27/5/2010 - Terug!
Terug! Alsof ik een paar oude ingelopen leren schoenen achter de kast terugvond en erachter kwam dat ze nog steeds heerlijk lopen.
Door drukte geen primaire aandacht geschonken aan mijn webflog. Terwijl dat juist steeds in mijn achterhoofd speelde.
Meer paradoxen volgen.
Door nieuwe dingen te proberen worden bestaande zaken leuker. Spannender, gevaarlijker of... gewoon anders.
De meeste nieuwe dingen falen. Ik blijf veel dingen heel stug proberen in situaties die zich er niet voor lijken te lenen. En soms valt het kwartje.
Ik heb vrede met mijn lage percentage 'keepers'.
Een andere paradox: met een van de nieuwste apparaten op aarde juist 'oude' foto's proberen te maken.
Dat nieuwe ding heeft vrijwel geen instelmogelijkheden En de app / het programma dat ik gebruik beperkt me nog meer. Twintig seconden wachten voordat ik de volgende foto kan maken is bijvoorbeeld een gegeven. Standaard. Elke keer wachten. Mijn oma zou zich alsnog verbazen over de snelheid. De rest is verwend. Ik ben digitaal opgegroeid. Dat je een foto direct kon zien is zo vanzelfsprekend als dat de tv aangaat. Maar die gaat hier niet aan. De app laat me anticiperen. Timen. Inspelen. Verwachten. En hopen op een fatsoenlijke afloop. Uitkomst is meestal onverwacht. Love it!
In de middeleeuwen heb ik eens met mijn vader een opname van mijn hand gemaakt. Uit de losse pols wat licht op het vel laten vallen, mijn hand wierp een schaduw. Ontwikkeld in baden op zijn werkkamer. De manier waarop *opeens* vanuit het niets een beeld ontstond herinner ik me vaak als na tergend lang wachten eindelijk het schuifje van de app weer opengaat en ik iets nieuws kan schieten.
Dan duurt het nog eens vijf seconden voordat ik de foto kan zien. Mits ik geen nieuwe foto heb gemaakt.
Dit staat natuurlijk haaks op de snelheid waarop m'n telefoon (het is eigenlijk een telefoon) uit mijn broekzak is en ready for action.
Elk van mijn camera's heeft zijn eigen charme. En geen is perfect.
Mijn 21 megapixelmonster vreet 16 gigabyte kaartjes op alsof het cornflakes zijn. Bekijken kost tijd, bewerken kost tijd, archiveren kost tijd etc.
Mijn punt. Voor ik het vergeet.
Deze serie gaat over Mensen!
Er volgen binnenkort meer series. Specifiek per onderwerp.
Dieren
Dingen
Plekken
Planten
Gebouwen
Dit is niet de volgorde, dus hou me er niet aan.
Omdat ik op elke foto heb moeten wachten en achteraf noodgedwongen diep over heb nagedacht kan ik bij elk beeld een lang verhaal vertellen. Maar volgens mij zijn ze wel duidelijk. De sfeer, de vorm en de zweem zeggen misschien wel genoeg.
En anders vraag je het onder Mening? dan geef ik graag antwoord.
www.janwillemgroen.nl
en
www.fotografiegroen.nl
|
|
Post A Comment!
|
2/6/2010 - Beperkingen |
| Posted by Addo |
Met een nieuw apparaat oude foto’s maken is geen paradox als dat nieuwe apparaat geen instelmogelijkheden heeft. Dat klinkt eerder als een oud, beperkt apparaat. Nieuwer dan wat men in de middeleeuwen had, maar nog steeds beperkt. Oude foto’s maken is je fantastisch gelukt, maar uit je omschrijving lijkt dit niet meer dan een logisch gevolg van je “nieuwe”, hoevel beperkte apparatuur. Dat je oude foto’s wilde schieten klinkt dus wat naief. Je stelt: “De apparatuur laat me anticiperen. Timen. Inspelen. Verwachten. En hopen op een fatsoenlijke afloop. De uitkomst is meestal onverwacht”. Dit zegt zeker iets over de eigenschappen van je apparatuur in vergelijking met huidige, meer geavanceerde middelen, maar de link met de foto(‘s) ontbreekt. Dit commentaar slaat dus enigzins de plank mis (daar het gevoelsmatig over de foto’s zou moeten gaan en niet over de activiteiten die een fotograaf onderneemt wanneer hij met zijn piemel uit z’n broek over straat loopt en lukraak een fototoestel hanteert - grapje).
Je zegt zelf dat je probeerde om oude foto’s te maken, zij het met apparatuur die beperkingen oplegt - en blijkbaar schuilt hierin een paradox. Ik veronderstel dat het is gelukt is om oude foto’s te schieten, maar uit je commentaar begrijp ik niet wat hierin jouw eigen inbreng is geweest en of hier uberhaupt sprake van was. Uitleg over de hoedanigheid van je apparatuur zegt daar niets over. En het feit dat je oude foto’s wilde maken evenmin.
Ik zie dus niet in hoe het tot iets anders dan deze foto’s had kunnen leiden. De reden om de hele onderneming een paradox te noemen is mij dan ook een raadsel.
|
| Permanent Link |
13/6/2010 - Untitled Comment |
| Posted by Wiel |
Paradox had sterker uit de verf kunnen komen, zo ook de foto's an sich.
Het was de bedoeling om een serie te maken van iphonefoto's, met onderschriften die allemaal een aspect van deze stijl van fotograferen uitdiepen. Om meteen met de werkwijze en appartuurkeuze te gaan beginnen is onduidelijk. Elke foto vertelt een klein verhaaltje dat nu ontbreekt. Gaan we regelen. En natuurlijk komen er nog een aantal episodes van andere soorten iphonefoto's. |
| Permanent Link |
|
Over mij
Een dagelijks fotolog door professioneel fotograaf Jan Willem Groen over alledaagse, bijzondere of vreemde impressies, vastgelegd op de lichtgevoelige plaat.
|
