2/12/2006 - Vrijdag, 1 december 2006
Na een klein uurtje stappen -ik was eerst de verkeerde kant opgestuurd- bereik ik nat van het zweet het stationnetje waar busjes (taxi-brousse) met bestemming Antsirabe hun passagiers opwachten. Het is 8u30 en ik vraag naar het uur van vertrek. "A dix heures", zegt de chauffeur en hij krijgt nog de bevestiging van een tweede persoon met een overtuigende "Oui, Oui!". Ik begrijp niet zo goed waarom ze nog anderhalf uur wachten terwijl het busje zo goed als vol zit. Maar het is wat het is en terwijl ik overweeg om in afwachting wat rond te kuieren, roept dezelfde chauffeur mij ter orde en maant mij aan tot spoed want hij gaat vertrekken.
Ze zijn een beetje onvoorspelbaar en wat mij betreft kan ik maar beter bij mijn spullen blijven.
Zoals ik tot nu toe steeds heb moeten vaststellen, moet er eerst getankt worden, in dit geval exact 7,65 liter. Waarschijnlijk is dit niet de hoeveelheid die in de tank kan, maar wat er nodig is om tot hun bestemming te raken. Ik vermoed dat zij eerst moeten ontvangen alvorens te kunnen vertrekken. Het moet gezegd dat in verhouding tot andere producten, benzine en diesel zeer duur zijn, met name ongeveer 2.000 Ariary, hetzij +/- 70 eurocent per liter.
Het busje is volgestouwd met 18 volwassenen en 3 kleine kinderen. In Europa is dit busje goed voor 8 personen + chauffeur, en de mensen in Madagascar zijn niet veel kleiner of smaller dan bij ons.
Als haringen in een ton zweten we ons op pad. De reukjes zijn niet te evenaren, ik houd zoveel als mogelijk mijn hand voor de mond. De man naast mij is lichtjes verkouden en na een uur is zijn "sjaal" volgesnoten. Bij een halte koopt een man, eentje die nog allemaal zijn tanden heeft en dat is hier ook een rariteit, een kippebil. Ik kan mijn ogen niet geloven, maar nadat hij netjes al het vlees heeft opgepeuzeld, gaat ook het been eraan. NIETS blijft er over.
Moet je thuis maar eens proberen (doe wel eerst je valse tanden uit).
Onderweg niets dan rijstvelden. Ik verneem dat rijst hier een basisproduct is, en dat de binnenlandse productie niet volstaat om in de eigen behoeften voorzien. Een hectare brengt hier 12 ton rijst voort, terwijl in Azië een oogst 20 ton oplevert. Kunnen economisten of agrariërs van bij ons dat bevestigen? In de marge, één kilo rijst in de winkel kost hier omgerekend ongeveer 40 eurocent.
In het station in Antsirabe wordt ons busje, terwijl het een parkeerplaats zoekt, als naar goede gewoonte overvallen, en alle aandacht gaat uit naar die ene toerist. De moed zakt zowaar in mijn schoenen. Een paar (pseudo?)stadsgidsen proberen mij of mijn geld in te palmen, pousse-pousse lopers en verkopers allerhande hebben dezelfde intentie.
Ik laat mij verleiden om een pousse-pousse naar het centrum te gebruiken (moet ik eens geprobeerd hebben), maar het wordt een allesbehalve confortabele ervaring.
Wanneer ik wat later mijn hotel verlaat voor een wandeling door de stad, staat er weer een horde gieren voor de deur. Bedelende kinderen en volwassenen, pouss-pousse, noem maar op. Ik schud alles en iedereen af, maar de wandeling houdt niets anders in dan afwimpelen en afwijzen, en na enkele uren geef ik het op. Ik stap nog een internetcafé binnen en haast mij daarna naar mijn hotelkamer.
Het zal uiteindelijk allemaal niet zo erg zijn als het vandaag lijkt, maar ik ben duidelijk nog niet in de Afrikaanse mood.
| 
