Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
waanzin Home | Profile | Archives | Friends

6 september 20127/9/2012

Bureau Jeugdzorg had mij vorige week een mail gestuurd en vandaag was de dag dat ik op kantoor moest komen. Ze konden mij per mail iets niet vertellen, er was een gebeurtenis die besproken moest worden.

Ik melde mij bij de receptie en kon plaats nemen in de wachtkamer. Ik mocht meelopen naar een gesprekskamer en wij namen plaats. Hij was bij mijn zoon op bezoek geweest, hij lag nog in bed, terwijl het 11 uur in de ochtend was. Hij wilde niet naar beneden toe komen. Toen hij vertelde dat hij cadeautjes van mama bij zich had, kwam hij naar beneden toe. De gezinsvoogd zag dat hij blauwe plekken aan zijn arm en borst had. Hij vroeg aan hem wat er gebeurd was en mijn zoon begon te vertellen. Dat oma tegen papa gezegd had dat zijn zusje een bord had laten vallen en hij had gezegd dat het niet zo gegaan was en toen had hij met zijn vader ruzie gekregen en was hij geslagen door zijn vader. Hij vertelde dit het moment dat ik hoorde van de blauwe plekken schoten de tranen in mijn ogen, van mijn armen tot aan mijn tenen vloog er een rilling over mij heen. Een jaar lang vertel ik hun hoe geweldadig deze man kan zijn, hij kan zo charmant zijn, elegant, maar achter dat masker van hem zit een man die niet kan praten, drinkt en geld problemen heeft en daarnaast van een gokje houdt. Ik sla mijn handen voor mijn ogen en laat alles een beetje tot mij bezinken. Hoe kan dit gebeuren? Hoe kan het zijn dat er een jaar lang niemand naar mij wilde luisteren, maar ook niet naar de politie of naar een andere bjz instelling? Hoe kan het zijn dat ik klacht na klacht ingediend heb, mijn zoon zijn boekje al meerdere malen open gedaan heeft en zij elke keer alleen zeiden "wij delen deze zorgen niet" sinds vandaag delen zij wel zorgen.

Ze hebben moet spoed een hulptraject ingezet en er komen mensen over de vloer bij vader thuis, die de veiligheid moeten kunnen bepalen.

Mijn zoon zit dus weer in een huiselijkgeweld situatie en het heeft lang geduurd maar nu willen ze eindelijk een onderzoek gaan startten, vaak te laat maar ondanks de tijd ... hoe zit het met mijn zoon zijn gevoelens. Ik wilde hem zien, wilde hem vast houden, er ging van alles door mij heen. Ik gaf al aan dat ik naar school zou rijden en gewoon ff mijn kindje wilde vast houden en vragen of alles goed met hem was. Tijdens het gesprek heb ik mijn advocaat nog gebeld, zij gaf geen gehoor.

Toen ik weg reed van bjz kantoor had ik een vreemd gevoel en belde mijn vriendin op, die sprong uit haar bed en trok haar kleding aan. We gaan naar je zoon toe. Daar gingen wij naar mijn zoon zijn school, de fietsjes van de kinderen stonden in de tuin. Ze waren thuis aan het overblijven, dus we moesten nog eventjes wachten.

Vanuit de verte zag ik twee jongens op de fiets aan komen rijden, ik stapte uit en deed mijn zonnebril af. Mama, dat is mijn mama. Hij trapte op zijn rem en legde zijn fiets neer. Ik was zo zielsgelukkig om hem te zien, zien lachen, horen. Hij rende om de auto heen en vloog mijn vriendin om de nek. Hij dacht dat zijn zusje in de auto zou zitten. We vlogen elkaar om de nek, ik tilde hem op en kuffelde hem. Hij word steeds groter dacht ik nog. Ik keek hem aan en vroeg hoe het met hem ging. Vertelde hem dat ik bij bjz moest komen, omdat ze mama iets te vertellen hadden. Hij vroeg mij wat. Ik vertelde mijn zoon, dat ik juist van hem wilde horen wat er gebeurd was. Mama ik ga niets meer zeggen, want alles wat ik zeg , vertellen die mensen aan papa. Papa praat ook met hun mama. Mijn vriendin en ik keken elkaar aan en ik vroeg wat bedoel je. Hij zei, dat elke keer als zij met papa spraken, papa daarna boos op hem was en ging schreeuwen en hij straf kreeg. Elke keer als hij vertelde wat er thuis bij papa gebeurde, kreeg hij dus straf. Dus ik praat niet meer mama. Ik zei is goed. Op dat moment kwam zijn andere zusje aangelopen. Hij riep haar om over te steken. Kijk mama zei hij. Ze wilde oversteken, dat kleine meisje liep alleen van huis naar school, was misschien een lange straat maar er zaten wel twee kruizingen tussen. Ik zei dat ze moest blijven staan, want er kwam een scooter aan. Netjes bleef ze staan. Kom maar over zei ik. Ze rende op me af. Ik zakte door mijn knieeen en ze vloog me om mijn nek. Hey mop, ik heb je gemist. Ik jou ook zei ze terug. Gaf haar een dikke kus en wende mij tot mijn zoon en pakte hem er bij. Hoe is het met je vroeg ik aan haar. Ja goed hoor, zei ze terug. Ik zette haar neer op de grond en keek haar aan. Twee donkere ogen keken mij aan en die waren verdrietig. Ik vroeg heb jij ook blauwe plekken van papa. Ze keek naar haar rechter pols en deed haar arm naar beneden, sloeg haar ogen toe en zei nee hoor. Op dat moment voelde ik die rilling weer, voelde mij zo machteloos en brak het ijs maar door te zeggen kom ik loop met jullie mee naar school. Mijn vriendin zei, ga maar ik blijf bij de auto. Ik liep hand in hand met haar naar school, mijn zoon volgde ons op de fiets. Ik ga naar gym zei ze en gaf me een kus en daar ging ze naar het andere gebouw. Mijn zoon zette zijn fiets neer in het rek, samen met zijn vriendje. Hij vroeg nog heb jij wel een slot bij je. Nee ik ook niet zei hij terug. Ik wilde mijn zoon een hand geven en pakte hem vast. Ik hoorde achter ons iemand lachen, hij draaide zich om en liet van schrik mijn hand los. Ik wilde zijn hand weer pakken, maar dat wilde hij niet, hij begon te lachen. Ik ben op school hoor mama. Ik was vergeten dat je tegenwoordig niet stoer bent om hand in hand met je moeder over het schoolplein te lopen.  Er liep een meisje langs, dat hij kende. Ik pakte haar hand en zei dan loop ik wel met haar naar school. Ze hield mijn hand vast en lachte. Dat is mijn mama zei hij tegen haar. Echt vroeg ze en ze keek mij aan van top tot teen. Ik lachte terug naar haar. Jij wilt wel met me hand in hand lopen toch vroeg ik haar. Ja hoor natuurlijk. Toen pakte mijn zoon mijn rechter arm vast en zei dan ik ook wel. Ik gaf hem een kus op zijn voorhoofd. Ik kreeg opnieuw die blik, hoor hem mamaaaaa. Ik begon te lachen. Vol trots liep hij de school binnen, iedereen die wij tegen kwamen moesten er aan geloven. Dit is mijn moeder. Ik maakte kennis met zijn nieuwe juf en hij liet mij zijn plekje in de klas zien, spulletjes in zijn la en zijn school werk. Onder het laten zien probeerde ik nog het gesprek met hem aan te gaan, maar omdat er kindjes mee luisterde klapte hij dicht. Dit is mijn mama zei hij tegen een jongen, die jongen keek mij aan en zei je moeder is toch iemand anders ? Mijn zoon schrok, nee dit is mijn echte mama zei hij en keek mij aan. Ik vroeg wil je nog een stukje lopen? Hij gaf mij een hand en we liepen de klas nog eventjes uit. Buiten gingen we op een tafel zitten en hij begon te vertellen. Mama papa heeft mij geslagen vertelde hij. Wat is er gebeurd dan en ik sloeg mijn arm om hem heen en ging dichter naast hem zitten. Hij vertelde het verhaal van het bord en dat oma voor hem gelogen had en dat papa boos geworden was op hem en dat ze ruzie gehad hadden. Ik vroeg hem of het vaker gebeurd was. Het schreeuwen en trekken wel, hem vast pakken maar hoe papa nu geslagen had nog niet. Ik vroeg of hij nog pijn had en hij liet mij de plekken weer zien. Ik keek naar mijn zoon en zei dat ik heel erg trots op hem ben en heel erg veel van hem hou. Ik ben je niet vergeten he lieve schat en ga dat ook nooit doen, vergeet dat niet. Mama is nog steeds heel erg hard aan het vechten voor je, maar alles komt goed liefje. Ik keek naar zijn ogen, hij draaide zijn blik voor mij weg. De tranen sprongen in mijn ogen, ik voelde mij zo machteloos. Daar zat ik dan met mijn zoon op een tafel en kreeg een rot verhaal voor mijn kiezen en niets wat ik er aan kon doen. Mama kom je morgen weer vroeg hij mij. Lieverd ik wil heel graag maar ik ben nu al hier terwijl dat niet mocht van bjz. Ik ben stiekem aan het doen. We lachten er om. Ik wilde een vuiltje weg vegen bij zijn oog, hij schrok. Ik vroeg of hij bang voor me was? Nee mama maar ik schrok gewoon. Ik zei dat hoeft toch niet mama doet je toch niets. Dat weet ik mama zei hij terug. Ben je bang voor papa vroeg ik hem. Ja mama soms wel heel erg zei hij. Ik vertelde hem dat hij voor niets en niemand bang moest zijn en dat alles goed zou komen. Mama ik wil weg bij papa thuis, ik wil bij jou wonen. Ik zei dat zeg je nu omdat je boos op papa bent. Nee mama ik wilde helemaal nooit bij papa wonen. Ik hield mijn zoon heel stevig vast en zei dat ik er alles aan zou doen, zodat alles weer goed zou komen. Toen ging de bel. Hij sprong op mama kom. Ik liep achter hem aan terug de school in naar de klas. Ik tilde hem op en gaf hem een dikke knuffel. Mama ik hou van je. Ik ook van jou lieverd. Zette hem opgetild en wel zo in de klas. Nee mama nog een stukje. Ik begon te lachen. Hij was eventjes vergeten dat hij stoer moest doen, alle kindjes keken naar ons en ik gaf hem snel nog een dikke kus, love you aappie.

 

0 Comments | Post Comment | Permanent Link
Hosting door HQ ICT Systeembeheer