Wat nu? Begin juli. Vaste prik: tour-de-France, dat betekent: dopingschandalen. Maar niets is minder waar. Jawel, Dekker heeft zich als vrijwilliger gemeld en mag niet meefietsen. En de kranten tonen een fiere Dekker, onaangeslagen door het dopingschandaal - want doping is in de wielrennerij helemaal geen schandaal. Die zal wel ploegleider worden.

Tom Boone, de held van coke-snuivend België mag na lang aandringen toch meefietsen. De Rabobank heeft een nieuwe baas. De Rabobank heeft een nieuwe baas?! Ja, de Rabobank heeft een nieuwe baas. Dus, nieuw beleid wordt uitgezet, en het is crisistijd in bankenwereld dus komen de dirty tricks op tafel.

Dus, al die onaangename waarheden van illegaal drugsgebruik onder topsporters mogen niet ten koste gaan van de Rabobank, Neerlands trots. In megalomane bankierstermen wil dat zoveel zeggen als: mag niet ten koste gaan van Neerlands trots.

En wat is Neerlands trots? Schaatsen! En wat een geluk, er schaatsen ook Duitsers aan de top. En niets is beter voor de Nederlandse moraal dan een Duitse schaatser kapot te maken, met pek en veren te besmeuren, en op de brandstapel met die moffin! Hoezee!

Dus aan de vooravond van De Tour, met nog vers in het geheugen de nu beschamende Raboreclameslogan op de konten van de renners: "nr. 1 in hypotheken", en iedereen die weet dat het hele peloton, en vooral de Rabo's, drugs gebruikt, hoeft de Nederlander niet aan "Rabobank" en "wielrenners" te denken bij het woord DOPING, maar memoreert de Natie de grootsheid van onze cleane schaatselite, ten koste van het tragisch tenondergaan van een schone Duitse.

Wat een lelijk sprookje. Ik vind Claudia Pechstein lief. Het is niet eerlijk.