Drie maanden geleden kwam Mini-Me ter wereld. Het was nogal hectisch en onverwacht al was hij een dag "te laat". Maar hij was er en het was meteen goed: "ik neem je mee de hele wereld over" was mijn eerste gedachte. Waarschijnlijk omdat ik er van tevoren zo tegenop had gezien om "straks" altijd een kleine mee te moeten nemen en dat dat vast veel gedoe zou zijn. Nu kon ik alleen maar denken dat niets teveel moeite zou zijn.
Een onbeschreven blad, nog zo onschuldig. En zo afhankelijk. Nu hij nog niet zelf kan bepalen of hij gaat zitten, liggen of lopen moet hij maar afwachten wat de grote mensen voor hem bedenken. Zo basaal begint het al. Zo groot is dus ook de verantwoordelijkheid die wij hebben om het goed voor hem te doen. En zo groot is ook de angst die me soms bekruipt of we het wel goed (blijven) doen. Ik wil hem ver houden van negatieve energie en invloeden. Ik wil hem laten zien wat mooi is in het leven. De rest zal helaas vanzelf wel op zijn pad komen maar hij moet weten dat wij hem daar niet aan blootstellen en hij een veilige haven heeft. Hij heeft recht op onverdeelde aandacht weliswaar binnen grenzen maar toch... Hij hoeft nooit het idee te krijgen dat onbelangrijke zaken belangrijker zijn dan hij.
Als hij drinkt, kijkt hij je recht aan. Onbevangen en open, hoe vaak kijken wij elkaar nog zo aan? Ik betrapte mezelf erop dat ik geen enkel kinderliedje meer kende langer dan de eerste paar zinnen. Hoe gaat het verder en "waarover praten die drie daar op dat hek"? Van mijn moeder kreeg Mini-Me een speeldoosje met de muziek "Wonderful world" van Louis Armstrong. Vreemd genoeg ben ik niet de teksten van de kinderliedjes op gaan zoeken maar die van dit lied. Dit is Mini-Me's liedje omdat de tekst zo waar is. Het mooie van het leven zit in het simpele wat er is en "I see friends shaking hands. Saying, "How do you do?" They're really saying, "I love you".
Voorleven...je kind laten zien en voelen waar het in het leven om draait. Wat wij vinden waar het in het leven om draait want iedereen heeft natuurlijk zijn eigen normen en waarden. Ik wil mijn kind meegeven dat een goed mens zijn de grootste schat is en dat hij daar zijn identiteit aan gaat ontlenen. Niet aan materiele zaken. Die mogen er zijn maar dat is maar bijzaak. Ik wil hem leren dat hij mag zijn wie hij is en dat dat oke is. En respect hebben voor anderen. En ook dat plezier maken en lachen gezond is. Zo heb ik het ook geleerd en het zijn lessen waar ik dankbaar voor ben. Mijn ouders hebben goed voorgeleefd voor mij. Nu mag ik het gaan doen, dat wordt nog wat.
Ach ja, als hij volwassen is zullen we pas weten of we het er goed vanaf gebracht hebben. Gelukkig duurt dat nog een tijd. Op dit moment is hij nog heel schattig en klein en heeft hij voornamelijk behoefte aan drinken en een schone luier. En aan knuffels maar daar heb ik er meer dan genoeg van in huis en altijd op voorraad. Wat fijn dat we zo simpel mogen beginnen en langzaam met hem mee mogen groeien...
Vandaag is de grote dag! Kleine Vlo heeft het gered en keurig 40 weken volbracht in Vlo's buik. En ik ben best trots en blij op onze kleine want onbewust ben ik toch vaak bang geweest dat mini Vlo het toch niet zou redden. Het hoeft blijkbaar maar een keer mis te gaan om daar bang voor te blijven. Nu alleen de bevalling nog...
Vlo is de afgelopen weken veel meer ontspannen en ik vind het nu dan ook eindelijk gezellig als mini Vlo aan het bewegen is. Hoewel het idee dat de kleine echt in aantocht is vreemd blijft, zelfs op de uitgerekende dag. Maar nu pak ik ook zoveel mogelijk momenten om nog die dingen te doen die straks wat lastiger zullen zijn. Ik slaap lekker uit, blijf nog een uur liggen lezen in bed en ga dan uitgebreid in bad met een "boekje".
Ik weet niet welke associatie andere mensen hebben met het woord "boekje", maar mijn verhaal van het "boekje" gaat als volgt:
Toen ik ging trouwen hoorde daar uiteraard een uitgebreide behandeling bij de schoonheidsspecialiste bij. Omdat ik daar wel drie behandelingen heb gehad destijds werd ze automatisch "mijn" schoonheidsspecialiste. Ze is heel aardig, kan waanzinnig masseren en...is niet dom. Ze is van oorsprong juriste maar vond dat niet meer leuk en heeft nu een kamer in haar huis ingericht als luxe behandelkamer nadat ze de opleiding voor schoonheidsspecialiste versneld had afgerond. Ze is wel heel goed en snel in haar rol van schoonheidsspecialiste gegroeid want ze ziet er ook echt zo uit. Alles tiptop: haren, kleren, make up en woonde het liefst in B-neurd (zie tig blogs geleden), gaat met haar gezin graag shoppen in New York en Milaan waar ze in het Scala op het dakterras gaan eten (geen idee wat het Scala is maar ik kan me er iets bij voorstellen op de manier waarop ze het vertelt), etc. Ze heeft allemaal "vriendinnetjes" met eigen "winkeltjes" en salons en ga zo maar door.
In ieder geval...in het kader van mezelf verwennen en genieten van de rust voor mini Vlo er is, ging ik nog een keer bij haar langs. Ze was helemaal enthousiast over de zwangerschap en vertelde dat ze vaak "klantjes" met een baby heeft die dan de baby meenemen. Dan legt zij die baby gewoon op de buik bij de mama en dan slapen ze lekker tijdens de behandeling en dat is zo leuk. Dat moest ik ook maar snel komen doen...
Nadat ze klaar was vroeg ze of ik wel wat te lezen had. Ze had zelf net een operatie achter de rug waardoor ze veel boekjes had, dus die kon ik zo meenemen. Ik enthousiast want ik heb inderdaad niet veel meer te lezen en vroeg me al af wat voor boeken zij zou lezen. Nu lees ik zelf meestal geen hoogstaande literatuur en word ik heel blij van makkelijke chicklits, zeker als ik in de relax wil. Het woord "boekje" wekte bij mij ergens de indruk dat het ook niet al te ingewikkeld leesvoer zou zijn. Maar goed, ze was toch juriste dus ik verwachtte wel wat. (ik projecteer niet zoals je ziet) En daar kwam de stapel met "boekjes": allemaal modetijdschriften! Nu noemde mijn nichtje toen ze nog drie was de Donald Duck "krantjes", maar de link met modetijdschriften en "boekjes" had ik werkelijk niet gelegd.
Hoe dan ook erg aardig dus Vlo toog naar huis met een stapel tijdschriften die, naar het nu blijkt, vooral boordevol kledingreclame staan en precies 1 artikel wat niet over mode gaat. Ik lag dus in bad en had me voorgenomen ontzettend te ontspannen en dus ook dat hele tijdschrift van a-z door te nemen. En toch...bekroop me op elke nieuwe bladzijde het gevoel dat dit niet mijn ding is, mode. En al helemaal niet als een jurkje 6000,- euro kost (geen nul teveel) en de journalistes helemaal uit hun dak gaan over dit soort non onderwerpen. Dat ze werkelijk geloven dat dat is waar het in het leven om draait. Ik kan er niets mee en ik wil er niets mee. Sterker nog, ik vind 9 van de 10 kledingstukken gewoonweg foeilelijk. Ook dat nog.
Het woord "boekje" is wat mij betreft een hyperbool in dit kader. (jaja zoek dat woord maar eens op) Maar het levert wel weer een overpeinzing op. Ik heb nog een stapel liggen en die ga ik vast alsnog eens doorbladeren. Want dat doe ik: als ik iets niet lust en dat ook weet van mezelf, dan ga ik het de volgende keer desondanks weer proeven om te kijken of en dus te constateren dat ik het echt niet lust. Onverbeterlijk ben ik.
Misschien toch na de kerst nog snel naar de boekhandel om wat chicklits in te slaan. Gaan ook nergens over maar daar zit tenminste een verhaal in, soort van... En als mini Vlo dan nog een paar daagjes wacht, kan Vlo nog even een boekje lezen in bad..
En voor je het weet ben je in week 36! Zo onwerkelijk als het was, blijft het. Die 9 maanden zijn er niet voor niets blijkbaar. Waar ik me op zwangerschapsyoga eerst alleen maar afvroeg wat ik daar deed, probeer ik nu alles te onthouden want als straks.... dan moet ik het toch goed doen met mijn ademhaling. En wanneer had je nou ook alweer welke ademhaling etc nodig? Van inmiddels bevallen vrouwen hoor je dat van alle scenario's die je in je hoofd had jouw bevalling toch anders is, dus dat dit soort voorbereiding geen zekerheid geeft. Maar toch... noem me een controlefreak: het is nieuw, het is heftig, ik wil me toch ergens aan vast kunnen houden. Hoewel ik ook hoorde "bevallen doe je niet met je hoofd", loslaten maar...
Aan de ene kant ben ik dus enorm bezig met "oh jee, straks". Aan de andere kant steek ik mijn kop in het zand en ben ik zo naief als ik weet niet wat. Ik heb boeken te leen over zwanger- en moederschap. Ze liggen nog allemaal ongeopend. We zijn net verhuisd en vandaag heeft mijn zus het kinderkamertje maar eens doosvrij gemaakt, zodat het op een babykamertje gaat lijken. Ik had me opgegeven voor alle "blije dozen" die er te vergeven zijn en had zo 12 luiers bij elkaar gesprokkeld. Dat leek me wel voldoende voor de eerste week. Mijn zus heeft me overgehaald om een pak van 58 luiers te kopen voor de eerste week...
We hebben nog geen naam en nog geen kinderwagen. Ik heb zoveel ideeen voor die leuke creatieve babykamerinrichting maar het zal erop neerkomen dat de muren wit blijven, poster aan de muur en het schattige wiegje (bekleedt door mijn moeder) maakt het dan uiteindelijk leuk. Mijn moeder en zussen zetten aan alle kanten druk op de ketel "We komen je nu helpen de boel aan kant te krijgen." terwijl ik zeg "Ach dat kan over een paar weken toch ook nog wel" "Nee!". "Ohw.." Moet ik nog doorgaan?
