Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

My personal dump

Never to be the Social Queen

{ 18:27, 1/12/2014 } { 0 comments } { Link }

Lieve Enno,

Mijn dag begon al niet zo goed. Ik was van plan om mijn luie en slordige houding van te laat op staan en maar iedere keer net op tijd zijn, aan te pakken. Ik ben de laatste tijd wel vaak te laat (-_-‘).
Het ging echter vanochtend al weer mis. Ik was van plan met de bus van 07:26 direct naar school te gaan. Ik werd pas om 07:45 wakker. Dit betekende ook dat ik nooit op tijd meer op school zou komen. In mijn slaap had ik blijkbaar de wekker uitgezet (aarrgghhh). Ik rende uit bed en dacht eerst dat de klok niet goed stond. Toen dit echter niet zo was. Rende ik meteen naar mijn kledingkast. Ik stapte ik Vleegs waterbakje (joehoe). Ik kom geen passende kleren vinden. Gelukkig was mijn reddende engel thuis, mijn lieve mama! Toen ze mij zo zag, besloot ze mij maar naar school te rijden (gered!!). Ik was op tijd in de les en heb extra goed opgelet. Dit was een belangrijke les, want je leerde hier hoe je met de verschillende databases informatiebronnen kon vinden voor je onderzoek. Dit zou mij zonder deze kennis nooit gelukt zijn. IK ben nu klaar gestoomd om die opdracht goed te maken.
Na de les ben ik ook netjes naar allebei de hoorcolleges geweest (wat zwaar vermoeiend is!). IK ben best trots op mijzelf, terwijl ik dit helemaal niet hoor te zijn. Ik was weer te laat op gestaan, waarbij ik echt de pineut was geworden als mijn reddende engel mij niet had gebracht. Daarnaast heb ik nog steeds die luie houding! Er is werk aan de winkel voor mij! (zucht)

Aan het eind van de middag had ik nog een afspraak met mijn psycholoog. Hierbij kreeg ik te horen dat ik socialisatietraining kon krijgen. De eerste paar afspraken zouden wel individueel zijn in plaats van een groep. Dit kon pas weer in februari. Ik ben in ieder geval al heel blij dat ik hierbij wat meer ondersteuning ga krijgen. De vaardigheden die ik mis op het sociaal aspect zijn cruciaal in mijn toekomstige werkveld. Ik wil dit daarom ook heel graag leren. De vaardigheden die ik wil leren zijn:

  • Concreter in mijn woordkeuze
  • Adequater reageren in een situatie.
  • De dingen minder persoonlijk aantrekken.
  • Vanuit meer rust reageren op een situatie

Zoals je al ziet heb ik nog veel werk voor de boeg. De weg naar deze doelen zal gelukkig nu wel wat helderder worden.

Ik hoop echt dat ik hier wat beter in kan worden. En ik begrijp dat ik nooit de ‘social Queen’, zal worden. Ik wil alleen met meer vaardigheid de situatie ingaan. Zodat het mij minder energie kost om door de dag te komen en ik niet iedere avond, voor het slapen gaan, een lijstje in mijn hoofd moet doornemen of ik alles wel goed heb gedaan. En mij hierbij niet de hele tijd te focussen op wat ik niet goed doe. Anders doe ik mijzelf en iedereen die om mij geeft tekort. Want ik weet wel dat ik een goed en vaardig persoon ben. Dit kan ik zien als ik eerlijk kijk naar wat ik beteken voor de mensen in mijn omgeving. Ik wil daarom ook niet opgeven.

Ik houd het hierbij. Ik hoop dat je nog plezier hebt aan het lezen van mijn brieven.

Liefs,

Wilgen



Doolhof

{ 17:53, 28/11/2014 } { 0 comments } { Link }

Lieve Enno,

Op dit moment voel ik mij leeg en negatief. De dag begon vrij goed. Ik had heerlijk geslapen en hoefde pas om 10:30 op te staan. Ik kwam net op tijd voor de trein en dacht dat het geluk aan mijn kant was. Voor tenminste vandaag.
Het was toen ik in de trein zat, dat ik via de Whatsapp groep chat erachter kwam dat mijn vorige coachgroep eerder had willen afspreken om onze verbeterde versie van het onderzoek (van de vorige periode) na te kijken. Het bleek dat een van mijn groepsgenoten gisteren aan mij gevraagd had of ik op dat moment kon. Ze zei dat ik antwoorde met ‘Ja, oké’. Ik herinner mij dit eerlijk gezegd niet. Ik denk dat ik te druk bezig was in mijn hoofd met wat er in de les werd verteld. Ik gaf ze aan dat ik niet op tijd zou komen en dat ik niet in de gaten had dat we hadden afgesproken. Dit namen ze niet zo goed op (wat ook begrijpelijk is). De afspraak was vanmorgen ook nog ik de groep chat benoemd. Ik sliep op dat moment nog en zag het pas in de trein. Maar het rare is dat een ander groepsgenootje weer zag dat ik het bericht met de genoemde afspraak al eerder in de morgen had gezien. Ik kan mij echter niet herinneren dat ik toen op de groep chat heb gekeken. Ik weet ook niet wat ik hier van moet denken.
Het geeft mij nu wel een slecht gevoel. Want het voelt alsof ik in het sociaal aspect alleen maar kan stuntelen en fouten kan maken. Dat irritante, kleine stemmetje in mijn hoofd zeg dan weer: “Kan je dan nooit iets goeds doen?”. Als ik dit aan iemand anders zou vragen zouden ze waarschijnlijk allemaal  dingen opnoemen die ik wel goed doe. Maar op dit moment  voelt het alsof ik niets goed kan doen. Ik denk hierbij ook gelijk aan dingen die niet goed zijn gegaan in dit aspect. Wat moet ik doen? Hoe kom ik van dit gevoel af?

Loslaten, loslaten, loslaten. Daarom schrijf ik nu ook een brief naar je, Enno. Het is niet dat ik je alleen maar rottige dingen wil schrijven. Ik wil door het op te schrijven, los laten. Maar het is niet makkelijk. Het voelt alsof ik al voor de zoveelste keer in een doolhof zit. Ik loop rondjes en vraag mijzelf gefrustreerd af: “Wanneer vind ik de uitgang?!”. En het irritante is dat ik de uitgang wel vindt, maar dat ik vervolgens weer in een ander doolhof terecht kom. En opnieuw moet ik weer veel energie besteden aan het vinden van de uitgang. “Wat heeft dit dan voor zin?”,  denk ik dan. Ik wil mij focussen op het vinden van een manier waardoor ik niet iedere keer in dat doolhof terechtkom. Maar dit lukt mij niet omdat ik dit proces niet stil kan zetten. Dit doolhofproces overkomt mij meerdere malen per dag. Het is zo vermoeiend. Ik word er onzeker van en maak hierdoor alleen nog maar meer stuntelige fouten.

Welke kant moet ik op om een begin te maken aan mijn leerdoelen?

Ik zal hier nog is wat meer over nadenken. Alsof ik dat nog niet genoeg doe (-_-‘) . (diepe innerlijke zucht). Maar ik zal beloven dat ik niet zal opgeven.

Ik ga straks meteen naar mijn vriend toe om hem te helpen met zijn sollicitatiebrieven. Ik wil hem op dit moment niet teveel lastig vallen met mijn kleine dillema’s. Maar meestal kan ik het toch niet laten (aaargghh).

Ik houd van je Enno. Je weet niet hoeveel ik nog steeds van je hou, mijn kleine vriend. Als ik je naam noem in mijn hoofd voel ik alleen maar warmte. Wil je over mij waken? En bijt mij maar weer in de neus als ik ook maar denk aan opgeven!

Liefs Wilgen



Gewoon is vragen?

{ 11:30, 24/11/2014 } { 0 comments } { Link }

Lieve Enno,

Hier ben ik weer! 
Het voelt alsof ik al tijden niks meer geschreven heb. 

Vandaag heb ik als eerste van de coachgroep een intakegesprek gehouden met een acteur, als cliënt , die wij als schuldhulpverleners  moeten begeleiden (in de komende weken) bij het vinden van een baan en het aflossen van zijn schulden.       Ik had mij zo goed mogelijk voorbereidt als ik kon. Ik had allerlei vragen bedacht om aan hem te stellen, zodat ik een beeld kon vormen rondom hem en zijn situatie. Echter had de cliënt had wel hele andere plannen. Hij wilde dat alles meteen opgelost werd en wilde het alleen maar hebben over zijn financiën. Ik wilde vooruit, terwijl hij juist een hele andere kant op ging. Het enige wat ik kan zeggen is dat ik het bleef proberen en niet opgaf. Maar hij was hij echt dwars! De docent nam het ook een paar keer van mij over. Uiteindelijk heb ik gewoon niet teveel tegenwicht geboden. Ik liet hem zijn verhaal doen, waarna ik hem hierop doorvroeg. Hierdoor kreeg ik toch nog wat informatie van hem. Ik kon een begin maken in het opbouwen van vertrouwen tusssen de cliënt en de verlener. Uiteindelijk heb ik mijn doel voor het intakegesprek grotendeels wel bereikt. Maar het was echt verbazingswekkend bizar!

Hierna heb ik voor mijzelf een klein persoonlijk doel behaald en overwonnen. Twee meiden van mijn coachgroep gingen voor de les naast mij zitten. Ze lieten echter wel weer een tafel tussen mij en hen. Dit irriteerde mij ieder keer weer als iemand dit deed. Het gevoel dat ze mij gaven was dat ik er niet bij hoorden. Dat ze niets van mij moesten.

 Ik vroeg toen een van mijn beste vriendinnen om hulp, via de Whatsapp. Zij zei dat ik het gewoon is aan de persoon in kwestie moest vragen. Ik voelde mij overrompeld en angstig, maar ik wist dat ik dit gevoel niet kon loslaten als ik dit niet deed. Ik vroeg het op een letterlijk strompelende manier en overviel deze persoon. Maar ik kreeg een antwoord. Ze zei dat ze dit niet met opzet deed en dat ze gewoon veel spullen had. Ik kan er niet vanuit gaan dat dit bij alle personen zo is, maar het voelde heel fijn om is te weten dat ik het mis had. En dat niet iedereen gelijk gemeen tegen mij was. Ik weet dat dit raar klinkt, maar ik voelde mij opgelucht, maar toch wantrouwend tegelijkertijd. Ik ben onbekend met deze nieuwe gedachtegang. Mensen zijn praktisch van aard en denken vaak niet na hoe ze op anderen overkomen. Daarnaast weet ik en merk ik nog steeds dat ik hier heel gevoelig voor ben.
Ik zal is vaker uit mijn comfortzon proberen te stappen en het mensen gewoon is te vragen. In plaats van zelf antwoord te geven voor hun gedrag. Dit is een sociaal doel die ik voor mijzelf wil stellen.

We zien wel hoe het gaat! Watch over me, my little friend!

Liefs,

Wilgen

 

 

 

 

 



Mij leren zijn, oefenen, waarderen, houden van en behouden

{ 20:59, 20/11/2014 } { 0 comments } { Link }

Lieve Enno,

Ik weet niet of ik elke dag een brief naar je ga sturen, maar als het even kan, zal ik er tijd voor vrij maken.
Want het schrijven van deze brieven is toch best belangrijk voor mij. Ik ben er vandaag nogmaals achtergekomen dat ik makkelijk dingen opkrop en er weer heel veel moeite mee heb om het los te laten.                                                               Dit is een van de manieren waarmee ik wil leren en oefenen om de opgekropte frustratie, angst en pijn wat makkelijker los te laten.

Vandaag ging ik weer naar school. Ik had niet meer zoveel last van mijn rug als gisteren. Dit was dan ook de reden waarom ik gisteren thuis was gebleven.
Mijn rugklachten hebben waarschijnlijk iets te maken met de hoeveelheid stress die ik opbouw. Daarnaast zal ik waarschijnlijk ook niet altijd de goede houding aannemen. Hier moet ik toch is op gaan letten.

Maar goed vandaag ging ik weer naar school. Het was besloten door mijn slb'er dat ik toch in een van de coachgroepen van mijn keuze werd geplaatst. Het enige is wel dat dit iets subtieler gedaan kon worden. Mijn slb'er heeft dit gewoon aangegeven in een e-mail naar de gehele klas. Daar was dit groepje niet zo blij mee. Ze zijn gisteren ook gaan praten met de SLB'er (zonder mij) . Hij zou mij hier trouwens nog een e-mail over sturen.
In ieder geval zal er nog een gesprek komen, waarin wij hierover met zijn allen gaan praten.Maar ik denk nu even 'het zal wel!'. Ik ben er nu even klaar mee voor vandaag.

Verder had ik nog een les 'schuldhulpverlening'. Dit was een hele interessante les die mij echt aansprak. De docent gaf mij een heel duidelijk beeld van wat ik later als SJD'er zou kunnen gaan doen. Als dit zo leukt blijft, zal ik dit misschien ook echt later willen doenals beroep. Maar laten we niet te ver in de toekomst kijken. Dat doe ik al genoeg ;-).

Zoals je waarschijnlijk al merkt ben ik in een beter humeur vandaag.
Na school ben ik langs een van mijn vriendinnen geweest. Zij was degene die ik in vertrouwen nam toen ik mijzelf sneed. Je hebt haar waarschijnlijk al een keer ontmoet.
Er was ook een studiegenootje van haar. We hebben een hele tijd samen lopen kletsen. En ondanks dat ik  vrij direct en soms zelfs bot was, veranderde haar houding niet echt jegens mij. Dit verbaasde mij, want tijdens mijn bezoek was ik niet altijd te genieten. Vlak voor het avondeten kregen ik en mijn vriendin een woordwisseling met elkaar. Het ging over een avond waar wij met zijn drieën (wij tweeën samen met onze andere beste vriendin) samen iets gingen drinken. Dit was een hele tijd geleden dat we dit hadden gedaan met zijn drieeën. Ik liet mijzelf ook een beetje gaan qua drank enzo. Ik kon mij eindelijk relaxen in het bijzijn van mijn vriendinnen. Ik hoefde niet meer zo op mijn hoede te zijn en voelde mij niet alleen zoals ik mij vaak voel op school.
Voor mij was het een plezierige avond. Maar blijkbaar was het voor mijn vriendin niet zo leuk. Ze was heel moe en was vlak daarvoor bijna flauwgevallen. (Ik had hier misschien iets meer rekening moeten houden). Door de alcohol (in combinatie met mijn medicijnen) raakte ik behoorlijk aangeschoten. Ik was luid en druk. Mijn vriendin was hiervan blijkbaar over haar toeren geraakt. Ze vertelde mij dat het haar twee dagen duurde voordat ze weer was gekalmeerd. Toen zij dit mij vertelde voeldei ik mij gekwetst. Het werd mij helemaal teveel toen haar moeder (als een leeuwin) weer begon in te grijpen. We begonnen ruzie te maken. Uiteindelijk stuurde haar moeder ons even naar boven om dit uit te praten. Want dit was niet leuk tegenover haar klasgenootje. 
Toen we eenmaal boven waren, begon ik uit te leggen waarom ik zo reageerde als ik deed. Ik vertelde haar over de coachgroepen (over de meiden die daarin zaten), over mijn eenzaamheid op school, over alles wat mij dwars zat. Ik begon hierbij ook te huilen en voelde een vervelende pijn in mijn borst. 
Uiteindelijk kreeg zij ook de kans om hierop te reageren en haar kant van het verhaal te vertellen. Ik begreep het hierna ook veel beter. Ik had daarna belooft om niet gelijk weer zoveel te drinken.

Er zijn wel een paar dingen die ze zei tegen mij die mij aan het denken zetten. Ik kropte veel op en had op dit moment geen goede manier om alles eruit te laten. Hierdoor raakte ik ook constant uit balans. Ik moest een manier vinden om alle gevoelens eruit te laten zodat ik het daarna los kon laten. En ik denk dat het schrijven van deze brieven een goed begin is, maar ik heb nog geen idee hoe ik moet leren om het makkelijker los te laten. Want ik ben een hardnekkige meid die niet graag loslaat. 
Ik  vraag mij dus af: Hoe kan ik mij niet meer zo gekwetst laten voelen als ik naar mijn gevoel niet meteen geaccepteerd wordt (of dit nou gericht is op mij of niet) door o.a. mensen in mijn klas? Hoe en op welke manier kan ik leren om mijn opgekropte gevoelens makkelijker los te laten?
Hier zal ik dus nog wat meer over na moeten gaan denken. Hierbij moet ik wel opletten dat ik mijn studie niet uit het oog verlies.

Mijn vriend komt vandaag ook gelukkig weer thuis. Het klinkt misschien raar, maar ik miste hem al na enkele dagen.
Daarnaast denk ik dat ik mijn oma vanavond maar is ga bellen. Lekker kletsen doet mij wel goed.

Hiermee sluit ik deze brief af. Ik hoop dat je er van genoten hebt.

liefs,

Wilgen

 

 



De waarheid vertellen

{ 17:51, 17/11/2014 } { 0 comments } { Link }

Iemand zei net tegen mij dat ik mijn verhalen naar iemand moest schrijven in de vorm van een brief. Dit wil ik dan ook gaan doen.
Voortaan schrijf ik mijn teksten naar Enno (mijn kleine vriendje).

Lieve Enno,

Ik hoop dat alles goed met je gaat daarboven. Dat je heerlijk kan rondrennen, zonnen, eten en slapen zonder pijn.
Ik mis je wel heel erg.

Zoals je in de vorige teksten al kon lezen, heb ik iets gedaan waar ik eigenlijk absoluut niet trots op ben.
Ik heb mij uit boosheid in mijn beide armen gesneden. Het bloedde best we veell. Ik wist eigenlijk niet waar ik mee bezig was. Ik dacht dat ik straf verdiende.
Je zal mij, als je dit leest, wel voor gek verklaren, want je hield veel van mij. Net zoveel als ik van jou.
Dat doe ik nu nog steeds. Ik zou alleen willen dat ik net zoveel van mijzelf zou kunnen houden als ik doe bij jou.
Ik vind mijzelf op dit moment niet zo leuk. Ik vind dat ik het niet goed genoeg doe.

Vanmiddag ben ik bij iemand  geweest om te praten over mijn boosheid en de problemen die ik heb op school.
Na dit gesprek besloot ik het toch maar te vertellen aan een van mijn beste vriendinnen en aan mijn vriend. Ze waren er beide heel erg van geschrokken. Mijn vriendin wilde dat ik haar voortaan belde als ik weer zo boos werd. Mijn vriend was geschrokken, verdrietig en teleurgesteld. Hij vroeg mij meteen waarom ik niet gewoon naar hem toe kwam. Ik kon hier niet zo goed antwoord op geven, want het lag totaal niet aan hem. Het lag aan niemand anders dan aan mij.
Het voelde gisteren alsof  praten, schrijven, wandelen of wat dan ook niet hielp. Ik bleef kwaad. Ik bleef het mijzelf aantrekken. Ik kon het niet loslaten, terwijl ik dit wel besloten had om te doen. Daarom wilde ik mijzelf straffen. 
Ik hoop niet dat ik je verdrietig maak, Enno. Dat is eigenlijk het laatste wat ik wilde doen. Degene verdriet doen van wie ik houd, is en vreselijke zonde. Ik heb door het te vertellen aan de mensen om mij heen , pas echt gemerkt met wat ik hiermee kan aanrichten.Ik zal dan ook heel erg mijn best doen om hier anders mee om te gaan. Mijn vriend noemde al verschillende dingen op die ik in zulke situaties kon gaan doen. Daar wil ik mee beginnen, om dat uit te proberen.

Het snijden heeft misschien een gedeelte van mijn boosheid weggenomen, maar het zorgde er daarna meteen voor dat ik mij schaamde, schuldig voelde en dat ik anderen mensen om mij heen verdriet heb gedaan.
En ik ben bang dat ik nog niet klaar ben met het verdriet doen van anderen. Ik wil het alleen absoluut niet aan mijn ouders vertellen.
Ik wil ze dat niet aandoen. Daarom beloof ik hierbij plechtig dat ik er alles aan zal doen om te zorgen dat ik mijzelf niet weer zal gaan snijden. Ik zal er alles aan doen om dit op te lossen.

Hiermee sluit ik mijn brief af.
Ik hou van je Enno.

Liefs,

Wilgen



F*nking perfect van Pink

{ 13:33, 17/11/2014 } { 0 comments } { Link }

https://www.youtube.com/watch?v=ocDlOD1Hw9k

Vandaag luisterde ik naar het liedje 'F*cking Perfect' van P!nk. Haar lyrics ontroerde mij en ik kon mij hier zelf helemaal in terugvinden.
Ik zal vanaf nu is wat meer naar haar muziek gaan luisteren.



Over mijn grens heen gegaan

{ 23:36, 16/11/2014 } { 0 comments } { Link }

Voor ik tot mijn doel voor deze nieuwe toevoeging kom, vertel ik eerst kort iets anders.

Als kind was ik al heel bang voor injecties en voorwerpen waar ik mij aan kon snijden. Er was een keer toen ik 12 jaar oud was dat ik naar een bepaalde plek moest om mijn injecties (voor bepaalde ziektes) te krijgen. Ik vond het maar niks en liet dit dan ook wel merken. Mijn broertje en zusje raakte door mij †ook van slag. Mijn vader kon mij maar niet kalmeren. Uiteindelijk zat er niets anders op. Hij bracht mij naar een speciale ruimte waar alle bange en tegenstribbelden kinderen behandeld werden. †Op het moment dat ik in de hal van deze ruimte binnen liep, zag ik een meisje van ongeveer 18 Š 19 jaar oud uit een kamertje komen. Ze was helemaal in paniek en zat heel hard te huilen. Dit overtuigde mij dat het 'foute boel' was en ik probeerde te ontsnappen. Mijn vader had dit echter door en pakte mij bij mijn arm. Ik was gelijk als volgende aan de beurt. Mijn vader moest mij letterlijk naar binnen duwen. En zelfs toen gaf ik het nog niet op. Ik deed er alles aan om maar niet die prik te krijgen. Op een gegeven moment stonden ze, inclusief met mijn vader, met 5 personen om mij heen om mij zo stil mogelijk te houden. (Ik wist niet dat ik zou sterk was als 12-jarige ;-)). Uiteindelijk lukte het hen om mij die injecties te geven. Echter zorgde dit er wel voor dat ik †erna vniets meer te maken wilde hebben met alle voorwerpen waar ik mijzelf aan kon snijden of prikken. In het begin wilde ik zelfs niet meer in de buurt komen van zulke voorwerpen.†

Om tot het punt te komen ik had nooit van mijzelf verwacht dat ik ooit in staat zou zijn om mijzelf (expres) †te snijden. Terwijl ik met mijn †vorige tekst bezig was, knapte er iets in mij. Ik moest hierna een e-mailtje versturen naar mijn SLB'er / coach om aan te geven dat ik weer niet in een groepje kon komen. Ik had mijzelf voorgenomen om dit niet persoonlijk aan te trekken, omdat het hoogst waarschijnlijk ook niet zo was bedoeld. Echter lukt mij dit niet, terwijl ik het wel probeerde.
Ik werd eerst kwaad op de betreffende personen in deze situatie, maar later was ik vooral kwaad op mijzelf. Voor ik het wist rende ik de badkamer in en pakte ik een scheermeskopje. Hier haalde ik een scheermesje uit en begon mijzelf te snijden. Eerst waren het vooral kleine, flink bloedende krasjes. Maar ik heb mij twee keer ook best diep gesneden.

Ik voel mij hier achteraf wel vrij schuldig over tegenover mijn ouders, mijn vriend en in feiten alle mensen die om mij geven. Ik wil niet dat mijn ouders hier ooit achterkomen, want mijn zusje heeft zich vroeger ook veel gesneden (en echt diep ook). Mijn ouders hebben het hier echt zwaar mee gehad. Ik wil niet dat ze zich ook nog meer zorgen over mij gaan maken. Ik kon mijzelf echter niet tegenhouden. Want hoezeer ik ook mijn best doe om beter te worden in bepaalde sociale vaardigheden het is nooit goed genoeg. †Bijvoorbeel tijdens elke samenwerkingevaluatie wordt er alleen gekeken naar wat ik niet goed deed of waar ik nog aan moet werken (4 van de 5 keer gebeurd). Simpelweg overal waar ik kom blijf ik toch de rare vogel. Wanneer vind ik mijn plekje waar ik mij niet constant hoef te verantwoorden voor wat ik doe of hoe ik ben? Wanneer kan ik een keer gewoon mijzelf zijn zonder constant mij zelf hoeven te veranderen en aan te passen? Ik weet dat dit vooral binnen de opleiding speelt, maar ik ben daar de grootste gedeelte van de week. Ik moet samenwerken met deze mensen om mijn punten te behalen. Hoe kan ik dit doen als ik constant moet vechten voor een plek?



Klasgenoten en projectgroepen

{ 20:10, 16/11/2014 } { 0 comments } { Link }

Ik ben een HBO-student en ik volg momenteel de opleiding sociaal juridische dienstverlening. Ik vind mijn opleiding hartstikke leuk en uitdagend. 
Ik heb de brains en de skills om mijn diploma te behalen. Echter heb ik volgens anderen moeite in de sociale interactie met mijn eigen leeftijdsgenoten. Dit betekent dus ook bij mijn klasgenoten. Ik ben anders dan de rest. Ik reageer anders dan hoe men van mij zou verwachten. 
Kortom ik ben blijkbaar de reden waarom ik alleen ben in de klas. 

Op dit moment beginnen we aan een nieuwe periode binnen de opleiding. Wij moeten hierbij onze eigen projectgroepen samenstellen. Je zou denken dat mensen van 18-23 jaar dit onderhand wel moeten kunnen.

Het vormen van deze groepen gaat erg snel en gebeurt meestal via de 'Whatsapp'. We zien elkaar niet en de groepen zijn meestal binnen 2 dagen al gevormd. En natuurlijk ben ik degene die er altijd buiten valt. Het is nu vaker voorgekomen dat mijn SLB'er (de coach) mijn in een groepje moet zetten.

Deze keer zal het waarschijnlijk ook weer gebeuren. De coachgroepen waar nog een plek vrij was heb ik al benaderd.
En weet je wat voor antwoorden ik kreeg?

Whatsapp coachgroep A:

ik: Heey persoon A, B en C. Ik had net nog even gesproken over het o. A. Vinden van een Coachgroep met onze SLB'er. Volgens hem komt er een coachgroep van 6 . Ik heb samen met hem gekeken op BB. Zou ik nog bij jullie in de coachgroep kunnen? Wigbert vindt dit goed. Zouden jullie dit ook voor mij willen vragen aan sjoerd en friso?
 IK: Srry Beetje kort door de bocht
Persoon C: Echt?
IK: Ja
Persoon B: Okee we zullen het er nog even over hebben met de anderen, maar kijk ook nog maar naar andere groepjes voor het geval dat
IK: Ik heb even samen met hem naar de groepjes gekeken. En omdat dit een intensieve periode rondom het coachgroepje wordt zou het goed zijn om wel met mensen in de groep te zitten waar ik mee goed kan samenwerken. Ik zou het ook wel leuk vinden. Maar a.u.b overleg eerst. Ik snap het als jullie het niet willen.
IK: 😬 zal ik ook doen
Persoon B: Oke top
IK: ☺️😉
Persoon C: Maar waarom had je ons niet gewoon even gevraagd?
Persoon C: de SLB'er was er ook bin
Persoon C: Bij
Persoon C: Konden we even kijken
IK: Omdat ik dacht dat de coachgroepen max. Uit 5 personen mocht bestaan Ik had niet in de gaten dat er een groep van 6 kwam tot wigbert het net tegen mij zei
Persoon A: Dat was ook zo dacht ik
Persoon C: Ja
Persoon C: Hoezo nu opeens 6
Persoon A: Ik denk dat wij wel met ze 5e blijven eerlijk gezegd
IK: Maar idd volgende vraag ik gewoon even
Persoon C: En nu?
Persoon B: Wilgen misschien kun je bij carolien anna enzo ?
Persoon C ‎ heeft de groep verlaten
IK:  Ik hoor het wel. Het geeft niet als jullie dit willen. Dat is jullie recht.  Ik kijk dan gewoon even verder
Persoon A: Ja echt niet onaardig naar jou bedoeld Wende! Maar we hadden gewoon afgesproken met ze 5e te gaan snap je?
IK: Ja dat snap ik. Het was ook een vraag. Succes met de komende periode ☺️
Persoon B: Jij ook! 😊
Persoon B heeft de groep verlaten
IK hebt de groep verlaten

Opmerking: Ik weet dat ik zwak en onderdanig overkwam. Ik kan niet goed van mijzelf afbijten en opkomen voor mijzelf. Bij dit groepje waren ze enigzins betrokken, maar ze konden het niet over hun ziel krijgen om mij gewoon even te laten aansluiten. Ik heb met Persoon A, B en C in de vorige project/ coachgroep gezeten. Ik Heb hier toen gedeeltelijk verteld over mijn problemen en moeite in de omgang met anderen. 

Whatsapp coachgroep B:

IK: Heey persoon J en K, ik ben momenteel nog op zoek naar een coachgroep. Ik heb net tijdens het coachgroepgedprek met onze SLB'er gesproken. Volgens hem komt er een coachgroep van 6 . Ik heb samen met hem gekeken op BB. Zou ik nog bij jullie in de coachgroep kunnen? Wigbert vindt dit goed. Zouden jullie dit ook voor mij willen vragen aan de anderen?
IK: Ik weet dat dit kort door de bocht is.
IK:: Ik heb even samen met hem naar de groepjes gekeken. En omdat dit een intensieve periode rondom het coachgroepje wordt zou het goed zijn om wel met mensen in de groep te zitten waar ik mee goed kan samenwerken. Ik zou het ook wel leuk vinden. Maar a.u.b overleg eerst. Ik snap het als jullie het niet willen.
3 uur later......
IK: ?
Persoon K: We overleggen het even met de andere
IK: Oke dan weet ik het even
IK: Ik zou het wel graag zo snel mogelijk weten.
Persoon J: Heey Wilgen, we hebben het met de rest van de groep besproken en het spijt me maar zij willen het liever niet. We vinden het met 5 in de groep al wel druk genoeg, anders wordt het ook een beetje onoverzichtelijk allemaal.
IK: Eerlijk gezegd, ik vind jullie reactie maar een beetje raar. Met 6 personen heb je het juist minder werk. Daarnaast zou ik wel een groepje moeten hebben.

Opmerking: De reden die ze hier gaven begreep ik al helemaal niet. Het is al druk genoeg met zijn 5 en het zou anders 'een beetje te druk' worden. Met zes personen heb je juist minder werk?!

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Om eerlijk te zijn wordt ik op school al zo'n beetje mijn halve leven afgewezen. Op de basisschool, ik was irritant en praatte teveel. Op middelbare school was ik stom en ze kregen mij makkelijk kwaad (dit vonden ze kicken). Ik was een hoer die met oudere mannen naar bed ging (terwijl ik niet eens dacht aan sex op dat moment). Ik ben buitengesloten, met de dood bedreigd, geisoleerd in de klas, vernederd en ga zo maar door. Op mijn eerste HBO- opleiding werd ik nog steeds buiten gesloten en gepest. MIjn tweede en derde (huidige opleiding) gaat het al een stuk beter, maar ik ben nog steeds alleen.

Begrijp mij niet verkeerd. Mijn ouders zijn geweldig. Ik heb een paar geweldige vriendinnen gemaakt op de middelbare school ( mijn soulmates in vriendschap). Daarnaast heb ik een hele leuke vriend waar ik momenteel al 6 jaar een relatie mee heb.

Alsnog het grootste deel van de dag moet ik op school besteden. Een grote school met 26 gebouwen. Ik ben alleen in de klas. En als er al mensen naast mij komen zitten dan laten ze meestal een tafel er tussen zitten. Als het niet anders kan dan gaan mensen wel met mij om, maar zodra er maar even iemand anders is, gaan ze weg. 
Wanneer ik hier dan over praat, krijg ik te horen dat ik het niet persoonlijk moet aantrekken. Net zoals dat het niet aan de persoon die gepest wordt ligt, maar aan de pester zelf. Weet je hoe raar dit klinkt?! 

Om terug te komen op het vormen van project/ coachgroepen. Ik volg deze opleiding als een anderhalf jaar (6 periodes) en nog geen enkele keer is het mij gelukt om zelf een coachgroep te vinden.....
De vorige periode werd er zelfs tegen mij gelogen dat een coachgroep al vol zat. Ik stond toen bij de bushalte en zag de persoon in kwestie naar een groep klasgenoten lopen en lachend vertellen hoe hij mij voor het zooitje heeft gehouden... Toen hij mij zag had hij pas de ballen om naar mij toe te komen en het mij persoonlijk te vertellen. En weet je waarom hij loog, omdat ik hem overviel....
In dit soort gevallen licht het echt aan hen, maar ik ben degene die gekwetst wordt!


Zou als iemand dit leest, kunnen zeggen wat hij/zij hier van denkt. Stel ik mij aan? Hoe ga ik hier mee om?



About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

«  December 2017  »
MonTueWedThuFriSatSun
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Links


Categories


Recent Entries

Never to be the Social Queen
Doolhof
Gewoon is vragen?
Mij leren zijn, oefenen, waarderen, houden van en behouden
De waarheid vertellen

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer