Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Gedachten van een veteraan

Veteranen inloophuis de Veldpost

{ 18:37, 21/1/2014 } { 1 comments } { Link }

Als veteraan wordt je eens per jaar in het zonnetje gezet, of zo doet men het voorkomen. Op 28 juni is ieder jaar een veteranendag waarbij alle veteranen worden uitgenodigd om onder diverse stenen vandaan te kruipen en zich te laten zien. Ik moet toegeven, het heeft een groot reunie gehalte en kan best leuk zijn. Maar waar zijn dezelfde veteranen de rest van het jaar? Waarschijnlijk winterslaap of gezellig met z'n allen ergens in een mooi ver land lekker niets doen.

Was dit maar zo! Veteranen zijn altijd onder ons. We werken, proberen een privé leven op te bouwen en we willen vooral niet te veel vertellen over ons. Dit zijn de gelukkigen. Helaas zijn er een hoop die het niet zo getroffen hebben. PTSS, problemen in relaties of werk, in aanraking met justitie of in het ergste geval de ultime uitweg. Toch hoeft dit niet z te zijn is mijn mening. Toegegeven dat ik ook geen behoefte heb aan het veteraneninstituut, maar toch doen zij goed werk. Nu zijn mijn eigen ervaringen met het VI niet echt positief en ik zal een te gekleurd beeld hebben. Wat voor mij heeft geholpen is dat ik ben aangesloten bij een veteranen motor vereniging DVBA (geen MC!!) en ik ben terechtgekomen bij de stichting veteranen Amsterdam. Hier is een inloophuis genaamd "de Veldpost" en deze is 6 dagen per week geopend en wordt bedreven door en voor veteranen.

Toch blijkt dat mening veteraan niet weet van dergelijke initiatieven. Als stichting proberen wij er te zijn voor de veteraan die het leuk vindt om eens met andere veteranen geheel vrij te kunnen praten. Ook zijn wij er voor diegenen die hulp nodig hebben. Vanuit de stichting proberen wij bekendheid te geven aan ons huis, maar helaas is dit niet makkelijk. Misschien via deze blog als je het leest en een veteraan kent dat je hem of haar hiervan op de hoogte wilt stellen (www.stichtingveteranenamsterdam.nl). Nog beter, neem hem mee en kom eens langs.

Ergo, veteranen zijn er het hele jaar door en wij zijn er voor onze oud collega's.

 

 



Nieuw jaar, een nieuwe mogelijkheid?

{ 17:27, 3/1/2014 } { 0 comments } { Link }

Eigenlijk grote onzin toch? Waarom zou een nieuw jaar mogelijkheden geven die in het vorige jaar niet mogelijk waren? Hebben wij het nodig om zo steeds weer nieuwe kansen te moeten krijgen. Is het vragen om absolutie in ons handelen of de vraag om onze zonden te vergeven die zijn gebeurd. Het nieuwe jaar zou iets magisch moeten hebben om dit alles te kunnen doen voor ons.

Toch heeft een nieuw jaar iets heilzaams over zich. Tijd heelt alle wonden en dat is wat een nieuw jaar wel met zich meebrengt. Mensen die een nare ervaring hebben meegemaakt nemen langzaam afscheid hiervan en gaan voorzichtig verder met hun leven. Anderen verheugen zich op bijzondere dingen. Misschien een huwelijk, geboorte of iets als eindelijk klaar zijn met een studie.

Of dit nu aan een jaar is toe te kennen of niet maakt mij niet uit. Het is eigenlijk wel een troost dat je om de 365 dagen een nieuwe kans krijgt, al is het alleen maar in je hoofd. Het laat ook zien dat er een klok loopt die voor ons allemaal geld. We worden ouder en zullen er ooit niet meer zijn. Daarmee is voor mij duidelijk dat ongeacht rijk of arm een nieuw jaar voor iedereen gelijk is en niemand die zijn toekomst kan beïnvloeden buiten gewoon zijn best te doen.

En mijn jaar? Misschien dat ik het over 365 dagen hierover iets meer kan vertellen.



Gemaakt door de staat

{ 14:39, 31/12/2013 } { 0 comments } { Link }

Ik ben al tijden bezig met nadenken wat nu een militair is. Wordt je er een door een toeval, zoals bijvoorbeeld het uitvoeren van je dienstplicht? Misschien zullen er voldoende mensen zijn die dit zo zien. Je wordt gedrild en het leger maakt een man van je. Ook een leuk statement is: de patat generatie van tegenwoordig zou eens moeten gaan dienen. Dan zouden ze leren wat wel en niet kan. Zou het zo eenvoudig zijn?

Zelf ben ik met 17 jaar dienstplichtig geworden en gelijk na mijn dienstplicht KVV onderofficier geworden. Ik weet nog hoe trots ik was dat ik werd toegelaten tot de opleiding. In die tijd, en ik praat nu over midden jaren tachtig, waren wij allemaal vol eergevoel en wilden er alles aan doen om militair te worden, te blijven en te zijn. Als ik nu daarop terug kijk ben ik nog steeds dezelfde mening toegedaan. Afzettend tegen mijn ervaringen die ik als instructeur heb opgedaan blijkt dat de generatie die na mij is gekomen een compleet andere motivatie heeft. Daarmee vraag ik mij af of ik nu al deel uit maak van een generatiekloof.

Het is mijn mening dat een militair niet kan worden gemaakt. Militair ben je vanaf je geboorte en het leger zorgt ervoor dat hierbij het beste uit je wordt gehaald. Daar in tegen wordt je ook gevormt tot een persoon zoals de staat je wilt zien. Nederland stuurt militairen uit naar gebieden waar veeal jonge mensen dingen moeten doen die niet van nature in een mens zit. Als ik in de geschiedenis kijk zie ik veel overeenkomsten met andere legers. Ook daar waren jonge mannen die in situaties werden gebracht welke eigenlijk nooit hadden mogen gebeuren. 

Ik praat regelmatig met veteranen die ook dezelfde problemen hebben als dat ik die had. Na je diensttijd probeer je aansluiting te vinden in de burgermaatschappij. Je solliciteerd en doet je best, maar al snel blijkt dat je de wereld om je heen niet begrijpt. Mensen zeggen wel dat ze van open communicatie houden, maar op het moment dat dit gebeurd voelen zij zich aangevallen. Vaak denk ik dan dat de wereld waar ik zo lang in heb mogen lopen toch zo eenvoudig was en ook graag weer naar dit terug verlang.

Blijft mijn vraag nog steeds open. Zijn wij gemaakt door de staat? Ik wil hier later toch nog eens wat over schrijven. Misschien als iemand dit leest zijn of haar gedachten met mij zou willen delen. 



De beste schrijver onder de veteranen

{ 14:13, 30/12/2013 } { 0 comments } { Link }

 

Ik ben erg verbaast over het aantal boeken wat voor en door veteranen is geschreven. Opvallend is hierbij dat het of een groot therapeutisch gehalte heeft voor de schrijver (wat ik overigens een goede zaak vindt) dan wel de behoefte om jezelf in een bijzonder daglicht te zetten. Iedereen zal dit voor zichzelf moeten bepalen en wie ben ik om te oordelen, niet? Kritische personen zullen nu zeggen dat ik niet met stenen mag gooien want ik schrijf hier toch namelijk zelf ook.

In mijn laatste (eerste Cool) stukje heb ik een commentaar mogen ontvangen. Nooit gedacht dat er iemand zou zijn die het leest, maar wel zeer vereerd. Hierbij geeft een Indie veteraan aan dat hij het gedeeltelijk eens is met wat ik schrijf. Dit geeft aan welke verschillende ervaringen veteranen onder ons hebben moeten meemaken.

Daarmee raak ik ook het punt welke ik wil maken. Wie kan nu de waarheid schrijven als deze voor iedereen anders is? Mijn ervaring is van recente uitzendingen, terwijl veteranen uit WOII, Indie, Korea, Libanon, Bosnie, Afghanistan en alle andere missies die te veel zijn om alle te benoemen, geheel andere ervaringen met zich meebrachten. Waar is de gemeenschappelijke noemer? Is een vredesmissie minder in aanzien en ervaring als een oorlogsmissie? In mijn optiek maakt het niet uit. Een veteraan is iemand die zijn vrouw, kinderen, vader en moeder, broers en zusters, vrienden en familie heeft achtergelaten om Nederland te dienen waar het nodig was.

Wat nu uit de vele boeken halen die zijn geschreven? Voor mij als veteraan niets. Ik leef in mijn eigen waarheid. Later misschien om eens iets terug te lezen van vervlogen tijden. Ik hoop wel dat de jeugd de moeite zal nemen het te lezen. Misschien dat zij dan met wat andere ogen naar onze maatschappij kunnen kijken en dankbaar zijn voor de rechten en vrijheden die wij hier mogen genieten.

Ik hoop dat als iemand dit leest een commentaar achter wil laten. Ik ben benieuwd wat je er van vindt, positief of negatief.



Kerstlunch

{ 14:09, 30/12/2013 } { 0 comments } { Link }

Kerstlunch

Vandaag was de kerstlunch. Voor velen een jaarlijks terugkerend iets waar je eigenlijk geen zin in hebt. Ook voor mij is dit niet anders. In de laatste werkweek voor kerst aan drie kerstborrels deelgenomen (uiteraard met maar een biertje, want ik moet rijden) en dan op zaterdag een kerstlunch. Met toch enige moeite om mij in de sfeer te brengen ben ik gegaan. Regen en veel wind zorgen ervoor dat de motivatie ergens onderweg gevonden moet worden.

Nu lijkt dit niet echt bijzonder. Velen zullen de zelfde gevoelens hebben om met dit rot weer lekker thuis voor de TV te blijven hangen. Voor mij is dit toch niet de reden. Als veteraan die op een aantal missies is geweest zijn deze dagen niet het zelfde als voor menig andere. Mijn kerstlunch was in het veteranen inloophuis in Amsterdam. Dergelijke bijeenkomsten zorgen ervoor dat ik een paar dagen veel terug denk aan mijn periodes van huis en de collega's waarmee ik onderweg was.

Wat is nu zo bijzonder aan kerstvieren als veteraan? Het is in tijden als deze dat ik reflecteer aan mijn en andere veteranen hun ervaringen. Ook herdenk ik de collega's die tijdens hun uitzending om het leven zijn gekomen. Kerst hoeft niet per definitie een christelijk feest te zijn. Iedereen mag daarbij voelen en denken wat hij of zij zelf wil. Het is wel een mooi moment om stil te staan bij dat wat jou leven heeft gemaakt wat het nu is.

Op eigen verzoek ben ik weggegaan bij Defensie. Ik heb een lieve vrouw, een goede baan, een aantal goede vrienden en ben gezond. Daarom neem ik nu de tijd om dankbaar terug te kijken naar mijn verleden als militair en de ervaringen die ik heb mogen (moeten) meemaken met veel goede collega's. Ik hoop dat misschien iemand dit leest en ook stil wil staan bij die veteranen die het niet zo goed hebben getroffen. Zij die de gevolgen van hun uitzending iedere dag met zich mee moeten dragen. Of dit nu lichamelijke- of psychischeklachten zijn hebben onze erkenning en respect nodig.

Voor alle veteranen en militairen die nu op missie zijn wens ik een fijne kerst en een veilig en gezond 2014.



About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

«  December 2017  »
MonTueWedThuFriSatSun
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Links


Categories


Recent Entries

Veteranen inloophuis de Veldpost
Nieuw jaar, een nieuwe mogelijkheid?
Gemaakt door de staat
De beste schrijver onder de veteranen
Kerstlunch

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer