2/12/2006 - Zaterdag, 2 december 2006.
Het was eerlijk gezegd mijn bedoeling om hier vierklauwens te vertrekken, maar een goed gesprek met een "lokale" Fransman brengt mij tot inkeer. De mensen zijn bij nader inzien inderdaad niet zo vervelend als je wel zou denken en in de omgeving moet wel een en ander te zien zijn.
Ik heb nu beslist om een gids onder de arm te nemen en we bezoeken eerst een reusachtige markt waar ik alleen onvermijdelijk verlopen zou lopen en daarna een afgelegen plaats waar zebu's (de inlandse koeien) worden verhandeld.
Sommige dieren, in kuddes die vari๋ren van 50 tot 200, worden van soms honderden km. ver naar deze immense markt geleid. De hoeders van deze kudden worden betaald met zebu's เ rato van ้้n zebu per vijftig die ze veilig ter bestemming brengen. Ze zijn gewapend met geweren en kalasnikovs om dieven op afstand te houden. Dixit mijn gids.
In een atelier zien we meisjes aan het werk die zich concentreren op moeilijk broderiewerk. Vogels, bloemen, lemuren, vlinders, prachtige en kleurrijke kunstwerkjes op tafelkleden, nappen, hemden en ander textiel.
Hun inspanningen worden maar karig beloond. Zij worden betaald per stuk of per dag, maar gemiddeld ontvangen zij PER DAG niet meer dan omgerekend BEF 15. De patron voegt er glorieus aan toe dat hij wel de grondstof levert, ocharme.
Ik word ook naar een atelier gebracht waar een creatieve dame mij het geheim van de zijdedraad onthult. De motten, de draden, de kleuren, de machines, de meisjes, alles is aanwezig om het productieproces van A tot Z te verklappen. De dame heeft er geen moeite mee en is apetrots op haar eigen creaties die inderdaad mogen gezien worden. Alleen zou zij nog wat contacten in Europa kunnen gebruiken, kwestie van de afzet (en de prijs?) te kunnen verhogen. Toch een zeer interessant intermezzo.
| 
