Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

It's a Vlo's life

1/9/2016 - Het valt ook niet mee..

Er valt een heleboel te zeggen over mijn, vrijgevestigde, fysiotherapeut. Dat ga ik ook dan ook doen. :-)

Laat ik beginnen met dat hij een kei is in zijn vak. Dat staat buiten kijf. En hij staat dag en nacht voor zijn clienten klaar, zelfs in het weekend. Kortom, een fijne fysiotherapeut. Als fysiotherapeut.

Hij is ook niet onaardig maar is wel nogal overtuigd van zijn eigen kijk op de wereld. Dat is ook best interessant zulke mensen. Ik ben namelijk ook best overtuigd van mijn kijk op de wereld en kan heel verbaasd zijn als mensen die niet eens een klein beetje delen. Maar ik ben ook een nieuwsgierig mens dus luister er wel graag naar. Om er vervolgens vanuit mijn eigen wereldbeeld weer van alles van te vinden.

Zo luister ik dan ook, eigenlijk noodgedwongen, al jaren naar de eenzijdige betogen van mijn fysiotherapeut. In het begin van elk betoog lijkt het vaak alsof we op een lijn zitten maar naarmate het consult vordert gaan onze wegen steevast steeds verder uit elkaar. Inmiddels weet ik dat en reageer er meestal niet meer op. Ik kan me redelijk goed afsluiten en soms is dat een voordeel zal ik maar zeggen. En hoewel hij wel vaker over mijn grenzen gaat in zijn statements ging hij eenmaal echt veel te ver in wat hij als waarheid verkondigde en ben ik bijna opgestapt. Ik zal het hier niet herhalen, het was te respectloos. Die ene keer heb ik me niet ingehouden.

Maar hij kan er eigenlijk niets aan doen want hij heeft ook een heel zwaar leven.

Zo woont hij in B-Neurd en zoals ik in een van mijn eerste blogs al schreef is het best zwaar om daar je hoofd boven water te houden. Tenslotte ben je de directe concurrent van alle andere bewoners in B-Neurd. Heb je de goede auto, de goede kleren, het goede handgemaakte, gesmede en zelf ontworpen toegangshek voor je oprit, ben je lid van de goede verenigingen en niet onbelangrijk: heb je de goede vrienden? En dat laatste is wel een dingetje. Zo was er een paar jaar geleden tijdens het dieptepunt van de crisis ook een dieptepunt in zijn vriendenkring. Maar het zijn allemaal zelfstandig ondernemers dus deze "uitdaging" gingen ze aanpakken. Met de hele club gingen ze een weekendje naar de Ardennen. Coach mee. Want was er aan de hand? "Uiteraard" is er wel een bepaalde pikorde in de vriendenclub. De mannen met het meeste geld en de beste onderneming hadden "vanzelfsprekend" het meeste in te brengen en de grootste mond. Nu waren er door de crisis een paar vriendjes, die eerder bovenop de apenrots zaten, failliet gegaan en ze hadden niet door dat ze nu dus niet zoveel meer in te brengen hadden. Kortom, de club had besloten dat deze losers hun nieuwe plek moesten leren kennen en dat kon het beste met behulp van een coach die in een weekend de nieuwe rolverdeling zou begeleiden. Ik bedoel maar...

Met de warme dagen in de zomer realiseren veel clienten ook niet wat ze hem aandoen. Die komen langs en vertellen tijdens het consult wat voor leuke dingen ze doen in de zon buiten. 's Middags naar een terrasje. Alsof hij niet ook op een terrasje zou willen zitten. Niemand die aan hem denkt. Niemand die eens vraagt wat hij wil. Niemand die eens "echt" vraagt hoe het met hem gaat. Als hij zegt "goed" dan zeggen ze :" Mooi, ik heb zo'n last van mijn nek zou je me daar even mee willen helpen." Vroeger...toen was het veel beter. Toen waren er sessies waarin de client eigenlijk zijn hulpverlener was. Die namen de tijd om naar hem te luisteren en die klaagden niet over hun kwalen maar namen de tijd voor hem. Vroeger ging er geen week voorbij dat hij niet met 5 flessen wijn of dozen bonbons thuiskwam. Hij krijgt nooit meer een cadeau, hij krijgt geen kerstpakket. Mensen zijn zo ondankbaar geworden. Die vinden het maar normaal dat ze binnenkomen, op de behandeltafel liggen en hij ze helpt.

En op dit moment in zijn leven zit hij ook in een hele moeilijke positie. Want hij heeft een arbeidsongeschiktheidsverzekering en vraagt zich af of hij die op moet zeggen en het geld ervan apart in een potje moet doen. Vanwege zijn leeftijd is de vraag wat lonend is. Maar ja, net nu zit hij in een hele dure periode. Hij kan echt de oude vieze vuile luxaflex bij dat ene raam niet vervangen want die zijn hartstikke duur. En er zijn kostenposten he..

Voor de (piloten) studie van zijn zoon moet hij "natuurlijk" steeds even een paar ton neerleggen. En hij moet ook een studentenhuis kopen in een goede buurt. Straks gaan zijn kinderen trouwen en moet hij de bruiloften gaan betalen. Ik zei dat ik me kapot zou schamen als ik verwacht had dat mijn vader mijn bruiloft helemaal zou betalen en ook als hij dat zelf aangeboden zou hebben. Uiteraard zag ik dat helemaal verkeerd.

De bruiloft is al ingevuld door hem. "Want mensen trouwen maar een beetje in het rond. De meeste stellen halen de 10 jaar niet eens. Die denken "leuk, jurkje, feestje, boem boem boem muziek". Maar dat is niet trouwen. Als je het niet op de goede manier doet dan gaat het mis. Het gaat om de traditie. Je vraagt om de hand van de dochter bij de vader. En de vader zorgt voor de bruiloft. Want je wilt dat je dochter gelukkig wordt." Ik vroeg of dat zou gebeuren doordat ze zelf de bruiloft niet hoefde te betalen, maar hij oreerde verder: " "s Ochtends ga je naar het stadhuis, daarna eventueel naar de kerk. Dan een receptie waarop bekenden je kunnen feliciteren en tenslotte een zeer uitgebreid diner met alle dierbaren waarin iedereen je toespreekt en jijzelf iedereen toespreekt. Tenslotte rijd je weg met je auto, met blikken erachter." Ik vroeg of zijn kinderen al weten dat hun trouwdag er zo uit gaat zien. Maar hij was nog niet klaar: "Hoe vaak maak je nou mee dat mensen je echt vertellen wat ze van je denken. Dat je vader het leven wat hij met je gehad heeft uitgebreid verteld. Dat is zo uniek. Dat hij alles over je vertelt: alle hoogte en dieptepunten. Dat hij van je houdt." Oke, er zijn in het algemeen weinig gelegenheden waarop je in alle eerlijkheid met elkaar praat, maar volgens mij is een bruiloft ook niet de gelegenheid waarop je alles (!) wilt horen. Kortom: volgens mij is er op de bruiloften van zijn kinderen nog een hoofdrol te vergeven. De kinderen hebben nog niet eens verkering, dat terzijde. Je kan er maar druk mee zijn.

En zo ga ik zeer regelmatig na 20 minuten met hele nieuwe inzichten naar huis. Misschien moet ik een sponsorloop voor zijn luxaflex organiseren...

Comments (4) :: Post A Comment! :: Permanent Link

29/5/2016 - Gooische vrouwen waar je bij staat

Ik heb net mijn abonnement op het tijdschrift Linda opgezegd. Direct aansluitend op de opzegging op de Donald Duck. De jongen van de uitgeverij was teleurgesteld. "Nu houd je niks meer over." Nee, inderdaad, maar na twee jaar de Linda (een tijdschrift voor en door Linda de Mol en haar vriendinnetjes) ken ik de vriendinnen van Linda nu wel." Dat begreep hij ook wel weer.

Het wereldbeeld van Linda en haar vriendinnen. (echt, je ziet elk nummer dezelfde BN-er vrouwen voorbijkomen) is wat anders dan mijn wereldbeeld:

Het is heel belangrijk om te shoppen in de PC Hooftstraat waar ze eigenlijk niet terechtkunnen met hun veel te vette lijven in maat 42 (niet mijn woorden!) die trouwens helemaal niet zo vet zijn maar gewoon heel erg "gecurved". En mannen houden van curves, dus wat kletsen die dunne vrouwen nou. En daarom gaan zij met hun veel te volle en grote lijven in de extreem grote maat 42 toch met zijn allen op de cover van Linda staan die zelfs uit te vouwen is zodat de vriendinnenclub er in zijn geheel op kan.. (Ja wat wil je, met zo'n dik lijf. Dat past niet...) Nee in een boutique op de PC en overigens ook in Laren worden alleen kleren verkocht tot maat 36 en dat is de genanste grootste maat.. Maar...zij, gooische vrouw, willen ook wel een keer (een keer?) een wijntje drinken en wat anders eten dan een blaadje sla.. Dus:" hier ben ik, groot en dik, oh nee, gecurved, in vol ornaat in genante maat 42. Ik schaam mij nergens voor. En mijn vriendinnen ook niet, samen staan we sterk."

Linda en haar vriendinnen zitten ook allemaal in hun midlifecrisis. Want tegelijkertijd gaat het nergens anders over dan over dieten, lijnen, klisma's en nieuwe superfood trends. Botoxje hier en daar. En alles volgens mij met het uiteindelijke doel om hun "lief" (ik kan daar niet goed tegen, dat volwassen vrouwen hun volwassen partner "mijn lief" noemen. Maar dat is vast persoonlijk.) te pleasen want anders rent hij vast weg naar een 25 jaar jonger exemplaar of naar een die zo strak getrokken is dat ze geen enkele rimpel meer heeft en in maat 34 past. Dat is dan voor de dames die partner nr 4 hebben die (nog) niet is weggerend. De rest van de vriendinnen is manloos.

Manloos is bedroevend. Maar ook wel weer heel fijn. Je kan gaan en staan waar je wilt en vooral met wie je wilt. De afwisseling, de "friends met benefits" (brrrrr!) schept toch ook wel weer een wereld vol mogelijkheden. De koppelpogingen worden beschreven. De mannen in de penopauze. De veeleisendheid van de wel echt veel te dikke, kale, opgeblazen mannen die een barbie willen. Het nieuwe vriendje wat echt niet kan begrijpen wat er verkeerd aan is dat hij overal waar hij gaat en staat hitsige vrouwen om zich heen heeft en terugflirt, hij houdt toch echt alleen van jou. Gelukkig heb jij alle begrip voor hem want jij hebt hem toch maar, die mooie man die iedere vrouw wel wil. Hij zegt tegen jou dat je de enige bent en waarom zou je hem niet geloven?

En alles dus om je leeftijd te verhullen. Als je er maar hard genoeg in gelooft dan is het zo. En eigenlijk zijn ze allemaal bezig hun vriendinnen de loef af te steken.

Dat is in een notedop een maandelijks terugkerend thema in de Linda. Zoals ik al schreef: een wereld en wereldbeeld wat ver van het mijne afstaat. En ik ken ook niemand die zo leeft. Dacht ik...maar:

Het gebeurt gewoon waar ik bijsta! In mijn straat! Een vrouw, halverwege de 40. Alleenstaand met kinderen. Rijke papa die het huis voor haar heeft gekocht na haar scheiding. De wereld draait om hockey. De vriendinnen zijn allemaal blond en een kloon van elkaar. Allemaal iets te hard lachen en praten. Teveel en te vaak alcohol. De partners allemaal verveelde veertigers met teveel ego. Als er dikke auto's in de straat komen weten we allemaal voor wie die komen. En....zij-heeft-een-toyboy! Ik dacht dat het haar kleine broertje of neefje was. Begin 20. De buurvrouw verderop had al eerder door hoe het echt zit. De toyboy komt op zijn oude fietsje aan als de kinderen bij papa zijn. Zet de fiets bij de boom op straat. (niet in de voortuin) En als hij er is gaan meteen de gordijnen dicht. Haar hakken zijn net wat hoger, haar broeken en shirtjes net wat strakker als de toyboy komt.
Maar als het mooi weer is zitten ze in de tuin. Met de deuren open en muziek aan. Muziek waarvan ik zeker weet dat ze die uit de cd collectie van de oudste zoon (16) heeft gehaald en niet uit haar eigen stapeltje. (dat weet ik omdat haar muziek ook de mijne is, zeg maar) De toyboy verdwijnt altijd een soort van stiekem.

De buren hebben het dus los van elkaar allemaal in de gaten terwijl wij echt nooooit letten op wat er in de straat gebeurt. En aangezien we in een straat leven waar nooit iets spectaculairs gebeurt, en ons leven bijzonder gezapig is aangezien we allemaal gelukkig getrouwd zijn, is dit natuurlijk prima voer voor gesprekken. We hebben (hadden) namelijk ook allemaal een abonnement op Linda dus we herkenden het meteen. Zodra er wat te melden valt, informeren wij elkaar. Zelfs de mannen doen enigszins mee. We speculeren over of hij hockeytraining van haar krijgt. Over hoe-dat-nou-moet-op-die-hockeyclub. Over of haar vriendinnetjes het weten en stiekem jaloers zijn op zo'n jong hapje. Over dat het toch anders is als de man een stuk ouder is. Over wat voor jongen dit moet zijn dat hij zo'n "geheim" leven leidt met de veel oudere vrouw. We nemen tenminste niet aan dat hij haar gezellig meeneemt naar zijn studentenfeestjes. Of haar zoons hiervan af zullen weten (de vrouwen denken van niet, de mannen denken van wel). En de anekdotes over hoe ze afscheid nemen. De buurman stond laatst net buiten zijn auto te wassen toen ze afscheid wilden nemen en hem nog net op tijd zagen. De buurman kwam niet meer bij van het lachen:"opeens werd het een heel snel "doei""ja doei"."

We realiseren ons allemaal hoe kinderachtig we zijn. Maar toch...het is wel leuk. En we zijn elke keer benieuwd naar de volgende aflevering van deze soap. Misschien dat de buurvrouwen hun abonnement op Linda nu ook wel op gaan zeggen nu ze er niet meer over hoeven te lezen.

Comments (2) :: Post A Comment! :: Permanent Link

25/1/2016 - We missen er n...

Ruim twintig jaar geleden leerden we elkaar kennen tijdens onze studie. Vijf totaal verschillende meiden en toch klikte het. Samen zijn we door onze studie gerold, de n wat sneller dan de ander. Maar we gingen zoveel mogelijk met elkaar om, zelfs als we andere vakken volgden. We hadden een club. En de club had een naam. En de naam stond op een trui. En die trui droegen we gezamenlijk als we college hadden of als we meededen aan n of ander evenement. Ik heb de trui nooit weggegooid want de trui stond ergens voor. De trui stond voor vriendschap.

De vriendschap duurde voort na onze studie. We gingen allemaal een verschillende windrichting op in het land. In onze priv levens. In al dan niet carrires. Maar we zochten elkaar altijd weer op. Om steeds weer de draad op te pakken waar hij gebleven was. Om onze levensverhalen en avonturen, geluk en verdriet te delen. En we spraken meestal af bij n van ons want zij woonde halverwege.

Drie jaar geleden kreeg zij een enorme klap te verwerken want ze bleek ziek te zijn. Een zeer zeldzame ziekte. Slechts 3 keer eerder op de wereld beschreven. Ik vroeg hoe het was afgelopen met die andere drie personen. Zij hadden het niet overleefd... Maar zij zou het overleven. Iemand moest het toch een keer overwinnen. En dapper stapte zij het traject in van behandelingen waar je zo ontzettend ziek van wordt. Ziekenhuis in, ziekenhuis uit. En het leek niet voor niets te zijn geweest. Ja, er was "gevolgschade". Maar als dat zorgde dat ze verder kon dan nam ze het op de koop toe. Hoe moeilijk en lastig ook. En wij, wat waren wij trots op haar!

We pakten de draad weer op. Haar kon niets meer gebeuren. Ons kon niets meer gebeuren.

Tot we ruim een jaar geleden een mail kregen. Bij een controle foto was aan het licht gekomen dat het niet goed was. Helemaal niet goed... En ik staarde naar het beeldscherm en ik rende naar de telefoon. En toen ze opnam kon ik alleen maar vloeken. Gelukkig kon dat bij haar. Samen hebben we aan de telefoon zitten huilen. Een week later hadden we met de club bij haar afgesproken. Ze wilde het er eigenlijk niet over hebben. Dat had ze al besloten. Ze zou ook geen zware behandelingen meer doen en in een later stadium is ze zelfs af gaan zien van controle afspraken en beeldvorming. Want dat gaf teveel spanning. Daarbij haatte ze het ziekenhuis en de behandelingen waarvan ze bij anderen ook niet alleen maar positieve resultaten had gezien. Dus we spraken er niet over en we hadden een supergezellige middag. Ze had cocktails gemaakt, wij maakten foto's van onze club. Net als elk jaar, alleen nu met de professionele camera van n van ons die ook als fotografe werkt. De foto's waren prachtig, zij was prachtig, de club was prachtig.

Zij besloot van het leven te gaan genieten. En dat heeft ze gedaan. Ze ging reizen, duiken. En soms was ze geen maand achter elkaar thuis. Afgelopen juni hadden we nog een gezamenlijk weekend waarin ze ons qua conditie en levenslust volledig de baas was. Ze genoot, ze straalde, ze was zo stoer. Ze kon de wereld aan want wat haar kon nu cht niets meer gebeuren. Ze gooide alle angsten en onzekerheden overboord en ze ging ervoor. Ondanks de moeilijke momenten die er natuurlijk ook waren, stond ze steeds weer op. En die wilskracht heeft gemaakt dat ze doorging tot het echt niet meer kon. Tot er geen ontkenning meer mogelijk was omdat ze de eindstreep bereikt had...

Wat zijn we ongelofelijk verdrietig. Maar nog meer: wat zijn we onvoorstelbaar trots op haar! Wat heeft ze ons voorgeleefd..

We missen er n, en we kunnen haar niet missen...

Comments (6) :: Post A Comment! :: Permanent Link

1/1/2015 - Generaties

Op 1 januari, 101 jaar geleden, was er een vrouw die hoogstwaarschijnlijk opgelucht adem heeft gehaald. Hoogzwanger en haar kindje kon elk moment geboren worden. Het kindje was niet met kerst en ook niet op oud- of nieuwjaarsdag geboren. Ik kan me bijna niet anders dan voorstellen dat dat ook in die tijd prettig geweest moet zijn. Zowel voor de ouders als voor het kind. En op het moment rond de bevalling helemaal want in die tijd draaide de zorg vast ook niet op volle toeren tijdens de feestdagen. Haar kindje werd geboren op 2 januari en werd Johanna genoemd. Mijn (oud)tante Hans, het elf jaar jongere zusje van mijn opa en zijn broertje.

Ons kindje werd bijna 98 jaar later geboren en was rond kerst uitgerekend, op 24 december. En het kindje besloot met kerst te komen. Wat niet de allerbeste timing is. Vandaar dat ik me opeens kan verplaatsen in een vrouw die 101 jaar geleden rond dezelfde tijd als ik hoogzwanger was. Mijn overgrootmoeder.

Een vrouw waar ik verder niets vanaf weet. Wie was zij, waar hield zij van, wat waren haar talenten? Ze heeft vast veel van haar kinderen gehouden want dankzij haar en haar man is er is nu een familie waarvan de broers en zussen, neven en nichten, achterneven en achternichten en zelfs daar weer de kinderen van een goed contact hebben. Het is een warme en lieve familie. Dat moet toch ergens vandaan komen.

Ik was gek op mijn opa en oma. Met een kinderlijke bewondering keek ik naar ze op. Want ze reisden veel. Dat wilde ik later ook. Oma kwam uit Nederlands Indie wat heel ver weg was en daardoor ook spannend. Opa was gepromoveerd aan de universiteit. Ik wilde ook zo slim zijn. Opa heeft delen van Indie in kaart gebracht, dat avontuurlijke vond ik geweldig. Opa heeft geholpen het verzet op te zetten in Indie waar zij woonden, waar ik enorme bewondering voor heb. En daarnaast deden we vooral veel leuke dingen met ze. Opa rende toen hij in de 80 was nog met ons van heuvels af. En ze hadden een warme familieband met onder andere tante Hans.

Als kind zijn het verhalen en als volwassene gaan de verhalen leven. Door je eigen levenservaring en doordat je wijzer wordt ga je situaties, keuzes, emoties beter begrijpen. Door verhalen ga je de mensen echt leren kennen. Worden dingen verklaard. Heftige verdrietige gebeurtenissen maar gelukkig ook mooie.

En je gaat zien welke talenten waarschijnlijk genetisch bepaald zijn. Iedereen heeft een grote liefde voor de natuur. De kinderen en kleinkinderen van tante Hans zijn allemaal heel creatief en maken de mooiste dingen. Zij kon heel goed tekenen. Van tante Hans hoorde ik ook waar haar liefde voor de muziek van Grieg vandaan komt: Toen mijn opa studeerde en zij nog een klein meisje was, kwam hij in het weekend vaak pas 's avonds thuis. En als hij thuis kwam ging hij altijd achter de piano zitten en speelde Grieg. Zonder bladmuziek, hij speelde altijd uit zijn hoofd. En zij hoorde dat in haar bed en werd er blij van. Dit wist ik niet van mijn opa. Het verklaart wel meteen mijn enorm muzikale aanleg want geef mij een instrument en ik speel op verzoek en ik zing ook als een nachtegaaltje. :-P (overigens heb ik wel van mijn andere oma geerfd dat ik alle kinderliedjes uit mijn jeugd nog bijna foutloos op kan dreunen, dat kon zij ook en mijn moeder trouwens ook)

Maar ik ga steeds beter zien wie ze waren. Waarin ik wel of niet op ze lijk of zou willen lijken. Waarin mijn ouders, zussen en nichtje en zelfs al zoontje op hen lijken. Waarmee je dus ook waarschijnlijk ook raakvlakken hebt met die overgrootouders en allen die hen weer voorgingen. Iedereen is gevormd door wat hij of zij heeft meegemaakt en heeft dat ook weer in een of andere vorm doorgegeven. Maar bepaalde basiseigenschappen gaan denk ik generaties terug. En uit die hele waaier van families die elkaar eeuwenlang tegenkwamen zijn wij dan ontstaan. Tadaa, hallo, daar ben ik dan.

Bijzonder, de mensen uit wie wij zijn ontstaan. We zouden meer van ze moeten willen weten dan alleen wat voor werk ze deden. Van alles wat je graag van iemand zou willen weten is dat voor mij toch een van de minst belangrijke zaken. Het voelt ergens toch wel goed, dat ik denk dat ik tenminste op een moment misschien wel dezelfde soort gedachten heb gehad als mijn overgrootmoeder, 101 jaar geleden.

Comments (2) :: Post A Comment! :: Permanent Link

20/12/2014 - De belofte

Zij woonde op de begane grond, ik 2 hoog. Mevrouw N. Een hoogbejaarde dame die altijd wat nors overkwam. Ze was alleen, had een zoon die langskwam en een zus in Katwijk. We zeiden gedag, ik tenminste.

Totdat ik mijn heup brak. En met krukken naar boven en beneden moest zien te komen. Toen begonnen de gesprekjes op gang te komen. En ging ik een keer thee bij haar drinken en nog wat vaker. Mevrouw N. was gewoon een dame die even los moest komen. Ze was eenzaam daar alleen in die flat zonder dat er mensen langs het raam liepen, zonder dat er leven was. Van haar hoefde het niet meer zo. Maar als ik op visite kwam vertelde ze honderduit en was het echt gezellig. Ze was cynisch maar dat was de buitenkant. Ik zat er uren. Als de telefoon ging zei ze vol trots:" Ik heb visite!" Ze stond op de wachtlijst voor een bejaardenflat en kon niet wachten tot "er iemand dood ging" want dan kon zij erin. Maar ja, dat kon kort duren en dat kon lang duren..

Op een dag straalde ze. Ze mocht gaan verhuizen! Op korte termijn. Ik vond het heel jammer. (nog zonder dat ik toen wist dat haar flat bewoond zou gaan worden door een duivenmelker waardoor het een hele vieze boel werd en haar mooie tuin een heel groot duivenhok werd) Daar ging mijn kopje-thee-met-mevrouw N. Maar ik beloofde langs te komen.

En na twee maanden kwam ik langs. Ze woonde op de 5e etage. Vanuit haar raam zag je de toppen van de bomen. Het was herfst dus het was prachtig. Je zag de hele dag vogels langsvliegen en verder zag je de lucht. Alles behalve mensen die langsliepen... "Wat ziet u er tevreden uit!" constateerde ik. "Ja! Dat ben ik ook, ik ben zo blij." Ze was meer ontspannen en rustiger. Er was elke dag iets te doen voor de bewoners. Ze had een vaste tafel in de eetzaal en over haar tafelgenoten was natuurlijk van alles te vertellen. Dus ik bleef langskomen eens in de zoveel tijd. En op het eind van mijn zwangerschap beloofde ik de baby te komen showen. En als het zomer werd dan zou ik haar ophalen zodat ze in ons nieuwe huis in de tuin kon zitten.

Maar na de bevalling was de eerste tijd heftig en kwam het er niet van. Daarna was ik weer wat sterker en sprak ik met vrienden af, en, en,en... Ik stuurde een kerstkaart:" Volgend jaar kom ik langs." En het kwam er weer niet van. De tijd verstreek, de laatste maanden van het jaar waren zwaar voor ons waardoor ons sociale leven ook weer op nul stond. Op de kerstkaart legde ik uit wat er aan de hand was maar dat ik beloofde om langs te komen in 2014. Helaas waren de eerste maanden van 2014 ook geen feest dus van een bezoekje kwam het niet. Nog steeds had ze mijn zoontje niet gezien. Ik dacht regelmatig aan haar: "Ik moet nu toch echt een keer.." De zomer verstreek en het kwam er niet van..

Bij het schrijven van mijn kerstkaarten dit jaar werd ik een beetje onrustig. Ik voelde me schuldig naar haar. Om nu weer op de kaart te zetten dat ik echt langs zou komen.. En zij, zou ze boos zijn? Teleurgesteld? Ik dacht aan haar altijd blije: " Ik heb visite!" Van haar had ik ook geen kaart meer teruggehad. Was dat uit boosheid of kon ze het niet meer? Ik durfde bijna geen kaart meer te sturen. Eigenlijk wilde ik langsgaan, een afspraak maken. Maar ik durfde niet. En ondanks dat ik haar telefoonnummer had, heb ik het tehuis gebeld. En daar kreeg ik te horen dat ik te laat ben... Mevrouw N. is niet meer sinds begin dit jaar..

Lieve mevrouw N. Wat spijt het me enorm. Dat ik niet gekomen ben, dat ik haar beloftes heb gedaan die ik niet heb waargemaakt, dat ze er niet meer is...

Het is een les voor mij. Hoe vaak zeg je dit soort dingen niet toe en komt het er niet van? Niet uit kwade wil maar toch.. Beloof het dan niet. De wil is er wel altijd. En iedereen (of bijna iedereen) zegt meer toe dan hij/zij waarmaakt. Alleen vraag ik me wel af wat ik dan voor zinnige dingen gedaan heb in de tijd dat ik niet naar haar toeging. Het antwoord is namelijk: niet. Geen speciaal zinnige dingen. Sterker nog: tv kijken, achter de computer, andere onbelangrijke zaken. Terwijl ik hoe dan ook veel meer energie opdoe van met vrienden en familie zijn.

Dus ik heb mijn nieuwe voornemen al klaar: in 2015 wil ik mijn onzinnige tijdsbesteding inruilen voor zinnige, wil ik mensen om wie ik geef vaker in levende lijve zien en/of spreken en tenminste regematiger contact houden en wil ik streng zijn voor mezelf om dat waar te maken. Omdat het waardevol is en de beste manier om mijn tijd door te brengen en ik al helemaal niet meer te laat wil zijn...

 

Comments (1) :: Post A Comment! :: Permanent Link

29/10/2014 - Opa Bakkebaard

We gingen voor het eerst met Mini op auto vakantie. Dat was even spannend want de laatste keer dat we een langer stuk met Mini reden wilde hij na 20 minuten de auto uit. Vriendinnen tipten om een dvd speler mee te nemen. Van lieve bekenden van ons mochten we zo'n apparaat lenen en testen of het wat was voor de toekomst. Al met al waren we voorbereid. Op de heenreis van 12 uur heeft Mini zich keurig gedragen maar na 6 uur werd het toch wat veel voor hem. Dus wij dachten: "Tijd voor een filmpje." Meneer Vlo installeerde de dvd speler...die niet werkte... We snapten er niks van. Dus dat werd even een problematische periode met druk ander entertainment verzinnen. Achteraf bleken we de batterij er verkeerd om ingeschoven te hebben. Het was stressen totdat Mini om "kinderliedjes muziek met het knopje" ging vragen. Dat was om aan te geven dat wij hem bijzonder weinig plezier deden met onze zangkunsten en de muziek uit de stereo moest komen...


Wat ik ook had ingepakt waren 4 cd's met kinderliedjes. En dat hebben we geweten. Dat de kracht in de herhaling zit bij kleine kinderen was ik even vergeten dus ik had er net zo goed 1 mee kunnen nemen want er is er ook maar 1 gedraaid. De-hele-vakantie! Want van kinderliedjes werd Mini rustig. En we reden best wel veul tijdens de vakantie. Ook over kronkelwegen waar Mini en mama niet zo goed tegenkunnen en afleiding gewenst was. Dus we hadden zo'n beetje de hele tijd een muzikaal behangetje van kinderliedjes uit den ouden doos. Waaronder Opa Bakkebaard.


En wat ga je als ouder doen als je steeds hetzelfde aan moet horen? De teksten analyseren en er vragen over stellen: "Welke zaken kun je met zekerheid zeggen over Opa Bakkebaard?" "Dat hij in een mooi huisje woont." Fout! Nergens wordt gezegd dat het huisje mooi is. Het enige wat je zeker weet is: a. dat hij Opa Bakkebaard heet, b. een huisje heeft, c. het goed is in dat huisje, d. hij de vloer veegt, e. met een bezem. "Is Opa Bakkebaard een schoon mannetje?" Je zou denken van wel maar... voor hetzelfde geld werd hij net op het moment dat hij voor het eerst in 20 jaar zijn vloer veegde met een bezem opgemerkt en is er toen een liedje van gemaakt. "Heeft opa Bakkebaard bakkebaarden?" Dat hoeft niet: is meneer De Bruin, bruin? Niet perse, net als Zwarte Piet.. "Wiens opa is hij?" Geen idee, waarschijnlijk van de kleinkindjes Bakkebaard, die ook een andere achternaam kunnen hebben als opa Bakkebaard de vader van moeder was, maar misschien is het wel zo'n buurman die je overal wel tegenkomt en die door iedereen opa genoemd wordt. Of is zijn voornaam: Opa, tegenwoordig kom je nog wel vreemdere voornamen tegen. "Woont opa Bakkebaard in dat huisje?" Geen idee, hij heeft dat huisje. Misschien verhuurt hij het wel, of is hij er 1 keer per jaar. Was hij daarom de vloer aan het vegen met een bezem..


En dan hebben we het nog niet gehad over de vraag waar de twee boerinnetjes vandaan kwamen en waarom ze op hun gat vielen in het liedje "het regent, het regent, de pannetjes worden nat".


Comments (2) :: Post A Comment! :: Permanent Link

2/10/2014 - Lootjes

Vanavond gaan we lootjes trekken voor Sinterklaas. Ik voel me net nog net als vroeger bij feesten die in aantocht zijn. Blij, verheugd, spannend: Sinterklaas blijft ht feest in de familie.

Bij ons geen Zwarte Pieten discussie. Houd eens op, wat een onzin. Een paar gefrustreerde gekleurde medemensen die vroeger ooit eens "gepest" zijn en voor Zwarte Piet zijn uitgemaakt die nu gaan zitten jammeren over hun voorouders. Alsof het erg is om voor Zwarte Piet uitgemaakt te worden. Nee, dan ik. Ik ben ooit voor Steffi Graf uitgemaakt. En dat terwijl mijn voorouders (in ieder geval mijn oma weet ik heel zeker) fanatieke tennissers waren. Ga ik nu nooit meer naar tennissen kijken? Ga ik roepen dat tennissen een verboden sport moet worden? En wat is erger: uitgemaakt worden voor Zwarte Piet of voor Steffi Graf? Hoe ik ermee omga is: het in de ogen kijken. Ik ben zelf gaan tennissen (af en toe) en heb ontdekt hoe leuk is het. Dat zouden zij ook moeten doen: meld je aan als Zwarte Piet en ontdek hoe geweldig het is als duizenden kinderen je toejuichen en blij zijn dat je er weer bent.

Wij hebben we een andere discussie. Elk jaar weer. Over hoe we Sinterklaas gaan vieren. Voor beide kampen bij voorbaat een strijdpunt wat uitgevochten moet worden bij het lootjes trekken. Al voordat we lootjes gaan trekken worden er telefoontjes gepleegd tussen de partijen die aan dezelfde kant staan. Want: Sinterklaas bij ons is mede het feest van het jaar omdat het "groots met de harde G" is. De kamer staat vol. Zeven zakken vol, vier dozen vol en dan nog 10 surprises. Ik word al blij als ik eraan denk. Maar zo denkt zeker 30% van de familie er niet over. Want het duurt en het duurt maar. Omdat liefst op elk cadeau ook nog een gedicht zit. (hahaha) Dus we beginnen rond 15.00 en om 21.00 begint iedereen te gapen en om 01.00 is het dan ein-de-lijk afgelopen. Dat kan niet meer vindt de tegenpartij. En vanavond gaat het weer in de groep gegooid worden en ik zeg braaf "ja en amen" want ik heb geen zin in discussie. Het komt wel goed en het moet wel een feestje blijven.

Lootjes trekken moet niet via de computer. Niet alleen omdat mijn zus geen computer heeft maar ook omdat het de Sinterklaasperiode inluidt om het gezellig samen te doen. Het moment van lootjes trekken is meestal vrij spontaan. Al weken roepen we dat het moet gebeuren en opeens regelt iemand dat we over 2 dagen bij elkaar komen. En dan is iedereen er ook.

Meneer Vlo en ik, beide groot fan, vinden onszelf heel grappig. Zo hebben wij een keer de lootjes verzorgd. Met alleen onze namen erop. Iedereen trekken. Niemand die reageerde. Dat had ik vooraf dom genoeg niet bedacht. Dus toen het verder stil bleef, riep ik na een paar minuten maar:"Ik heb mezelf."

Het moge duidelijk zijn dat ik straks een zak pepernoten in ga slaan om de start van de feestelijke periode in te luiden. Dat is de reden dat de pepernoten nu al in de winkels liggen heb ik bedacht. De geur en de smaak van pepernoten en speculaas, mijn cd met Sinterklaasliedjes die ik opzet als ik aan mijn surprise aan het knutselen ben en www.rijmwoordenboek.nl voor mijn gedichten maken de voorpret compleet. We zullen zien wat het heerlijk avondje gaat brengen, eerst de arena in vanavond.

Comments (5) :: Post A Comment! :: Permanent Link

15/7/2014 - Gezinsuitje

Je kan wel merken dat het zomer wordt. Opeens is er zowaar iets te doen op zondag in de stad en het is...een braderie.

Bij een braderie stel ik me altijd van die gezellige kraampjes voor met houten speelgoed en brocante spulletjes. Zoals je in Frankrijk wel ziet. Maar ja..we zijn hier niet in Frankrijk he. Dus bestaat een braderie hier uit schreeuwende marktkraampjes met fluoriserende nieuwe kleren. Wel voor kleine prijsjes wat heul fijn kan zijn. Als je van fluoriserende kleren houdt. Maar ze hebben ook plastic speelgoed auto's op batterijen en ... een soort automobiel met flikkerende lampjes en waarvan de wielen omhoog kunnen en naar beneden zodat het mobiel een soort van kan dansen. Met afstandsbediening. Mini Vlo werd helemaal gek toen hij opeens voor zijn voeten de mobiel zag dansen. Hij ging vervolgens meteen op zoek onder de tafel hoe dit nu toch kon. Als hij boven de tafel had gekeken had hij de verkoper gezien. Uiteraard smolten wij als ouders van deze reactie van mini Vlo en voor de speciale lage "het laatste exemplaar" prijs (van een stapel van nog 20 stuks..) kochten wij dit dansende object. We hebben bedacht dat we mini Vlo niet op de hoogte gaan stellen van de afstandsbediening want het is veel te grappig om hem letterlijk te zien trappelen van opwinding en vervolgens als Sherlock Holmes op onderzoek te zien gaan naar hoe-dit-toch-mogelijk-is.

Dus hartstikke leuk, de braderie. Langs de palingkraam lopen en makreel ruiken en dan wel-of-niet-teruggaan: maar hoe maak je dat dan klaar, ik denk in de oven, ik denk het juist niet maar misschien kunnen we het beter even vragen aan de verkoper.. en dan alweer tig kramen verder zijn en dat wordt dus geen vis vanavond.

De braderie was gekoppeld aan het jaarlijks terugkerende evenement: de Piekenkermis.

Vroeger, toen ik nog een tienermeisje was wat dus inmiddels heel erg lang geleden is, kostte alles op de Piekenkermis een piek. Want daarom heette het de Piekenkermis. Nu kost 5 keer met een hamer slaan om een balletje de lucht in de te krijgen 3 euro, dat is bijna 7 piek. Dat is een beetje veel geld voor met een hamer slaan, thuis kan dat gratis zeg maar. Maar de sfeer van de kermis, de kraam met zuurstokken en suikerspinnen is er nog. De schiettent en ballengooien. Een kamelenrace door ballen in een gat te gooien. Alle enorme knuffelbeesten die bovenaan de kraam hangen maar die je nooit wint. Het commentaar van mensen en van de kraammensen. Het kijken naar elkaar. De drukte op de zomerse dag. Het was er weer en dat was leuk. Aan het begin stond een brassband muziek te maken en ik ging op mijn knieen zitten en mini Vlo op mijn knie, ademloos naar de muziek luisteren. Om zo stil te blijven staan dat zou je vaker moeten doen.

Aan het einde van de kermis waren de grote attracties. De botsauto's. De bank waar een stuk of twintig mensen naast elkaar zitten in een beugel en die dan verticaal gaat draaien. De grote spin waar je niet meer op de grond blijft in je bakje maar al draaiend bijna helemaal over de kop gaat. Ik kan er niet eens naar kijken of ik word al misselijk. De nu bijna ouderwetse spin waar je bakje draait en de poot van de spin ook draait. Ik kan me dat nog goed herinneren van vroeger want daar wilde ik altijd wel in. Dan waren we in Amsterdam bij mijn oudooms en dan gingen we daar naar de kermis en gingen we in de spin. Ik weet niet meer of zij meegingen. Vast wel, mijn vader ook wel geloof ik, mijn zussen en ik waren denk ik nog geen 12. Dus mijn oudooms waren een jaar of...60? Ik heb met terugwerkende kracht bewondering voor ze want ook naar deze spin kan ik niet meer kijken zonder beroerd te worden.

We vonden het wel een leuk idee om met mini Vlo als ouders in een attractie te gaan. En omdat mini Vlo nog maar mini is (hij durft niet eens alleen in de mini draaimolen en begint na 10 seconden draaien al te huilen dus dan moet papa er snel bij) bedachten wij dat "de rups", zoals ik de attractie noem, een goed idee was. Dat is een rij wagentjes die aan elkaar vast zitten (of bankjes op een rij, hoe je het ook noemt) en die rijden over een rails in een rondje en de rails golft. En als je een paar minuten rijdt, dan gaat er een kap overheen. Heel ouderwets eigenlijk. Dat is ook meteen de enige reden waarom ze er nog mee wegkomen denk ik, vanwege de nostalgie. Al met al oogde het dus heel onschuldig en een goede kermisstart van het leven van mini Vlo. (na die mislukking in die draaimolen vorig jaar op een kleine andere kermis) Samen met papa en mama in zo'n wagentje beetje rondjes rijden. We hoefden niks te doen alleen te zitten. Het leek zelfs zo onschuldig dat het veiligheidshekje niet op slot kon. Je trok het gewoon los naar je toe. Wat kon er gebeuren. En het kostte maar een euro per persoon.

Nou.....wat een ellende! Papa bedacht dat hij in de binnenbocht ging zitten, mini in het midden en mama aan de buitenkant. En daar gingen we. Steeds sneller die rondjes. Mini die al bij het begin begon te janken dus bij papa op schoot moest en bijna papa's nek dichtkneep. Mama die echt haar best moest doen om dat hekje dicht te houden want het was best link als dat hekje toch openvloog omdat ik redelijk naar de buitenkant gelanceerd werd. Papa die met mini uiteraard ook naar de buitenkant gelanceerd werd tegen mama's tere botjes aan. En dus die rondjes...en rond...en rond... Echt mini, het is leuk he, dit...

Na drie uur (zo leek het) ging de kap over het wagentje. Mini kalmeerde. Papa en mama daarentegen werden steeds misselijker omdat je ook niet meer zag waar je was. Golven, rondjes, golven, rondjes.. Ik werd licht in mijn hoofd en wilde maar 1 ding: eruit! Na nog 3 drie uur ging de kap weer omhoog en stopte deze onschuldige rupsrit. Papa en mama strompelden het karretje uit en alsof we een stel dronken droppies waren tolden we naar de eerste de beste paal waar we ons aan vast konden houden en mini had nergens last vast. Die stond alweer met grote ogen naar de botsauto's te kijken.

Dat was dus eens en nooit weer. Ook niet voor een euro.

Comments (4) :: Post A Comment! :: Permanent Link

12/7/2014 - Fan

Ik heb een fan. Ja haha, zij zegt het zelf. En ik heb haar al weken geleden beloofd dat ik weer eens zou schrijven want zij mist mijn blogs. Dus hierbij fan: speciaal voor jou..

Uiteraard is het leuk als iemand zegt dat hij/zij iets waardeert wat je doet. Ik krijg er wel ook altijd een wat ongemakkelijk gevoel van. Als ik een blog schrijf dan denk ik daar meestal niet over na. Het ontstaat en dat ga ik dan maar optiepelen. Soms check ik achteraf nog even op spelfouten (en laat er dan vervolgens nog een paar zitten) en ik stuur het weg. Ik lees het nauwelijks na. Bij het wegsturen bekruipt mij altijd een bepaalde gene. Ik stuur mensen ongevraagd een zelf bedacht verhaaltje wat ik op papier gekwakt heb omdat het toevallig in mijn hoofd opkwam. En dan ga ik er toch van uit dat de meeste mensen zoiets ongelezen deleten, net als spam. Terecht. Maar er blijken mensen te zijn die het lezen. En dat is spannend want dan ga ik me bij voorbaat een beetje schamen. Het zal wel suf zijn wat ik opgeschreven heb.

Maar nu blijk ik dus een fan te hebben. En het is niet eens mijn moeder... Dat is dus wat ongemakkelijk, fan.. Want nu ga ik wel nadenken natuurlijk want een fan wil je niet teleurstellen. Straks heb ik geen fan meer en wat dan? Ik heb meteen geen tekst meer. Zie, dat krijg je ervan. Het schijnt dat veel mensen groeien van fans en inspiratie krijgen en zelfs hoogmoedswaanzin. Dan willen ze hun fans niet te woord staan en doen het alleen omdat ze dat moeten zodat hun platen, films etc verkocht blijven worden. Zover ben ik nog niet met mijn ene fan. Ik wil haar graag blijven spreken over van alles en nog wat.

Er zijn nog een paar mensen geweest die zeiden dat ik wat met mijn schrijven moet doen. Echt, heel lief, heel lief van ze. Maar a> wat,hoe en waar dan en b> ehm...who, me? Er is zo'n uitspraak:"Dat je je kwaliteiten nog niet hebt ontdekt, wil niet zeggen dat je ze niet hebt." Misschien dat veel mensen hun eigen kwaliteiten niet kennen of te bescheiden zijn om ze te onderkennen want je bent wie je bent. En je doet, wat je doet. Dus wie jij bent en wat jij doet is voor jou altijd normaal. En toevallig ben ik dus een hele leuke, vlotte, begaafde schrijfster. Haha.
Je moet wat in je leven...

Ik heb overigens wel eens gedacht dat als ik met mijn laptop in een brasserie zou gaan zitten en gewoon mijn ogen en oren de kost zou geven, ik vast een hoop verhalen kon opschrijven. Alleen dan ga ik me afvragen of dat integer is. Als ik in zo'n gelegenheid een gesprek hoor wat me opvalt dan is mijn gesprekspartner even niet meer interessant. Dan zit ik met gespitste oren en vertel het verhaal door. Alsof dat integer is. Het staat alleen niet op papier. Beetje schijnheilig dus. Wie weet ga ik het dan toch maar doen, geanonimiseerd. Enige probleempje is dat er zo'n mini Vlo om me heen dartelt die steeds Bob de Bouwer wil kijken op mijn laptop. Daar moet ik nog een oplossing voor verzinnen.

En dan dus een wekelijkse blog. En die dan dus ongevraagd naar dat handjevol mensen sturen die de blogs altijd al kregen. En dan dus mijn gene overwinnen en lak hebben aan wat mensen wel niet kunnen en zullen denken. (Overigens maak ik mezelf door dit te denken eigenlijk heel belangrijk. De meeste mensen denken namelijk niets. Dus dat is de volgende les: mezelf onbewust niet zo belangrijk maken en dan net doen alsof ik juist heel bescheiden ben...Wat heb ik het druk, wanneer moet zo'n blog er dan komen...Nou ja, alles voor de fan..)

Wie weet, het is zomer, het leven en de zon lachen me toe, vast genoeg om over te schrijven. We zullen zien..

Comments (3) :: Post A Comment! :: Permanent Link

30/12/2013 - Een nieuw begin..

Dit jaar valt me tegen het einde van het jaar voor het eerst echt op dat mensen blijkbaar een begin en een einde nodig lijken te hebben. Op alle vlakken..

Een opdracht waar je mee bezig bent: Die kan zowel heel leuk zijn als erg tegenvallen. In het tweede geval ben je blij dat het erop zit en kan je niet wachten op het einde. In het eerste geval mag het wel "eeuwig" duren. Maar als het dan eeuwig duurt dan gaat het enthousiasme er op den duur ook af omdat het routine wordt. In beide gevallen is vroeg of laat een einde nodig. Dan heb ik het dus niet over een (leuk) project waar veel afwisseling in zit want dat kan wel heel lang duren. Maar misschien dat het toch goed is als zelfs daar op den duur iets anders voor in de plaats komt. Zelfs de mooiste reis wordt minder mooi als er geen einde aan zit.

Loslaten, afsluiten, opnieuw beginnen.

Sinds ik moeder ben, heb ik gemerkt dat ouderschap vanaf dag 1 betekent "loslaten". Want als je als ouder niet los kan laten, kan je kind zich niet ontwikkelen en verder groeien. Hoe vaak heb ik niet geroepen dat ik zou willen dat mini-Vlo "altijd zo blijft want dit is zo leuk en lief en vertederend en grappig" en alle andere superlatieven die erbij horen. Maar als je hem dan laat groeien en verder gaan dan blijkt er een volgende fase van "zo leuk, zo lief en vertederen en grappig" te komen. Einde van fase 1, begin van fase 2. Bij een kind dienen de fases zich vanzelf aan. Ook de minder leuke. Soms is er een duidelijk concreet einde en soms gaat het geleidelijk. Pas achteraf zie je dat je weer met iets nieuws begonnen bent.

Een verjaardag is vaak een moment om even terug te kijken en misschien plannen te maken voor je nieuwe levensjaar of er in ieder geval naar te kijken. Een mijlpaal die je weer bereikt hebt. Soms ben je blij dat het voorbij is en je "met een schone lei" opnieuw mag beginnen. Soms is het vooruitzicht niet zo prettig. En toch is het een moment van bewustzijn wat je op andere dagen misschien minder hebt. Of er gebeurt iets ingrijpends in je leven en dat zijn de dagen die je onthoudt.

Dit jaar was ik trots op mensen om me heen omdat ze iets afsloten en een nieuwe start maakten. Dit jaar was ik ook verdrietig om mensen van wie ik houd en hield die iets moesten afsluiten wat ze nooit of nooit zo gewild hadden en gedwongen een nieuw begin moesten gaan maken. Waar of hoe dan ook... Tegelijkertijd ben ik ook juist beretrots op die mensen.

Een nieuw begin kan -hoe pijnlijk het ook begint- hopelijk uiteindelijk toch genoeg mooie en fijne mensen, momenten en dingen opleveren. Hopelijk lukt het om je hart open te houden en het leven te omarmen voor wie en wat er wel is en komt... En dat wens ik sowieso iedereen toe.

Een heel mooi 2014 gewenst met bijzondere mensen en momenten.

liefs, Vlo

 

 

 

 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

29/11/2013 - Sint verhalen

Sinterklaas bestaat en Zwarte Piet ook. Alle andere kleuren Pieten zijn nep-Pieten en daarmee is de discussie gesloten.

Ik ben fan van Sinterklaas. Hoewel ik het vroeger een hele enge man vond eigenlijk. Deed mij Zwarte Piet maar, die was tenminste niet zo ver weg en daar kreeg je pepernoten en cadeaus van uitgereikt. Sint was natuurlijk wel weer lief dat de cadeaus van hem afkomstig waren. En Sint was om de een of andere reden altijd buitengewoon lief voor ons. We kregen als kind al de meeste en de mooiste cadeaus van de klas (terwijl wij op een enorme kak school zaten waardoor je bijna andersom zou verwachten... Misschien had Sint wel medelijden met ons dat we met van die vreselijke kindertjes met dito ouders de dagen door moesten brengen. Misschien strafte hij hen zo en beloonde hij ons voor ons enorme doorzettingsvermogen om het zes jaar lang dag in dag uit met dat stel verwende omhooggevallen nesten uit te houden).  Reden temeer om fan te worden en elk jaar met een vol verwachting kloppend hart naar zijn komst uit te kijken.

Op school voerden we elk jaar op 5 december per klas een toneelstuk op. Op een echt podium met coulissen en alles erop en eraan. Ik was veel te verlegen en onzeker om ooit een hoofdrol te krijgen maar ik was al blij als ik een "grotere" bijrol kreeg die niet alleen bestond uit stilstaan op de achtergrond maar uit bijvoorbeeld een brief in de brievenbus van het toneelstuk te mogen doen. En ik deed stiekem extra mijn best want Sint keek! Da's ook best knap hoor, je best doen op het in de brievenbus doen van een brief. Misschien is dat nog wel knapper dan zo'n hoofdrol, die alleen maar hoofdrol is omdat je veel tekst hebt en veel op het podium staat. Ik moest het in 5 seconden waarmaken.  Maar dat ik het waarmaakte bleek wel uit het feit dat ik elk jaar diezelfde middag overladen werd met cadeaus. Dank u Sinterklaasje!

In de derde klas vond de meester het nodig om in de klas te vertellen dat Sinterklaas niet bestond. Daar brak mijn tere meisjeshartje. Tussen de middag thuis vroeg ik aan mijn moeder of het echt waar was en wat kon zij anders dan de waarheid vertellen: "Natuurlijk niet meisje, wat een jokkebrok is die meester van jou, natuurlijk bestaat Sinterklaas wel. Hij krijgt vast met de roe en moet in de zak mee naar Spanje!"

En zo was ik dan ook verbijsterd dat mijn nichtje mij dit jaar meedeelde op de dag van de intocht in Groningen dat zij niet meer in Sinterklaas gelooft. "Oh? Nou dan wens ik je veel succes!" Ze liep weg en kwam wat onzeker terug. "Ja maar wat moet ik dan? Iedereen in de klas zegt dat hij niet bestaat." "Tja....als iedereen in de klas het zegt dan zou ik het ook zeggen. Maar ik weet het niet hoor, ik heb hem vanmorgen nog op tv gezien." Ze heeft een klas overgeslagen en daarmee wordt haar kinderlijke geloof ook een jaar eerder getorpedeerd. Terwijl het een van de mooiste kinder dingen is die er bestaan, geloven in onvoorwaardelijk goede mensen die cadeaus meenemen. Zij heeft geloof ik haar draai nog wel gevonden voor een jaartje of de rest van haar leven. Roepen dat je niet gelooft, maar ondertussen. Blij toe.

Sinterklaas is nog altijd "het" feest van onze familie. Daarin slaan we ook wel door als je elk jaar weer de enorme berg cadeaus ziet en het feit dat we vanaf 4 uur 's middags vaak tot na middernacht bezig zijn met gedichten voorlezen en cadeaus uitpakken. Elk jaar weer spreken we allemaal af dat we dit jaar wat minder doen. Maar ja, Sint is een oude man, die laat zich niet beinvloeden en doet wat ie wil. Niet dat ik dat erg vind...

De voorpret is bijna het leukst: zo had ik een keer een deal met mijn man dat ik zijn gedicht zou schrijven en hij mijn surprise zou maken. Hij deed heel ahrd zijn best op mijn surprise en ik was ont-zet-tend kritisch. Hij vond het minder grappig dan ik toen bleek dat hij zo gezwoegd had op zijn eigen surprise. Of toen wij samen alleen onze namen op de lootjes hadden geschreven die getrokken werden door de familie.

Toen mijn zus en ik op Bonaire woonden, kwam Sint gewoon ook met de boot aan eiland. Nu op een soort drakenboot. De witte schmink droop in de hitte van zijn zwarte gezicht en de zwarte van dat van de Antiliaanse Pieten. Maar de lol was er niet minder om. Wat een happening! Met een steelband en swingende Zwarte Pieten was het een enorm tropisch feest. Uiteraard vond ik dat alle medewerkers van de duikschool waar ik werkte hun schoen moesten zetten. Maar zie maar van 12 mensen een schoen te pakken te krijgen daar. Daarbij liep iedereen op teenslippers. Dus had ik andere oplossing gevonden: ik zette 12 flippers tegen de toonbank aan. Met heul veul moeite had ik - in de enige supermarkt op het eiland - van alle namen een chocoladeletter weten te vinden en stak die in de flippers. Verrassing!        De volgende morgen had de medewerker die het vroegst aanwezig was, alle letters verzameld en deelde ze lukraak uit aan de medewerkers! "Oh...ik wist niet dat een chocolade letter naar de eerste letter van je naam verwees.." En dat ze in flippers zaten had hij helemaal niet begrepen. Ik kon hem niets verwijten want als je het principe niet kent en de pret van het feest niet.. In ieder geval had ik lol gehad.

Ik blijf geloven. En ik blijf Sint helpen met het uitdelen van cadeaus en het schrijven van gedichten. Niets leukers dan dat en ik geef het ook door aan mini-me die al "Piet" en "Klllaas" kan zeggen. En hopelijk gelooft mijn nichtje ook nog even mee...

 

 

 

 

Comments (1) :: Post A Comment! :: Permanent Link

8/9/2013 - Softie

Sinds een aantal dagen ben ik tegen spinnen. Niet dat ik ooit "voor" was. Eigenlijk was ik niks. Ik dacht dat spinnen nuttige beestjes waren en ik heb ook nog bewondering voor de manier waarop ze hun web maken. Als je erover nadenkt is dat waanzinnig knap.

 

Maar.... als ik moet kiezen tussen een vlinder en een spin dan kies ik voor een vlinder. Vlinders zijn eigenlijk altijd goed. Misschien is er wel een vlinderplaag mogelijk waarin ze al je planten kaalvreten (dat doen ze in rupsvorm wel, maar ik ben ook tegen rupsen dus ze moeten maar snel ontpoppen) alleen heb ik daar nog niets van meegekregen dus ze hebben geluk.

 

Afgelopen week was er een vlinder heel hysterisch aan het fladderen tegen de muur van mijn schuur. Toen ik beter keek zag ik dat er een spin op het achterlijf van de vlinder zat en de vlinder vasthad. Ik denk niet dat de spin zin in een uitstapje had naar een andere soort, ik dacht wel dat de spin de vlinder echt wilde pakken. Dat was gelukt. Ik haalde ze van de muur af en sloeg de spin van de vlinder. Die arme vlinder had een enorm gescheurde vleugel en miste aan een kant zijn pootjes. Hij kon ook niet meer fladderen. En dat raakt mij. Sindsdien ben ik tegen spinnen.

Ik heb de vlinder op mijn hand genomen, gerustgesteld, geprobeerd te helpen met zijn vleugels bewegen en hem in evenwicht gehouden. Daarna heb ik hem op een grote bloem gezet want ik dacht dat een beetje stuifmeel ofzo misschien wel als krachtvoer kon werken. Ook heb ik later wat druppels water op de bloem gelegd om te drinken ofzo. De vlinder probeerde het maar het ging heel erg moeizaam. Uren later ging ik kijken. Zijn oogjes of voelsprieten waren naar binnen gevouwen en zijn vleugeltjes potdicht. De vlinder was overleden.

 

Dat is de natuur zeggen ze dan. En mij werd ook voor het eerst verteld dat een spin eigenlijk een roofdier is. Of misschien drong het voor het eerst tot mij door. Ik houd niet van roofdieren, punt. Hoewel ik ze wel prachtig kan vinden hoor. Ik zou dolgraag een keer naar Afrika de dieren in het wild zien. Maar dan niet op het moment dat ze toegeven aan hun instincten. Ik kan het gewoon niet aanzien hoe ze hun machteloze prooi pakken en verscheuren. Dat wil ik me ook niet kunnen voorstellen dat ze tot zoiets in staat zijn. Dus ik houd van het dier maar niet van de "roof".

 

Ik kan niet tegen dierenleed. Eigenlijk uberhaupt niet tegen leed in het algemeen hoor. Ik ben ook niet zo iemand die alle insecten in huis doodslaat. Dat vind ik zielig. Meestal manoeuvreer ik ze naar buiten. Sterker nog....ik heb zelfs moeite met het doodslaan van een mug! (of eigenlijk electrocuteren, wij hebben zo'n tennisracket) En dat is heel bijzonder want ik ben niet alleen tegen muggen, ik haat ze! En ik vind ze vies. Brrrr ik krijg al kippenvel al ik denk aan dat hoge gilgezoem van ze. Bij voorkeur als je in bed ligt en dan om je hoofd. Ik word daar binnen een nano seconde agressief van. Dus dan mep ik meteen in het rond. En toch...als ik raak dan voel ik me schuldig. "Was nou ergens anders naartoe gegaan," denk ik dan:" dan had ik dit niet hoeven doen."

 

Misschien ben ik echt een softie. Een softie is volgens het woordenboek: A person who is very tender-hearted when it comes to people and animals. A compassionate and gentle person,

sometimes not always apparent from their rougher exterior, and yet some softies are so obvious that they become pushovers. Waar, ik was vroeger een pushover (iemand waar je makkelijk misbruik van kon maken). Tenminste, ik ben er een keer enorm ingetuind. Daar heb ik van geleerd maar inderdaad: ik ben diep van binnen nog steeds wel "tender-hearted". Dat zit er gewoon in en dat is niet altijd handig voor mezelf. En nu ik er beter over nadenk: ook niet altijd voor de ander. Dat is ook weer tender-hearted van mij :-) Ik ga er eens over nadenken of softie zijn een uitdaging is.

 

Tot welke overpeinzing een aanval van een spin op een vlinder al niet kan leiden.

Comments (3) :: Post A Comment! :: Permanent Link

14/7/2013 - Niet voor in de wieg gelegd

Het kleine zolderkamertje staat vol met een wasrek wat vol hangt, een strijkplank met een berg schone was erop en er hangt ook nog een vol droogrek. Kortom, je zou denken...

Nu ben ik niet in de wieg gelegd voor het huishouden. Ben ik ook heel open en eerlijk over. Ik begin met de afwas (nu niet meer sinds we een afwasmachine hebben), ga halverwege stofzuigen, leg de stofzuiger na tien minuten midden in de kamer om de wasmachine aan te zetten...en ga dan achter de computer zitten ofzo. Ben totaal vergeten dat ik allemaal huishoudelijke klussen aan het doen was en kom daar pas achter als ik geconfronteerd wordt met een volle afwasbak en een halfvol afdruiprek, een stofzuiger midden in de kamer etc. Het is echt heel verschrikkelijk. Deels is daar een oprecht goede verklaring voor die ik nu niet ga melden, deels ben ik van nature redelijk chaotisch maar ik ben er ook echt niet voor geboren. Sommige mensen wel. Daar kan ik jaloers naar kijken. Die hebben altijd alles op orde, poetsen met de regelmaat van de klok, hebben nooit schone droge was weken aan het wasrek hangen op of de strijkplank liggen.

Meneer Vlo kan er ook jaloers naar kijken. Als in: dat hij dat ook graag in zijn partner had gezien. Zelf is hij heel gestructureerd en keurig. Als je zijn nachtkastje ziet en dat van mij...

Het volgende gesprek geeft een goed beeld:

Meneer Vlo ziet het kleine zolderkamertje en zegt:"Daar kan ook wel een keer wat aan gedaan worden." Vlo:" Hallo, ik heb de wasdroger al uitgezet hoor." "Ja maar dan kan de was toch wel een keer opgevouwen en opgeruimd worden?" "Kijk, dat vind ik nou zo lullig van je. Je doet net alsof ik nooit wat doe aan het huishouden maar ik heb dus al wat gedaan vandaag dus dat gaat helemaal niet op. Ik ga niet de hele dag besteden aan het huishouden."

En dan moeten we heel hard lachen, allebei ook wetende wat de kern van het verhaal is.

Mijn nichtje lijkt nu ook trekjes te gaan vertonen van de opposite-me. Het klepje op de stofzuiger waar de hulpstukken onder zitten is al tijden kwijt...of iets dergelijks. Dus gister zegt mijn nichtje tegen mij: "Dat klepje is eraf." "Ja..dat kan wel ja." "He????? Wat zeg je dat raar!" "Hoezo?" "Nou je zegt het alsof het je helemaal niks kan schelen!" En om eerlijk te zijn...nee, ik kan er niet van wakker liggen. Om nog eerlijker te zijn is dat klepje hoogstwaarschijnlijk onder mijn ogen verdwenen, kapot gegaan of iets anders. Ik heb geen idee, het was me eigenlijk niet opgevallen, het is dat zij me erop wijst.

Want naast mijn choatisme (nieuwe woord van 2013) ben ik ook enorm, maar dan ook enorm, vergeetachtig. Dus mocht ik op dat moment ook maar iets gezien hebben met betrekking tot dat klepje dan heb ik me vast 100 keer voorgenomen dat te melden of er iets mee of aan te doen maar ben het net zo vaak vergeten.

It's not easy being me en het is al helemaal niet easy om op dit vlak met mij te moeten samenleven. Dat realiseer ik me heel goed. Man, als ik zo'n partner had. Ik zou gek worden. Ik heb mezelf ook heel goed leren kennen. Zo dacht ik altijd dat ik een heel geduldig persoon ben. Dat is niet zo. Sterker nog, voorbeeld: toen ik laatst mijn auto voor controle bracht heb ik gevraagd of het wel klopt dat die toeter niet zo snel reageert en of dat even gerepareerd kon worden... Dus ik prijs de hemel dat ik mijn partner niet ben.

Daarentegen werk ik heel goed onder tijdsdruk. Dat gaat wel gepaard met het nodige gevloek en getier, zie boven, maar het komt goed. Ik kan als een ballerinadoekje door het huis als de nood echt aan de man is. (als de nood aan de man is, als de nood aan de man is..)

Vroeger hadden we thuis een bordje hangen, gekregen van mijn oma. "The trouble with doing your housework is that nobody notices. The trouble with not doing your housework is that everybody notices." Dat is waar! Je kan nooit een keer denken:" Volgend jaar ben je de eerste."

Dus ik heb weer een goed voornemen. Zo moeilijk kan het niet zijn. Ik ga proberen wat structureler het huishouden op te pakken. Mits...het niet al te mooi weer wordt want dan heb ik natuurlijk wel wat beters te doen :-)

Comments (1) :: Post A Comment! :: Permanent Link

23/5/2013 - Een dingetje

"40 worden, dat is wel een dingetje voor vrouwen." De vraag was of dat voor mannen ook zo is.

Nu was ik laatst ergens waar ik geholpen werd door een man met een kaal hoofd. Hij keek in mijn papieren en zei: "Ah binnenkort ook de BIG 4 0 voor jou!" Ja, houd maar op, ik ben blij als mensen me nu nog naar mijn leeftijd vragen. Dan kan ik zonder hyperventilatie zeggen dat ik 39 ben. Deze man had de BIG 4 0 een week eerder dan ik vertelde hij. Hij had al motorrijlessen genomen en zou zijn haar laten groeien . Voor hem was het ook een dingetje...

Wat is dat toch? Elke nieuw decennium is een dingetje geweest voor mij. Dat begint als kind al. Je hebt blijkbaar hoge verwachtingen van het nieuwe getal. Ik sprak laatst een jonge vrouw die 30 zou worden, over 4 jaar. Ze was nu al in paniek. Want als je 30 bent dan moet je toch.... Er schijnt een boek over verschenen te zijn en als je dat leest dan is er niets vrijblijvends en zeker niets hetzelfde meer in het leven als je in de 30 bent.
Als ik nu terugkijk... dan is dat ook wel zo. Een man, een huis, een auto en een kind. Het zijn wel mooie jaren voor me geweest. Eindelijk een beetje rust in mijn hoofd en in mijn leven. Een hoop plezier en liefde. Mooie tijden met fijne mensen. Mijn studietijd in de roaring 20's was ook leuk. Vooral door goede vriendinnen die er nu gelukkig nog zijn. Alleen was er daarnaast nogal wat aan de hand. Ik word al moe als ik eraan terugdenk. Dat nooit meer..

Maar nu die 40. Het klinkt zo oud! 40..40.. Er is onder de 40 niemand die zal denken dat 40 wel meevalt qua leeftijd. Dat je nog onder het kopje "jonge vrouw" geschaard kan worden. Je bent volwassen en daar hoort van alles bij. Wanneer zijn ze begonnen met "u" tegen me zeggen? Welk moment is dat omslagpunt? Komt het door hoe je je gedraagt of door hoe je eruit ziet? En sinds wanneer zeg je "u" tegen een leeftijdsgenoot? Of meneer en mevrouw? Ik wen er niet aan. Mensen roepen vaak dat ze zich nog 20 voelen. Deed ik ook, totdat ik me opeens bedacht dat ik eigenlijk helemaal niet meer denk zoals ik deed toen ik 20 was of 30. Kortom, nu heb ik helemaal een identiteitscrisis want ik denk blijkbaar als een 39-jarige maar vind 40 dusdanig oud dat ik ervan in paniek raak omdat het niet overeenkomt met hoe ik me voel en denk. Dus....

Daarom heb ik ook de verklaring gevonden waarom mensen het "de tweede jeugd" noemen vanaf 40. Of "het nieuwe dertig" (of "twintig"). Als je 40 wordt, dan is er niemand meer die het over "jong" of "jeugdig" zal hebben. Met andere woorden: je bent dusdanig oud dat het een beetje ophoudt. Sommige mensen vinden alleen maar volwassen doen heel prettig. Maar types zoals ik, waar ergens nog een kind in zit wat de ruimte moet hebben, voelen zich dan heel erg benauwd. Dus als je dan maar roept dat de tweede jeugd begint, dan mag dat kind nog vrij bewegen. Nieuwe avonturen beleven. Het mooie is dat je een hoop moeilijke dingen niet meer door hoeft want die heb je in je eerste jeugd al doorleeft. Er komen vast weer andere zaken op je pad.

Ik heb ook wel van 40-ers gehoord dat 40 een beetje saai is. Beetje verzadigd. Je bent zo'n beetje gesettled, maakt je niet meer zo druk (heerlijk lijkt me dat laatste), waar moet je nog naartoe groeien? Op je werk kan je wel carriere maken maar als mens? Dus dat verklaart dan de midlife crisis.
 
Desondanks mag ik blij zijn dat ik 40 mag worden. Ben ik ook. Ondanks dat ik me wel ga storten op die tweede jeugd. Het helpt natuurlijk dat er een mini Vlo is met wie ik mee kan liften. Die me wel meesleurt in de jeugd. Die me op de manier van een kind de wereld laat herontdekken. Leuk man, 40! Op naar die nieuwe avonturen..
Comments (4) :: Post A Comment! :: Permanent Link

28/11/2012 - Even stilstaan..

Er zijn van die momenten in je leven dat alles even in een ander perspectief staat. Dat kunnen hele mooie momenten zijn. Flow noemen ze dat. Je zweeft, het klopt, je bent gelukkig en het is goed. Soms zijn het ook hele verdrietige momenten. Dat er met iemand van wie je houdt iets niet goed is. Soms ben je machteloos, klap je dicht en blijft het leeg. Soms kan je wel concreet iets doen en dat geeft dan weer een soort van kracht. Maar hoe dan ook is alles opeens helder wat normaal vertroebeld is.

Gister kreeg ik totaal onverwacht iets te horen waar mijn wereld even stil van stond en tegelijkertijd bewoog alles:

De afgelopen tijd heb ik medische onderzoeken gehad vanwege vage maar serieuze klachten en gister kreeg ik de uitslagen. Tot nu toe is nog geen verklaring gevonden voor de klachten. Alles ziet er goed uit. En dat is een hele opluchting al zijn daarmee de klachten niet weg. Maar ze zijn niet belangrijk meer.
In hetzelfde gesprek kreeg ik te horen dat er tijdens de onderzoeken iets is weggehaald waarvan blijkt dat als dit nu niet bij toeval was gevonden ik zeker over een tijdje, wanneer het verder gegroeid was, heel slecht nieuws gekregen zou hebben..

Eerst drong het niet eens door. "Oh...oke.." Even later kwam het als een mokerslag binnen. Alles draaide: Wat ben ik een onvoorstelbare geluksvogel, ik moet wel beschermengelen hebben. Tegelijkertijd: wat als die onderzoeken niet gedaan waren, ik niet naar mijn gevoel had geluisterd uit angst om een zeur te zijn. En ook diep verdriet voor diegenen die niet dat geluk hadden/hebben wat ik nu heb..

In de stilte die ontstond, was heel duidelijk wat en wie belangrijk is voor mij. En vooral ook wat dat betekent. In zo'n stilte weet je ook precies wat en wie er allemaal belangrijk lijkt maar het absoluut niet is.

Op zo'n moment is in een klap duidelijk waar het om draait. Alles is helder, je hoort, ziet en denkt anders, puurder. En voor je het weet word je toch weer opgeslokt in de waan van de dag en raak je dat moment bijna kwijt. Maar ik ga mijn best doen om terug te keren naar die kern en de les vast te houden. De les om mijn hart te volgen en mezelf en anderen niet te verloochenen en de les om nooit te vergeten wie mijn vrienden zijn en daar ook heel dankbaar voor te zijn. Want de rode draad in mijn leven is toch vriendschap, het goed hebben met pure en oprechte mensen.

Ik spreek het nooit uit maar misschien is dit wel het moment: bedankt voor je vriendschap! Je weet niet half hoeveel je voor me betekent. Al zien of spreken we elkaar niet zo vaak als we zouden willen, we weten dat het goed zit en we weten elkaar te vinden.

liefs, Vlo
Comments (6) :: Post A Comment! :: Permanent Link

26/3/2012 - Voorleven

Drie maanden geleden kwam Mini-Me ter wereld. Het was nogal hectisch en onverwacht al was hij een dag "te laat". Maar hij was er en het was meteen goed: "ik neem je mee de hele wereld over" was mijn eerste gedachte. Waarschijnlijk omdat ik er van tevoren zo tegenop had gezien om "straks" altijd een kleine mee te moeten nemen en dat dat vast veel gedoe zou zijn. Nu kon ik alleen maar denken dat niets teveel moeite zou zijn.

Een onbeschreven blad, nog zo onschuldig. En zo afhankelijk. Nu hij nog niet zelf kan bepalen of hij gaat zitten, liggen of lopen moet hij maar afwachten wat de grote mensen voor hem bedenken. Zo basaal begint het al. Zo groot is dus ook de verantwoordelijkheid die wij hebben om het goed voor hem te doen. En zo groot is ook de angst die me soms bekruipt of we het wel goed (blijven) doen. Ik wil hem ver houden van negatieve energie en invloeden. Ik wil hem laten zien wat mooi is in het leven. De rest zal helaas vanzelf wel op zijn pad komen maar hij moet weten dat wij hem daar niet aan blootstellen en hij een veilige haven heeft. Hij heeft recht op onverdeelde aandacht weliswaar binnen grenzen maar toch... Hij hoeft nooit het idee te krijgen dat onbelangrijke zaken belangrijker zijn dan hij.

Als hij drinkt, kijkt hij je recht aan. Onbevangen en open, hoe vaak kijken wij elkaar nog zo aan? Ik betrapte mezelf erop dat ik geen enkel kinderliedje meer kende langer dan de eerste paar zinnen. Hoe gaat het verder en "waarover praten die drie daar op dat hek"? Van mijn moeder kreeg Mini-Me een speeldoosje met de muziek "Wonderful world" van Louis Armstrong. Vreemd genoeg ben ik niet de teksten van de kinderliedjes op gaan zoeken maar die van dit lied. Dit is Mini-Me's liedje omdat de tekst zo waar is. Het mooie van het leven zit in het simpele wat er is en "I see friends shaking hands. Saying, "How do you do?" They're really saying, "I love you".

Voorleven...je kind laten zien en voelen waar het in het leven om draait. Wat wij vinden waar het in het leven om draait want iedereen heeft natuurlijk zijn eigen normen en waarden. Ik wil mijn kind meegeven dat een goed mens zijn de grootste schat is en dat hij daar zijn identiteit aan gaat ontlenen. Niet aan materiele zaken. Die mogen er zijn maar dat is maar bijzaak. Ik wil hem leren dat hij mag zijn wie hij is en dat dat oke is. En respect hebben voor anderen. En ook dat plezier maken en lachen gezond is. Zo heb ik het ook geleerd en het zijn lessen waar ik dankbaar voor ben. Mijn ouders hebben goed voorgeleefd voor mij. Nu mag ik het gaan doen, dat wordt nog wat.

Ach ja, als hij volwassen is zullen we pas weten of we het er goed vanaf gebracht hebben. Gelukkig duurt dat nog een tijd. Op dit moment is hij nog heel schattig en klein en heeft hij voornamelijk behoefte aan drinken en een schone luier. En aan knuffels maar daar heb ik er meer dan genoeg van in huis en altijd op voorraad. Wat fijn dat we zo simpel mogen beginnen en langzaam met hem mee mogen groeien...
Comments (2) :: Post A Comment! :: Permanent Link

24/12/2011 - Boekje

Vandaag is de grote dag! Kleine Vlo heeft het gered en keurig 40 weken volbracht in Vlo's buik. En ik ben best trots en blij op onze kleine want onbewust ben ik toch vaak bang geweest dat mini Vlo het toch niet zou redden. Het hoeft blijkbaar maar een keer mis te gaan om daar bang voor te blijven. Nu alleen de bevalling nog...

Vlo is de afgelopen weken veel meer ontspannen en ik vind het nu dan ook eindelijk gezellig als mini Vlo aan het bewegen is. Hoewel het idee dat de kleine echt in aantocht is vreemd blijft, zelfs op de uitgerekende dag. Maar nu pak ik ook zoveel mogelijk momenten om nog die dingen te doen die straks wat lastiger zullen zijn. Ik slaap lekker uit, blijf nog een uur liggen lezen in bed en ga dan uitgebreid in bad met een "boekje".

Ik weet niet welke associatie andere mensen hebben met het woord "boekje", maar mijn verhaal van het "boekje" gaat als volgt:

Toen ik ging trouwen hoorde daar uiteraard een uitgebreide behandeling bij de schoonheidsspecialiste bij. Omdat ik daar wel drie behandelingen heb gehad destijds werd ze automatisch "mijn" schoonheidsspecialiste. Ze is heel aardig, kan waanzinnig masseren en...is niet dom. Ze is van oorsprong juriste maar vond dat niet meer leuk en heeft nu een kamer in haar huis ingericht als luxe behandelkamer nadat ze de opleiding voor schoonheidsspecialiste versneld had afgerond. Ze is wel heel goed en snel in haar rol van schoonheidsspecialiste gegroeid want ze ziet er ook echt zo uit. Alles tiptop: haren, kleren, make up en woonde het liefst in B-neurd (zie tig blogs geleden), gaat met haar gezin graag shoppen in New York en Milaan waar ze in het Scala op het dakterras gaan eten (geen idee wat het Scala is maar ik kan me er iets bij voorstellen op de manier waarop ze het vertelt), etc. Ze heeft allemaal "vriendinnetjes" met eigen "winkeltjes" en salons en ga zo maar door.

In ieder geval...in het kader van mezelf verwennen en genieten van de rust voor mini Vlo er is, ging ik nog een keer bij haar langs. Ze was helemaal enthousiast over de zwangerschap en vertelde dat ze vaak "klantjes" met een baby heeft die dan de baby meenemen. Dan legt zij die baby gewoon op de buik bij de mama en dan slapen ze lekker tijdens de behandeling en dat is zo leuk. Dat moest ik ook maar snel komen doen...
Nadat ze klaar was vroeg ze of ik wel wat te lezen had. Ze had zelf net een operatie achter de rug waardoor ze veel boekjes had, dus die kon ik zo meenemen. Ik enthousiast want ik heb inderdaad niet veel meer te lezen en vroeg me al af wat voor boeken zij zou lezen. Nu lees ik zelf meestal geen hoogstaande literatuur en word ik heel blij van makkelijke chicklits, zeker als ik in de relax wil. Het woord "boekje" wekte bij mij ergens de indruk dat het ook niet al te ingewikkeld leesvoer zou zijn. Maar goed, ze was toch juriste dus ik verwachtte wel wat. (ik projecteer niet zoals je ziet) En daar kwam de stapel met "boekjes": allemaal modetijdschriften! Nu noemde mijn nichtje toen ze nog drie was de Donald Duck "krantjes", maar de link met modetijdschriften en "boekjes" had ik werkelijk niet gelegd.

Hoe dan ook erg aardig dus Vlo toog naar huis met een stapel tijdschriften die, naar het nu blijkt, vooral boordevol kledingreclame staan en precies 1 artikel wat niet over mode gaat. Ik lag dus in bad en had me voorgenomen ontzettend te ontspannen en dus ook dat hele tijdschrift van a-z door te nemen. En toch...bekroop me op elke nieuwe bladzijde het gevoel dat dit niet mijn ding is, mode. En al helemaal niet als een jurkje 6000,- euro kost (geen nul teveel) en de journalistes helemaal uit hun dak gaan over dit soort non onderwerpen. Dat ze werkelijk geloven dat dat is waar het in het leven om draait. Ik kan er niets mee en ik wil er niets mee. Sterker nog, ik vind 9 van de 10 kledingstukken gewoonweg foeilelijk. Ook dat nog.

Het woord "boekje" is wat mij betreft een hyperbool in dit kader. (jaja zoek dat woord maar eens op) Maar het levert wel weer een overpeinzing op. Ik heb nog een stapel liggen en die ga ik vast alsnog eens doorbladeren. Want dat doe ik: als ik iets niet lust en dat ook weet van mezelf, dan ga ik het de volgende keer desondanks weer proeven om te kijken of en dus te constateren dat ik het echt niet lust. Onverbeterlijk ben ik.
Misschien toch na de kerst nog snel naar de boekhandel om wat chicklits in te slaan. Gaan ook nergens over maar daar zit tenminste een verhaal in, soort van... En als mini Vlo dan nog een paar daagjes wacht, kan Vlo nog even een boekje lezen in bad..
Comments (1) :: Post A Comment! :: Permanent Link

27/11/2011 - Waar zijn mijn voeten?!

En voor je het weet ben je in week 36! Zo onwerkelijk als het was, blijft het. Die 9 maanden zijn er niet voor niets blijkbaar. Waar ik me op zwangerschapsyoga eerst alleen maar afvroeg wat ik daar deed, probeer ik nu alles te onthouden want als straks.... dan moet ik het toch goed doen met mijn ademhaling. En wanneer had je nou ook alweer welke ademhaling etc nodig? Van inmiddels bevallen vrouwen hoor je dat van alle scenario's die je in je hoofd had jouw bevalling toch anders is, dus dat dit soort voorbereiding geen zekerheid geeft. Maar toch... noem me een controlefreak: het is nieuw, het is heftig, ik wil me toch ergens aan vast kunnen houden. Hoewel ik ook hoorde "bevallen doe je niet met je hoofd", loslaten maar...

Aan de ene kant ben ik dus enorm bezig met "oh jee, straks". Aan de andere kant steek ik mijn kop in het zand en ben ik zo naief als ik weet niet wat. Ik heb boeken te leen over zwanger- en moederschap. Ze liggen nog allemaal ongeopend. We zijn net verhuisd en vandaag heeft mijn zus het kinderkamertje maar eens doosvrij gemaakt, zodat het op een babykamertje gaat lijken. Ik had me opgegeven voor alle "blije dozen" die er te vergeven zijn en had zo 12 luiers bij elkaar gesprokkeld. Dat leek me wel voldoende voor de eerste week. Mijn zus heeft me overgehaald om een pak van 58 luiers te kopen voor de eerste week...
We hebben nog geen naam en nog geen kinderwagen. Ik heb zoveel ideeen voor die leuke creatieve babykamerinrichting maar het zal erop neerkomen dat de muren wit blijven, poster aan de muur en het  schattige wiegje (bekleedt door mijn moeder) maakt het dan uiteindelijk leuk. Mijn moeder en zussen zetten aan alle kanten druk op de ketel "We komen je nu helpen de boel aan kant te krijgen." terwijl ik zeg "Ach dat kan over een paar weken toch ook nog wel" "Nee!". "Ohw.." Moet ik nog doorgaan?

Ondertussen wil ik zo graag nog op visite bij vrienden, winkelen, etc maar merk ik dat mijn lijf dat niet meer wil. Ook zoiets, die kwalen krijg ik steeds van de ene op de andere dag. Zo gaan ze ook weer weg maar worden steeds vervangen. Daar kan ik me dus ook al niet op voorbereiden. En mensen willen graag ons nieuwe huis zien. Ik vind het hartstikke gezellig, maar ben ook snel moe. En de klok tikt, dan moeten ze wel binnen nu en een paar weken komen want ja... Terwijl meneer Vlo en ik ook nog nauwelijks samen thuis zijn geweest en meneer Vlo het huis nog af moet maken zodat het tapijt op de trap en overlopen gelegd kan worden. Het lijkt wel een race tegen de klok. En bij zoveel druk, klap ik dicht en krijg niets meer voor elkaar.

En dan de totale ontkenning van de lichamelijke veranderingen! Aan het begin van de zwangerschap liepen meneer Vlo en ik door een bouwmarkt en daar zagen we een hoogzwangere vrouw. Dik!!! Ik heb wel tien keer gezegd: " Die heeft een drieling, zo dik word ik toch niet? Dat kan niet! Hoe moet dat eruit?!" Ik heb vrij lang mijn eigen kleding kunnen dragen en zagen mensen niet dat ik zwanger was. Dan liep ik in een zwangerschapsbroek, en vond ik mezelf een nijlpaard en dan zakte die broek af want die werd nauwelijks gevuld. En zonder dat ik het doorhad werd ik dikker en dikker, en elke keer als ik mezelf in de spiegel zie schrik ik me kapot. Waaaaat is daaaat, dat is niet normaal! Vreemd genoeg went "het zicht van boven" want daar kijk je op, maar van de zijkant is het pas echt confronterend. Maar "van boven" bedenk ik niet dat ik dus wel echt dik ben, want als ik bewust ga kijken dan mis ik iets. Waar zijn mijn voeten??!

Ondertussen is de kleine duidelijk voelbaar. Het zou mij niets verbazen als die er straks "opeens" is en meneer Vlo en ik ons achteraf afvragen wat er nou eigenlijk is gebeurd. Zo zijn wij af en toe. En dan is daar opeens baby Vlo die ons met beide benen op de grond zet. "Hier ben ik dan, tadaaa!" Het enige wat ons dan nog rest is te zorgen dat we baby Vlo het beste leven geven wat in ons vermogen ligt. En dat gaat wel lukken denk ik.
Comments (2) :: Post A Comment! :: Permanent Link

25/8/2011 - Vreemde periode

Op dit moment ben ik ruim vijf maanden zwanger. Toch ben ik nog steeds niet helemaal aan het idee gewend dat we echt een kindje krijgen. Wij zijn blijkbaar niet het soort mensen dat vanaf dag een in de gloria zijn en binnen acht weken de kinderkamer helemaal klaar heeft vol met gloednieuwe superdeluxe babyspulletjes en de "beste" wandelwagen.

Die mensen zijn er. Kijk de forums er maar op na. Massa's juichende, nu al zwaar verliefde - vooral erg jonge- ouders die er vol ingaan. Hartstikke leuk voor ze. Misschien waren wij ook zo geweest als het meteen de eerste keer goed was gegaan. Dat was niet zo. En nu de tweede keer zijn we veel voorzichtiger. Ben ik elke dag nog blij dat ik het kindje voel en het er nog is. En tegelijkertijd is het onwerkelijk.

Leve de echo's waarop je dan op een scherm ziet dat er een ieniemienie mensje aan het rondspringen is. Een wonder is het, want alles zit erop en eraan en het hartje gaat tekeer. Dat is zo schattig en bijzonder. En tegelijkertijd lijkt het toch op dat scherm te gebeuren en niet in mijn buik.

Kortom, een vreemd fenomeen, zwanger zijn. Behalve dat ik me behoorlijk beroerd gevoeld heb en tig kwalen achter de kiezen heb de afgelopen maanden en deze elkaar nog steeds afwisselen, merk je er in eerste instantie concreet weinig van. Ja, sinds een paar weken is mijn buik opeens gegroeid en noem ik mezelf "officieel dik" (en elke week "officieel dikker"). En ik voel de kleine steeds beter: oink oink in mijn buik. Druk als ik wakker word (waarschijnlijk wil het dan nog even doorslapen = ideaal scenario) en als ik net mijn avondeten op heb (wil toetje = net als papa)

Maar wat een rare dingen gebeuren er. Dat je van geuren en smaken die je je hele leven prima vond, nu kotsmisselijk kan worden. Dat houtmotief me enorm tegenstaat terwijl we toch echt een houten vloer nemen en ik dat ook altijd wilde maar me zo moeilijk over die tekening heen kan zetten. (terwijl we de meest luxe,rustige uitvoering hebben zonder knoesten enzo) Het verhaal van een vriendin die tijdens haar zwangerschap verslaafd was aan M&M's met pinda maar dan alleen de rode en de gele want die andere kleuren lustte ze niet, kan ik nu helemaal begrijpen. Dat je bepaalde geuren heel sterk ruikt. Ik eet of drink niets vreemds (lust alleen veel niet) maar ik heb een enorme drang naar witte en rose wijn. Als ik dat zie of ruik dan zou ik het liefst de fles aan mijn mond zetten. Het lijkt me zoooo heerlijk. En dat terwijl ik normaliter nauwelijks wijn drink. Ik was laatst in een slijterij en dat was echt een kwelling voor me. Maar ik houd me sterk en heb tot nu toe nog niet eens een slokje genomen.

Langzamerhand stromen er wat spullen binnen voor de baby. Familie en vrienden zijn zo lief om hun spullen aan ons af te staan en zo hebben we een al bijna ingericht kamertje. Ik heb zelf wat kleertjes gekocht en gewassen en als die te drogen hangen aan de waslijn is dat te lief. En raar...

Vanwege mijn astma ben ik vorige week begonnen met zwangerschapsyoga. Daar leer je goed ademhalen. Ik kwam daar binnen in een ruimte vol met zwangere vrouwen. "Waar ben ik nu terechtgekomen?!" was het enige wat ik kon denken. De hele les ging over ademen tijdens de bevalling bij de verschillende weeen. Maar zover ben ik nog helemaal niet! Of wil ik niet zijn. En de dames streden met elkaar over wie er eerst "wilde" bevallen. Ik geloof dat ik niet helemaal zo in elkaar zit. Mijn wereld draait onbewust natuurlijk om ons kindje, maar om er nou middenin te duiken, mwah.
Ik ga ermee door want ik hijg nu al als een paard bij nietsdoen, maar als het niet in het kader van zwangerschap en bevallen was, vond ik het ook wel goed. Ik merk dat ik wat meer beweging wil dan alleen yoga dus ik ben op zoek naar iets fitters. En iedereen roept alleen maar "ga zwangerschapszwemmen" of "zwangerschapsgym". No way, Vlo gaat gewoon lekker zelf zwemmen. Ik hoef niet bij elke bezigheid andere zwangere dikkies om me heen.

Zou dit het "nieuwe zwanger" zijn, of komt het doordat ik wat ouder ben of houd ik toch nog wat afstand van het idee dat er straks een mini-Vlo is omdat ik het me maar niet kan voorstellen? (en ook niet wil denken aan slapeloze nachten terwijl meneer Vlo en ik ieder 10 uur slaap per nacht nodig hebben) Overigens zijn er al een aantal mensen geweest die niet willen geloven dat ik niet weet en wilde weten wat het geslacht van ons kindje is. "Daar ben jij veel te nieuwsgierig voor, je doet gewoon alsof je het niet weet." Ha! Misschien zijn het de hormonen maar mijn mini-Vlo is nog steeds "een" baby, en ik weet het echt niet.

Ondertussen wil ik nog van alles en iedereen bezoeken met het idee dat dat straks niet meer kan, alleen ben ik er veel te moe voor. Maar nu ik ietsje fitter word, ga ik het toch voorzichtig proberen want straks denken mensen dat ik ze niet meer belangrijk vind en dat is niet zo. Goed onthouden hoor!

Wat ons wel behoorlijk bezighoudt is het vinden van een naam. Al vanaf het moment dat meneer Vlo en ik samen zijn, zijn we namen aan het bedenken voor "als er ooit". En nu is het zover en hebben we nog maar vier maanden en komen we er nog steeds niet uit. Het is tien voor twaalf: suggesties zijn welkom.

En inmiddels ben ik wel weer benieuwd naar de tweede helft. Ik heb bedacht dat er sneeuw ligt als het moment daar is en ook dat die hele bevalling een makkie word, dus dat weten we dan. De tussenliggende periode gaan we maar beleven. Wie weet word ik nog superfit en wordt meneer Vlo's wens eindelijk vervuld en krijg ik nesteldrang cq opruimwoede. Het leven zit tenslotte vol verrassingen. En als die kleine er straks dan toch echt is dan is het welkom, meer dan welkom.
Comments (10) :: Post A Comment! :: Permanent Link

23/7/2011 - (A)sociale media

Ik ben niet zo hip qua computers enzo. Hoewel ik er een hele dag achter kan zitten, weet ik nauwelijks hoe dingen werken. Ik zit simpelweg een hele dag te surfen tussen vijf sites die allemaal niet erg boeiend zijn maar eigenlijk heb ik er ook weinig te zoeken. Get a life zou je zeggen. En zo is dat ook.

Hoe vaak ik niet "jij bent echt geen intuitieve gebruiker" naar mijn hoofd krijg is inmiddels niet meer te tellen.
De vraag is: is dit erg? Het is wel erg dat ik soms dus uren niets zit te doen op die computer. Maar of het erg is dat ik er niet zoveel van begrijp en dat het me eigenlijk ook bitter weinig interesseert, mwah ik vind zelf van niet. Er zijn een hoop trends in internetland en net als je de ene website "waar je echt op moet staan" eindelijk doorhebt, is die alweer niet hip en mag je jezelf weer profileren op de volgende site.

En over dat profileren wil ik het toch eens hebben, want ik vind dat er een boel grenzen overschreden worden met de zogenaamde sociale media:

Eerst was er hyves. Omdat ik dus een boel niet begrijp maar wel een erg nieuwsgierig typje ben, ga ik kijken op zo'n pagina en inloggen want anders kom ik er niet achter wat er gebeurt. (zo ben ik ook aan mijn man gekomen ). Ik log dus wel standaard in met een valse naam want ik heb geen enkele behoefte dat mensen die ik niet zelf uitkies aan informatie over mij komen. Ik ben geen exhibitionist. Hyves vond ik nog wel aardig in het begin. Je kon contact maken met vrienden, foto's bekijken etc. Maar naarmate het groeide kon iedereen alles van iedereen te weten komen. Gelukkig kon je je hyves afschermen daarvoor. Inmiddels is het zo dat als je informatie wilt van vreemden, je daarvoor goldmember kan worden en moet betalen of iets dergelijks. Ik ben het alweer kwijt zoals je ziet.

Toen kwam LinkedIn. Ik neem internet serieus genoeg om mezelf er niet publiekelijk op te profileren, maar niet serieus genoeg om sites een dusdanige status toe te kennen dat je "het wel serieus moet nemen als je jezelf erop aanmeldt". Er zijn dus mensen die dat bij LinkedIn wel heel serieus nemen. Ik had alweer ingelogd, een naam van een nepbedrijfje bedacht en ging verder loeren wat er te beleven viel. Bitter weinig dus ik ben er alweer jaren niet meer actief, weet niet eens meer mijn inloggegevens. Maar toen ik "vriendjes" wilde worden met meneer Vlo op LinkedIn wilde hij dat niet omdat ik niet serieus was. "Geen serieus contact". Nah jaaaa zeg, ik ben met hem getrouwd, hoe serieus wil je het hebben.

Nu heb je Facebook. Ik had via een vriendin al eens gekeken wat daar nou te doen valt en ik ben er nog niet achter. Volgens mij is het de opvolger van hyves, maar dan "voor grote mensen". Mijn zus en een vriendin die actief waren op facebook vanwege een spel: farmville, hadden voor mij een account aangemaakt zodat ik daar ook verslaafd aan kon worden. Gelukkig snapten zij dat ik ze niet in dank had afgenomen als ze mijn echte naam hadden gebruikt, dus is het een verbastering van mijn ex-grote idool, zanger N.S. uit V. Farmville snap ik ook niet dus nooit wat mee gedaan. Heel af en toe zoek ik mijn vrienden eens op en stuur een berichtje.

Het schijnt dus dat werkgevers serieus die sites bekijken en aan de hand van de informatie daarop al een beeld van je vormen. Ook het aantal "vrienden" wat je hebt moet je goed in de gaten houden, want 300 is niet geloofwaardig en 3 is sneu. Dat heeft iets engigs vind ik. Ik begrijp niet dat iemand de behoefte heeft om zijn hele leven op internet te profileren, en het goed vindt dat werkelijk iedereen in dat leven toegang heeft.

Het toppunt daarvan vind ik Twitter. Twitteren op een openbare pagina (want tegenwoordig kan je ze afsluiten voor vreemden) moet je vooral doen als je denkt dat de wereld op jouw boodschap van max 140 tekens zit te wachten. Als jij iets de wereld in wilt gooien, ik vind het onbegrijpelijk,maar doe dat. Wat ik niet begrijp is dat mensen werkelijk op el-ke plek waar ze zich bevinden, melden dat ze daar zijn. "Ben nu in de supermarkt" "Sta nu te tanken". Dat is toch TE triest? Wat kan de wereld dat nou schelen? Maar wat ik grensoverschrijdend vind, is als twitteraars anderen ongevraagd in hun tweets gaan betrekken. "Ik ben nu bij meneer De Boer." en dan komt daar zo'n link bij van het adres van meneer De Boer! Met een plattegrond! En vaak ook de reden van het bezoek vermelden: ziek, jarig, overleden... Of met een foto die gemaakt wordt van die ander. Heeft meneer De Boer daar om gevraagd? Heeft meneer De Boer daar toestemming voor gegeven? Ik denk het niet.
Niet alleen vind ik het een overschrijding van fatsoen, het is daarnaast ook een inbreuk op meneer De Boers (grond)recht op privacy. Niet de twitteraar is degene die bepaalt of meneer De Boer genoemd wil worden op internet, dat is meneer De Boer zelf. Jammer genoeg begrijpen een hoop twitteraars dit niet.
Stiekem hoop ik dan dat een inbreker leest dat de twitteraar niet thuis is (want in een stad ver weg, zoals hij kan zien op de tweet) en een ongevraagd bezoekje brengt aan het huis van de twitteraar. Misschien dat het effect dan duidelijk wordt.

Kortom, de media zijn misschien wel "sociaal", maar hoe er mee omgegaan wordt is soms erg asociaal. Ik houd het liever bij emailen. Lekker simpel en direct naar degene voor wie het bedoeld is. En een belletje op zijn tijd is ook leuk. Ik merk dat internet mij al zo asociaal heeft gemaakt dat ik eerder mail "om de ander - die toch al zo druk is - niet te storen". Jammer is dat, zo raak je persoonlijk contact kwijt. Daar ben ik ook zelf bij , alweer een les geleerd...
Comments (6) :: Post A Comment! :: Permanent Link

<- Last Page :: Next Page ->

About Me

Over alles wat Vlo bezighoudt en meemaakt in haar afwisselende leven.

«  October 2017  »
MonTueWedThuFriSatSun
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031 

Links

Home
View my profile
Archives
Friends
Email Me

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer