Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
De Weegschaal

Een traan...geen haat

Een traan... voor een ieder die viel in de  'war on terrorism'.
Nou ja, vallen is een wat nobel woord voor het uiteengereten worden door een explosie.
Vallen is een wat nobel woord voor een brute onthoofding.
Vallen is een wat nobel woord voor het te pletter vallen om aan vlammen te ontkomen.
Maar het was vallen! En met hun val, viel een hele wereldmacht...of  niet?

Aan een ieder die de 'war on terrorism' veroordeeld:
Was het jouw land die getroffen werd door deze laffe daad?
Waren het jouw landgenoten of familieleden die getroffen werden?
Waren het jouw inwoners die bedreigd werden door fanatieke fundamentalisten?

Tolerantie betekent in Nederland:
Onverschilligheid
ontsproten uit:
eigen belang.
Het kiezen voor:
de makkelijkste weg;
Euthanasie.
?

Wat is het dat mensen, tot de gruwelijkste dingen in staat zijn om...
Om hun gelijk te krijgen? Om aandacht voor hun zaak te vragen?
Geen van beide, geen van allen. De reden lijkt pure haat! Haat tegen het westen, haat tegen onze losbandigheid? Tegen onze alles 'kan- en mag-cultuur'? Haat onsproten uit afgunst? Wellicht. Hoe het ook zij, het blijkt dat de mensen die denken dat ze voor God mogen spelen het gevaarlijkst zijn. Of misschien moet ik het anders formuleren: Het blijkt dat mensen, die onder het mom van 'religie' hun eigen macht op het oog hebben, het gevaarlijkst zijn. (Ik veroordeel ze niet, ken u zelf)

Het aanwakkeren van haat, het smijten met de wil van hun god, het wijzen met de vinger naar de ander. De drang naar macht. Tallozen die zich blindelings laten leiden. Het zijn eeuwenoude en beproefde, methoden en fouten van de mensheid. Wat dat betreft hebben we niks van de geschiedenis geleerd.

We zijn gedoemd in herhaling te vallen, eindeloos in herhaling te vallen.(Een traan...)
Geweld met geweld te beantwoorden, haat met haat, dreiging met dreiging enzo.

Ergens, toch respect voor de Verenigde Staten van Amerika.
Het land dat besloot om als een vechtende leeuw ten onder te gaan, in plaats van als een slapende hond.
Het land dat de moed had om een strijd aan te gaan, waar niemand durfde. (Zoals ze de moed hadden Israël te steunen, zoals ze de moed hadden Europa te bevrijden...)
Het is niet hun oorlog die ik respecteer, geenzins die verafschuw ik. Zoals iedere oorlog. Maar het is respect voor het onder ogen zien van een onmogelijke keuze en het lef hebben die stap te nemen.
Wat voor een 'vader des vaderlands' heb je als die een massamoordenaar rond laat lopen?
Eentje die nog laffer is als de moordenaar zelf. Die wegkruipt voor zijn verantwoordelijkheden, voor de gevaren. Die bang is voor de gevolgen, niet geheel onterecht overigens.

Als deze trotse natie ten onder gaat, laat haar dan ten onder gaan met het zwaard der gerechtigheid. Een waardiger einde dan die van vele andere koninkrijken. Een traan...van machteloosheid, een traan...voor allen die vergeten zijn waarvoor duizenden stierven. En tenslotte, een traan voor dwaze tolerantie...het vervagen
van grenzen.
Een traan...geen haat.
Groot verdriet.
Onrecht.
Dwaasheid.
door: R.B.                       Menselijk, o zó menselijk!

19:11 - 7/9/2006 - comments {0} - post comment

Bekijk het!

Ik betrap mezelf er wel eens op. Dat ik, hoewel ik mijn ogen open heb, toch niet echt kijk. Eigenlijk heeft iedereen dat, continu. Je ziet wel alles wat je ogen waarnemen, maar je focust je maar op één punt. Waardoor je dat gedeelte bewust ziet en de rest kabbelt langs in het meer of minder onderbewuste. Of je focust je op een onzichtbaar punt, een gedachte of een herinnering in je hoofd. Je ogen kijken wel maar zijn er niet, je reacties en gedrag staan op de automatische piloot, het zogenaamde 'onderbewuste'.

Zo ook vandaag, erger dan anders:
'Ik loop naar het bushokje. Als allereerste wil je natuurlijk weten bij welke halte je moet gaan staan. Ik kies mijn richting, maar onderweg wordt mijn hoofd naar links getrokken door een geweldig, immens, nee...reusachtig krantenartikel! Afgedrukt op een even zo reusachtige pilaar! Nu ik erover nadenk, misschien wel de grootste pilaar die ik ooit gezien heb. Enfin, het probleem van zo'n pilaar is dat zo'n ding in de rondte loopt. Tenminste deze pilaar wel. Je ziet dus maar nét het halve artikel. Wil je het hele artikel een beetje kúnnen lezen dan moet je als een ontsnapte TBS'er met je hoofd omhoog heen en weer rondom de pilaar lopen. Hardop mompelend wat de laatste woorden van de eerste regel waren terwijl je terug sjeest om de volgende woorden van de zelfde zin maar de volgende regel te kunnen lezen. Met een beetje pech heb je ook nog van die hal-lef af-ge-bro-ken woorden in de zin staan. Dan wordt het een echt lijm-de-woorden-aan-elkaar race. Al met al zal ik het waarschijnlijk nog gedaan hebben ook. De helft van de titel leek wel een onwereldse aantrekkingskracht op me uit te oefenen. Er stond zoiets van:

"Rotter...
nr.1
meer dan grootste hav.... "

Het was zoals een goed verhaal, je zit op het puntje van je stoel om te weten wat er gebeurt en poef!...afgelopen. Ik haatte altijd vervolg-verhalen maar dit was nog net iets erger.
Bij mijn weten is Rotterdam al een hele tijd niet meer de grootste haven ter wereld. Maar de titel suggereerde dat de haven behalve dat het de nr.1 van de wereld was ook  nog eens deze titel met gemak verdedigde. Namelijk: 'meer dan grootste haven'. Iedereen weet dat dat niet zo kan zijn! Zelfs Antwerpen is inmiddels bijna groter dan Rotterdam. Ik kon niet wachten om de rest van het reus-achtig en toch onleesbare artikel verder te ontrafelen en dus de bijbehordende TBS-scene in gang te zetten. Maar op dat moment, (mijn voeten hebben mij geheel zelfstandig naar de juiste halte gedragen) komt de bus het noodlot een handje helpen. In mijn hoofd barst onmiddelijk de strijd los, tussen wat ik al weet. Namelijk: De bus wacht niet tot ik het artikel ontrafeld heb. En wat ik niet weet, namelijk: Wat, bij de baard van Erasmus staat in dat artikel!? Ik weet van tevoren wie de verassende winnaar is.  De logica is geboren om het altijd te winnen van de 'nieuws'gierigheid. Redenen zoals: De bus die wacht niet, dat artikel hangt er morgen nog steeds. Zijn doorslaggevend. Ik loop met een quasi vastbesloten gezicht naar de bus. Maar van binnen knaagt het, de radertjes draaien. Wat zou er allemaal in dat reusachtige artikel staan? Zou het misschien gaan over de jachthaven? Tientallen mogelijkheden die nergens op slaan suizen door mijn hoofd. De meest aannemelijke moet zijn dat ik me het woordje 'dan' verbeeld heb en dat er aan de andere kant van de pilaar na 'nr.1' het woordje  'niet' moét staan.
In de bus stappend ren ik direct helemaal naar achter en duw mijn gezicht tegen het raam om nog net te kunnen lezen dat er achter 'hav...' inderdaad  'en' staat.
Geen verassing, geen stillen van mijn honger. Ik lijk genoodzaakt de hele weg naar huis gekweld te worden door onrust. De vraag: 'Wat staat er in dat artikel?' is niet van levensbelang, toch zorgt het er voor dat mijn blik de hele reis niks anders ziet dan een geweldige pilaar, met een halfzichtbaar artikel. De rest handelt mijn onderbewuste af: Glimlachen, als er iemand naast je kom zitten, vervolgens die 'wij zitten hier gewoon' houding aan nemen. Het kost me niks, het wordt allemaal automatisch afgehandeld. En opeens weet ik waarom dat artikel er hangt. Het hangt er, zodat mensen in de bus alle ongemakken niet eens opmerken. Dat mensen met hun gedachten zo ergens anders zijn, dat ze zich niet eens druk maken, laat staan dat ze merken dat hun buurman uit z'n verzilverde afvoerput stinkt. Het boeit ze niet dat ze met twintigen boven op elkaar zitten gestampt en als vee naar hun bestemming worden gevoerd. Ze zitten namelijk allemaal met hun gedachten bij dat artikel...'wat zou daar nou gestaan hebben?' Sommige doen zo hun best om van die gedachte af te komen dat ze hun mp3-speler wel op 400% gezet lijken te hebben. Wat maakt het uit? Er is tenslotte niemand die er op let!? Die wezenloze, afwezige blik. Het doet me denken aan: 'A man steps into the metro...' Als ik de bus uit stap zie ik als in mijn onderbewustzijn een jongen een beetje onderuitgezakt zitten. Z'n ogen dicht, zal hij slapen? Het doet me denken aan het eind van de film waarin de acteur dood in een metro ligt. Mensen stappen heel de dag in en uit, zitten of staan naast hem. 's Nachts als de metro wordt schoongemaakt zouden ze hem pas vinden.
Zou dat hier ook kunnen gebeuren? Zou ik die jongen even aan tikken? De vragen sijpelen langzaam mijn gedachten binnen, maar voordat ze het artikel uit mijn hoofd hebben verdreven zijn de busdeuren achter mij gesloten. Woede vlamt op op de plek waar mijn hart zou horen te zitten. Stel dat... die jongen... Ik hoef de zin niet af te maken en geef de boos de schuld aan het artikel. Talloze mensen die aan dat artikel denken en daarom geen oog meer hebben voor de mede-passagiers. Het leek me geen prettig einde, in de bus, terwijl niemand weet dat je dood ben. 
Heldhaftig en vastbesloten besluit ik morgen de verlossing te brengen, ik zal dat artikel koste wat het kost ontcijferen. En ik zal in iedere bus het nieuws rondschreeuwen!! Mensen zullen weer 'aanwezig' zijn in de bus, vriendelijk tegen elkaar. Ze zullen misschien ook weer écht glimlachen :) Opeens weet ik waarvoor ik een OV-jaarkaart heb gekregen. Geluk stroomt door mijn hart, ik zal de wereld vanaf nu verbeteren met die ene boodschap!
Maar dan...die twijfel: Wat als er 4 mannen met gouden tanden en bruine geurtjes het oude vrouwtje naast me beroven?  Ik zou nooit meer kunnen zeggen dat ik met m'n gedachten bij een 'reusachtig artikel die op een pilaar geplakt zit' was. Of wat van die buurman die nog niet weet dat we tandpasta hebben uitgevonden? Of wat als je iemand wakker maakt uit zijn winterslaap en je daarom boven een vuurtje te roosteren hangt? (Ik heb genoeg donald ducks gelezen om te weten dat dat niet leuk is)

Nee! Dan maar die onwetendheid, knagende twijfel en nieuwsgierigheid in plaats van de harde waarheid waarmee je geconfronteerd wordt in de bus. Twee dopjes verdwijnen in mijn oren, maar met die dopjes niet die pilaar...

Door: R.B.
(Vandaag vooral onzinnig...)

17:50 - 4/9/2006 - comments {4} - post comment

Description
Kritisch... Belichtend... Beschouwend... Onzinnig...

Home
User Profile
Archives
Friends

Recent Entries
- Een traan...geen haat
- Bekijk het!

Friends
- opgemerkt
Hosting door HQ ICT Systeembeheer