Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Madagascar0607

6/8/2008 - Dinsdag, 05/08/2008

Van Belo naar Morondava (80 km) duurt niet lang, wordt ons verzekerd.  En bovendien staat de wind gunstig.  Aankomst rond 13 uur. 

Dat is het goede nieuws.

Het slechte nieuws is dat er omzeggens geen wind is.  De zee is glad als een spiegel en we vorderen nauwelijks.  Eventjes zorgen enkele voorbijzwemmende dolfijnen voor enige opwinding... eventjes maar.

De natuur legt ons het zwijgen op.  Geen wind, teveel wind, laag water op het slechte moment.....Wij ondergaan deemoedig en komen weer 's avonds toe.

Morondave, onze eindbestemming is bereikt na een zeetocht van vijf dagen en ongeveer 320 km.

De westkust van Madagascar is een beauty.  Eindeloos lange, witte, verlaten zandstranden.  Hier en daar een nederzetting of vissersdorpje, heel zelden een plaats waar toeristen terechtkunnen.  Maar hoe geraken ze hier.  Vanuit Ifaty in het zuiden kun je met veel moeite of met een 4x4 tot Morombe geraken, dan tot Morondava is het behelpen.

Dit gebied bereikbaar maken (één lange kustweg) zou zeker en vast soelaas kunnen brengnen voor de arme bevolking.  Hier liggen enorme mogelijkheden.

Wat een land.

Comments (5) :: Post A Comment! :: Permanent Link

6/8/2008 - Maandag, 04/08/2008

We verlaten Morombe om zes uur en zeilen naar open zee.  We verdelen onze voorraad bananen over wat een zeer lange dag gaat worden.

We zeilen misschien wel 8 à 10 km uit de kust en na de middag wordt de zee vrij zwaar, soms bedreigend zwaar.  Golven tillen ons op, duwen ons vooruit en naar beneden terwijl weer ander zich opbouwen en komen aanrollen.  Nu hebben we wel al redelijke zeebenen gekweekt, maar dit vinden we toch al redelijk "golvend".  Regelmatig spoelt het water over de rand van de pirogue en heel onze inboedel is doornat.  Idem dito voor twee arme passagiers die lijdzaam moeten ondergaan.

We moeten Belo-sur-Mer bereiken en het wordt alweer donker, pikdonker zelfs.  De zee blijft zwaar.  Het einde van de tocht lijkt eeuwen te duren.  We zien de lichtjes van Belo, maar onze piroguier Nicolas moet een zandbank omzeilen en vart maar door.  Aangezien hij weinig Frans spreekt, kunnen we niet om uitleg vragen en we zijn volledig gedesoriënteerd, eigenlijk ook al  een beetje gedemoraliseerd.

Kletsnat, koud, geen eten, geen geld en nog steeds geen Belo.  Het is ons een raadsel hoe onze kapitein uiteindelijk toch veilig het strand bereikt.  Het strand van Belo waar we op enkele bungalowtjes lopen die echter volledig verlaten zijn.  Nicolas gaat op zoek en wij nemen het koene besluit om een van de bungalows in te palmen.

Eindelijk komt de eigenaar opdagen.  Een vriendelijke man die ook nog voor een snelle maaltijd zorgt en voor morgenvroeg ontbijt belooft.  Vijf euro (hebben we nog gevonden) betekent nu heel wat.

 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

6/8/2008 - Zondag, 03/08/2008

Dit is onze derde dag op zee, die we voor zes uur in het halfdonker aanvatten. 

Een rustige zeiltocht tot Morombe waar we rond 14 uur aankomen.  Hier moeten we een nieuwe pirogue met bemanning zien te vinden, want Alphonse en Filippo, onze gezellen van drie dagen, keren terug naar Ifaty.

Probleem is dat we blut zijn.  De plaatselijke bank werkt niet met visa en we hebben maar net genoeg geld om onze overnachting te betalen.  Een kilo of wat bananen voor onderweg kan er nog net af.  We kunnen toch een jongeman overtuigen om ons naar Morondava te brengen waar hij zal betaald worden.  Heb ik dit niet al eens eerder meegemaakt?

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

6/8/2008 - Zaterdag, 02/08/2008

Onze pirogue wordt terug opgetuigd en we vertrekken om acht uur.  We varen rustig verder tot we rond de middag worden verrast door het water van het Kanaal van Mozambique.  Het is weg.  De zee heeft zich teruggetrokken en we lopen vast.  Wat we nodig hadden om te zeilen -water- is plots verdwenen, maar wat we in de plaats krijgen is buitengewoon. 

Een veelkleurig strand van wel 2 à  3 km. breed.  Lange stroken van groen en blauw, donker en licht, paars, geel, wit, we kijken onze ogen uit.  Veel verder weg de witte branding waar de zee stormloopt tegen een koraalrif.  Onder ons een wit zandstrand dat overgaat in rotsachtige duinen in grillige vormen. Gewoon prachtig.

We hebben de pirogue naar het strand gesleept en moeten noodgedwongen wachten op de vloed om onze tocht verder te kunnen zetten.  Iets verderop ligt een klein dorpje waar we "pulpe" (inktvis) met rijst eten.  En waar we wachten....

Na vier uur kunnen we verder.  Dit intermezzo breekt ons later zuur op.  We belanden in zware zee, de wind waait hard en onze piroguier moet het zeil verkleinen.  Maar desondanks stormen we vooruit en wanneer om zes uur de zon ondergaat en het nog wat later pikdonder wordt, vinden we het maar een benauwende bedoening.  Om 19u30 meren we veilig aan in Andavodoaka, waar onze piroguier ons uitnodigt om maar buiten te slapen.  We zijn echter kletsnat en redelijk afgekoeld en gaan op zoek naar een onderkomen.  Met resultaat.

Comments (1) :: Post A Comment! :: Permanent Link

6/8/2008 - Vrijdag, 01/08/2008

We nemen ons voor om de kust te volgen in noordelijke richting tot Morondava.  We hebben al verschillende camion-brousses zien vertrekken en vinden het vooruitzicht weinig aantrekkelijk.  We kiezen dus voor een pirogue om over zee de klus te klaren.  Een pirogue van ongeveer zes meter lang, 60 centimeter breed, een versleten zeil en twee ervaren zeevaarders (piroguiers) moeten de tocht tot een goed einde brengen. 

Na enkele uren varen worden we blij verrast door een eerste teken van de aanwezigheid van walvissen.  In de verte zien we een fontein opspuiten.  Enkele minuten later merken we walvissen op een paar honderd meter van ons kanootje.  Een groepje van vier of vijf die regelmatig hun machtige ruggen laten bewonderen.    Ze zijn echter even snel verdwenen als ze gekomen zijn.

De eerste dag hadden we Salari moeten bereiken, maar we stranden op ongeveer 15 km ervandaan.  10 uur gevaren over een kalme en dan weer woelige zee.  Het plaatsje we gestrand zijn (de naam ben ik vergeten) is een onooglijk stranddorpje, gelegen aan een prachtige lagoon.  Verblindend wit strand en duinen, enkele hutten en gelukkig ook slaapgelegenheid.  We kwamen net voor donker binnen en genieten van vis, langouste en heel veel rijst.  Nog later van de uitbundige sterrenhemel en de machtige melkweg.

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

6/8/2008 - Donderdag, 31/7/2008

Het zomert nu volop in de winter van Madagascar.  Van de koude en natte hoogvlaktes naar volle zon en hete stranden.

De voormiddag gaat op aan snorkelen boven een koraalrif.  De namiddag besteden aan wat rondhangen op het strand, lectuur en een deugddoende massage waarvoor tientallen strandmeisjes zich hebben aangeboden.  Om stipt 18 uur duikt de zon onder in het  Kanaal van Mozambique en de lange donkere nacht breekt aan.  Vanaf 21 uur neemt de schitterende melkweg de plaats in van al die andere exotische schoonheden.

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

6/8/2008 - Woensdag, 30/7/2008

We hebben het geluk mee te kunnen met taxi-brousse die door Momo, onze gastheer, is gereserveerd.  Niets dan vazaha tijdens deze comfortabele verplaatsing naar Tulear.

Eens in Tulear worden we afgezet aan het verkeerde taxi-brousse station.  Pousse-pousse jongens brengen ons drie km. verder naar een station buiten de stad swaar we in de bak van een Peugeot 404 worden gedropt.  De begeleider is strontzat en ik vertrouw het zaakje niet.  We onderhandelen met enkele R4-taxi's waarvan er één ons, voor een redelijke prijs, wil vervoeren tot Ifaty, een kustplaatsje op ongeveer 30 km boven Tulear. 

Het wordt een memorabele rit over zandpistes.  De jongeman rijdt in een onvoorstelbaar krammiekige R4 die hij onderweg nog wat kapotter rijdt.  Driemaal kruipt hij met een brede lach onder wat er nog van de R4 rest om een en ander vast te maken.  Als bij wonder raken we na 1,5 uur op onze bestemming en betrekken een bungalowtje bij Mora-Mora. 

Ifaty blijkt een heuse vakantiebestemming te zijn.  Dit wordt farniente.

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

6/8/2008 - Dinsdag, 29/7/2008

We bezoeken park Isalo en verwijs weer naar mijn eerste reis.  Waar toen alles fleurig en groen was, is nu alles droog en verdord.

Morgen trekken we door naar Tulear aan de westkust en in het zuiden van Mada.  Onze vlooienbeten zijn nog altijd niet genezen en we hebben nog steeds veel last van jeuk.

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

6/8/2008 - Maandag, 28/7/2008

De twee Duitse meisjes stellen ons gezelschap nogal op prijs, vooral omdat zij zich redelijk onwennig voelen in dit zwarte continent. 

Zij gaan ons vergezellen naar Ranohira om daar het NP Isalo te bezoeken.  Onze taxi brousse zou vertrekken om 8 uur, maar er wordt niet gebroken met de traditie en het vertrek blijft uit.   Terwijl wij staan te wachten, stel ik tot mijn verbijstering vast dat mijn portefeuille verdwenen is.  Even paniek want geld en bankkaart foetsie.  Terwijl ik al de nodige maatregelen heb genomen om een en ander te laten blokkeren, word ik plots aangesproken door de taxichauffeur die ons tot hier heeft gebracht.  "Monsieur, tu n'a rien oublié?" vraagt hij, terwijl hij uit zijn zak mijn portefeuille bovenhaalt.  Ik kan de man wel rond de hals vliegen.  Dit is nu zo een van de zaken die je absoluut niet zou verwachten en waardoor een mens terug vertrouwen krijgt in zijn medemens.  Voor die man is de inhoud van mijn portefeuille (100 euro) een enorm bedrag maar ik krijg het onaangetast terug.  Een eerlijk man.

De autorit van Fianar naar Ranohira loopt door het bergachtige gebied rond Ambalavoa.  Hier hadden we graag een trekking gedaan, maar we zien van dit plan af wegens te koud en regenachtig.  Het laatste deel van de rit loopt door de uitgestrekte savanne die er dit  seizoen kleurloos en droog bijligt.   Het weer verandert van koud en vochtig tot droog en warm.  Onderweg zien we nog   een net verongelukte camion die goederen, maar ook en zonder toelating, passagiers had meegenomen.  Resultaat: 11 doden.

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

6/8/2008 - Zondag, 27/7/2008

We bezoeken het Nationaal Park Ranomafana, met de bedoeling veel lemuursoorten te ontdekken.

Het worden er vijf en de aangename wandeling in regenwoud eindigt na ongeveer vijf uur in de regen.  Voor verdere beschrijving van Ranomafana verwijs ik naar mijn verslag van de eerste reis. 

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

6/8/2008 - Zaterdag, 26/7/2008

We trekken verder naar het zuiden tot Fianarantsoa. 

We vinden er een redelijk gezellig hotel waar we kennismaken met een koppel dat in La Reunion woont  en twee Duitse meisjes die net in Mada zijn aangekomen. 

We maken er een aangename avond van met veel rum arrangée en aangename gesprekken.

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

6/8/2008 - Vrijdag, 25/7/2008

LE RETOURNEMENT DES MORTS - FAMADIHANA

De traditie wil dat om de 3 à 5 jaar een familie haar voorouders en overledenen, die altijd in een familiegraf worden begraven, opnieuw opgraven om dan samen met hen feest te vieren.  We krijgen de uitzonderlijke kans om een dergelijke ceremonie bij te wonen.

We worden ontvangen bij de organiserende familie waar we geschenken overhandigen onder de vorm van enkele flessen rum en een kleine som geld.  We worden hartelijk welkom geheten en uitgenodigd in hun huis waar nog wat beleefdheidsformules uitgesproken worden.  We mogen ook al een kijkje nemen in de nieuwgebouwde graftombe waar morgen de op te graven skeletten zullen worden bijgezet.

Nu is het wachten tot de vele genodigden aangekomen zijn om dan in stoet op te trekken naar de grafkelder buiten het dorp die enkele mannen ondertussen hebben vrijgegraven.  Het graf ligt ongeveer vier meter diep en men heeft de ingang, nu nog afgesloten door een grote platte opstaande steen trapsgewijs bereikbaar gemaakt.  Er volgen een reeks toespraken vooraleer de steen wordt weggenomen.

Als vazaha (vreemdeling), zijn wij speciale gasten en mogen als eersten het graf binnengaan (binnenkruipen).  Ik kan me nauwelijks de tijd gunnen om een foto te nemen, want ik krijg het al gauw benauwd door de lijkgeur die er hangt, de warmte en het gebrek aan zuurstof.  Stephaan daarentegen voelt er zich onmiddellijk thuis.

De lijken (wat er van is overgebleven) liggen er op verschillende plateau's in witte doeken gewikkeld.  Het gaat om in totaal 30 mensen die per twee of drie samen zijn ingewikkeld.  Vanaf nu gaan de dichtste verwanten "hun pakje" ophalen dat zij op een rieten mat naar boven brengen.  De restanten worden in nieuwe doeken gewikkeld en op een soort draagberrie gelegd.

Er gaan uren voorbij vooraleer iedereen is bovengehaald en ondertussen wordt er muziek gespeeld, gedanst en vooral veel zelfgeproduceerde rum gedronken.  Hoe langer het spektakel duurt, hoe meer afkeer ik er van krijg.  De geur die uit de kelder en "de pakken" ontsnapt vermengt zich met de sterke geur van de rum, mensen worden dronken en de manier waarop met de skeletten wordt gezeuld getuigt van weinig respect (in mijn ogen althans).  Ik vind het maar een lugubere en akelige bedoening.

Eindelijk wordt een stoet met zes draagberries gevormd om terug te keren naar de woonplaats van de familie, waar de doden hun nieuwe en definitieve rustplaats zullen krijgen.  Het opnieuw begraven zal morgen gebeuren en tot zolang mogen de doden "meefeesten (?)".  Het oude graf zal gebruikt worden voor wie vanaf nu komt te overlijden.

We mogen nog aanschuiven voor een traditionele maaltijd en laten dan de nog zatter wordende feestvierders achter.  We zijn al bij al tevreden dat we getuige konden zijn van dit vreemde spektakel.  Als dode word je hier dus steeds weer bij de familiale gebeurtenissen betrokken.  Wat mij betreft, ik verkies toch om gerust gelaten te worden.  Ik kan toch niet meer meedrinken.

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

6/8/2008 - Donderdag 24/7/2008

Alles heeft zijn prijs.  Ons lichaam is gezwollen van de vlooienbeten.  We worden bij momenten gek van de jeuk.  We brengen een woelige nacht door en proberen het krabben achterwege te laten, het wordt er alleen maar erger op met ondraaglijke jeukaanvallen.

We nemen een dagje rust in Ambositra en laten alvast onze kleren wassen.  We zullen het Zafimaniry-volk om diverse redenen niet licht vergeten.

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

26/7/2008 - Woensdag, 23/7/2008

Wanneer we rond zes uur opstaan, zitten onze benen vol vlooienbeten.  Volgens onze gids is dat de doornormaalste zaak.
We nemen ook nu met veel tamtam en wederzijdse lofbetuigingen afscheid van het dorpshoofd en beginnen de terugtocht naar ons vertrekpunt (antoetra).  Hier is het marktdag en vanuit alle dorpjes hier in de buurt gaan de mensen geladen met fruit of hout op het hoofd op pad (op paadjes).  Voor de meesten is het twee à vier uur stappen (en klimmen) door de bergen, vandaag door rotweer.
Tegen vanavond hebben zij hopelijk alles kunnen verkopen, maar dan nog hebben zij maar een schamele opbrengst gerealiseerd.  En dan naar huis, weer twee à vier uur stappen door weer en wind.

Ons driedaags aan enkele dorpjes zit erop.  Een kennismaking met "een vorig tijdperk", waar wij geen besef van hadden dat het nog bestond. 
wij staan echter vol bewondering voor de manier  waarop zij overleven, en vooral de manier waarop zij samenleven.  Wat dat betreft zijn wij er duidelijk een eeuw op achteruitgegaan.  Zij hebben ons ook een les gegeven in nederigheid, in gastvrijheid, in menselijkheid.
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

26/7/2008 - Dinsdag 22/7/2008

We hebben een zeer koude nacht achter de rug.

We nemen met de nodige egards afscheid van de chef  en laten onze financiële bijdrage (steun) voor het dorp achter.  Het weer is ook wat beter wat ons al gelukkig stemt.

In het volgende dorp is gisteren een man gestorven.  We mogen deelnemen aan een soort van wake. 
Het lijk ligt in het midden van zijn woning onder een wit laken.   De hut loopt al snel vol mensen (een 50-tal).  Er wordt gezongen en gebeden.  Onze gids Landry geeft onze bijdragen aan het hoofd van de familie die ons uitvoerig bedankt.  Stilletjes verlaten we de plaats van onheil.
Buiten zien we uit alle windstreken groepjes mensen komen afzakken om een laatste groet te brengen.  Vanavond zal er een zebu of een varken(s) geslacht worden en wordt er samen gerouwd.  Morgenavond wordt het lichaam van de dode bijgezet in het familiegraf.

In een volgende dorp stappen we weer binnen bij een familie die ons trakteert op gekookte maïs.  Als je dit lust is het nog lekker ook.  Of met heel veel honger.
In een soort  alkoof ligt een jonge vrouw met naast haar een één week oude baby.   De natuur heeft zich blijkbaar al herstelt en het leven herbegint.

Maar wat voor een leven.  De mensen hebben hier omzeggens niets, we zijn 100 jaar terug in de tijd.  Maar we zijn dan ook in de buik van Madagascar binnengedrongen.  Eerst 15 km RN7, dan 25 km piste door de brousse en nu na twee dagen trekking in dit dorp waarvan ik u de naam bespaar (Amtetezandrotra).
Families leven in stevige uit pallisanderhout opgetrokken huisjes van 15 à 20 m2 groot (klein).
Op die oppervlakte wordt geleefd, gekookt, gegeten, geslapen en gewerkt.  In een open haardvuur dat deels in de grond is gewerkt, wordt hout gestookt waardoor de volledige ruimte gevuld is met rook.    De wanden en plafond van de hut zijn zwartgeblakerd.  Dat is ook het lot van de maïskolven die boven de haard zijn opgehangen.  Voor alles is er een uitleg, maar dit zou een afdoend middel zijn tegen insecten en houtworm.  De vloer is bedekt met rieten matten en houten tabouretjes van nauwelijks 10 cm hoog teisteren onze rug en knieën.

Hier zijn ook geen kleerkasten of tafels of stoelen of wat naar onze normen levensnoodzakelijk is.  Dus ook geen electriciteit, gas, waterleiding, afwasmiddel, bad,..........NIETS.

Buiten is het koud en vochtig.  Kleine kinderen, oude mensen, iedereen loopt in lompen en op blote voeten door het slijk.....  en iedereen lacht.  En overal worden we hartelijk ontvangen.  We moeten foto's nemen...en nog...en nog..... en wanneer zij ophet scherm van het fototoestel hun evenbeeld zien, worden ze wildenthousiast. 
Dit zijn nog hechte families, met groothouders, kinderen en kleinkinderen onder één dak.  Ook al de dorpelingen samen vormen een hecht blok.  Op onze vraag (via de gids) beginnen enkele kinderen muziekinstrumenten te bespelen en nog geen drie minuten later zijn we omringd door tientallen mensen.
Dit zijn zéér, zéér arme, maar o zo warme en vriendelijke mensen.  Wat wij teveel hebben, hebben zij te weinig, en VICE VERSA.
Wij beseffen dat wij veel van deze eenvoudige mensen kunnen leren.

Ook deze avond slapen we samen in éé bed in een eenvoudige kamer.  Het is koud, vochtig en ongezellig en brengen een onrustige nacht door.
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

26/7/2008 - Maandag, 21/7/2008

Onze kennismaking met Andry, de gids van gisteren, leidt tot een nieuwe overeenkomst.  Hij gaat ons gidsen naar een aantal bergdorpjes rond Ambositra.  Het is het land van het Zafinimariny-volk.

Vertrekpunt is zijn geboortedorp Antoetra, waar ook zijn ouders nog wonen en de tocht zal drie dagen in beslag nemen. 
In Antoetra worden we ontvangen door zijn ouders en uitgenodigd voor een eenvoudige lunch.  Deze mensen wonen in een onwaarschijnlijk klein, vuil, armtierig uit stenen en klei opgetrokken huisje.  De rook die opstijgt uit het centraal gelegen houtvuur vult de ganse ruimte en jaagt ons al na enkele minuten buiten. 

Tijdens de eenvoudige lunch worden we aangestaard door tientallen kinderen.  Hoeveel kinderen er in dit dorpje wonen is waarschijnlijk onwaarschijnlijk.

Onze trekking begint met een vier uur durende tocht in de bergen naar het eerste dorp, Faliarivo.  Dit moet ongetwijfeld een van de mooiere natuurgebieden van Madagascar zijn, maar we krijgen er niets van te zien.  Het weer is bijzonder slecht met regen, mist en onaangename temperaturen. 

In Faliarivo worden we met veel plichtplegingen verwelkomd door de "chef".   We hebben een levende kip meegebracht die we samen met de familie die ons ontvangt en in bijzijn van de chef zullen oppeuzelen. 
Er komt echter heel wat protocol aan te pas vooraleer we kunnen beginnen.  Landry is onze tolk en hij doet zijn vertaalwerk keurig, ondanks het feit dat zijn kennis van de franse taal een beetje te wensen overlaat. 
Zo zal hij, wanneer de chef zijn uitleg gedaan heeft, zich tot ons richten met de woorden: "Le chef parle que...",    terwijl hij bedoelt  "le chef dit.....". 

Buiten blijft het koud, regenachtig, mistig.  We blijven lekker binnen zitten rond het haardvuur, waarboven onze natte kleren te drogen hangen.

We hebben een prachtige en moeilijke want zeer glibberige wandeling achter de rug door en langs varens, eucalyptus en mimosa.   Nu het weer nog.
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

26/7/2008 - zondag, 20/7/2008

We komen aan in Ambositra waar we onmiddellijk worden aangesproken door een gids.  Hij gaat ons het paleis van een of andere koning laten zien en nog een waterval.

We gaan in op zijn voorstel en op het eind van de dag zijn we tevreden met de mooie wandeling die we hebben gemaakt.  Maar de waterval stond droog en het "paleis" was niet meer dan een houten constructie die enkel langs de buitenkant te "bewonderen" was.

Ambositra (uitspreken als: amboestre) ligt een tweetal uur zuidelijker dan Antsirabe en is zonder twijfel nog veel armer.
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

26/7/2008 - Zaterdag, 19/7/2008

We willen graag deelnemen aan een speciale traditionele ceremonie en we gaan op weg met een jonge Malgasch.
We zoeken en vragen rond, maar vinden niets. 
Onverrichterzake keren we op onze stappen terug en lopen langs bij de overste van een religieuze instelling met de naam "Foyer de charité sainte-famille".  Deze brave man werkt al 37 jaar in Madagascar en stelt vast dat de situatie van de gewone burger met de dag is verslechtert.  Waar de mensen toen een arm maar degelijk leven leidden, heeft hij het nu over "miserabele" toestanden.  Onze vaststellingen zijn niet anders.
Zijn, wat ik zou noemen, klooster is een soort van retraitehuis voor geestelijken en een plaats waar gebed en spiritualiteit een belangrijke plaats innemen. 
Deze gemeenschap beseft echter maar al te goed dat door alleen de ziel te voeden, de fysieke honger niet verdwijnt.  Zij ontvangen dagelijks een 300 kinderen die quasi volledig aan hun lot zijn overgelaten en hier voor een dagelijkse maaltijd welkom zijn.
Plannen voor de bouw van een school en een opvangtehuis zijn voorlopig opgeborgen bij gebrek aan financiele middelen.

Wij zien hier dagelijks met eigen ogen de "miserie" waarover de overste het heeft.  Zijn verhaal blijft hangen.

We hebben nog enkele uren om een van de meren die Antsirabe omringen, rond te stappen, alvorens net voor zonsondergang ons hotel op te zoeken.

Het is 21 uur.  Ik loop nog even naar een internetcafé.  De spaarzame straatlampen proberen de donkere nacht een schijn van verlichting te geven.  Het is koud, zo rond de 7 graden.  Het flauwe schijnsel lukt er alleen nog in de schrijnende toestanden te benadrukken.  Ik zie arme pousse-pousse jongens op straat, slapend in hun (gehuurde) karretjes, weggedoken in hun povere kleren.
Achter of op stukken karton trotseren andere dompelaars de kou en proberen de nacht door te komen. 

Ontluisterend!   Ik sluip stilletjes naar mijn hotelletje.
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

26/7/2008 - Vrijdag 18/7/2008

We verlaten Antananarivo en vertrekken naar het zuiden.  Antsirabe is onze eerste bestemming.  Zoals dat hier gebruikelijk is, is ook deze taxi-brousse zwaar overladen. 
Bij aankomst betrekken we ons hotelletje (Synchro Pub) en proberen een rustige wandeling door de stad.  Het zou ons nog gelukt zijn ook, waren er niet de opdringerige pousse-pousse jongens die ons het leven voortdurend lastig maken.  Ze lopen hier met een zesduizendtal en het is dan ook begrijpelijk dat de concurrentie moordend is.  Het zijn arme jongens die hun dagelijks ritje proberen te versieren om de dag door te komen.

Naast deze sukkelaars lopen er echter nog vele duizenden rond waarvan we absoluut geen idee hebben hoe zij de dagen doorkomen en het leven overleven.  We delen alvast wat kledij uit die ik heb meegebracht en maak op die manier toch enkele mensen gelukkig, al is het maar voor heel even.  Voor een jong meisje met kind kopen we  nog een kilo rijst op de markt.  Het betekent allemaal niet veel, maar het is wat het is.
En de vele duizenden die we niets kunnen geven, blijven ook lachen, onwaarschijnlijk.

De confrontatie met deze armoede is telkens zeer frustrerend.
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

26/7/2008 - Donderdag, 17/7/2008

Om zeven uur uit bed, ontbijt en op weg naaar Antongona, in de buurt van de hoofdstad.

Een lange wandeling van ongeveer drie uur vanaf de RN1 leidt ons naar een 17e eeuwse versterkte vesting op de top van Antongona, een heilige heuvel.  We krijgen een prachtig panorama over de immense vlakte eronder.  Merina-land. 
We staan hier op een hoogte van ongeveer 1500 meter.
We zoeken onze weg terug, want de weg waarlangs we gekomen zijn, zijn we kwijtgeraakt.  We hebben wel enkele herkenningspunten in ons geheugen geprent en na twee uur stappen komen we terug op de RN1.  Net op tijd om in Tana een gammele taxi te strikken.  Het is pikdonker als we om 18 uur ons hotel bereiken. Tevreden en al (of nog) redelijk moe. 
Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

<- Last Page :: Next Page ->

About Me

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer