was het de combinatie. Met Diana en Carin zijn we samen met Johan, Ilse en de kids nog naar Porto Marie geweest. Heel lekker gesnorkeld en van de zon genoten. Laura heeft lekker kunnen bijkletsen en veel plezier gehad. Hun zwempartijtje met de dolfijnen was echt een hoogtepunt en de foto's die ze daarvan hebben gemaakt, zijn echt prachtig. Jammer dat ze weer weggingen. Fijn om er dan met veel plezier aan terug te denken. De foto's  blijven als herinnering over.

Morgen komen Inge, Frans, Daniel en Michel naar Curacao. Dat wordt een hele belevenis voor ze. Dinsdag gaan we naar ze toe, want ze logeren op een vakantiepark hier. We zien wel wat we zoal samen kunnen gaan doen. Echt een verrassing om ze hier te zien en we zullen zeker van hun bezoek genieten.

14/3/2007 - 13 maart 2007

Hallo,

De vorige blog was alweer van vlak voordat Ma en Mandy hier zouden komen. Inmiddels is hun bezoek van bijna twee weken weer voorbij. Het was een gezellige boel en heel erg fijn om hen zo dichtbij te hebben. Fijn dat we de verjaardag van Laura samen hebben kunnen vieren. We zijn op die dag lekker uit gaan eten bij 'de Kleine Wereld' aan een tafeltje bij het Spaanse Water. We hebben genoten van hun bezoek en volgens mij hebben ze ook een heerlijke warme, relaxte en gezellige vakantie gehad. Toch heel erg speciaal om hen als logees te hebben. Laura is regelmatig met ze op stap geweest en ikzelf heb een paar dagen vrij genomen voor strandbezoekjes. Bijzonder was ook, dat we samen de Tafelberg hebben mogen bezoeken. Het was de allerlaatste keer, dat deze voor publiek was opengesteld. Van alle stenen die mee naar Rijen en Breda gingen, kon je onderhand een huis bouwen. Het zijn mooie tastbare herinneringen. Dat 'mooie' geldt in mindere mate voor het het stukje koraal dat meeging. Gelukkig zag de douane dit door de vingers bij hoge uitzondering. Dat zal wel gekomen zijn, doordat het om een steen ging, waarvan er miljoenen op het strand liggen.

Als je het fijn samen hebt, gaat de tijd vliegensvlug voorbij. Jammer is dat. Het afscheid op Hato was opnieuw niet echt gemakelijk, maar we hebben een ontzettend fijne tijd samen gehad en dat koesteren we.

Morgen halen we Diana en Carin op van Hato. Diana logeert bij ons en Carin bij Ilse en Johan Hendriks. Dat wordt vast gezellig. We hoorden al, dat de zenuwen inmiddels in hun kelen gieren voor de grote reis naar de andere kant van de wereld. We zullen ze op hun gemak stellen. 

Daarna verwachten we, eigenlijk geheel onverwachts en pas bekend sinds afgelopen zondag, Inge, Frans, Daniel en Michel. Ze logeren bij Chocogo en ze zijn 2 weken op het eiland. Ik weet zeker dat we het gezellig zullen hebben samen. In de tweede week dat Frans en Inge (Etten Leur) hier zijn, komen Myrna, Frans en Inge (Meerle) logeren bij ons. Net als vorig jaar, toen ze hier ook waren, wordt het vast en zeker erg knus. Kortom, er staan ons leuke weken te wachten.

Goed nieuws heb ik ook van de drukker. Alles loopt nu goed met het boek en er zijn nu harde afspraken over de uitleverdatum van mijn boek. Het ziet er fantastisch uit, moet ik zeggen. Meer informatie staat op: www.stichting-ixora.com

Ik beloof mijn volgende blog niet zo lang op zich te laten wachten als deze.

Zonnige groetjes en tot ziens, bon tardi, ku dios ke, Robert.

25/2/2007 - 25 februari 2007

Hallo lieve mensen,

Weer even een berichtje van overzee. Een paar weken zijn er op onze weblog geen verslagjes verschenen. Ja, dan lijkt het er misschien op dat heel veel bijzondere dingen van hier ook alweer heel normaal voor je geworden zijn. Dat is toch zeker niet zo. De verwondering over het land en de mensen hier is niet over of verworden tot een dagelijkse routine. Neen, dat is het allemaal gelukkig niet. Elke dag is nog steeds een genot om ervan te mogen genieten. Elke dag heeft iets nieuws voor ons in petto. Elke dag is bijzonder. Elke dag voelen we de intensiteit van dit prachtige tropische eiland.

De afgelopen weken hebben we lekker gegeten met vrienden. We hebben de grand marcha (Carnavalsoptocht) overdag en 's avonds bezocht. Ik heb een workshop van Yasmin Verschure gedaan. We hebben een vakantie geboekt naar Bonaire. Nou ja ik stop er maar mee, om te voorkomen dat ik dingen vergeet.

De directie van mijn bedrijf heeft weer gevraagd of ik wil blijven, ook 2 maanden is goed, of 1 maand...? 1 maand wil ik wel verlengen en dat maakt voor onze vertrekdatum niets uit, omdat ik nog veel niet opgenomen verlof heb. 1 juni wordt de datum dat we terugkomen. Van de week gaan we het vastleggen. Bezzel en Didi gaan als cargo mee en komen samen met de koffers over de band in de aankomsthal binnen. Dat wordt vast en zeker een avontuurlijk reisje voor ze.

De afgelopen periode ben ik ook druk in de weer geweest met mijn boek dat nu bij de drukker is. De blauwdruk komt komende week. Ik verwacht 2 weken daarna de boeken gereed te hebben voor uitgifte. Jammer dat Ma en Mandy dan al weg zijn, het is net niet gelukt ze een kant en klaar exemplaar mee te geven. Het moet zo zijn. Op www.stichting-ixora.com zal ik de voortgang zetten.

De hele maand mei ben ik vrij en naast een weekje Bonaire hebben we met een kennis geregeld dat we in haar huis in Cas Abou mogen. Daar voel je jezelf een beetje God op aarde want we mogen dan genieten van haar huis dat op de rotsen aan zee ligt en van waaruit je zo over de Caribische zee, stranden en baaien heen kijkt. Een zijn met de natuur. Een plek waar je alleen van kunt dromen en weggelegd voor maar enkelen. We verheugen ons er erg op en het is altijd onze droomwens geweest om daar te mogen logeren, om er te genieten van de natuur en de stilte. Ontzettend fijn dat we er mogen logeren. Er gaat ook een enorme spiritualiteit uit van dit deel van het eiland. We zullen er veel foto's maken om toe te voegen aan onze verzameling herinneringen van ons verblijf hier.

Inmiddels ken je hier toch al best weer wat mensen en zo loop je tegen veel uitdagingen aan. Iets voor jezelf beginnen, consultancy, alleen of samen met iemand anders. Voorlopig al deze ideeen en balonnetjes van anderen in de ijskast gezet, want onze eerste uitdaging is Baarle Hertog. Er groeit een heel fijn huis voor ons in de Tommelshof. Hoewel we er nog niets 'life' van hebben gezien, lijkt het alsof we elk hoekje en gaatje al kennen. Er zal wel een hoop werk moeten worden verzet, als we in juni onze voeten in de Belgishe aarde zetten. De maand juni zal ik vrij moeten nemen om dingen te regelen en te doen.

Voor dit moment:....... we volgen op flightview de vorderingen van de vlucht van Ma en Mandy naar hier. Fijn dat ze komen. We zullen van elkaar genieten en we hebben al een paar leuke tripjes voor ze in petto; lekker relaxed, niets moet en alles mag en maak je vooral niet druk. Dat is misschien nog wel het allerfijnste hier en we hopen dat ze daarvan kunnen proeven in de komende 12 dagen.

Bon tardi, ku dios ke.

27/1/2007 - Statia

De afgelopen twee weken ben ik op SXM (Sint Maarten) geweest voor mijn werk. Laura is in die periode voor een weekje gekomen. Voor de derde keer ben ik nu op SXM en elke keer hebben we overnacht in Port de Plaisance, een 5 sterren hotel dat op een schiereilandje ligt in de grote baai (Mullet Bay) vol met plezierjachten van steenrijke Amerikanen. Er zijn boten bij, die je voorstellingsvermogen te boven gaan. Het is niet makkelijk om die indrukken te beschrijven. Ik plaats dan maar een fotootje van een dergelijk jacht en je ziet de helicopter nog op het dek staan. Dat is toch niet normaal!

Omdat we alle eilanden van de Antillen willen zien, zijn we deze keer naar Stata (Sint Eustatius) geweest. De vliegreis op zich was al spectaculair, want als de piloot van het zespersoons vliegtuigje (inclusief bemanning) na de landing vraagt: 'Who was afraid for the landing?' en niemand een antwoord geeft, waarop hij dan zegt: 'Then I was the only one', dan weet je genoeg. Statia zelf bestaat uit 2 niet actieve vulkanen en er tussenin een vlakte. Er zijn 1500 inwoners. Veel houten huisjes en een aantal mooi gerestaureerde historische gebouwen uit de koloniale tijd en de slavenhandel. We hebben elk weggetje van het eiland bereden met het scootertje dat we hadden gehuurd via een stel dat we in het vliegtuig hadden ontmoet. Hij kwam van Statia en zij uit Nederland en ze woonden op SXM, onze gezamenlijke 'traumatische' vliegervaringen gaven een verbondenheid die er voor zorgde dat we - eenmaal op Statia - vervoer hadden, een plattegrond, tips voor bezienswaardigheden en dergelijke. Als eerste zijn we naar de voet van de vulkaan gereden om deze te beklimmen en de kratermond te bekijken. Een hele mooie, lange, vermoeiende wandeling en klimpartij door prachtige natuur en die uiteindelijk een mooi panorama opleverde van de begroeide krater. Landkreeften, een slang, vogels en rumoerige Amerikanen hebben we onderweg gezien. Omdat het eiland niet zo groot is, heb je veel uitzichten over de Caribische zee naar andere eilanden, zoals Saba en Navarres. Prachtige foto's hebben we daar gemaakt. Diepblauwe zee op de achtergrond met de eilanden die door het wateroppervlak heen prikken en mooie tropische begroeiing op de voorgrond. Het eiland zelf is best arm. Zandweggetjes, 1 hotel, nauwelijks vertier, wat werk in de oliebusiness en verder niets. De meeste jonge mensen vertrekken dan ook. Middelbare scholen zijn er niet en je moet dan naar Curacao, Martinique, Florida en dergelijke. Dat stimuleert het blijven op het eiland ook niet echt.

Samen hebben we in de week samen leuke dingen gedaan als ik niet hoefde te werken. Minder leuk was toen Laura door een hond werd gebeten in het hotel. De hoteleigenaar woont - in afwachting van de verbouwing van zijn huis - in een hotelkamer. Daar staan de speeltoestellen, fietsen en vogelkooien op de gallerij. De honden hebben een nestje en het teefje heeft blijkbaar sterke moedergevoelens. Volgens mij zijn andere hotelgasten vlak voordat Laura daar liep te dicht bij haar nest geweest. Ze beet spontaan in haar elleboog en daarom gelukkig geen open wond in het vlees. Maar toch: pijn, gillen, blaffende honden, te hulp schietende bewakers. Dus dat is wel behoorlijk wat consternatie geweest, wat resulteerde in een enorme doos chocolade, een gigantisch bloemstuk en een aanbod voor een diner in het sterrenrestaurant. In het hotel is alles buiten proporties, dus ook deze dingen. De doos chocolade had de afmetingen van een uitgevouwen krant en achter het bloemstuk kon je niet worden gezien als je verstoppertje speelde. Het diner was ook vorstelijk: Franse keuken met vooraf Champagne, wijn die ik nog nooit zo lekker heb gedronken en gerechten, waarvan we de namen niet kunnen uitspreken zonder een avond goed borrelen. Daarna nog even naar het Casino en we wonnen ook nog 85 dollar. Kortom een geluk bij een ongelukje. Hoewel de elleboog nog behoorlijk gevoelig is, zal de tijd hopelijk helend werken.

Laura heeft na terugkomst op Curacao, de honden opgehaald bij de kennel en alles was goed gegaan. Ze zijn behoorlijk vermoeid door het spelen met de andere honden (nog 3 labradors) en didi heeft zich ook prima vermaakt.

Het is bijna februari en voor ons is daarmee een mijlpaal bereikt, de bezoekjes gaan binnenkort van start, Carnaval en het oogstfeest staan voor de deur en de scheurkalender die tot 1 juni loopt, is uit de kast gehaald. Als eerste komen ma en Mandy. Dat zal wel een hele belevenis voor ze worden. We hebben er zin in.

6/1/2007 - 6 januari 2007

Laat ik deze eerste blog van het jaar beginnen met het allerbeste voor 2007 te wensen aan iedereen, die ik nog niet heb gesproken of 'gezien' heb op internet in de afgelopen dagen. Met het allerbeste bedoel ik dat je in 2007 veel geluk, gezondheid en passie mag hebben. Het wordt vast en zeker een bijzonder jaar. Lief en leed zullen elkaar beslist weer afwisselen en dan komt passie je goed van pas, want hiermee blijf je op de been en gericht op je missie, je levensdoelen.

De jongens zijn alweer enkele dagen terug naar Nederland en we hebben een geweldige tijd samen gehad. We hebben leuke dingen gedaan samen en alles was heel relaxed.We hebben een Kerstdiner gehad, waarvan je alleen maar in je dromen een beeld kan maken. Midden in de 'mundi', pikkedonker, een kampvuur, Afrikaanse beelden en muziek en dan een heerlijk 7-gangen diner. Het was erg gezellig. Tweede Kerstdag  en met oudjaar hebben we een BBQ gehad. Joost heeft zich in de twee weken hier nog gewaagd aan de stoba di kabrito (stoofpot van geitenvlees) een echt plaatselijk gerecht en Koen heeft bij de Jan Thiel baai een mooie duik gemaakt met mij. Met Koen zag ik bij Porto Marie trouwens ook nog een rog en sephia's, nadat we al eerder murene's en barracuda's hadden gezien en de vorige keer een schildpad. Met snorkelen, kom je dus ook mooie dingen tegen.

Met Joost heb ik ook nog een aantal door hem ontworpen folders voor school besproken en ik moet zeggen dat hij een heel goed eindproduct heeft gemaakt. Dat kan hij gewoon goed, met veel gedrevenheid, geduld en creativiteit bezig zijn. Je zou er haast jaloers op worden. Koen heb ik nog als Reiki Master 3-A ingewijd, dat was voor mij de eerste keer. Heel bijzonder om dit met je eigen kind mee te maken.

Het nieuwjaar levert hier heeeeeeel erg veeeeel vuurwerk op. Vuurwerk dat in Nederland absoluut verboden is. Het lijkt alsof de Antillianen hun eiland willen opblazen, gewoon niet normaal. Veel siervuurwerkshows, door alle bedrijven eigenlijk met veel feesten, drank, dansen, eten en ja.....dat is eigenlijk oud en nieuw hier. Je kunt eigenlijk zeggen dat op Curacao alles naar buiten toe heel uitbundig is qua gedrag en activiteiten en in onze ogen is het soms heel extreem. Dat zit gewoon in de genen van de mensen, ze zijn erg extravert wat dat betreft en geven als het ware hun laatste centen liever uit aan mooie kleding dan aan eten voor zichzelf en hun gezin. Dat levert heel veel mooie dingen op, maar ook veel leed, armoede en dergelijke. Een mooie auto is belangrijker dan een goede stoel in het huis, dat laatste ziet immers niemand en met de auto kun je pronken.

Op 2 januari hebben we de jongens naar de luchthaven Hato gebracht en dat levert altijd weer de nodige emotionele momenten op. Dat blijft gewoon erg moeilijk en voor onze echte emoties schamen we ons al lang niet meer, dus tranen nemen dan de vrije loop. We koesteren de mooie momenten die we samen hebben gehad. De dag daarop ben ik weer direct gaan werken en dat is -net als in Nederland- even een koude douche. Gelukkig een korte week en nu is het alweer weekend. De komende week heb ik nog een afspraak met het team waarmee ik volgend weekend voor twee weken naar Sint Maarten ga. We moeten daar weer een aantal opdrachten uitvoeren en mijn team gaat als eerste van een hele serie. Laura komt een dag of vijf over en we willen dan een dagje naar Sint Eustatius gaan, de vorige keer hebben we Saba al bezocht. Sint Eustatius is gewoon een must met heel veel historie en er is een fort dat een cruciale rol speelde in de slavenhandel van onze WIC voorvaderen. Dus meer cultuur dan Saba; dat was meer natuur.

De komende week heb ik ook mijn laatste contact met de drukkerij over mijn boek. Op http://www.stichting-ixora.com vind je daar meer informatie over. Het is erg leuk geworden. Met veel medewerking van mensen op het eiland is er iets moois uit gekomen en niet te vergeten met de medewerking van een grote sponsor, de SBAB. Ik hoop van harte dat de doelstelling van het project ook bewaarheid wordt: een ruime financiele injectie voor de Fundashon Gideon http://www.fundashongideon.org

Als we terug zijn van Sint Maarten is het nog even voordat de periode van bezoekjes weer aanbreekt. We verheugen ons er erg op. Als eerste komen ma en Mandy, die zijn er als Laura jarig is. Dat zal haar een echte verjaardag op Curacao opleveren en daar ben ik blij om.

Bon tardi, ciao, groeten, tot de volgende keer, ku dios ke.

22/12/2006 - KERST EN NIEUW

We wensen je gezellige dagen toe.

Veel geluk in 2007.

En heel veel passie.

Laura, Robert, Koen en Joost Verbraak.

10/12/2006 - Even bijpraten

Hallo, we zijn er weer om even bij te praten.

Hier gaat alles OK, we zitten gewoon echt te wachten op onze kinderen die volgende week komen. We zien er naar uit en reken maar dat we het samen weer heel erg gezellig maken en alle tijd nemen om bij te praten, leuke dingen te doen enzovoort.

Het boekjaar 2006 is bijna afgesloten op mijn werk. Het is allemaal goed gegaan; als tweede team hebben we de jaarplanning gehaald. Ik ben tevreden en trots op mijn teamleden. Voor mij ook het bewijs dat 'anders' managen succesvol kan zijn. Met 'anders' bedoel ik dan meer specifiek de ontwikkelingen die er zijn op het terrein van 'dienend leiderschap' ook wel genoemd 'nieuw' of 'spiritueel' leiderschap. Til niet te veel aan deze termen en denk ook niet dat ik al te veel zweverig bezig ben. Het gaat er bij mij om te ervaren dat wat je wilt gewoon kan, dat wat je met passie doet succesvol is en dat je je hart moet volgen in alles wat je doet. Laura en ik hebben dit als doel gemaakt voor ons verblijf hier. Dit heeft ons al veel opgeleverd. Zo is het ook geweldig dat Laura al een nieuwe baan heeft in Nederland. Het lijkt wel of je in een stroom komt, waarin dingen lukken die je echt wilt. Laura gaat als VVV consulente werken; heel erg leuk en een nieuwe stap in haar ontwikkeling. 

Vorige week heeft de directie me een aanbod gedaan om ook na 1 juli hier nog te blijven. Ik zou dan hier in loondienst moeten komen en in Nderland kon ik wel een terugkeergarantie krijgen. Het aanbod streelde wel mijn ego, maar ik hoefde niet zo lang na te denken wat ik zou gaan doen. Ons huis wacht op ons, we willen weer dichter bij de kinderen en bij jullie zijn en met het niet ondertekenen van de slotverklaring zijn hier heel erg veel zaken onzeker. Het is maar de vraag of de overheid en de financiële sector de salarissen van volgend jaar kan betalen. Bovendien wil ik mijn promotie op 1 juni niet mis lopen. Kortom, ik was gevleid, maar over het antwoord heb ik niet lang na hoeven denken. 

Ons nieuwbouw huis in Belgie zit lekker op schema en het is geweldig om te zien op de foto's die we ontvangen hoe het vordert en precies wordt zoals we het in onze gedachten hebben voorgesteld. Ook al bouwen we voor de derde keer, dit is gewoon weer een heel bijzonder project. We wilden graag een bungalow, met comfort in een fijne, rustige omgeving; dat wordt het zeker en vast. Wat we zelf al dachten klopt ook precies: er lopen geen aardstralen over onze grond. De wichelroede van mijn schoonvader gaf geen uitslag. Dank je wel pa.

Op dit moment leg ik de laatste hand aan mijn eerste boek dat Laura en ik hier zelf uitgeven. Eerder schreef ik free lance voor Wolters Noordhoff. Ik vertel er de volgende keer over. Wil je nu al kijken, surf dan naar www.stichting-ixora.com

Tot binnenkort, ciao, bon tardi, ku dios ke.

12/11/2006 - 10 november

Het is zaterdagavond en ik zit wat onder de sterrenhemel met de laptop op mijn schoot en hoewel het nog maar een weekje geleden is dat ik een blog-verslagslagje schreef, vind ik het wel leuk even over gisterenavond te vertellen. We zijn met een groepje naar het Chrsitoffelpark geweest om de natuur in te gaan en herten te spotten.

Ja je ziet en je leest het goed er zijn hier zogenaamde witstaarthertjes en we hebben er veel gespot, ik heb er zelfs foto's van kunnen maken. Het zijn zogenaamde endemische dieren. Voor gisterenavond had je niet bij mij moeten komen om me te vragen wat dat woord betekent. Er is me uitgelegd dat 'endemisch' betekent dat de dieren alleen hier, op Curacao, voor komen en nergens anders op de wereld. Dat schijnt veel voor te komen op de eilanden in dit gebied. 4.000 jaren geleden brachten indianen uit Venezuela deze dieren mee naar Curacao en in al die jaren tot nu toe hebben deze dieren zich aangepast aan de vergetatie en omstandigheden van dit eiland. De soort uit Venezuela ziet er heel anders uit, is groter en de mannetjes hebben veel grotere geweien. De dieren zouden elkaar ook niet als soortgenoot erkennen en nooit met elkaar paren. Als dat zo is, heet dat blijkbaar 'endemisch'. Nou ja, leuk om te weten, maar de safari in de ruige natuur en later op de avond bij volstrekte duisternis en stilte is een geweldige ervaring.

Vlak daarvoor hebben we genoten van een geweldige zonsondergang. De vage lichtstrepen van de opkomende maan en de lichtpuntjes van de sterren proberen de duisternis te verdringen. Daar zou ik wel eens willen overnachten, zo op een stretchertje en een zijn met de natuur. Vanaf volgend jaar kan dat en dat zal ik dan ook zeker doen.

Na afloop van de excursie zijn we met zijn allen (5 volwassenen en 3 kids) naar McDonalds gegaan. Heel gezellig en een leuke afsluiting van de werkweek.

Met Didi gaat het de goede kant op. Morgen gaan we weer naar Porto Marie, lekker relaxen en wat vitamine C op doen. Dit was het weer voor even. Bye, bye, ciao.

4/11/2006 - LEKKER LUIEREN

Lekker Luieren, wat is dat nou toch weer denk je misschien. Ik zal het er even met je over hebben. Dit weekend hebben we gewoon eens geen afspraken, geen verplichtingen, geen sensationele dingen, maar we gaan gewoon cocoonen (zaterdag) en liggen op een bedje aan het strand (zondag). Lekker Luieren dus. Soms ben je daar gewoon aan toe, even niks aan je hoofd, een beetje met de honden, wat opruimen, lekker lezen, TV, parasolletje zoeken op het strand, snorkelen. Jaren geleden zou ik me een beetje schamen als ik moest vertellen dat ik van plan was niets te doen en gewoon te lummelen. Dat is anders geworden na verloop van tijd (leeftijd?). Ik las een een boek van Erik van Vooren hierover. Erik is iemand die voor groepen motiverende speeches houdt en met veel humor en krachtig duidelijk maakt dat het behalen van succes tussen je oren zit. Sinds mijn NLP en Reiki Masters weet ik dat ook wel en experimenteer ik daar ook mee, maar Erik voegde er iets aan toe dat ik me nog niet zo had gerealiseerd. Hij adviseert dat je  regelmatig eens 'nuttig moet niksen' en hij zegt dan ook dat 95% van je ideeën ontstaan in een toestand waarin je ontspannen bent en eigenlijk niets doet. Erik heeft hierin gelijk. Af en toe niks doen is nodig om jezelf op te laden en de indrukken te verwerken tot nieuwe gedachten. Erik gebruikt een metafoor hiervoor: Door te eten laadt je je lichaam op met vitamines en voedingsstoffen die nodig zijn om in leven te blijven en om vitaal te zijn. Je verteringsstelsel zet die voedingsstoffen om in bouwstoffen voor je cellen. Het WC bezoek is vervolgens nodig om te ontlasten en te zuiveren. Erik zegt dat je nuttig niksen  op drie niveaus moet doen, te weten fysiek niveau (dus plat op je bedje aan zee blijven liggen), mentaal niveau (even niet aan de eindejaarsstress op het werk denken) en spiritueel niveau (mediteren en loskomen van al je dwingende gedachten en je geest laten 'thuiskomen'). Het klinkt misschien wat raar op deze weblog, maar met dat laatste doe ik veel, want als je spiriteel kunt 'onthaasten' werkt dat eigenlijk vanzelf op de lagere niveaus door. Als je bij de regen de paraplu op zet, worden je lijf en je kleding toch ook niet nat.

Even heel wat anders hoor.

Met Didi gaat het gelukkig een stuk beter. Het is onvoorstelbaar om te zien hoeveel 'herstelcapaciteit' er in zo'n klein hondje zit. Vorige week zo goed als levenloos en geopereerd en vandaag voor het eerst los in de knoek hier vlakbij en de eerste 'ren- en springpogingen' achter de rug. Heel de week heeft ze hier rondgelopen, verkleed als schemerlamp (je weet wel, met zo'n kap over haar kop om niet aan de wonden te kunnen komen).

Als de lampenkamp eraf mag, weet ze dat het of eten of buiten spelen is. Ze herstelt heel goed. Van de week heeft ze wat overgegeven en dat is misschien van de medicijnen. Dinsdag mogen de draadjes eruit en mag ze weer lekker zielig zijn, zodat ze weer lekker vertroeteld kan worden. Een hondenleven is niet altijd zo slecht.

Toen we net terug waren uit Nederland, moesten we weer erg wennen hier. Alle indrukken van het nieuwe huis, de ontmoetingen en gesprekken met jullie en het weerzien met de vertrouwde omgeving hadden hun 'tol' geëist. Deze fase waait alweer over en het weekendje luieren zal er nog meer voor zorgen dat we het weer lekker naar onze zin hebben hier. We koesteren de warmte van het eiland en zien met genoegen uit naar de decemberfeestdagen, zeker ook omdat de jongens dan weer hier zijn. We zien ook uit naar de bezoekjes die vanuit Nederland nog op stapel staan. We genieten er nu al van. Het gaat dus gewoon goed met ons en ik weet wel dat ik ook alleen dit had kunnen opschrijven in deze log, maar ja, als ik eenmaal achter dat toetsenbord zit, dan gaan mijn vingers eigenlijk vanzelf van letter naar letter en doen wat mijn gedachten vertellen.

Binnenkort zal ik hier ook iets schrijven over een boek waar ik mee bezig ben en dat al bijna klaar is. Ik houdt het nog een beetje geheim voor jullie, omdat resultaten nu eenmaal beter overkomen dan plannen en dingen in de toekomst.

Ik groet jullie en ik wens jullie allemaal een lekker lui weekend toe.

25/10/2006 - 24 oktober Terug op Curacao

Veel te lang geleden dat ik de weblog heb bijgewerkt. Ik denk dat ik de indrukken van ons verblijf in Nederland en in (we moeten er nog wel wat aan wennen, maar toch....) Belgie nog niet van me af wilde schrijven en nog lekker wilde koesteren in de warmte van hier. Het is hier dagelijks ongeveer 35 graden, dus met de warmte zit het wel goed. Wat de vochtigheid betreft hoef je echt niet te ruilen met ons hoor. We hebben echt gigaaaaaaaantische tropische buien. Vlak na onze terugkomst hebben we er al kennis mee gemaakt. Het water stroomde rijkelijk en helaas niet alleen buiten. De keuken in een mum van tijd totaal blank door een lek in het dak en in de slaapkamer van Joost (zo noemen we deze kamer gewoon) kwam een straal water van de muur. Hetzelfde probleem als in de keuken, maar dan met een schade van zeg maar 2 liter in plaats van 100 liter. De huisbaas reageerde voor begrippen hier vlot. 5 dagen later is er iemand komen 'kijken'. Een paar dagen later kwam hij wat 'doen'. Volgende buien zorgden ervoor dat via de telefoonaansluiting (en de internet kabel) water de kamer in liep. De telefoon was daardoor onbruikbaar, maar gelukkig hebben we een water proof internet.

Afgelopen donderdag en vrijdag ben ik op Aruba geweest voor een congres. Laura is niet meegegaan, omdat we even terug al op Aruba waren en we hebben het toen eigenlijk wel gezien. Het eiland is weinig spectaculair en een beetje irritant Amerikaans. De natuur op de andere eilanden vinden wij mooier en aantrekkelijker. Het leuke van congressen is meestal het informele deel, lekker kletsen met allerlei mensen in de pauzes. Opvallend hoe snel je gezichten en mensen die in hetzelfde beroep werken, kent en tot prettige gesprekken komt.

Over ons verblijf in Nederland en Belgie kan ik zeggen dat het heeeeel erg vermoeiend en ontzettend prettig is geweest. Het heeft ons veel goed gedaan. Zo snel ben je weer vertrouwd met dingen die jullie heel gewoon vinden, maar ons nu opvallen. Het verblijf heeft ook iets heel anders opgeleverd. Een gevoel dat we hier weer een beetje opnieuw moeten beginnen, opnieuw moeten wennen. Ergens in je achterhoofd realiseer je jezelf dat je al voorbij de helft bent. Het is nog net geen aftellen of doorhalen van de dagen op de kalender, maar op een of andere manier is de focus nu toch komen te liggen op ons nieuwe huis, op het jullie regelmatig zien. Eerst moeten we hier onze doelstellingen nog realiseren en onze taken afronden. Het gaat dan niet alleen om het werk, onze persoonlijke groei, spiritualiteit, maar ook om het realiseren van het uitgeven van 2 boeken. Ik zal over dit laatste de volgende keer wat meer vertellen.

Met onze bouw hebben we op een haar na alles kunnen regelen in Belgie. Aannemers hebben twee vakken tegenwoordig. Het ene is het bouwen van een huis en het tweede is het leveren van noodzakelijk meerwerk als je de prijs na onderhandelingen hebt afgesproken. Het overkwam ons ook. Misschien heeft het ook te maken met je wensen tot luxe, we vinden het gewoon belangrijk om goed en mooi materiaal te hebben. Je moet jezelf dat gunnen als dat kan. We vinden het toch wel heel jammer dat we de bouw niet van dag tot dag kunnen volgen en gelukkig krijgen we af en toe foto's  toegestuuurd van de vorderingen. De bijgevoegde foto's geven iets van de voortgang weer en ik verwacht dat eind deze week de fundering geheel is opgemetseld. De aannemer denkt trouwens dat het hele spul eind november onder de pannen zit. We zijn benieuwd hoor en hopen dat het geen Begische variant is op een goede Britse practical joke.

We wensen jullie het allerbeste en bedanken je nogmaals voor de fijne ontvangst in Nederland en voor de nieuwe energie die dat ons heeft opgeleverd.

Bon tardi.

28/9/2006 - 28 september 2006

Hallo mensen,

Nog even de laatste nieuwtjes en wetenswaardigheden voor we voet aan de grond in de Lage Landen zetten. Op het werk lekker hectisch door de afsluiting van het kwartaal. Doordat ik 2 weken weg ben, zullen er wel veel dingen zich opstapelen. Daar kan ik me nu nog niet druk om maken. Volgens mij heb ik alles zo geregeld dat het bij terugkomst mee moet vallen; we zien wel. Afgelopen zondag lekker relaxen bij Porto Marie en 2 duiken gemaakt met Wim bij het linker rif (voor de insiders). Mijn Advanced brevet heb ik direct maar opgehaald, het lag al een tijdje bij de duikschool. Lekker bijgekletst met Wim en Marijke. Van de week hebben we Hans en Rita met de verhuis geholpen en we verwachten Hans elk ogenblik, hij komt dan een bed halen want zijn ouders (dik in de tachtig) komen voor twee weken naar hier. Knap van ze dat ze dat doen, zijn vader is nog dit jaar geopereerd aan zijn hart. Ook fijn voor Hans, Rita en de kinderen. Morgenmiddag (vrijdag) neem ik vrij om al een beetje vakantie te nemen. We gaan naar de Movies (zo heet hier de bios), naar de matinee van Zwartboek. Volgens mij de enige film die Nederlands is gesproken. Vrijwel alle films zijn hier in het engels en spaans en soms Nederlands ondertiteld. Daarna ergens wat eten, misschien Chindy's waar je een Surinaamse en Indische menukaart hebt. Zaterdag wordt hopelijk ook een stranddag. Het is gewoon te warm overdag om thuis te blijven, de temperaturen bereiken nu hier hun hoogste niveau. De regentijd komt er aan en de buien zullen voor veel benauwdheid gaan zorgen. Slapen doen we al lang met full-time airco's en gelukkig heb ik op mijn werk ook continu airco koeling. In de huiskamer redden we het nog steeds met de fan. Eerdaags zal daar echter de airco ook aan de gang moeten om alles draaglijk te houden. Het klinkt misschien raar, maar als je uit de airco ruimten komt voelt de warmte gewoon geweldig. Die drinkt tot de allerkleinste cel van je lichaam naar binnen en dat is lekker. Na verloop van tijd loopt je lichaamstemperatuur dan echter op en weet je onderhand niet meer waar je het zoeken moet van de hitte. Zweten doe je dan volop, zeker als je een klusje te doen hebt. De kilo's lopen dan van je lijf af.

Gisterenavond zijn we naar een Reiki Masters avond geweest. Veel nieuwe mensen ontmoet, ook bekenden. Leuk om met andere Masters in contact te komen en na een inleiding met elkaar over bepaalde stellingen te praten. We gaan hier meer verder. Terug in Nederland willen we dit toch gaan oppakken en dat zal een hele verandering zijn; van lesgeven aan de hogeschool en nu in Accountancyvakken naar lesgeven in onder meer Reiki. We zien wel.   

We zien ook erg uit naar zondag. De dag dat we naar jullie komen. Het was erg fijn dat veel familieleden, vrienden en kennissen ons graag wilden ontmoeten en we hebben de agenda al lekker vol met de afspraken die we met jullie hebben gemaakt. Omdat we ook nogal wat tijd kwijt zijn met de bouw van ons huis, een aantal zakelijke dingen van het werk en wat financiële dingetjes bij de bank is er niet veel ruimte meer over. We willen ook nog wat ontspannen in die paar dagen Nederland en we zullen zien of dat lukt. We zijn ook best benieuwd wie ons opwachten op Schiphol, we genieten er nu al van.

24/9/2006 - Week van de Cultuur

Deze week staat in het teken van de Cultuur. Wat merk je daar dan van? Nou ja, eigenlijk zoals je elke festiviteit hier ervaart,...........mooie kleding, eten en drinken, muziek......en veel aandacht in de media. Het gaat er volgens mij eigenlijk om de identiteit van het eiland bij iedereen onder de aandacht te brengen. Dit is vaak zoek door allerlei ruzies in de politiek, veel vreemdelingen en illegalen, veel verschillende invloeden, veel toeristen en noem maar op. Deze week worden allerlei kunstenaars, specifieke dingen van het eiland en dergelijke in de media uitgemeten. Zo werd er op kantoor een (naar later bleek) typisch Antilliaans drankje en koekje geservereerd om ongeveerd half tien en later (om elf uur) was er typisch eten van hier, Stoba. Dat drankje en koekje kende ik nog van het schaatsen in Nederland (chocolademelk in een zoete en ingedikte variant en een soort krakeling met veel suiker). De Stoba is is een soort stoofgerecht met vlees, je eet het met brood en salade. Lekker, maar 11:00 uur is wel vroeg. Ik had misschien al eens verteld dat hier veel en vaak wordt gegeven. Elke dag kun je op kantoor eten bestellen. Er zijn dan vrouwen die gerechten maken. Je kunt kiezen uit een paar gerechten en die worden door verschillende vrouwen bereid. Het kost ongeveer 10 Antilliaanse gulden (€ 4,50) en wij zouden daar met tweëen van kunnen eten. Je krijgt het in een plastic bak met deksel (plaats voor 3 BigMacs) en je kunt het dan ook langer zo warm bewaren. Je eet dan gewoon aan je bureau. Ik bestel dit wel eens op vrijdag of op een andere dag als Laura gaat lunchen met vriendinnen of haar cursus wat uitloopt. Normaal gesproken eten we tussen de middag altijd samen, want de afstand tussen het werk en huis is niet zo groot; ik rijd meestal even op en neer.

Aanrijding.

Dat was ik al bijna vergeten zeg. Vorige week maandag wilde ik tussen de middag naar huis gaan om te eten en ik rij het parkeervak uit. Niets te zien........maar wel te horen. Met een enorme knal boorde de auto van een collega zich in de voorkant van ons karretje. Ze reed welliswaar te hard, de verkeerde richting uit en ze heeft niet geremd, maar toch........ Ik was fout en mijn WA-tje dekte dus mijn schade niet. Alle 'specialisten' van kantoor hadden mijn auto total loss verklaard en in Nederland zou dat zeker zo zijn. Ik schatte de schade in op € 4.500 en dat was eigenlijk iedereen met me eens. Toen de verzekeringsmaatschappij mijn schuld bevestigde, brak er toch wat angstzweet bij me uit, want dat geld heb je toch niet echt in je uitgaven gepland staan. Balen dus. Als snel kwamen uit Antilliaanse hoek adviezen en deze gingen richting de zogenaamde 'onder de boom' garages en plaatwerkerijen. Vorige week vrijdag op stap gegaan met een lijstje van 4 adressen en bij het eerste adres begroette een Antilliaan met 2 gouden tanden me hartelijk. Het aantal gouden tanden zegt hier veel over je status. Zijn bedrijf bestond feitelijk uit 4 palen, in het vierkant op 10 meter uit elkaar. 100 vierkante meter en een golfplaten dak. Dat wordt niks dacht ik gelijk, ondanks die tanden. Hij had humor die Stanley en loodste me gelijk naar een prachtige sportauto en vertelde dat die de week daarvoor helemaal van voren in elkaar zat, eigenlijk net als die van mij. Dat geeft toch wat hoop. Dus mijn vervolgvraag was natuurlijk voor welk bedrag hij mijn schade op een even goede manier als van de sportauto kon herstellen. Ik moet er even bij zeggen dat de indicatie van Antilliaanse collega's ongeveer 2000  gulden was. Na wat om de auto heen lopen, een paar keer zuchten en het uitspreken van toverspreuken, wat ook wel gewoon vloeken in het papiaments geweest kan zijn, noemde hij een bedrag van 700 gulden. Mijn reactie hierop maakte nogal indruk, want hij vertelde direct dat dit ook minder kon zijn als hij schermen en andere onderdelen van de sloop kon halen. Ik vertrouwde hem, omdat hij vertelde dat hij eerlijk was. Antillianen die dat zeggen, zijn dat ook. Het lijstje met adressen van andere 'herstelplaatsen'verscheurde ik ter plaatse. Mijn vertrouwen in Stanley werd beloond toen ik de auto op ging halen. Het was echt klasse, je kon niets maar dan ook helemaal niets zien van de schade, dat zijn echt tovenaars daar zeg. Een de prijs.........635 gulden. Hoe dat kan,....ja , kijk ze hebben eigenlijk geen overhead. Een afzuiginstallatie van het schuurwerk bestaat is geheel ecologisch ingericht; namelijk de wind waait onder het dak alles weg. Het spuiten, gebeurt ook onder het afdak en in de wijde omtrek woon niemand (meer) dus klachten zijn hier niet over. Het drogen van het spuitwerk gebeurt hier natuurlijk in een vloek en een zucht. Op het kladje, dat Stanley de factuur noemde, stond de specificatie van de kosten.................450 gulden loon en de rest materalen.

We voelen ons weer de koning te rijk, we zijn goed weggekomen en we hebben opnieuw ervaren dat veel mensen op een eerlijke manier hun geld verdienen en goed werk leveren.

Nieuwe auto.

Daar hebben we ook even aan gedacht. Inruilen die hap, weg met dat 1500 cc motortje, dag schadebak. Voor 1 december moet ik dan een nieuwe kopen want daarna moet je bij invoer in Europa dan wel alle invoerrechten en belastingen betalen. Als de auto een half jaar op je naam staat en gebruikt is, behoort deze tot je inboedel, die je belastingvrij kunt invoeren. Vandaag wezen kijken naar een Mercedes B klasse. Heel leuk zeg, rijdt lekker, maar het beslissen stellen we nog even uit. Eerst maar eens onze pijlen richten op onze vakantie in Nederland en de gesprekken met de bank en de aannemer.  

Bon noches en tot binnenkort, Robert.

9/9/2006 - 9 september

Bon Tardi iedereen,

Laura is naar Hato om Anke en Joop op te halen. Ze zijn lekker naar Nederland geweest, de kinderen, familie, vrienden. Wij gaan ook al over ietsje meer dan 3 weken. We zien er naar uit. Ik heb vandaag Hans en Rita met schilderen geholpen en Laura zat met een groepje is de Kunstroute met haar sierraden. Ze heeft gelijk al een armband verkocht. De duurste nota bene. Ik dacht nog dat de prijzen veel te hoog waren, maar iedereen zei dat je niet te laag moest zitten, want dan suggereer je dat het ondermaatse produkten zijn. Een gouden tip, blijkt achteraf en dat is een goede stimulans voor Laura om door te gaan op deze weg. Zeker nu een bekend persoon op het eiland de koopster was.

Ons programma voor ons verblijf in Nederland zit al zo goed als vol. Het doet ons goed dat iedereen even wil bijpraten met ons. Gelukkig hebben we een aantal afspraken met meerdere personen tegelijkertijd, want anders wordt het lastig iedereen te ontmoeten. Lekker uit eten, lekker bijpraten, borrelen, maar ook een aantal zakelijke dingen regelen. Een van die zaken is ons nieuwe huis, waarvan de fundering al wel zal liggen als we komen en waarvan de ruwbouw na ons vertrek begint. Benieuwd hoe alles er uit zal zien.

Bezzel en Didi brengen kunnen we helaas niet meer bij Hans en Ellen brengen, die zijn terug naar Nederland. We proberen deze keer de kennel van Eveline (kennelnaam weet ik even niet). Deze kennel ziet er heel erg goed uit en ik heb alleen maar positieve berichten gehoord van bekenden en minder bekenden. Toch zijn we even wezen kijken om zelf te kunnen oordelen. De positieve berichten waren helemaal terecht. Het is er heel schoon, leuk voor de honden en ze worden met liefde behandeld. Het uitzicht trouwens vanaf deze kennel op het eiland en een stuk van de zoutpannen bij landhuis Jan Kok, de kerk van St Willibrord en de zee is echt fenomenaal. Ik zal daar nog eenns een foto van nemen; je gelooft je eigen ogen niet.

Na ons bezoekje aan Nederland zien we eigenlijk al weer uit naar de jongens die met Kerst en Nieuw komen. Daarna krijgen we nog heel wat bezoekjes uit Nederland, zodat we - voor we het echt in de gaten hebben - terug zijn in Nederland. Daar komt nog bij dat ik nauwelijks vrij kan nemen en mijn dagen niet op kan maken. Voor mijn lesactiviteiten krijg ik ook nog uren: conclusie is dus dat ik ergens in april hier al klaar ben. Wat gaat dat snel he. (Overigens mag ik dan toch niet eerder weg hier dan eind mei).

Misschien dat we straks even ergens gaan eten, eigenlijk geen zin om wat te koken. Misschien even borrelen bij Joop en Anke. We zien wel. Ik ga in ieder geval afsluiten en zal jullie zo snel als mogelijk weer iets laten weten vanaf de Kaya Ixora.

Ciao, ciao, groetjes Ro.

27/8/2006 - Koen en Joost, sierraden Laura