Ondertussen wil ik zo graag nog op visite bij vrienden, winkelen, etc maar merk ik dat mijn lijf dat niet meer wil. Ook zoiets, die kwalen krijg ik steeds van de ene op de andere dag. Zo gaan ze ook weer weg maar worden steeds vervangen. Daar kan ik me dus ook al niet op voorbereiden. En mensen willen graag ons nieuwe huis zien. Ik vind het hartstikke gezellig, maar ben ook snel moe. En de klok tikt, dan moeten ze wel binnen nu en een paar weken komen want ja... Terwijl meneer Vlo en ik ook nog nauwelijks samen thuis zijn geweest en meneer Vlo het huis nog af moet maken zodat het tapijt op de trap en overlopen gelegd kan worden. Het lijkt wel een race tegen de klok. En bij zoveel druk, klap ik dicht en krijg niets meer voor elkaar.
En dan de totale ontkenning van de lichamelijke veranderingen! Aan het begin van de zwangerschap liepen meneer Vlo en ik door een bouwmarkt en daar zagen we een hoogzwangere vrouw. Dik!!! Ik heb wel tien keer gezegd: " Die heeft een drieling, zo dik word ik toch niet? Dat kan niet! Hoe moet dat eruit?!" Ik heb vrij lang mijn eigen kleding kunnen dragen en zagen mensen niet dat ik zwanger was. Dan liep ik in een zwangerschapsbroek, en vond ik mezelf een nijlpaard en dan zakte die broek af want die werd nauwelijks gevuld. En zonder dat ik het doorhad werd ik dikker en dikker, en elke keer als ik mezelf in de spiegel zie schrik ik me kapot. Waaaaat is daaaat, dat is niet normaal! Vreemd genoeg went "het zicht van boven" want daar kijk je op, maar van de zijkant is het pas echt confronterend. Maar "van boven" bedenk ik niet dat ik dus wel echt dik ben, want als ik bewust ga kijken dan mis ik iets. Waar zijn mijn voeten??!
Ondertussen is de kleine duidelijk voelbaar. Het zou mij niets verbazen als die er straks "opeens" is en meneer Vlo en ik ons achteraf afvragen wat er nou eigenlijk is gebeurd. Zo zijn wij af en toe. En dan is daar opeens baby Vlo die ons met beide benen op de grond zet. "Hier ben ik dan, tadaaa!" Het enige wat ons dan nog rest is te zorgen dat we baby Vlo het beste leven geven wat in ons vermogen ligt. En dat gaat wel lukken denk ik.
Op dit moment ben ik ruim vijf maanden zwanger. Toch ben ik nog steeds niet helemaal aan het idee gewend dat we echt een kindje krijgen. Wij zijn blijkbaar niet het soort mensen dat vanaf dag een in de gloria zijn en binnen acht weken de kinderkamer helemaal klaar heeft vol met gloednieuwe superdeluxe babyspulletjes en de "beste" wandelwagen.
Die mensen zijn er. Kijk de forums er maar op na. Massa's juichende, nu al zwaar verliefde - vooral erg jonge- ouders die er vol ingaan. Hartstikke leuk voor ze. Misschien waren wij ook zo geweest als het meteen de eerste keer goed was gegaan. Dat was niet zo. En nu de tweede keer zijn we veel voorzichtiger. Ben ik elke dag nog blij dat ik het kindje voel en het er nog is. En tegelijkertijd is het onwerkelijk.
Leve de echo's waarop je dan op een scherm ziet dat er een ieniemienie mensje aan het rondspringen is. Een wonder is het, want alles zit erop en eraan en het hartje gaat tekeer. Dat is zo schattig en bijzonder. En tegelijkertijd lijkt het toch op dat scherm te gebeuren en niet in mijn buik.
Kortom, een vreemd fenomeen, zwanger zijn. Behalve dat ik me behoorlijk beroerd gevoeld heb en tig kwalen achter de kiezen heb de afgelopen maanden en deze elkaar nog steeds afwisselen, merk je er in eerste instantie concreet weinig van. Ja, sinds een paar weken is mijn buik opeens gegroeid en noem ik mezelf "officieel dik" (en elke week "officieel dikker"). En ik voel de kleine steeds beter: oink oink in mijn buik. Druk als ik wakker word (waarschijnlijk wil het dan nog even doorslapen = ideaal scenario) en als ik net mijn avondeten op heb (wil toetje = net als papa)
Maar wat een rare dingen gebeuren er. Dat je van geuren en smaken die je je hele leven prima vond, nu kotsmisselijk kan worden. Dat houtmotief me enorm tegenstaat terwijl we toch echt een houten vloer nemen en ik dat ook altijd wilde maar me zo moeilijk over die tekening heen kan zetten. (terwijl we de meest luxe,rustige uitvoering hebben zonder knoesten enzo) Het verhaal van een vriendin die tijdens haar zwangerschap verslaafd was aan M&M's met pinda maar dan alleen de rode en de gele want die andere kleuren lustte ze niet, kan ik nu helemaal begrijpen. Dat je bepaalde geuren heel sterk ruikt. Ik eet of drink niets vreemds (lust alleen veel niet) maar ik heb een enorme drang naar witte en rose wijn. Als ik dat zie of ruik dan zou ik het liefst de fles aan mijn mond zetten. Het lijkt me zoooo heerlijk. En dat terwijl ik normaliter nauwelijks wijn drink. Ik was laatst in een slijterij en dat was echt een kwelling voor me. Maar ik houd me sterk en heb tot nu toe nog niet eens een slokje genomen.
Langzamerhand stromen er wat spullen binnen voor de baby. Familie en vrienden zijn zo lief om hun spullen aan ons af te staan en zo hebben we een al bijna ingericht kamertje. Ik heb zelf wat kleertjes gekocht en gewassen en als die te drogen hangen aan de waslijn is dat te lief. En raar...
Vanwege mijn astma ben ik vorige week begonnen met zwangerschapsyoga. Daar leer je goed ademhalen. Ik kwam daar binnen in een ruimte vol met zwangere vrouwen. "Waar ben ik nu terechtgekomen?!" was het enige wat ik kon denken. De hele les ging over ademen tijdens de bevalling bij de verschillende weeen. Maar zover ben ik nog helemaal niet! Of wil ik niet zijn. En de dames streden met elkaar over wie er eerst "wilde" bevallen. Ik geloof dat ik niet helemaal zo in elkaar zit. Mijn wereld draait onbewust natuurlijk om ons kindje, maar om er nou middenin te duiken, mwah.
Ik ga ermee door want ik hijg nu al als een paard bij nietsdoen, maar als het niet in het kader van zwangerschap en bevallen was, vond ik het ook wel goed. Ik merk dat ik wat meer beweging wil dan alleen yoga dus ik ben op zoek naar iets fitters. En iedereen roept alleen maar "ga zwangerschapszwemmen" of "zwangerschapsgym". No way, Vlo gaat gewoon lekker zelf zwemmen. Ik hoef niet bij elke bezigheid andere zwangere dikkies om me heen.
Zou dit het "nieuwe zwanger" zijn, of komt het doordat ik wat ouder ben of houd ik toch nog wat afstand van het idee dat er straks een mini-Vlo is omdat ik het me maar niet kan voorstellen? (en ook niet wil denken aan slapeloze nachten terwijl meneer Vlo en ik ieder 10 uur slaap per nacht nodig hebben) Overigens zijn er al een aantal mensen geweest die niet willen geloven dat ik niet weet en wilde weten wat het geslacht van ons kindje is. "Daar ben jij veel te nieuwsgierig voor, je doet gewoon alsof je het niet weet." Ha! Misschien zijn het de hormonen maar mijn mini-Vlo is nog steeds "een" baby, en ik weet het echt niet.
Ondertussen wil ik nog van alles en iedereen bezoeken met het idee dat dat straks niet meer kan, alleen ben ik er veel te moe voor. Maar nu ik ietsje fitter word, ga ik het toch voorzichtig proberen want straks denken mensen dat ik ze niet meer belangrijk vind en dat is niet zo. Goed onthouden hoor!
Wat ons wel behoorlijk bezighoudt is het vinden van een naam. Al vanaf het moment dat meneer Vlo en ik samen zijn, zijn we namen aan het bedenken voor "als er ooit". En nu is het zover en hebben we nog maar vier maanden en komen we er nog steeds niet uit. Het is tien voor twaalf: suggesties zijn welkom.
En inmiddels ben ik wel weer benieuwd naar de tweede helft. Ik heb bedacht dat er sneeuw ligt als het moment daar is en ook dat die hele bevalling een makkie word, dus dat weten we dan. De tussenliggende periode gaan we maar beleven. Wie weet word ik nog superfit en wordt meneer Vlo's wens eindelijk vervuld en krijg ik nesteldrang cq opruimwoede. Het leven zit tenslotte vol verrassingen. En als die kleine er straks dan toch echt is dan is het welkom, meer dan welkom.
Ik ben niet zo hip qua computers enzo. Hoewel ik er een hele dag achter kan zitten, weet ik nauwelijks hoe dingen werken. Ik zit simpelweg een hele dag te surfen tussen vijf sites die allemaal niet erg boeiend zijn maar eigenlijk heb ik er ook weinig te zoeken. Get a life zou je zeggen. En zo is dat ook.
Hoe vaak ik niet "jij bent echt geen intuitieve gebruiker" naar mijn hoofd krijg is inmiddels niet meer te tellen.
De vraag is: is dit erg? Het is wel erg dat ik soms dus uren niets zit te doen op die computer. Maar of het erg is dat ik er niet zoveel van begrijp en dat het me eigenlijk ook bitter weinig interesseert, mwah ik vind zelf van niet. Er zijn een hoop trends in internetland en net als je de ene website "waar je echt op moet staan" eindelijk doorhebt, is die alweer niet hip en mag je jezelf weer profileren op de volgende site.
En over dat profileren wil ik het toch eens hebben, want ik vind dat er een boel grenzen overschreden worden met de zogenaamde sociale media:
Eerst was er hyves. Omdat ik dus een boel niet begrijp maar wel een erg nieuwsgierig typje ben, ga ik kijken op zo'n pagina en inloggen want anders kom ik er niet achter wat er gebeurt. (zo ben ik ook aan mijn man gekomen ). Ik log dus wel standaard in met een valse naam want ik heb geen enkele behoefte dat mensen die ik niet zelf uitkies aan informatie over mij komen. Ik ben geen exhibitionist. Hyves vond ik nog wel aardig in het begin. Je kon contact maken met vrienden, foto's bekijken etc. Maar naarmate het groeide kon iedereen alles van iedereen te weten komen. Gelukkig kon je je hyves afschermen daarvoor. Inmiddels is het zo dat als je informatie wilt van vreemden, je daarvoor goldmember kan worden en moet betalen of iets dergelijks. Ik ben het alweer kwijt zoals je ziet.
Toen kwam LinkedIn. Ik neem internet serieus genoeg om mezelf er niet publiekelijk op te profileren, maar niet serieus genoeg om sites een dusdanige status toe te kennen dat je "het wel serieus moet nemen als je jezelf erop aanmeldt". Er zijn dus mensen die dat bij LinkedIn wel heel serieus nemen. Ik had alweer ingelogd, een naam van een nepbedrijfje bedacht en ging verder loeren wat er te beleven viel. Bitter weinig dus ik ben er alweer jaren niet meer actief, weet niet eens meer mijn inloggegevens. Maar toen ik "vriendjes" wilde worden met meneer Vlo op LinkedIn wilde hij dat niet omdat ik niet serieus was. "Geen serieus contact". Nah jaaaa zeg, ik ben met hem getrouwd, hoe serieus wil je het hebben.
Nu heb je Facebook. Ik had via een vriendin al eens gekeken wat daar nou te doen valt en ik ben er nog niet achter. Volgens mij is het de opvolger van hyves, maar dan "voor grote mensen". Mijn zus en een vriendin die actief waren op facebook vanwege een spel: farmville, hadden voor mij een account aangemaakt zodat ik daar ook verslaafd aan kon worden. Gelukkig snapten zij dat ik ze niet in dank had afgenomen als ze mijn echte naam hadden gebruikt, dus is het een verbastering van mijn ex-grote idool, zanger N.S. uit V. Farmville snap ik ook niet dus nooit wat mee gedaan. Heel af en toe zoek ik mijn vrienden eens op en stuur een berichtje.
Het schijnt dus dat werkgevers serieus die sites bekijken en aan de hand van de informatie daarop al een beeld van je vormen. Ook het aantal "vrienden" wat je hebt moet je goed in de gaten houden, want 300 is niet geloofwaardig en 3 is sneu. Dat heeft iets engigs vind ik. Ik begrijp niet dat iemand de behoefte heeft om zijn hele leven op internet te profileren, en het goed vindt dat werkelijk iedereen in dat leven toegang heeft.
Het toppunt daarvan vind ik Twitter. Twitteren op een openbare pagina (want tegenwoordig kan je ze afsluiten voor vreemden) moet je vooral doen als je denkt dat de wereld op jouw boodschap van max 140 tekens zit te wachten. Als jij iets de wereld in wilt gooien, ik vind het onbegrijpelijk,maar doe dat. Wat ik niet begrijp is dat mensen werkelijk op el-ke plek waar ze zich bevinden, melden dat ze daar zijn. "Ben nu in de supermarkt" "Sta nu te tanken". Dat is toch TE triest? Wat kan de wereld dat nou schelen? Maar wat ik grensoverschrijdend vind, is als twitteraars anderen ongevraagd in hun tweets gaan betrekken. "Ik ben nu bij meneer De Boer." en dan komt daar zo'n link bij van het adres van meneer De Boer! Met een plattegrond! En vaak ook de reden van het bezoek vermelden: ziek, jarig, overleden... Of met een foto die gemaakt wordt van die ander. Heeft meneer De Boer daar om gevraagd? Heeft meneer De Boer daar toestemming voor gegeven? Ik denk het niet.
Niet alleen vind ik het een overschrijding van fatsoen, het is daarnaast ook een inbreuk op meneer De Boers (grond)recht op privacy. Niet de twitteraar is degene die bepaalt of meneer De Boer genoemd wil worden op internet, dat is meneer De Boer zelf. Jammer genoeg begrijpen een hoop twitteraars dit niet.
Stiekem hoop ik dan dat een inbreker leest dat de twitteraar niet thuis is (want in een stad ver weg, zoals hij kan zien op de tweet) en een ongevraagd bezoekje brengt aan het huis van de twitteraar. Misschien dat het effect dan duidelijk wordt.
Kortom, de media zijn misschien wel "sociaal", maar hoe er mee omgegaan wordt is soms erg asociaal. Ik houd het liever bij emailen. Lekker simpel en direct naar degene voor wie het bedoeld is. En een belletje op zijn tijd is ook leuk. Ik merk dat internet mij al zo asociaal heeft gemaakt dat ik eerder mail "om de ander - die toch al zo druk is - niet te storen". Jammer is dat, zo raak je persoonlijk contact kwijt. Daar ben ik ook zelf bij , alweer een les geleerd...
Na maandenlang alleen maar geklust te hebben, is het de hoogste tijd om ons sociale leven weer wat leven in te blazen . Verjaardag van man, een vriendin en mij was een goede gelegenheid om dat te vieren met een etentje waar man-van-vriendin uiteraard ook bij was.
We hebben vorig jaar de restaurantweek ontdekt. Een groot aantal eetgelegenheden biedt een driegangenmenu aan voor weinig. Deze keer waren er restaurants met een aanbieding voor 25,-, 30,- en 40,- euro. (40,- voor de Michelin sterren restaurants). Op internet vonden we een restaurant wat een B.I.B. Gourmand had: een aanbeveling van Michelin voor de beste prijs/kwaliteit verhouding. Dat wilden we wel uitproberen voor 30,- euro p.p.
Vooraf kon je aangeven wat je niet wilde aantreffen op je bord. Vriendin en ik zijn "kritische" eters dus hebben een standaardlijstje met onder andere gevogelte..
Afgelopen zaterdag was het zover. Rokje hakje en jasje geen dasje kwamen we in het etablissement aan. We werden hartelijk onthaald in het smaakvol ingerichte restaurant. (van binnen dan, van buiten leek het nergens op) We kregen een amuse van gazpacho. Op zich vreemd want het bestond uit twee ieniemini hapjes die allebei van gazpacho gemaakt zouden zijn: een mini cakeje en een creme in een glaasje terwijl gazpacho volgens de wikipedia (en die kan het weten) of een koude Spaanse soep of een Noorse rockband is. Maar het was best lekker tezamen met het schuim erop waarvan man nog dacht dat het overgebleven was van de vaat.
De wijn werd rijkelijk bijgevuld, evenals het water en we hoefden geen honger te lijden want er werd tussen elke gang wat brood op tafel gezet. Na een tijdje kwam de kok persoonlijk aan tafel. Vol trots vertelde hij dat het restaurant de B.I.B. Gourmand van Michelin had gekregen waarmee men van Michelin vond dat de prijs/kwaliteit verhouding van het restaurant perfect was. Om mensen kennis met deze kwaliteit te laten maken, had het restaurant besloten om speciaal voor de restaurantweek hun speciale B.I.B. Gourmand diner aan te bieden voor 30 euro. (oooooohhhh, dachten wij, cool!) Normaliter kost dit arrangement namelijk (ik hoorde trommelgeroffel, ik hoorde minstens 69,- euro..) : 34,- euro! Jaja, alles om de klant een goed gevoel te geven.
Onze vraag nadat de kok was verdwenen was of de Mac Donalds die tegenwoordig de hamburger voor 1 euro verkoopt ook de B.I.B. Gourmand heeft gekregen voor de beste prijs/kwaliteit verhouding..
We hadden de menukaart gekregen waar dus alles op stond maar waarvan we alleen het B.I.B. menu mochten "kiezen". Op zich niet zo erg want er stond ook ergens het Zegvelder lam "wij krijgen het lam in zijn geheel binnen en verwerken alle delen". Zoiets moet je niet op een kaart zetten! Daar krijgen wij vreemde visioenen van.
Het enige wat er qua B.I.B. te kiezen viel was of we een kreeftensoep of een ossenstaartterrine (=pastei) als voorgerecht wilden. Dat werd 3 x pastei en 1 x soep. Bij de pastei kregen we een toedracht over alle ingredienten die ook nog op het bord lagen met als hoogtepunt de "los gemaakte piccalilly". Het geheim van de kok: de piccalilly was een smal randje saus "langs het bord" in plaats van "op de ossenstaart"! Wij gaan voortaan frites eten met "los gemaakte mayo".
Het hoofdgerecht was niet te kiezen en bestond uit....eendenborst. Ha, lekker, gevogelte, dat wilden we zo graag! Of er nog iets was waar rekening mee gehouden diende te worden? Ehm...RTFM (ofwel: read the f%$#@! manual/mail). Maar nee, wij zijn allemaal keurig opgevoed dus wij glimlachten beleefd. Wel meldde ik dat ik zwanger ben. "Oh maar dat is geen probleem, de eend wordt 50 minuten lang op 40 graden op de bbq geroosterd dus dan zijn alle bacterien wel dood." Oh? Wij dachten dat bacterien bij zo'n 100 graden het loodje leggen. Maar wederom glimlachten we beleefd.
Dus zo kwam het dat wij ieder twee forse stukken 50 minuten op 40 graden gebbqde eend en een stuk eendenworst op ons bord kregen. "Alles naar wens?" "Ja hoor, alles naar wens..." Gelukkig vonden de heren de eend wel lekker, en konden wij ze verblijden met nog meer eend.
Over het toetje niets dan lof. Rood fruit (waarschijnlijk gekweekt met pokon want zulke grote frambozen hadden wij nog nooit gezien) met wat mousse. Het was erg lekker en vreemd genoeg vult dat dan ook terwijl het 6 kleine stukjes op zo'n bordje lijken.
Later, buiten, zagen we inderdaad - de kok had dat al gezegd maar dat neem je dan niet serieus - de bbq staan vrijwel tussen de auto's in. Onze eendjes waren klaargemaakt op de parkeerplaats.
Het was gezellig dat ten eerste, en het was gastvrij en het was ook best te eten allemaal. En 34 euro was heel erg B.I.B.!
1-1-11 Dat begint al vrolijk ! Op de bruiloft van meneer Vlo en mij bleek na een buitengewoon slim bedachte speech van mijn vader dat het getal 1-1 of 11 ons op allerlei manieren verbindt. Onze geboortedata, onze namen etc. Maanden later zagen we op een trouwfoto dat het huis/hotel van waaruit we die dag trouwden ook nr. 11 was. Toeval bestaat dan niet meer. Dus dit jaar wordt het voor ons!
11 is ook een gekkengetal en dat komt mij eigenlijk wel goed uit. Omdat ik het associeer met kinderlijk, spring-in-t-veld, dat soort dingen. Meneer Vlo en ik kennen elkaar via een datingsite waarop ik in mijn profiel heel duidelijk aangaf dat ik iemand zocht die "kind kan zijn als het mag en volwassen als het moet". Dat vind ik nog steeds heel belangrijk. En gelukkig voldoet meneer Vlo er aan. Als er geen serieuze zaken aan de orde zijn die met een volwassen blik opgepakt moeten worden, dan zijn we samen 11. We begonnen ooit met apenkooien van de ene kant van zijn flat naar de andere en als we samen zijn dan hebben we dat sfeertje nog heel regelmatig. Ik geef volmondig toe dat ik soms net een kind ben en het leuk vind ook. Ik word heel onrustig van mensen die altijd maar "volwassen" zijn en doen.
Jammer genoeg voel ik me vaker een kind dan dat ik het uit. Jammer genoeg moet je zo vaak volwassen doen. Maar er zijn momenten dat veel volwassenen blij zijn dat ze het kind in zich weer even kunnen laten spelen. Op momenten dat ze in speelparken zijn en kinderen willen dat ze meedoen, maar ook: als het gesneeuwd heeft! Sneeuwballen gooien, sneeuwpoppen maken, sleeen van heuvels, etc etc. Gelegitimeerd gek doen, heel erg 11 zijn.
Het wordt wel lastiger naarmate je ouder wordt, om soms eens 11 te zijn. Simpelweg omdat mensen dan raar omkijken. Ik ben niet iemand die lak heeft aan wat anderen denken. Zelfs als ik dat wel zou hebben, zou ik me nog regelmatig inhouden denk ik. Maar vorige week, in de sneeuw... Ik was alleen op straat op weg om boodschappen te doen. De meeste verse sneeuw was al ingelopen, maar naast het paadje lag een stuk ongerepte sneeuw. Ik keek snel om me heen, zag niemand en ben gaan springen in de verse sneeuw. Om niks, omdat ik het zo leuk vond. En terwijl ik sprong dacht ik:" Ik zou het nog doen als ik 80 ben." En dan snel doorlopen als er iemand aankomt he, dat dan wel weer.
Niets gewonnen met het oudejaarslot, maar met 27 miljoen en zonder 11 zou ik niet gelukkig zijn. Dus als ik moest kiezen dan toch zeker 11. Ik wens het iedereen toe ,11, het kost niets maar het levert zoveel op.
Het duurt een handtekening en dan ben je opeens eigenaar van een eigen huis. Met garage, tuin en schuur. Een huis dat nog veel groter gaat worden, en een garage die ook veel groter gaat worden...
Vandaag was de overdracht van ons nieuwe eigendom. Pfff, even slikken hoor, dat waar je je handtekening onder zet. En dan vervolgens niet meer aan denken.
Vandaag was ook de laatste keer dat we wat met "de makelaar" te maken hadden. Dat is fijn! Het is toch een apart slag mensen hoor, makelaars. En wie je ook spreekt, zelden hoor je er positieve verhalen over. De eurotekens staan in de ogen, en de klantvriendelijkheid reikt ook niet verder dan de dienstverlening waar ze zelf nog geld aan verdienen. Communicatie, nul, klantvriendelijkheid ook nul.
De makelaar kwam nog even bij het "opnemen van de staat van het huis", dwz. rondkijken in 5 seconden en op dat moment uiteraard niets constateren en zeggen dat er niets aan de staat veranderd is sinds je het voor de laatste keer gezien hebt. (vanavond kwamen we er al achter waarom de huiskamerdeur altijd open stond, maar ja daar denk je niet aan bij een bezichtiging.) En de makelaar ging met de verkoper mee "een kop koffie doen". Naar de notaris dus. Oude jongens krentenbrood totdat hij zeker wist dat we allemaal getekend hadden en hij het geld op zijn rekening tegemoet kan zien.
De verkoper wenste ons alle geluk en felicitaties met de woning, net als de notaris. De makelaar gaf pas een hand bij het weggaan... Toedeloe
En nu kunnen we zomaar dat huis in. Wanneer we maar willen, zolang we maar willen en we kunnen er alles mee doen wat we maar bedenken. Een walhalla voor ons kleine nichtje die van ons op de muren mocht tekenen van het plafond tot aan de grond. Ze komt zeker nog eens langs. En waar haar kamer komt voor als ze komt logeren? Eindelijk kan mijn zus weer eens op visite komen nu ze geen trap ophoeft. De hond kan lekker in de tuin rennen. Kortom, het heeft best zijn goede kanten en het voelde niet eens vreemd om er te zitten.
Vanmorgen vond ik het nog wel lastig. Ik ben in acht jaar behoorlijk gehecht geraakt aan mijn flatje, met zeker zes meter raam op het westen dus extreem veel licht, en een uitzicht op alle zonsondergangen, luchten etc boven de huizen. Dat moet ik opgeven en dat vind ik moeilijk. Ik heb hier een hoop meegemaakt, ben hier langzaam weer sterker en veel gelukkiger geworden. Voel me hier veilig. En feitelijk heeft de plek er misschien weinig mee te maken, maar je moet het toch ergens op projecteren. (los van mijn man natuurlijk) Gelukkig heb ik een half jaar om te wennen aan het idee dat ik hier straks definitief de deur achter me dicht ga trekken en er een andere, geheel verbouwde, naar onze smaak ingerichte, spiksplinternieuwe plek weer nieuw geluk gaat brengen.
Maar vanavond was mijn familie er om het nieuwe huis in te luiden met afhaalchinees en dat voelde prima. Niet alsof we het huis pas een paar uur in ons bezit hadden en het dus eigenlijk vreemd is. Eigenlijk voelde het best wel "eigen". Dat is toch een goed teken lijkt me zo. Misschien klopte het dan echt, mijn mail van een half jaar geleden aan mijn man waarin ik hem op dit huis wees. Het onderwerp van de mail was: "Yes! Hier zat ik op te wachten....huis."
En zo ben je in een klap terug in het verleden en begreep je weer waarom je toen bepaalde keuzes hebt gemaakt...
Mijn zus heeft een last minute reis kunnen boeken, een ontzettend goede deal die ik ook niet had laten liggen. Gelijk hebben ze. Mijn zus en man hebben namelijk best vaak pech met hun vakanties. Of het komt met bakken de lucht uit, of niet maar dan is de wind ijzig koud terwijl ze een strandvakantie geboekt hadden, etc etc. Dit jaar is hun lucky year: een maand door zuid Europa in de zomer en om de overige schade in te halen dan nu een weekje Griekenland met z'n tweetjes. Of de rest van de familie "even een weekje in kon springen om op dochter en hond te passen". Nu boffen zus en man dat ze een heel lief kind en een leuke hond hebben dus vindt de rest van de familie dat niet zo'n groot probleem.
Dacht ik... totdat ik hier de straat opging mijn nichtje naar school ging brengen en de hond uit ging laten. Maandagochtend stress voor het klaslokaal want de kindjes moeten niet alleen hun jas ophangen, ook moeten ze hun pauzebakje met fruit en drinken in een grote bak deponeren en tenslotte mogen ze niet met hun schoenen het klaslokaal in maar moeten er gympjes aan. (een bijzonder onzinnige "oplossing" om bacterien uit school te houden, daar heeft iemand vast een maand zijn hersens over lopen breken) Dus moeders en vaders zijn ook druk. En aangezien ik natuurlijk niet dagelijks in deze situatie zit, had ik niet bedacht dat dat dus een soort band smeedt tussen de ouders. "Leuk je haar zo..." "Zo???" Ik glom al bijna van trots nu ik geleerd heb om mijn haar mooi te fohnen waardoor ik eindelijk een geweldige look krijg, maar de laatste keer was eergisteren en ik had mijn haar daarna alweer gewassen.. "Oooooh, ja haha, ik ben niet de moeder. Maar bedankt."
Meteen krijg ik weer visioenen van de tijd waarin ik met de trein naar Groningen ging waar ik studeerde. De trein maakte een tussenstop in Amersfoort waar mijn tweelingzus studeerde. Mijn zus kreeg op een gegeven moment een hele rare reputatie omdat zij op station Utrecht nooit gedag zei tegen de mede studenten. Wat een arrogant mens! Maar het was ik die daar elke week stond... En ik toverde vanaf dat moment een standaard glimlach op mijn gezicht als ik met de trein naar Groningen ging, want ja, je wilt je zus niet in diskrediet brengen. En als leeftijdgenoten staarden zei ik gedag.
Later maandag ging ik de hond uitlaten. Achter me hoor ik een vrouwenstem praten, een verhaal of het begin ervan. Maar ik luisterde niet. Totdat bleek dat het tegen mij was. Want "wij kennen elkaar" en zij twijfelt ook nog steeds om haar kind naar de andere school te doen.. "Ehm...ik ben niet wie je denkt dat ik ben, ik ben haar zus. Dus voordat je denkt "Wat reageert ze raar..."" Vervolgens ga ik dus weer terug in mijn oude modus. Goed opletten welke hondenbezitters op me reageren. Ik zeg iedereen vriendelijk gedag. Zou ik anders ook doen, maar nu is dat toch anders. Met wie maakt mijn zus normaal gesproken uitgebreid praatjes? Het voelt heel ongemakkelijk want die mensen loop ik dus straal voorbij, en mensen bedenken niet dat "zij" het wel eens niet kan zijn dus dan worden conclusies toch makkelijk getrokken.
Terug naar school mijn nichtje ophalen. Er komt een moeder recht op me af, oh jee! Maar zij weet het, gelukkig. Ze vroeg zich even af of "we alleen een weekend waren weggeweest", maar zag nu dat ik het niet ben. Ondertussen zeggen ouders me gedag in het voorbijgaan en aan de intensiteit daarvan merk ik of dat beleefdheidshalve is of dat ze "me" kennen omdat hun kind bij mijn nichtje in de klas zit. (of omdat ze vinden dat mijn haar te gek zit natuurlijk ) Ik laat het maar zo, als ze maar doorlopen, hoop ik stiekem. Inmiddels ben ik ook een attractie voor de kindjes die de mama van mijn nichtje kennen. (en dat zijn er nogal veel omdat het bij mijn zus de zoete inval is) Je ziet ze twijfelen, ze rennen op me af maar er klopt ook iets niet. Als hun moeders zeggen dat ik haar niet ben, zie je een soort van opluchting bij de kindjes. Ze hadden gelijk, er klopte iets niet.
Vanmorgen kwam er een moeder op een scooter naar me toe. "Hoooooi, zeg die ADHD test die ze gedaan hebben, klopte hoor..." En voordat ik het doorhad zei ik veel harder dan de bedoeling was: "IK BEN J NIET!!" Volgens mij schrok ze, ik ook trouwens. Ik bleek deze moeder wel ooit ontmoet te hebben dus kon de situatie uitleggen wat ze volkomen begreep. Het lastige is dat mensen me dus voordat ze doorhebben dat ze het tegen de verkeerde hebben ook persoonlijke dingen kunnen gaan vertellen.
Het is weer tijd, de school is zo uit dus ik mag weer. Ik zet mijn grijns weer op en doe straks extra leuk tegen iedereen. Misschien moet ik een bord om mijn nek doen. Want zelfs als ik mijn kop kaalscheer zullen ze denken dat de ander ben. En dat was precies de reden waarom ik ooit aan de andere kant van het land ben gaan studeren. Omdat ik ik ben... Pfffff, nog een paar daagjes, dan mag ze het weer van me overnemen.
Cordoba, een prachtige eeuwenoude stad in Andalusie , Spanje. We zijn hier met z'n vieren. Man omdat hij naar een congres moet (en daar ook braaf iedere dag aantreedt)(ik weet niet of ik die discipline op zou kunnen brengen op een plek als deze) en mijn ouders en ik omdat het de hoogste tijd was om er weer eens tussenuit te gaan. Dat was een bijzonder wijs besluit van ons. De stad is prachtig, het is heerlijk warm weer (30-35 graden, dus we zijn alweer vergeten hoe het is om in de kou thuis te zitten) en het is erg gezellig.
Man en ik boffen. We hebben de mooiste kamer van het hotel: de suite. We werden erheen gebracht en via een deur kwamen we in een hal. De volgende deur werd opengedaan en ik dacht dat dat onze kamer zou zijn. Dat was ook onze kamer. Maar de hal hoorde er ook bij! Samen met een grote luxe badkamer. Ole, voor het boeken van een 1 naar een 2 persoonskamer op het moment dat alle 2 persoonskamers vol zaten. Eindelijk eens een kamer zoals je op de website ziet! Met een paardenvel op de grond, alleen is er nu een zebramotief op geschilderd. Heel exclusief. Ik voel me elke keer bezwaard als ik er overheen loop, maar het kan niet anders. En zo'n paardevel is best wel zacht eigenlijk..
Nog even vertellen over de bezienswaardigheid van Cordoba. (naast alle schattige smalle steegjes waar je doorheen wandelt en dan van pleintje naar pleintje, kerk naar kerk en terrasje slentert, de Arabische en Joodse invloeden die je overal terugziet, achter elke deur een betegelde hal en een mooie patio etc) De Mezquita: een 13e eeuwse moskee, die eeuwen later door christenen is overgenomen die hun eigen kathedraal er gewoon aan vast hebben gebouwd. Het is daardoor een uniek en prachtig gebouw met moorse en westerse invloeden. Het kan wel..
Het eten is ehm..best te doen. Voor iemand als ik die heel erg moeilijk is met eten, hebben ze het in het algemeen best goed voor elkaar. Vanavond zaten we overigens wel naast iemand die een bord met stoofvlees had met daartussen ook allemaal tussenwervelschijven van een rug. Het bleek de staart van de stier te zijn. Gelukkig had ik veilig gehaktballen, dan zijn die schijven tenminste gemalen en dan doe je alsof het er niet is.
Over gehaktballen gesproken. Gister gingen we lunchen. Lunchen is hier avondeten en 's avonds eet je bij voorkeur tapas bij je drankje. Gezellig met z'n allen uit dezelfde bakjes eten.
We kwamen in een mooi restaurant met een patio (binnentuin) die overdekt was. De tafeltjes in de patio zelf waren bezet maar die eromheen niet. Dus wij in de ring eromheen, met uitzicht op de patio. En...op het enorme schilderij van Maria Dolores aan de wand aan de overkant. Maria Dolores daar was een portret van de maagd Maria met een vreselijke uitdrukking op haar gezicht. Iets van walging, teleurstelling, verdriet. Wat het ook was, je werd er niet vrolijk van.
Wij bestelden ons eten: als voorgerecht salade, de ander nam roerei met asperges en ham en de rest nam plakjes aubergine in siroop. De sla was droog, het roerei werd als bergje opgediend met groene stukjes asperges waardoor het "ergens" op leek. Laat ik het netjes houden en zeggen dat het had gekund dat iemand dit al eerder in zijn maag had gehad. De aubergine leek en smaakte naar gedroogde banaan. Als je van chips houdt, is daar niets mis mee.
Het hoofdgerecht dan. Op de kaart stond als typisch Andalusisch gerecht: giant meatballs. In het Duits was dat iets met "Rinderklotzjen" en het Spaans ging ook die kant op, iets met dat ze van el Torro waren. Waar de meat vandaan kwam, leek dus wel duidelijk. Dat bestelden we bij nader inzien toch maar niet. Het werd een soort opgerolde gepaneerde worst. De worsten waren ondefinieerbaar. Gelukkig zijn onze mannen niet zo moeilijk.
Ik ben al vergeten wat wij dan hadden maar ik was inmiddels volledig in de ban van Maria Dolores. Want opeens kon ik in haar ziel kijken en begreep ik waarom ze keek zoals ze keek. Ik denk dat ze ooit, net als wij, vol verwachting naar de uitgebreide menukaart had gekeken. Toen had ze haar hoofd fier rechtop gehad en geglimlacht bij het idee aan al dat heerlijks dat ze straks voorgeschoteld zou gaan krijgen. En waarschijnlijk had ze een goed hart en heeft ze het vaker dan een keer een kans gegeven. Hopend dat ze het mis had en de kok die ene en tweede en derde keer gewoon zijn dag niet had gehad.
Ik weet niet hoe lang Maria daar al hangt, maar uiteindelijk heeft ze het op moeten geven. En nu ziet ze hoe dag in dag uit anderen in dezelfde valkuil trappen als zij. En ze kan niets doen, ze zit maar in dat schilderij. Al haar goede wil ten spijt, het werd de ondergang van Maria Dolores...
Nederland is vol. In de Randstad in ieder geval. Klopt ook wel, zodra er de hoogte in gebouwd wordt, is er te weinig ruimte op de grond. Logisch. Wat is het dan dat we wel zeuren maar vervolgens alles bigger en better willen hebben? Vooral bigger.
Laatst reden we op de snelweg. In de oude BMW zit je weliswaar laag, maar opeens werden we ingehaald door een Landrover. Ik begrijp het hele verschijnsel Landrover in de Randstad uberhaupt niet. We hebben prachtige wegen in Nederland. Hier hoef je niet over ongeplaveide wegen te ploegen. 4WD (four wheel drive) is hier niet nodig. Met een Smart kom je overal bij wijze van spreken. Anyway, de originele Landrover vind ik dus al een raadsel op zich. Maar deze Landrover...een heel nieuw type. De inzittenden zaten hoger dan ons dak! De auto was twee keer zo groot, breed en hoog dan de originele. Echt dat er geen modder aan de auto zat of een boer of stoere Marlboro man achter het stuur. Nee, er zat een keurig net bekakt gezin in de glimmende auto. Terwijl mijn mond open viel, werden we nog geen twee minuten later ingehaald door exact eenzelfde exemplaar met dito passagiers. Ik denk dat het vriendjes waren: je kan tenslotte niet achterblijven. Waarschijnlijk hebben ze een oprit met kiezelstenen en daar kan je je normale auto uiteraard niet aan blootstellen.
Denk je dat je alles gehad hebt, worden we even later weer ingehaald. Een passagiersauto. Zo noem ik dat dan. Een Landrover vind ik een werkauto, praktisch, nodig om door wouden, zandvlakten en modder te rijden. Een BMW geloof ik. Type directeursauto, dat wel. Nieuwste serie. Ook twee keer zo breed, lang en de passagiers zaten ook op de hoogte van ons dak! Het leek wel alsof wij Madurodam waren en dit de "echte" auto's die langs kwamen rijden om Nederland in het klein te bekijken. Alsof ze pokon gekregen hadden en daar nogal heftig op reageerden! Het was een absurde surrealistische gewaarwording.
De dag ervoor werden we drie kwartier op de hielen gezeten door een Hummer. Dat is geen auto. Dat is een apparaat wat je enkel en alleen gebruikt om een pui te rammen. Verder kan ik me absoluut niet voorstellen dat je vrijwillig in zo'n ding gezien wilt worden. Een omgebouwde tank is het, je kan er vast een oorlog mee winnen. Mooi dat ik in mijn achteruitkijkspiegel niet kon zien wie de bestuurder was. Ik kwam niet hoger dan de bumper.
Als ik vroeger ergens kwam, waren er altijd de leuke vaders van vriendinnetjes die vroegen hoe ik heette en dan spontaan uitbarsten in gezang "...in zo'n klein Peugootje..". Vreselijk. Vond ik toen. Nu voelde ik me weer Mini-me. Mini-me in een auto die in de tijd dat deze nog als luxe beschouwd werd, een van de grootste op de weg was. Die bij het parkeren misschien krap in het vak paste. Nee, dan dit. Wat denken die mensen? Waar willen ze 'm kwijt? Niet in een parkeervak, zelfs niet in twee. Er zit niets anders op dan minimaal half op de stoep als er nog andere auto's langs willen. Wat meteen alles zegt over de bestuurders, ze houden alleen rekening met zichzelf: de wereld moet zich aan hen aanpassen, niet andersom. En wel het hardst klagen over dat er in ons land geen ruimte meer is.
Vlo op de barricades omdat ik heel erg naar word van de 1,5 miljoen "medelanders" die vinden dat de ideeen van meneer Kopvod (heeft hij geen spiegel?!) goed zijn, hout snijden en ondersteund moeten worden. Ik wil niet met die mensen omgaan, ik wil niet meer naar ze luisteren, ik wil ze heel ver uit mijn buurt hebben, en Limburg is me te dichtbij.
Het afgelopen jaar is het natuurlijk een discussie die overal gevoerd wordt. En als weldenkend mens, ga je ervan uit dat mensen "van jouw niveau" of "osm" (ons soort mensen) ook afstand doen van dergelijke haatdragende denkbeelden. Maar nee, het blijkt dat er ook in deze groep genoeg aanhang is.
HOE kan dat? Hoe kan het dat mensen niet meer voor zichzelf kunnen denken, maar klakkeloos het woord "moslim" vervangen door het woord "terrorist"? Waarom wordt door mensen die de Koran niet kennen, maar enkel de eenzijdige extremistische uitleg van een ,op zijn beurt, geblondeerde extremist, klakkeloos aangenomen dat dus de hele moslimwereld erop uit is om ons te vernietigen?!
Er zijn landen waarin de Koran misbruikt wordt. Dat zijn landen waarin men de mensen dom houdt en zorgt dat de enige informatie die die mensen krijgen, de door machtswellustelingen misbruikte en in hun straatje uitgelegde Koran is. Mensen die inderdaad haat prediken over de Westerse wereld. Dat kan je het volk niet aanrekenen, zij weten niet beter en mogen niet beter weten. Dat is al eeuwen zo.
Maar... er zijn in de Westerse wereld talloze moslims die op een vreedzame manier hun geloof belijden. Mensen die zich door de haatzaaiende boodschappen van -ik wil zijn naam niet eens noemen- niet veilig meer voelen. Want iedereen taxeert ze opeens. Ben jij een terrorist? Of de vraag wordt niet eens gesteld en men gaat ervan uit dat je een terrorist bent. Hoe moet dat voelen, als overal waar je over straat gaat minstens 10% van de mensen zo naar je kijkt?! Dat je bijna bewust of onbewust moet bewijzen dat jij "niet zo bent"? En als dat maar lang genoeg duurt, gaat die paniek zich dan niet meester van je maken? Word je dan niet opstandig en uiteindelijk agressief? Daar word je hoe-dan-ook raar van!
Et voila, uiteindelijk ga je je verdedigen, en uiteindelijk ben je zo getergd dat dat niet meer op een vreedzame manier kan. Self-fulfilling prophecy heet dat. Hij krijgt gelijk: "Zie je wel, alle moslims zijn extremisten en we moesten ze vrezen, ik heb het altijd al gezegd. Had maar naar mij geluisterd!"
Zo werkt pesten, en ons land heeft 1,5 miljoen pesters.
Op 11 september 2001 zijn ook moslims omgekomen. Er is een aanslag gepleegd door een klein groepje extremisten, mensen die hun religie misbruikten omdat zij gehersenspoeld waren. Direct daarna moesten alle moslims in de Westerse wereld dit horen, en werden zij erop aangekeken. Het zal je maar gebeuren..
Wij zijn nieuw in huizenjachtland. Na altijd in een huurhuis gezeten te hebben, wordt het tijd om te investeren in de toekomst. We willen een huis kopen. In deze tijden zou je denken dat dat voor mensen zoals wij, die geen huis achterlaten en een redelijk inkomen hebben, een makkie moet zijn.
Niets is minder waar. Zo’n huis moet wel aan onze eisen voldoen. Al onze eisen bij elkaar opgeteld moet het huis voldoen aan: ruim, veel licht, naast onze slaapkamer ook een slaapkamer voor een eventuele kleine, dan willen we allebei nog een eigen studeerkamer cq praktijkruimte en uiteraard een goede badkamer en keuken. Grote garage bij het huis is een vereiste voor de oldtimer en hobby van man. Oh ja, en een zonnige tuin. In een rustige wijk. Verder centraal gelegen in het midden van het land, maar wel in een bosrijke omgeving. Vlakbij steden, snelwegen, ziekenhuis, familie en vrienden. Dit alles binnen ons budget.
Welkom in de wereld van internet, waar alle huizen digitaal te koop aangeboden worden. Ik heb de tijd, ik sneup alle sites af. Maar waar ik eerst dacht dat we een ton minder te besteden hadden dan we blijkbaar hebben, en toen van mening was dat “als we maar een ton extra hadden, het droomhuis zo gevonden zou zijn”, blijkt het nu we die ton tot onze beschikking hebben hetzelfde liedje te zijn. Als we nu maar een ton extra hadden, dan zou dat huis allang gevonden zijn.
Soms lijkt het echter wel of de makelaar online het huis niet wil verkopen. Dan denk je dat je ‘m hebt: huis 7 kamers, 5 slaapkamers. Staat direct eronder hetzelfde huis met 8 kamers! Ja welke moet je dan kiezen? Of de beschrijving is geweldig maar als je de foto’s bekijkt zijn er alleen kiekjes van de tuin en de gevel.
Ik weet wel dat je door de inrichting heen moet kijken, ook op de foto’s. Maar af en toe... Laatst was er een prachtig huis, in barokstijl. Dat is niet mijn stijl, maar hé, daar kijk ik dus doorheen. Staat er midden in de keuken een beeld van een olifant, ter grootte van een eettafel! Alsof het wilde zeggen: “Mij krijg je er gratis bij!” Ik kon er niet omheen kijken, laat staan er doorheen.
Dan heb ik het nog niet gehad over de teksten die de makelaars erbij verzinnen. Ik knap al snel af als de spellingcontrole niet over de tekst is geweest. Los daarvan druipt de motivatie om te verkopen er soms vanaf. Dan lijkt elk woord teveel omdat het een bouwval is en men eromheen wil draaien, terwijl het voor kopers duidelijk is als je zegt dat het pand opgeknapt dient te worden. Daar is namelijk een markt voor!
Aan de andere kant staat het me ook tegen als de makelaar mij vertelt hoe geweldig, populair, gewild, bijzonder, buitenkansje een pand is. Dat maak ik dus zelf wel uit. Zeker als het dertien in een dozijn blijkt te zijn. En “een huis in een levendige wijk tussen de A27, A12 en A2” , tja..
Makelaars zouden zich moeten beperken tot een duidelijke beschrijving van het soort pand, de inhoud, aantal en afmetingen van de kamers, de (zon)ligging en foto’s publiceren van alle ruimtes en de tuin. Dan weten de kijkers wat ze kunnen verwachten, maken een afspraak en zappen minder snel door. Want wij zijn tekstueel en visueel kritisch, wij internet huizenzoekers.
Het Nederlands elftal heeft de finale van het WK verloren, het is niet anders. Hier geen teleurgestelde mensen of neergeslagen blikken, simpelweg omdat we het WK niet gevolgd hebben. Soms kwam ik de dag zelf er pas achter dat er een wedstrijd gespeeld werd.
Ik volg ook geen tennis-, hockey- of andere kampioenschappen. Volgens mij heeft het Nederlandse hockeyteam (zowel mannen als vrouwen) diverse malen het wereldkampioenschap gewonnen. Daar hoor je niemand over. Voor hen geen tochten door de grachten, megaschermen op het Museumplein, pleiten voor een "nationale feestdag". Wat is het verschil? Voetbal leeft duidelijk meer en raakt meer mensen, apart is dat.
Gisteren hadden we bedacht dat we begin van de avond naar het strand zouden gaan. Het was heerlijk weer en het zou vast rustig zijn op de wegen. Op de heenweg, rond 7 uur, was het niet druk maar je zag aan veel automobilisten dat ze "onderweg naar" waren. Er werd haastig gereden en veel auto's zaten vol met oranje mensen.
Dat vind ik dan wel weer leuk aan Nederland met koninginnedag of een WK: iedereen gaat gewoon in z'n oranje kloffie voor de tv zitten en over straat. Niemand schaamt zich over hoe hij uitgedost is want deze keer vindt niemand een ander raar. Nederlanders zijn echt maf, maar dan is het leuk maf. Oud, jong, Nederlander of allochtoon, arm of rijk, opeens zijn we allemaal "een". We vieren hetzelfde feest, we gaan er allemaal voor.
Ik vind overigens wel dat als je dan uitgedost gaat, je ook wel een beetje los moet gaan. Niet zo'n subtiel oranje accesoire als we bij een stel kakkers zagen. Zij een oranje ketting, hij zo'n smal sjaaltje. Kom op zeg, boooring. Ik had nog wel een fel gekleurde oranje fleece trui voor ze gehad. Overigens was ik ook subtiel want mijn strandtas was oranje, maar ik was niet op weg naar een feest en ik heb geen andere.
Op het strand was het inderdaad heel rustig. Ik schat zo'n 10 mensen, veelal met hond. En het was nog lekker warm, de zee was heerlijk en gratis parkeren. We hadden daar nog een discussie over want je moest eigenlijk betalen maar ik was ervan overtuigd dat de parkeerwachten tijdens het WK wel iets anders te doen hadden dan bonnen uitschrijven. Zij hun feestje, wij ons feestje. Ik kreeg gelijk :-)
Toen de zon onder ging, reden we naar huis. Ik heb de auto's tussen Noordwijk en Utrecht op onze baan geteld en het waren er minder dan 40! Je kon echt gaan skaten op de snelweg als je zin had gehad. Zo'n WK is dus ook nog goed voor het milieu.
Ik kon me niet beheersen en heb via de radio toch maar de wedstrijd gevolgd op de terugweg. Het laatste stuk van de wedstrijd en de eerste verlenging. Nu begreep ik ook waarom ik geen juichsalvo's gehoord had, er was nog niet gescoord. En toch kwam ik ook "in" de wedstrijd en opeens was het ook voor mij wel spannend. Thuisgekomen rende ik naar boven om het op tv verder te volgen. En zo zag ik het winnende doelpunt van Spanje, onze prins Pils die zich moest opstellen voor de huldiging van Spanje maar bleef kijken als een treurend kind zelfs bij de felicitaties aan de Spanjaarden (sorry hoor, maar get real, verman je) en de teleurgestelde spelers van het Nederlandse team. Van hen kan ik het me voorstellen, ze waren zo dichtbij. Maar ja, er kan er maar eentje winnen.
Toch heeft het Nederlands elftal gister twee punten gescoord. Concluderend is het 11 mannetjes gelukt om tenminste voor een aantal uur een eenheid van Nederland te maken en ze hebben daarmee tegelijkertijd een aanzienlijke bijdrage geleverd aan het milieu. Wat is nou belangrijker? Dat is pas winnen.
Ruim anderhalve maand na het laatste blog heb ik weer de neiging om over de koningin te schrijven. Je zou bijna denken dat ik wat met het koningshuis heb. Ik heb niet zoveel met maar ook niet extreem veel tegen ze. Ik vind overigens wel dat ze hun huizen, boten, auto's en overig (prive)vervoer, kleding, feesten en vakanties en alle andere prive zaken uit hun eigen zak moeten betalen.Ze komen echt geen geld tekort. Ik vind niet dat elke stap die zij doen geacht mag worden in het belang van Nederland te zijn. Dan weet ik er ook nog wel een..
Eigenlijk stel ik me vooral voor wat er in het hoofd van de koningin om moet gaan vandaag, nu ze de nieuwe politieke mannen en vrouw ontvangt. Als derde gelukkige mag Wilders haar hand komen schudden. Dat is nogal wat. Ik zou zelf denk ik wegwerp handschoentjes aantrekken. En een plastic bekertje voor de koffie. Zodat je alles meteen weg kan gooien zodra meneer de ruimte verlaten heeft. Een aparte kamer reserveren die direct gedesinfecteerd kan worden. Dat soort dingen.
Dan komt zo'n geblondeerde aap je huis in, helemaal blij met zichzelf en overtuigd van zijn verwrongen kijk op de medelanders. En kijk eens, 1,5 miljoen (!) mensen delen zijn mening. Je zou als koningin eigenlijk de eer aan jezelf moeten houden en moeten opstappen. "Van zo'n volk wil ik geen koningin zijn!"
Wilders mag dan op een aantal punten best gelijk hebben. Het zou de Nederlandse politiek niet misstaan om wat minder te draaikonten en af en toe eens concreet en duidelijk in te grijpen. Zeker als het criminaliteit etc betreft. Maar de onderliggende boodschap is toch duidelijk. Er wordt een zondebok aangewezen. Als van een groep van honderdduizenden personen er 5000 de fout ingaan, dan is de rest van die groep ook per definitie ongewenst en fout. Zoals mijn man terecht zei na het zien van het promotiefilmpje van de PVV waarin met grote letters in beeld kwam dat "60% van de "piep" vindt dat vrouwen teveel rechten hebben" : "Waarschijnlijk vindt een nog groter percentage van de PVV stemmers zelf dat vrouwen teveel rechten hebben!"
Toevallig, of eigenlijk helemaal niet toevallig, ken ik genoeg Islamieten die hun hart meer dan op de goede plaats hebben zitten. Die heel menslievend en sociaal zijn en hun religie op respectvolle wijze invullen. Waarin de man en vrouw wel degelijk gelijk zijn, etc. En elke Nederlander die op basis van algemene moslimhaat op de PVV gestemd heeft, heeft zijn hart op de verkeerde plaats dus laten die hun heil maar elders gaan zoeken.
Terug naar Bea. Ik hoop dat ze met weerzin zit te wachten op de komst van en niet kan wachten op het vertrek van meneer Wilders. Misschien krijgt ze voor de formatie nog een grondwetswijziging voor elkaar waarin zij een doorslaggevende stem kan hebben in de vorming van het kabinet. Zij moet straks wel haar handtekening zetten. Dat doe je normaal gesproken alleen als je ergens achter staat.
Ondertussen kan ze zich tijdens zijn geblaat in gedachten beter richten op haar eigen grappen en grollen over het fenomeen Wilders an sich. Daar zou ik wel een uurtje mee kunnen vullen. Bij het weggaan kan ze hem nog wijzen op de nieuwe vacature van hofnar, want grappig is hij wel. Je moet hem gewoon niet serieus nemen. Jammer dat die 1,5 miljoen mensen dat niet snappen.
Het begon hier al om 9.15. Net wakker hoorden we de vertrouwde klanken van de harmonie van het dorp. Vroeger vond ik het heel suf, een harmonie. Maar het hoort bij een dorp en eigenlijk is de muziek nog wel leuk ook. Dus ik rende naar de huiskamer en jawel, ze liepen door de straat. Iedereen stond voor zijn raam te kijken, het schept een band, de naam harmonie is niet zomaar verzonnen.
Vervolgens kwam het met bakken de lucht uit. Niet alleen hier maar ook in het gehucht Wemeldinge in Zeeland. Wemeldinge was uitverkoren om de koningin en haar gevolg te ontvangen. De oranjevereniging bestond 100 jaar en had al 5 jaar geleden aangegeven dat ze welkom was. Aardig volk hoor, die zeeuwen.
De burgermeester krulde van trots en ook de commissaris van de koningin van Zeeland had zich uitgedost. Zij stond onder een paraplu maar de burgemeester trotseerde de regen. Dat had hij beter niet kunnen doen. Toen de bus Oranjes 20 minuten te laat aan kwam rijden was er niet veel meer van hem over en hij was al niet zo groot.
De familie Oranje kreeg een plu aangereikt, iedereen behalve prins Pils vreemd genoeg. Hij draalde wat, probeerde af en toe te schuilen bij Max maar bleef plu-loos. Wat een dappere dodo. De familie deed alsof ze luisterden naar de speech van de burgermeester, hij een verzopen kat, zij wilden duidelijk verder.
Wat volgde was een tenenkrommende toertocht door het dorp. Ik heb er geen ander woord voor. Kinderen die dansjes en toneelstukjes doen snap ik nog wel. Maar er was een tafereeltje van een aantal dames die dik in de 50 waren. Gekleed in eeuwenoude schortjes. De een achter een mangel (waar ze vroeger was door draaiden), een ander met een mop in een emmer. En terwijl ze met de koningin praatten gingen ze maar door met het heen en weer bewegen van die zwabber in die emmer en met die mangel. Ik begrijp dat niet. Waarom doe je dat? Waarom denk je dat de koningin je serieus zou nemen? Bij het vertrek naar Middelburg was de burgermeester van Wemeldinge voldaan. Hij wist zeker dat de familie zich enorm vermaakt had. Dat wil ik wel geloven.
Ik zou zo graag eens in dat hoofd van de koningin willen kijken. Ik kan het allemaal wel invullen denk ik, en ik lach me suf, maar ja, ik hoef het niet te ondergaan. Laatst was Be ook ergens om iets te openen en toen ze buiten in haar auto wilde stappen stond er ook een groep vrouwen van toch ook zo'n 45-55 jaar met vlaggetjes te zwaaien en ze piepten :"Oranje boven, oranje boven!" Echt waar, de schaamte voorbij..
In Middelburg waren een stel mensen die een cadeau hadden voor Max en WA. De reporter:" Wat gaf u daarnet aan MAX en WA?" "Nou...wij hebben een fotolijst gemaakt met allemaal foto's van WA en Max met de kinderen op het strand." De foto's dus die in alle kranten en tijdschriften gepubliceerd zijn. De reporter (ik zag haar denken) stelde de briljante vraag:" En waarom hebben jullie dit cadeau uitgekozen?" "Nou...omdat het altijd leuk is om foto's te hebben van je gezin en je kinderen." "En wat zei Maxima?" "Ze vond het heel erg leuk dat we dat voor haar gedaan hadden en we hadden er ook bijgeschreven: kom je ook een keer naar B, want daar wonen wij." En glimmen van trots he, die mensen...
Zo kan ik nog wel een paar uur doorgaan en zelf heel veel lol hebben, maar eigenlijk heb ik medelijden met de koninklijke familie. In wezen worden ze voor schut gezet. Clowntjes voor 1 dag. Ik begrijp wel dat ze op hun volk neer zouden kijken, ik kan ze in dit soort gevallen geen ongelijk geven. Dapper dat ze dan toch zeggen als de reporter ze vraagt hoe de dag voor ze is:" We genieten met volle teugen!" De busrit naar huis zou ik ook wel mee willen maken..
Ik weet dat ik problemen kan krijgen met wat ik nu ga schrijven, maar ik moet het kwijt. Overigens, bedenk ik me nu...misschien krijg ik wel geen problemen want uit onderzoek is gebleken dat degenen over wie het gaat, zich totaal niet herkennen in het verhaal, dus ze hoeven zich ook niet kwaad te maken. Waarom zou je je aangesproken voelen als het niet over jou gaat tenslotte? Pfff, een hele opluchting.
De oplettende vrouw weet al wat ik ga vertellen en het zal een feest van herkenning worden. Sterker nog, een vriendin met zware griep onder de leden die zo dolgraag in bed wilde liggen en slapen maar dat niet kon omdat haar kindje steeds zo moest huilen, waagde het meer medelijden met mij te hebben omdat ik ziek thuis zit met een zieke ... Ik hoefde niet eens uit te leggen wat de situatie is! Kan je eigenlijk nagaan hoe erg het is, een zieke ...
Ik vind dat iedereen in beginsel evenveel recht heeft op zijn griepje. Dat vind ik dus. De ... heeft daar een andere mening over. Natuurlijk wordt het ontkend en ik ben nog wel zo coulant om ze het voordeel van de twijfel te geven en te geloven dat het vast een onbewust proces is (want anders pakten we massaal onze koffers als we moesten geloven dat iemand zich bewust zo op zou stellen). Maar toch...het is een beetje lastig als twee mensen "anders in een situatie staan" en die situatie is dat je ziek bent.
Meestal is de vrouw eerst ziek. Als vrouw zijnde loop je daar eerst een paar dagen mee rond en pas als het echt niet meer gaat, blijf je in bed of thuis. En dan gaat het mis. Zodra jij laat merken dat je grieperig bent, is hij het ook. En erger. Zo erg dat hij zijn bed niet meer uitkomt. Als je er goed over nadenkt is dat misschien nog wel het beste scenario. Want als hij wel zijn bed uit komt dan word je ook niet blij. Dan wordt er wortel geschoten op de bank, achter de tv. Waar jij dus al onder een dekentje lag omdat het idee om de hele dag ziek naast die ander in bed te liggen ook niet echt uitnodigend was.
Ondertussen voel je je zo beroerd dat je denkt dat de ander - wiens ontbijt je die morgen uiteindelijk ook maar hebt verzorgd omdat je het lullig vond om het alleen voor jezelf klaar te maken nadat hij wel al vier uur op was en nog geen enkele aanstalten had gemaakt - nu toch wel een keer met een kopje thee voor jou langs zal komen. Maar nee, geen haar op zijn hoofd die dat bedenkt. Hij ligt en hij is ziek.
Dus zelf maar thee zetten. En ook voor hem een kopje inschenken. En hij is dankbaar. En jij bent chagerijnig. En hij heeft niks door.
Het toppunt van de dag wordt bereikt als hij constateert dat het toch wel stukken beter met je lijkt te gaan. "Je bent zo in de weer." Aaarch%$#@! "Nee! Het gaat niet goed. Ik ben ook ziek, ik wil ook wortelschieten in bed of op de bank. Ik wil ook geperste sinaasappeltjes en een boterham en thee aangereikt krijgen! Sterker nog, ik voel me beroerder dan jij, maar jij gedraagt je beroerder." Hij is helemaal verbaasd: "Ik ben gewoon ziek..."
Deze keer was hij eerst. Hij was goed ziek, ik kan niet anders zeggen. Drie dagen later was ik aangestoken. Hij is triomfantelijk. Waar blijf ik nou met mijn verhaal over de zieke ..., nu word ik opeens ziek als hij het is. Het scenario is uiteraard verder precies hetzelfde. Ik ben opgefokt en hij is achteloos. Hij heeft geluk, ik ben mijn stem kwijt.
Er wordt wel gezegd dat als je in deze contreien woont, je "op stand" woont. Nu ben ik natuurlijk de laatste die dat gaat ontkennen. Geen idee waar ik ooit nog terecht kom, en dan staat dit vast leuk op mijn c.v.
Eigenlijk woon ik in het slechte deel. Hier de straat uit, oversteken en je zit bij de villa's. Het allerbeste deel is over het spoor. Daar hebben de huizen grote smeedijzeren hekken, een oprit van minstens 100 meter en een half bos eromheen. Soms met een eigen vijver waar ze 's winters op schaatsen. Ze noemen het B-"Neurd". Dat is mijn volgende doel. Maar ik ben in de buurt..
Ze zeggen wel dat je met de huizen, de mensen krijgt. De vraag is of ik dat wil. De mensen uit "Neurd" vind ik namelijk nogal vermoeiend. Ze zijn de hele dag bezig met "erbij horen". (waarbij, aarbei, denk ik dan) Ik moet er niet aan denken. Heb ik wel de "goede" kleren (goed is volgens mij als ze schoon en heel zijn en een beetje leuk, en dat zit 'm voor mij niet in de reclame op de borst/rug/mouw. Trouwens hebben ze daar vaak de neiging hun kleding te krap te kopen, vast in de hoop dat het ooit wel gaat passen.), rijd ik in de "goede" auto (goed is volgens mij als hij rijdt, liefst zuinig en veilig is, en niet een milieuvervuilend benzine slurpend gevaarte waardoor de rest van de bestuurders het wegdek niet meer kan overzien omdat je er met een trap in moet stappen), lees ik de juiste kranten (ja en daar wordt het al moeilijk want er zit oud en nieuw geld in "Neurd") en ga ik met de juiste mensen om. (dat is natuurlijk helemaal om te huilen. Dat je mensen niet beoordeelt om wie ze zijn maar om of ze de juiste sociale status hebben. En wie bepaalt dat dan weer? Dat zeg ik...vermoeiend)
En last but not least: ze praten raar. Deftig noemen ze het zelf maar daar zet ik mijn vraagtekens bij en wel om de volgende reden. Vlak voor het spoor is het winkelcentrum. Daar gaan de dames shoppen. Ik soms ook want ik wil me natuurlijk orienteren op mijn doel. Nu was ik gister in een kledingwinkel. De dames waren daar ook. Om de een of andere reden kunnen die dames hun kleding zelf niet uitkiezen maar laten ze zich alles aanpraten door de verkoopster. De verkoopster gebood ze zelfs om bepaalde kledingstukken nog eens aan te trekken omdat ZIJ het nog eens wilde zien (!). En de dames wisten niet hoe snel ze hun kledinghok weer in moesten rennen. (wat een heerlijke baan bij nader inzien...)
Anyway, de dames bleken prijsbewust want ze zeiden tegen elkaar dat dit zo'n fijne winkel was. Ze verkochten er merken, maar gelukkig wel de betaalbare merken. Soms zit het zo mee in het leven.
Om op dat praten terug te komen. Ze hadden een rokje uitgezocht, met daarbij een t-shirtje. En heb je dat blousje gezien? Trouwens hebben ze ook van die leuke accesWAAres, zo'n schattig kettinkje.. Over het avondeten werd gezegd dat ze een slaatje zouden maken, met een tomaatje en een komkommertje. Daar deden ze een biefstukje bij met een sausje en aardappeltjes. Dan gingen ze 's avonds met een wijntje en een hapje en een kaarsje met een boekje lekker op de bank liggen lezen. Mamamia ik dacht dat ik in Plopsaland terecht was gekomen!
Zou dat komen doordat hun huis zo groot is, dat ze zich heel klein gaan voelen ofzo? Dat je dat gevoel krijgt alsof je in een reuzenkasteel woont met een plafond van vijf meter hoog waardoor je optisch krimpt?
Ik heb mezelf beloofd dat ik er toch wel voor ga. Ik begrijp niet dat mensen die zo ver van elkaar afwonen, zich bezighouden met het hoe en wat van de buren dus dat ga ik niet doen. Ik ga gewoon genieten van mijn kasteel met bos en laat me niet imponeren door de afmetingen. Als je me betrapt op verkleinwoordjes dan trek je maar aan de bel. Dan maar niet deftig.
Op weg naar de uitgang, waar de parkeerautomaat staat, kwam ik er opeens achter dat ik de parkeerkaart in mijn auto had laten liggen. De auto stond op de vierde laag van de parkeergarage en dat was best een eind lopen. Normaliter zou dat niet een al te groot probleem zijn, maar op dit moment zag ik mezelf nog niet heen en weer lopen. Ik had al een behoorlijk stuk gelopen vandaag en mijn been gaf aan dat het wel weer genoeg was geweest.
In de hoek bij de uitgang zit de beveiliging die ook over het parkeren gaat. Ik besloot dat ik daar maar moest proberen een oplossing te vinden, dus ik er naartoe. Er staat een dwingend bord dat je achter de rode streep moet wachten, en aangezien de beveiligers daar nogal groot en breed en kaal dus imponerend zijn, ging ik braaf achter de lijn staan in plaats van direct mijn verhaal te doen bij het loket omdat er niemand voor me stond.
De grote, brede man in uniform kwam gelukkig meteen naar het raampje van het loket en vroeg wat hij voor me kon doen. Dat begon al goed.
"Ik heb een probleem en ik hoop dat ik het samen met u kan oplossen." zei ik op mijn charmantst, want ik moest natuurlijk iets voor elkaar zien te krijgen daar. "Zegt u het eens, misschien gaat dat lukken." zei de beveiliger.
"Het probleem is dat ik hier ruim drie uur geleden mijn auto op het parkeerdek heb gezet en dat ik de uitrijdkaart op mijn dashboard heb laten liggen. Normaliter is dat geen probleem en dan loop ik daarnaartoe, haal ik die kaart op en betaal hier bij de automaat. Nu is het op dit moment nogal lastig voor me om dat hele eind op en neer te lopen. Dus wilde ik vragen of ik mijn auto kan halen, door de slagbomen kan en dan hier kan komen betalen, of dat ik bijvoorbeeld nu alvast betaal en dan de auto haal en door de slagbomen kan."
"Mevrouw, (jaja hij scoort weer!), wat omslachtig allemaal!"
De grote brede man liep naar een soort printer en zei ondertussen: "Als u mij nu een euro betaalt, kunt u straks rustig naar huis rijden." "Een euro? Ik wil wel gewoon betalen hoor!" "U kunt kiezen, 1 euro of 50 euro, zegt u het maar." "Oh, ok, doe dan maar 1 euro." (Het was nou ook weer niet het type waar je grapjes ging maken over die 50 euro want dan zou hij je daar waarschijnlijk alsnog op vastpinnen.) En hij print een uitrijdkaart voor me uit!
"Dus...als ik het goed begrijp..is het: hoe omslachtiger, hoe goedkoper?" "Bij mij wel mevrouw!" "Ik zal het onthouden, ik kom hier wel vaker." "Dat moet u zeker doen, tot de volgende keer en nog een prettige dag!"
Ze woonden al zo lang ze zich konden herinneren bij elkaar in de straat op een eiland in de zon. Het was een kleine straat met zes huizen en toch ging de huisnummering tot 71. Dat was daar heel gewoon.
I en M waren broer en zus. I had blond haar, bruine ogen, was klein, stevig en een enorme deugniet. I luisterde nooit zo goed en was een beetje een einzelganger. Maar I had een hart van goud.
M. was net zo blond als I maar met felgroene ogen. M. was tenger en een echt meisje. Heel aanhankelijk en knuffelig.
Naast I en M woonde C. C was ook een meisje, een beetje een robbedoes. Zowel in haar gedrag als in haar uiterlijk. Ze had blauwe ogen en ondefinieerbaar haar wat altijd vol met klitten zat. C werd verwaarloosd wat heel sneu was. Gelukkig kon ze de hele dag buiten spelen met de anderen. C was dikke vriendinnen met M.
Dan had je nog D. Die woonde aan de overkant. D was de grootste en de oudste en ook de wijste. D had pikzwart haar en bruine ogen. Vooral M had ontzag voor hem. Als M iets deed wat D niet zinde dan hoefde hij maar een blik te werpen en M hield ermee op. Weliswaar niet geheel vrijwillig maar ze keek wel beter uit.
Toch waren ze wel gek op elkaar. Die vier daar in de straat.
Elke morgen stond C al vroeg voor het hek van het huis om M op te halen om te gaan spelen. In dat straatje kon je heel goed buiten spelen. De enige auto's die er reden waren van de bewoners. Zodra M en I de gelegenheid kregen, renden ze de straat op en waren er niet meer weg te slaan. Alleen om te eten en te drinken kwamen ze uit zichzelf naar huis. Gelukkig bleven ze altijd in de straat en hoefde je nooit naar ze te zoeken.
Als D wakker was, voegde hij zich meestal bij de anderen. Om de een of andere reden ging D nooit gewoon door het hek, maar sprong hij altijd over de tuinmuur. D speelde niet zo met de rest maar bleef vaak gewoon wat in de schaduw luieren. Of dat nou bij zijn eigen huis was of bij de buren, dat maakte hem niet zoveel uit. D was de enige die af en toe in zijn eentje wat verder ging dan de straat.
Aan het eind van de straat was een heel groot braakliggend terrein. Op dat terrein woonden ezels. Die liepen daar zomaar in het rond. 's Nachts liepen ze wel eens door de tuinen en niemand keek daar gek van op.
Op een dag had C, M opgehaald en samen waren ze naar het grote ezelveld gegaan. Ze gingen achter de ezels aan, rolden over de grond en hadden een reuze pret. Toen M thuis kwam om wat te drinken, stonk ze zo verschrikkelijk dat ze onder de douche moest. Maar als M ergens een hekel aan had dan was het aan douchen. Terwijl ze in de douchebak stond onder het zeepsop probeerde ze weg te komen en toen ze eindelijk klaar was rende ze zo snel de badkamer uit dat ze niet eens afgedroogd kon worden. M was in zo'n dolle bui dat ze keihard en al springend rondjes om het huis ging lopen. Ze liet zich niet pakken en uiteindelijk droogde ze door de zon.
Ondertussen was I alweer bezig met zijn streken. Hij had al de hele dag achter alle fietsers aangerend die door de straat reden. Op zijn korte beentjes kon hij nog behoorlijk hard lopen, en alle fietsers schrokken zich rot als hij vanuit de struiken tevoorschijn kwam. I vond het geweldig om ze aan het schrikken te maken. Pas toen hij moe was, ging hij naar huis maar had hij zelfs nog wat energie om C en M te plagen. Hij probeerde ze bij hun benen te pakken en C en M sprongen in het rond om hem te ontwijken.
Die dag was zo een beetje voorbij gegaan tot iedereen weer thuis kwam van het werk. Het was etenstijd en M en I hadden al gegeten. Omdat C thuis niet veel te eten kreeg, probeerde ze vaak wat mee te eten, maar dat kan natuurlijk niet elke dag. C was dan opeens ook niet zo lief meer en kon echt een beetje vervelend doen. Dus dan werd ze naar huis gestuurd.
Bij de overburen werd het eten ook klaargezet maar wie kwam er niet opdagen? D! Dat was raar, D was vanmiddag nog buiten geweest.
Alle buren werden ingelicht maar D was nergens te vinden. Het was al heel lang niet meer voorgekomen dat D was weggelopen, dus het was best verontrustend. Er werd meteen besloten om een zoektocht op touw te zetten. De ene buurman ging op de brommer de ene kant op, de buurvrouw met de auto de andere en ook de andere buurman stapte in de auto om D te zoeken. Het hele eiland werd afgezocht maar nergens was D te vinden. Er werd geroepen, gestopt, rondgevraagd, maar niemand had D gezien. Na uren zoeken keerde iedereen teneergeslagen huiswaarts. De volgende dag zouden ze wel verder zoeken.
Om wat afleiding te vinden, ging de overbuurman 's avonds naar zijn vaste cafe aan de zee. En wie zat daar al kwispelend op hem te wachten? D, die wist dat dit het vaste plekje van zijn baasje was en hem laat in de middag alvast was gaan opzoeken om hem gezelschap te houden!
). Ik log dus wel standaard in met een valse naam want ik heb geen enkele behoefte dat mensen die ik niet zelf uitkies aan informatie over mij komen. Ik ben geen exhibitionist. Hyves vond ik nog wel aardig in het begin. Je kon contact maken met vrienden, foto's bekijken etc. Maar naarmate het groeide kon iedereen alles van iedereen te weten komen. Gelukkig kon je je hyves afschermen daarvoor. Inmiddels is het zo dat als je informatie wilt van vreemden, je daarvoor goldmember kan worden en moet betalen of iets dergelijks. Ik ben het alweer kwijt zoals je ziet.
, alweer een les geleerd...
.
