Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Ver-Volgens-ons

Home - Profile - Archives - Friends

Deel 10

Posted on 7/6/2007 at 22:20 - 0 Comments - Post Comment - Link

Door: www.bloggers.nl/ikbenhetismij

 

Het leek uren te duren voordat hun blik losliet. Aimeé huilde met lange uithalen en maakte zijn nieuwe shirt drijfnat en bovendien zwart van de mascara. Het kon Johan niet schelen. Het enige wat Johan kon schelen was het verdriet van Aimeé. De enige echte vrouw in zijn leven die er ooit zou zijn...

 

Het was ondertussen donker geworden buiten. Johan zette thee voor Aimeé en trok haar op de bank in zijn armen. Hij wist dat hij zou moeten kiezen en wist tegelijk dat het een onmogelijke keuze was. Vertwijfeld beet hij op zijn lip. Het was stil in de kamer, doodstil, maar de stilte dreunde in het hoofd van Johan. Even bedacht hij zich dat hij zou kunnen vluchten met Aimeé, maar de gedachte alleen al maakte hem intens verdrietig. Hij wist dat Vivian zichzelf iets zou aandoen als hij weg zou gaan. En bovendien wist hij dat leven met Aimeé zijn grootste wens en tevens zijn grootste angst was.

 

Rond een uur of tien werd Johan wakker op de bank van Aimeé. Johan schrok op en maakte dat hij wegkwam. Weer zou hij een smoes moeten verzinnen voor Vivian, de zoveelste. Maar Johan wilde niet naar huis. Nu niet en nooit niet. Eenzaam als hij zich voelde fietste hij richting het kanaal. Hij wist niet wat hij er moest zoeken, behalve zichzelf.

 

Bij het kanaal zat een visser. Johan schonk geen aandacht aan de man, maar des te meer aandacht schonk de man aan Johan. Hij keek hem recht in zijn ogen en zag het verdriet van de jongen. Hij klopte op de grond naast hem en zei: 'Kom eens hier, m'n jong'. Johan keek om zich heen en besefte toen pas dat de man tegen hem gesproken had. Aarzelend liep hij richting de man, die eruit zag alsof hij al een heel leven achter zich had. Johan snikte en schaamde zich tegelijk voor zijn gedrag. Hij was toch een volwassen man?! Waar sloeg het op om bij een wildvreemde te gaan zitten janken.

 

De visser zei echter niets en staarde in de leegte, vermoedelijk naar zijn dobber. Johan huilde alsof zijn leven ervan afhing. Het kon hem allemaal niets meer schelen. De wereld kon hem eigenlijk niets meer schelen. Na enige tijd bood de visser hem een kop koffie aan. Hij gaf Johan een schouderklopje en spoorde hem aan te vertellen wat hem zo dwars zat. Johan liet de woorden malen in zijn hoofd en probeerde zijn eerste zin te formuleren. Toen hij besefte dat er geen begin van het verhaal was begon hij gewoon te vertellen. Hij kende de man niet, de man kende hem niet. Wat zou het hem kunnen schelen.


Met een flinke teug adem in zijn longen, begon Johan zijn verhaal: 'Het was in september, ongeveer een jaar geleden...

 


Deel 9

Posted on 30/5/2007 at 22:34 - 0 Comments - Post Comment - Link

Door: www.bloggers.nl/nicomudde

 

Hij zuchtte diep en haalde zijn hand door zijn haren. De frisse wind deed hem een beetje bedaren, maar hij kon het niet helpen dat de tranen over zijn wangen stroomden. Aimée weer zien voelde zo intens en maakte zoveel emoties in hem los. Hij was verward, verrukt, woest en gelukkig tegelijk. Het was lang geleden dat hij had gehuild, maar hij kon het niet meer stoppen. Met een glimlach dacht hij eventjes aan zijn oma. Bij wie hij als hij een klein jongetje was op schoot klom om te huilen. Zijn oma sloeg dan haar brede armen om hem heen en gaf hem een kus op z'n voorhoofd. Als zijn ouders niet keken stopte ze hem snel wat snoep toe. Het zou fijn zijn om weer even bij iemand op schoot te kruipen.

 

Toen hij weer terugliep naar zijn fiets, had hij een besluit genomen. Hij zou naar haar toegaan.Hij zou haar alles vragen. Hij zou bij haar uithuilen, hij zou boos op haar worden. Hij zou lachen, hij zou haar vastpakken...

 

Met een trillende vinger drukte hij op de bel. Voorzichtig keek hij om zich heen. Hij voelde zich begluurd. Zijn mobiel had hij uitgezet. Voor Vivian was hij even compleet onbereikbaar. Hij zou het haar wel uitleggen en anders moest hij er maar voor kiezen om het niet uit te leggen. Al maakte die laatste optie hem doodsbang. Hij hoorde haar dreigende alles beïnvloedende enge stem in zijn hoofd......Aimée opende de deur. Op één voet leunend hing ze tegen de deur aan. Haar ogen waren gericht op de grond. 'Kom binnen, ' fluisterde ze. Johan nam niet de tijd om de ruimte in zich op te nemen. Alles in hem was gefixeerd op het vinden van zijn antwoorden. Terwijl hij plaatsnam op een bank, ging Aimée op een stoel zitten. 

 

"Voor je wat zegt, wil ik dat je eerst naar me luistert." begon ze kalm. Achter haar ogen brandde zout water. "shit, zeg... dit is moeilijk." Ze draaide haar hoofd weg. "Oké.. de abortus.. ik weet dat je dat wilt weten. Ik heb het nooit iemand verteld. Maar toen jij bij Vivian was en onze liefde over was, heb ik me een tijdje lang zo klote gevoeld dat ik avonden heb lopen drinken. Het was verschrikkelijk. Ik gedroeg me als een slet. Toen bleek dat  ik zwanger was, durfde ik niet te bekennen dat het misschien niet van jou was. Het was vast van één van de velen na jou... Na de abortus,  heb ik een test laten doen om te kijken wie het was, aangezien ik één van die mannen nog wel eens sprak. Hij bleek de vader te zijn." Johan was steefs verontwaardiger gaan kijken. "Na al het verdriet wat jij had om de abortus, het feit dat ik jouw pijn had gedaan met het plegen daarvan, omdat ik je kind had ontnomen, en de schaamte die ik had om mijn gedrag... kon ik je het gewoon niet meer vertellen, dat jij niet de vader was.. en daar kwam nog bij.... dat jij net als ik weet... dat ik nooit een kind had kunnen opvoeden alleen." Johan keek er opeens anders tegenaan. Na die klote jeugd die ze had gehad, was ze inderdaad daar  vorig jaar nog niet aan toe geweest. Het zorgen voor een kind zou haar teruggeschopt hebben naar de onderste lagen van de samenleving. Haar verklaring deed ertoe. Al wist hij niet wat hij moest zeggen. Minutenlang keek hij naar zijn handen en vocht tegen woede, verdriet, onmacht, liefde, maar niet meer tegen onbegrip. Hij wist nu dat het zo was gegaan als Aimée het gewild had, ook al was het niet zijn keuze geweest.

 

"laten we het in vredesnaam allemaal goedpraten, lieve Aimée. Er is geen dag voorbijgegaan het afgelopen jaar, zonder dat ik je miste. Ik snap je! Had ik het... had ik het maar nooit uitgemaakt en had ik dit maar eerder geweten." Hij liep op haar af en veegde de tranen van haar gezicht. Zijn handen omsloten haar gezicht en er begonnen wederom vlinders door zijn buik te vliegen, maar hij hield zich in. Hij haalde diep adem. "Aimée, je voormalig beste vriendin, heeft me vanavond een huwelijksaanzoek gedaan." Met grote verschrikte ogen, die plotseling leken te stoppen met huilen keek Aimée Johan aan.

 


Deel 8

Posted on 26/5/2007 at 15:31 - 0 Comments - Post Comment - Link

Door: www.bloggers.nl/ikbenhetismij

 

Johan vertelde over Aimeé. Over wat hij van haar wist. Zo lang had hun gesprek niet geduurd immers. Sanne en Thomas hingen aan zijn lippen. Aimeé was geliefd geweest bij iedereen. Al zijn vrienden waren vorig jaar dan ook geshockeerd geweest, toen hij zo plotseling had verteld dat hij het had uitgemaakt. 'Het ging niet langer' was altijd zijn argument geweest. Niet meer en niet minder dan dat...

 

Buiten op de stoep stond de fiets van Vivian. Ze was dus toch naar huis gegaan en niet naar Annabel, zoals hij had gedacht. Even twijfelde hij of hij wel naar binnen zou gaan. Hij had even geen behoefte aan Vivian en bovendien brandde het smsje van Aimeé in zijn broekzak. Hij wist dat hij het moest wissen voordat hij de drempel over zou gaan. Vlug pakte hij zijn telefoon, las het smsje nog vluchtig door en drukte op verwijderen. Jarenlater zou Johan zich de tekst van de sms nog herinneren, staand bij het graf van Aimeé: Als de maand september kon worden gewist, was die abortus ook overbodig geweest.

 

Met een opgewekt hoofd verscheen Vivian in de deuropening van zijn kamer. 'Ik heb vandaag gekookt voor de liefste man op deze aarde' riep ze triomfantelijk uit. Johan kon de gedachtes die hij daar bij had nog net voor zichzelf houden. Altijd als Vivian iets goed te maken had kookte ze voor hem. Maar Vivian kon niet koken. Hij had het haar al meer dan eens gezegd en bovendien geprobeerd te helpen met koken. Maar daar wilde ze niets van weten. Zij zou immers koken voor de 'liefste man op deze aarde'.

 

Na de soep die naar afwaswater smaakte serveerde Vivian asperges met geklonterde ham-en eisnippers,  gevolgd door een chocolademousse. De chocolademousse zag eruit als hard geworden chocoladepasta. Met een scheef gezicht keek Johan naar Vivian. 'Sorry Viv, maar dit ga ik echt niet eten' mompelde hij haar zachtjes toe. Vivian haalde haar schouders op, zette haar lepel in de mousse en schepte een paar lepels in haar vlabakje. Iets glimmends staarde Johan aan. Hij draaide zijn hoofd weg en deed net alsof hij het niet zag. Even leek het alsof zijn hele leven aan hem voorbij schoot. Dit kon niet waar zijn. Vivian maakte van het ogenblik gebruik door op haar knieën te gaan zitten. Ze pakte zijn handen en keek hem met tranen in haar ogen aan. 'Liefste man op deze aarde, wil je alsjeblieft met me trouwen?'. Verbouwereerd en met grote ogen keek Johan haar aan. Hij wilde vragen of ze gek was geworden, maar zelfs dat kreeg hij niet uit zijn strot. Vivian spoorde niet, dat had hij al die jaren al geweten. Maar dit sloeg werkelijk alles. Johan rende naar buiten, haalde zijn fiets van het slot en fietste zo hard als hij kon naar de Brugdijk. Hij moest en zou vanavond nog te weten komen waarom Aimeé abortus had gepleegd. Dat kind was evengoed zijn bezit geweest, maar ze had niets gezegd. Al die weken die ze samen hadden doorgebracht had ze niets gezegd. Johan kookte van woede en frustratie. Vivian en Aimeé de twee grootste liefdes van zijn leven maakte samen zijn leven tot één grote hel. Hoe kon het ook anders. Ze waren een drie-eenheid. Niet meer en niet minder dan dat...


Deel 7

Posted on 18/5/2007 at 16:07 - 0 Comments - Post Comment - Link

Door: www.bloggers.nl/nicomudde

 

Aimée kwam inmiddels naar buiten gelopen. Ze zou beter moeten weten, maar toch probeerde ze het. "Vivian, ik weet dat het raar lijkt. Ik kwam em net tegen in de supermarkt. Al die tijd zat ik in Australië en we wilden even bijkletsen." Vivian keek nog steeds woedend naar Johan, die haar inmiddels had losgelaten. "Al die tijd in Australië?" Snuifte ze ongelovig. "Hoe lang is dit al bezig?" vervolgde ze.  Aimée kwam nu dichterbij. "Vorige week ben ik teruggekomen. Een maand geleden heb ik hier een verdieping kunnen huren, hier en toen heb ik besloten om terug te komen. Ik ben een jaar aan het reizen geweest door Australië, Nieuw-Zeeland en de Fiji's. Heb er ook veel gewerkt enzo. En dit, Vivian, ik zweer het is de eerste keer dat ik Johan weer zie." 

 

Vivian liet haar schouders zakken en keek naar de grond. Tot zijn grote verbazing zag, Johan, dat ze zich leek te schamen voor haar eigen gedrag. "Sorry, ik ging over mijn toeren. We hadden gewoon een afspraak weet je." zei ze schoorvoetend. Aimée glimlachte, zoals alleen zij dat kon en Johan had het gevoel dat de zon wat feller leek te gaan schijnen. "Maakt niet uit, Vivian. Ik snap je reactie." Aimée legde even een hand op Vivian's bovenarm en wierp een innig verdrietige blik naar Johan. Die wist niet meer hoe hij het had. De twee grote liefdes uit zijn leven, voor hem. Hij kon maar niet geloven dat hij Aimée zo dicht bij zich had. Toen op het vliegveld, een jaar geleden, met een huilende Aimée, had hij niet kunnen bedenken haar ooit nog zou zien. Haar koffers vol, haar leven ingepakt. Zonder toekomstplannen. Ze wilde alleen maar weg en had ook beloofd weg te zijn. Dapper was ze gegaan. Een laatste zoen was het enige wat hij nog van haar had gehad. Geen kaartjes, geen emailtjes, geen belletjes. Zoals altijd had ze zich aan haar belofte gehouden. Misschien hield hij daarom zoveel van haar. Om haar eerlijkheid, haar standvastigheid als het ging om het naleven van haar principes.

 

Vivian was inmiddels gekalmeerd. "Heb je het leuk gehad?" Johan keek op zijn horloge. "Viv, wat ben je trouwens vroeg terug van je werk?" "Ja, ze hadden me verkeerde geroosterd, heel fijn." antwoordde ze. "Oh vandaar. Ik begreep al niet dat je nu al terug was."

 

Het gesprek was niet meer goed op gang gekomen, nadat Vivian erbij was gekomen. Johan baalde er verschrikkelijk van dat hij Aimée niet wat langer voor zichzelf had gehad. Als vanouds had hij weer die heerlijke duizelingwekkende spanning gevoeld, die hij altijd voelde als ze in de buurt van hem was. En als hij eerlijk was had hij die spanning nog nooit gevoeld bij Vivian. Ja, wel eens als ze seks hadden, maar verder nooit. Op het moment dat Vivian niet had gekeken, had hij Aimée nog gauw zijn nummer op een briefje kunnen geven. Vanaf nu wist hij dan ook dat hij zijn mobiele telefoon met zijn leven moest bewaken, als Vivian bij hem was. Die middag zat hij op een terrasje met Thijs en Sanne. Het was geweldig hen allebei te zien. Met volle teugen genoten zij van het leven en elkaar. Wat kon het mooi zijn om te kijken naar mensen die hun leven volledig op de rails hadden en voor wie de toekomst enkel zonnestralen leek te brengen. Het maakte hem echter wel somber over zijn eigen leven. Uit alle macht probeerde hij bij het gesprek te blijven en een enthousiaste indruk te maken, maar de gedachte aan Aimée's krullen en haar eerlijke, oprechte glimlach trokken hem aan als een magneet. Zou hij.. of was het niet verstandig. Toch deed hij het, opeens, vanuit het niets. "Ik heb Aimée vanmorgen gezien..."  Thijs keek hem verbijsterd aan en Sanne liet zowat haar theemok uit haar handen vallen. "dat meen je niet..." zei Thijs. "Is ze terug dan?" vulde Sanne aan.  


Deel 6

Posted on 13/5/2007 at 00:33 - 0 Comments - Post Comment - Link

Door: www.bloggers.nl/ikbenhetismij

 

Drie dikke zoenen, waarvan de laatste op zijn mond terecht kwam, haalde hem uit zijn gedachten. Aimeé sloeg haar armen om hem heen en sleepte hem de supermarkt uit en zijn stamkroeg, die naast de supermarkt was gelegen, in. "Dat wij elkaar tegenkomen moet gevierd worden!" riep Aimeé ondertussen uit. Johan hees zich op zijn stoel en liet zich bekomen van de eerst indruk. Aimeé was de liefde van zijn leven geweest. Een liefde die tot op de dag van vandaag onbeantwoord was gebleven, maar wel was uitgemond in een hele hechte vriendschap. Tot ongeveer een jaar geleden natuurlijk.

 

Aimeé vroeg hem de oren van zijn hoofd. Over Vivian, zijn huis, studie, voetbal. Het onderwerp werd gemeden. Door beiden. Ze wisten wat er was gebeurd en dat er vooral niet gesproken mocht worden. Het was vreemd en heerlijk tegelijk Aimeé weer te zien, haar prachtige hese stem te horen en haar krullen te zien dansen. Plots schrok Johan op toen hij Vivian zag binnenkomen met haar beste vriendin Annabel. Aimeé, Viv en hij. Ze hadden afgesproken nooit meer met zijn drieen in dezelfde ruimte te verkeren. Om alle mogelijkheden uit te sluiten. Het zou het beste zijn voor iedereen.   

 

Vivian keek echter met grote ogen naar hem. En van hem naar Aimeé en weer terug naar hem. Johan haalde zijn schouders op en gebaarde dat ze weg moest gaan. Maar Vivian stapte met grote passen op hem af. "Johan, wat heeft dit te betekenen?!" schreeuwde ze naar hem. Johan probeerde uit te leggen dat hij Aimeé bij toeval was tegengekomen, maar hij kreeg de kans niet. Vivian draaide zich om en met een paars hoofd van het schreeuwen knalde ze de deur van de kroeg dicht. Johan verontschuldigde zich bij Aimeé en rende erachteraan. Ruzie met Viv was wel het laatste wat hij op dit moment kon gebruiken, hij had haar nodig. En zij zou hem nodig hebben. Dat wist ze.

 

Buiten gekomen zag hij Vivian woedend voor de supermarkt staan. Annabel stond naast haar en keek een beetje schaapachtig. Ze wist niet wat ze aanmoest met een ruzie tussen die twee. Johan en Vivian hadden zo vaak ruzie dat Annabel zich steeds vaker begon af te vragen waarom ze uberhaupt nog een relatie hadden. Maar er leek iets te zijn wat niemand begreep. Iets waar niemand tussen kon komen. Toen Annabel Johan zag gaf ze Vivian een zoen en liep naar haar fiets. Ze moesten het samen maar uitvechten, zij was daarbij alleen maar een overbodige belemmering.

 

Johan liep op Vivian af en sloeg zijn armen om haar heen. Maar zo makkelijk was Vivian niet te paaien. Ze sloeg wild om zich heen en bleef maar roepen dat het niet eerlijk was. Dat het niet de afspraak was en dat hij haar had bedrogen. Johan stond erbij en keek ernaar. Wat kon hij anders. Als Vivian kwaad was kon niemand een land met haar zeilen, zelfs hij niet...  


Deel 5

Posted on 7/5/2007 at 00:42 - 0 Comments - Post Comment - Link

Door: www.bloggers.nl/nicomudde

 

Die dag kwam eerder dan hem lief was. Hij had zo graag eindelijk dat boek wat hij voor zijn verjaardag had gekregen eens uit willen lezen, maar dat had ervoor gezorgd dat hij pas om half 3 de slaap had kunnen vatten. Zaterdag was altijd een lekkere rommeldag voor hem. Normaal gesproken zou hij al lang zijn bed uit zijn geweest om de F-jes van de lokale voetbalvereniging naar een wedstrijd ergens in het land te leiden. Voetbal was zijn grote passie en vol enthousiasme stond hij in weer en wind iedere week zijn mannetje aan te moedigen. Bovendien verdiende het lekker bij. Meestal was hij op tijd weer terug om zelf met zijn studententeam mee te doen. Het niveau wat ze speelden was redelijk, maar hij had zelf het gevoel dat hij nog wel wat hoger zou kunnen spelen. De gezelligheid hield hem echter in het team. De zomerstop was echter begonnen en op een paar toernooitjes na, was er niet veel te doen in voetballand.

Hij draaide even verward met zijn hoofd. Ergens was hij wakker van geworden. "Jo?" Vivian was aan de deur. "HIj is open." riep Johan slaapdronken vanuit zijn bed. Vivian zag er stralend uit. Hoe ze het toch altijd voor elkaar kreeg, zo op de vroege morgen,  was hem onduidelijk. maar ze zag er schitterend uit. Ze had een mantelpakje aan, dat om haar vormen gegoten zat. Ze grinnikte, toen ze hem in zijn boxershort naar haar zag staren. "Lekker geslapen? Hey, ik ga werken en ik had even een vraagje aan je. Ik had Mathilde al gevraagd, maar die had vanochtend een afspraak. Zou jij zo even boodschappen willen doen? Op de koelkast hangt het briefje! Thanks!!" Ze boog zich naar hem voor over en gaf hem een zoen. Johan had niet eens de tijd om nee te sputteren.

Een uurtje later graaide hij tussen de tomaten, pakken melk, zakken pasta en chips, tot hij als aan de grond genageld bleef staan. Zag hij dat nou goed? Verbijsterd keek hij voor zich. Die blonde krullen, die de supermarkt nog net iets meer licht leken te geven. Net op dat moment draaide ze zich om. Zijn mond viel open van verbazing en hij moest zijn handen goed om de handvaten van zijn tassen klemmen. Het was d'r echt! Aimée. "shit" dacht hij. "nee, niet hier zijn... het gaat zo goed met me.." Maar ze trok hem als een magneet aan. Met vlugge passen kwam ze naar hem toegesneld. "Johan?! Ben jij het!? jeetje dat is lang geleden!" "Aimée! Wauw, wat super om je te zien!" vergiste hij zich nou, of was ze nog mooier dan de laatste keer dat hij haar zag?


Deel 4

Posted on 28/4/2007 at 16:30 - 0 Comments - Post Comment - Link

Door: www.bloggers.nl/ikbenhetismij

 

Johan vertelde Thijs over zijn relatie die geen relatie was. Niemand zou ooit begrijpen wat hij met Vivian had, dat was hem inmiddels wel duidelijk. Het was een relatie die alleen zij begrepen en zouden begrijpen. Ach, dat was ook het belangrijkste. Het was immers hun relatie.

 

Na het tentamen fieste Johan direct naar huis. Dat was zijn plan althans. Onderweg werd hij echter staande gehouden door een politieagent. Direct schoten er allerlei beelden door zijn hoofd. De agent vroeg hem waarom hij door rood was gefietst en of hij zijn ID-kaart bij zich had. Verschrikt en met grote ogen keek Johan de agent aan. Hij had niets bij zich en zelfs niet eens in de gaten gehad dat hij door rood was gefietst. Stotterend zei hij de agent dat hij wel zijn ov-kaart bij zich had. Mocht dat ook. De agent schudde zijn hoofd en begon zijn bon te schrijven. Opgelucht haalde Johan adem. Hij had gedacht mee te moeten naar het politiebureau. En wie weet wat ze daar nog meer over hem te weten zouden komen...

 

Met een bon in zijn broekzak en zijn I-pod in de oren fietste Johan naar de stad. Hij had geen zin om Vivian tegen het lijf te lopen, of wie dan ook. Hij wilde even rust, tijd voor zichzelf, nadenken. Bij het stadspark aangekomen zette hij zijn fiets vast aan een lantaarnpaal en pakte zijn schrijfboekje uit zijn tas. Johan had altijd zijn schrijfboekje bij zich, inspiratie komt immers altijd op ongewenste momenten.

Bladerend ging hij door zijn eigen leven heen. Zo leek het althans. Hij las wat van zijn gedachtes en gniffelde even bij het lezen van zijn liefdesodes aan Vivian. Ze moest eens weten dat hij haar toen al leuk vond. Al ruim voor die ene gebeurtenis die hun leven zo zou veranderen.

 

Ineens wist Johan het. Hij zou datgene wat in september was gebeurd gaan opschrijven. Nu alles weer naar boven was gekomen wist hij dat hij het niet zou kunnen loslaten totdat hij het kwijt was. Snel bladerde hij naar de eerste lege bladzijde in zijn goudgekleurde boekje en begon te schrijven. Met hanenpoten en krullen, zo lelijk als hij schreef als het snel ging. Maar na tien zinnen hield hij. Hij kon het niet. Niet hier, niet nu, niet zomaar vanuit het niets. Hij pakte zijn spullen, haalde zijn fiets van het slot en fietste naar huis. Morgen weer een dag.

 


Deel 3

Posted on 24/4/2007 at 16:36 - 0 Comments - Post Comment - Link

Door: www.bloggers.nl/nicomudde

 

"Hoi, hoe is het? Ik vond het echt supergezellig gisteravond, maar waar was je opeens naar toe?"  Gauw drukte hij zijn telefoon uit. Zoals verwacht vroeg Vivian hem meteen wie hij aan de lijn had gehad. "Damien had mijn nummer aan een meisje gegeven, dat hij leuk vond. Hij wilde er een leuk avondje mee en daarna niks meer mee, dus gaf hij een verkeerd nummer en om mij te treiteren, natuurlijk mijn nummer." Loog hij. Vanonder zijn wimpers keek hij naar haar reactie. Ze bleef achterdochtig kijken, maar ze schonk geen aandacht meer aan hem en chatte weer rustig verder. Een lichte zucht van verlichting ontsnapte hem. Ach, er was waarschijnlijk helemaal niet veel gebeurd met die sjaars, anders had Damien hem er wel aan helpen herinneren, maar toch leek het hem beter Vivian er niet over te vertellen. Eigenlijk hadden ze niet eens echt een relatie, maar om de één of andere reden was Vivian zo jaloers, dat zodra hij over een meid vertelde, ze hem het leven begon zuur te maken. "Toon je zo je dankbaarheid?" fluisterde ze dan sarcastisch in zijn oor, zodat hij weer met tien kilo meer schuldgevoel door het leven wandelde. Hij wist echter maar al te goed dat het een spel was voor haar. Hoe vaak werd hij 's nachts niet wakker van teveel stommelende voeten op de gang. Meestal was dat niet van één persoon. "Fief, ik ga, effe naar de bieb en dan mijn tentamen maken." HIj zwaaide zijn tas over zijn schouder, wierp een snelle blik in de spiegel en vertrok, nageroepen door en succeswens van Vivian.

In eerste instantie was hij niet van plan geweest om nu al naar de bieb te gaan. Hij wilde lekker luieren totdat het tentamen was. Dat Vivian er was geweest, had roet in het eten gegooid. Daar had hij echt geen behoefte aan. Buiten scheen een heerlijk zonnetje, al maakten de wolken die af en toe langsdreven het wel erg koud. Langzaam dreven zijn gedachten af naar die dag in september. "Nee, focussen. Focussen. Kom, fietsen... je hebt zo tentamen." zei hij bijna hardop tegen zichzelf. Het had geen zin om er veel over na te denken. Misschien zou het langzaam verdwijnen en hoefde het nooit meer terug te komen. Wellicht kwam er een dag dat hij vergeten zou zijn dat het ooit gebeurd was.  Hij parkeerde zijn fiets in de stalling en besloot nog eens even te gaan knallen  in de bieb voor het tentamern.

Op de parkeerplaats van de meer dan gigantische sporthal liep hij voor het tentamen Thijs tegen het lijf. Al maanden had hij hem niet meer gezien en hij was blij om weer eens gezellig met hem bij te ouwehoeren. Thijs was zo'n jongen waar je op kon bouwen. Een wereldgozer. Een brave jongen, maar wel met pit. Thijs kon je midden in de nacht opbellen, terwijl je compleet naar de klote was, om te vragen of hij je op wilde komen halen bij de kroeg... en dan deed hij het ook nog. "Gast! Hoe is het met je?" Vroeg Thijs hartelijk aan Johan, terwijl hij hem aan een onderzoekende blik onderwierp. "Laat geworden gisteravond?" grinnikte hij. Johan grinnikte terug. "Te laat, ja. Hey, hoe is het met Sanne? Is ze al bijna klaar met afstuderen?" vroeg hij. Thijs glimlachte trots. "Je kent haar toch, ze doet het echt perfect. Alleen maar goede beoordelingen van haar stage-adres. Verder doet ze er heel veel audities naast voor tv-werk. Je moet weer eens bij ons langskomen, joh! Zal ze leuk vinden. Maarreh, hoe is het met Vivian en jou?"

 


Deel 2

Posted on 21/4/2007 at 11:45 - 0 Comments - Post Comment - Link

Door: www.bloggers.nl/ikbenhetismij

 

Even twijfelde Johan of hij zou vluchten nu het nog kon, of dat hij de scheldtirade van Vivian toch maar over zich heen zou laten komen. Maar het was al te laat. De scheldwoorden vlogen rond zijn oren, gevolgd door zijn studieboeken en collegeaantekeningen. Vivian was woest, zoveel was hem wel duidelijk. Ach, hij kende Vivian inmiddels lang genoeg om te weten dat het binnen een minuut of vijf weer voorbij zou zijn en ze dan poeslief zou vragen of ze even op zijn computer mocht.

Vivian en Johan hadden een haat-liefde verhouding. Ze konden niet met elkaar, maar al zeker niet zonder elkaar. Er was op die ene avond in september immers zoveel gebeurd, dat ze de rest van hun leven onlosmakelijk aan elkaar verbonden zouden zijn. De man in de trein had Johan er weer aan herinnerd. Het was vreemd steeds herinnerd te worden aan iets wat al zo lang geleden leek, weggestopt in een ver uithoekje van zijn hersenen.

 

Vivian was inmiddels opgehouden met schelden en begon te huilen. Johan keek haar verbouwereerd aan. Dat was niet te bedoeling. Ze zou nu gewoon sorry tegen hem moeten zeggen, gevolgd door een dikke zoen om vervolgens achter zijn computer te kunnen kruipen om haar MSNvrienden te kunnen vertellen wat ze vannacht allemaal had uitgespookt. Niets was echter minder waar. Vivian kwam met haar pandabeerogen van de uitgelopen mascara op hem afgelopen en stortte zich met enorme uithalen in zijn armen. Hij pakte haar beet en zoende haar in haar nek. Fluisterde zachtjes in haar oren dat het niet uitmaakte, dat het goed was, dat ze lief was. Maar Vivian keek hem aan en zei niets. Ze bleef kijken, minutenlang. Johan voelde zichzelf kleiner worden. Niet dit. Niet de stilte. Sinds die ene gebeurtenis kon Johan niet meer tegen stilte, tegen alleenzijn. Vivian wist het en maakte er graag misbruik van. Zo ook op dit moment. Ze keek en bleef kijken, zonder te weten waarom of waarvoor. Vivian wist dat zij de enige was die alles bij hem gedaan kon krijgen, dat zij het was die de rest van zijn leven een rol zou blijven spelen. Ze wist het en buitte het uit.

 

Op dat moment stormde Frans Bauer met 'Heb je even voor mij' uit de broekzak van Johan. Al schouderophalend liet hij Vivian van zijn schoot glijden en nam zijn telefoon op. Het was ene Nadine. Dat moest de mooie jonge sjaars van de avond ervoor zijn. Johan kon zich niet eens meer heugen dat hij zijn nummer had gegeven en had direct spijt dat hij had opgenomen.  


Deel 1

Posted on 18/4/2007 at 10:38 - 0 Comments - Post Comment - Link

Door: www.bloggers.nl/nicomudde

 

Met veel gekraak vouwde de buurman voor hem zijn krant dicht. Als dat het einde van het inmiddels half uur durende herrievertoon van deze man moest zijn, had hij het mis. De krant was nog niet dicht of de middelbare man in kwestie begon ongegeneerd zijn neus meerdere malen op te halen. Van onder zijn wimpers staarde Johan hem aan. Het was zo'n oude viezerik, die flirtte met jonge meisjes, stonk en haargroei had op plekken waar echt niemand haar wilde hebben. Hij sloot zijn ogen weer en probeerde niet te denken aan zijn steeds heftiger wordende koppijn. Wat een shit-gevoel in zijn hoofd. Zo laat hadden ze het helemaal niet gemaakt. Damien had alleen 'effies Groningen ingaan' tegen hem gezegd. Maar ja, zo langzamherhand mocht hij Damien toch wel beter kennen. Hij kan zich nog maar nauwelijks iets van de avond herinneren. Het was als een waas aan hem voorbijgegaan. Niet heel verstandig als je de volgende dag een tentamen hebt, had hij zich nog voorgenomen. Toch leek het soms alsof het bier in Groningen beter smaakte dan in Utrecht en hij had zich dan ook  vol overgave gestort op de verleiding van een aantal gele vrienden.

Zwolle, Station Zwolle. Gelukkig die man tegenover hem was vertrokken. Eindelijk geen herrie meer. Op dit moment van de dag stapte er trouwens niemand de trein in. Gelukkig maar. Hij sloot zijn ogen weer en eindelijk werd die hoofdpijn wat minder.  'denk bij het verlaten van de trein aan uw eigendommen'. Johan schrok wakker en probeerde door te hebben waar hij was. Waren ze nu al in Utrecht? Hij had kennelijk al die tijd liggen slapen, ondanks die koppijn. Overigens kwam die nu weer net zo hard opzetten. Op de fiets naar huis probeerde hij zich te herinneren hoe dat meisje van gister heette. Na een aantal verwoede poginge, "Forentien? Janien? Jasmien? iets met Ien" gaf hij het maar op. De haarkleur kon hij zich al niet eens meer voor de geest halen, hoe kon hij dan in vredesnaam bedenken hoe ze heette? Het was een naïef kind, eerstejaars, maar ja, ze was mooi. Thuisgekomen stortte hij zich op zijn boeken om nog wat in zich op te nemen van de stof voor het tentamen van vanavond. Het zou de 5e keer worden dat hij het moest doen en hij wist nu al dat het hem weer niet ging worden. Wat een rotvak was het ook. Maar het was wel nu of nooit, als hij het nu in zijn 5e jaar weer niet haalde, dan had hij echt een  probleem. Inmiddels had in de 5 jaar tijd al zijn punten wel bijeen gesprokkeld. Slechts dit vak restte er nog. klop klop.. en dan kwam er ook nog iemand hem storen tijdens het studeren. Vivian stapte de kamer binnen, zonder te vragen of ze moht binnenkomen en haar blik beloofde niet veel goeds........


Het vervolg (volgens ons)

Posted on 18/4/2007 at 10:30 - 0 Comments - Post Comment - Link

Lieve mensen,

Allereerst een korte uiteenzetting over deze weblog. Deze blog is namelijk niet zomaar een blog, maar een blog geschreven door twee fanatieke bloggers..

 

Deze blog vertelt een verhaal. En niet zomaar een verhaal. Deze blog vertelt het verhaal van begin tot eind, zonder te weten waar het begin- of eindpunt zich bevindt. Deze blog vertelt het VERVOLG. 

 

Veel leesplezier! Groeten,

Nicomudde & Ikbenhetismij 


Hosting door HQ ICT Systeembeheer