1/12/2006 - Woensdag, 29 november 2006

Meer tijd in Tana rondhangen is geen optie.  Ik ga op zoek naar "La Gare Routi่re du Sud" om uit te vissen hoe ik naar de volgende bestemming geraak.  Het wordt een lange wandeling van twee uur.  Tana lijkt ้้n grote markt.  Mensen zitten gehurkt tussen al wat ze in aanbieding hebben.  Het aan bod is soms niet meer dan enkele bananen of lychees.  De af te leggen afstand wordt dubbel, want ik moet zigzaggen tussen het drukke, quasi stilstaande verkeer, op en af het voetpad dat ingenomen wordt door allerlei ambachtslui die zich bezighouden met het lassen van ijzeren constructies of het ineen timmeren van kleinmeubel.  Verkopers nemen blijkbaar ook maar een loopje met de hun toegewezen ruimte, want pluimvee, potten en pannen, uitlaten, bloemen en planten, alles ligt uitgestald tot ver over het voetpad.  En natuurlijk wordt er gekookt en gebraden, maar ik vraag nog enig respijt vooraleer mij hier aan te wagen.

En dan, ver buiten de stad, bereik ik het station.  What's in a name!  Met mijn Westerse ogen en opvattingen ben ik beland op een autokerkhof.  Gammele busjes staan kriskras door elkaar en ik word omsingeld door tientallen "bemiddelaars".  Ik lieg hen voor dat ik al gereserveerd heb, maar het mag niet baten.  Nog steeds omstuwd door al mijn "amis" vind ik het kantoortje waar ik een kaartje koop met bestemming Ambatolampy, het eerstvolgende stadje ten zuiden van Tana.

Aangezien ik er geen flauw idee van heb waar en of ik in kleinere steden in het binnenland aan geld kan geraken, ga ik nu op zoek naar een geldautomaat.  Zelfs in een grote stad als Tana loop ik enkele uren rond zonder resultaat te boeken.  Uiteindelijk beland ik in het Hilton Hotel waar ik na enkele pogingen aan de nodige fondsen geraak.

Tegen 's avonds ben ik redelijk moe, meer van al de drukte, het lawaai, en van de mensen af te houden dan van de lange wandelingen.

Ik trek mij terug in mijn kamer in afwachting van het avondeten.