6/12/2006 - Zondag, 3 december 2006

Een vrij onrustige nacht doorgebracht met in de kamers links en rechts van  de mijne fel gestoei, gelach en opgewonden kreten. De dunne wanden isoleren nauwelijks en ik waan mij in een bordeel, wat het eigenlijk ook wel is.  Het zijn geen toeristen, maar locals die hier voor enkele uren een meisje meebrengen.  Volgens mijn gids schijnt prostitutie big business te zijn in Madagascar en als uitsmijter, na ons bezoek van gisteren aan verschillende interessante plaatsen en bezienswaardigheden, zou hij voor mij ook wel iets kunnen arrangeren.  Toen ik beleefd weigerde, gaf hij mij snel gelijk, want zei hij, alle toeristen worden daarna snel ziek.  Fijne raadgever.

Van Antsirabe naar Ambrosita, verder zuidwaarts.

We, mijn gids en ik, nemen om 8u30 een busje dat nog 2,5 uur wacht op meer passagiers.  Het is zondag, de kerken lopen vol en het is verkiezingsdag.  Het is zeer rustig in het stationnetje en het wachten duurt lang.  Ik zie enkele busjes uitrijden die stuk voor stuk in gang moeten geduwd worden.

Wat de verkiezing betreft, er zouden 14 kandidaten zijn, nochtans heb ik nog maar één kandidaat campagne zien voeren.  Het is de huidige president Ravalomanana die zijn zevenjarige termijn ongetwijfeld zal verlengen.  Gisteren trok er een lange stoet auto's en camions volgeladen met uitbundige aanhangers door de stad.  Zij werden gevolgd door honderden fietsers en allen droegen zij een nieuwe t-shirt met de naam van de president.

Reden genoeg voor deze mensen om voor hem te stemmen.

De rit naar Ambositra duurt 2,5 uur.  In een zeer ongemakkelijke houding kan ik toch genieten van de zeer mooie omgeving met rijstvelden, terrassen, mooi begroeide heuvels.  Enkele zware regenbuien zijn geen belemmering voor de chauffeur om zijn wilde rit wat te temperen.

We komen nu in het leefgebied van de Betsileo, een etnische bevolkingsgroep die ongeveer 12% van de totale bevolking uitmaakt (is daarmee de vraag van supporter B beantwoord?).  De Merina groep, die net als de Betsileo de hoogvlaktes bevolken, vormen met 27% de grootste groep.  De andere 16 bevolkingsgroepen worden geklasseerd onder de "côtiers", de kustbewoners.  En de Fransen die hier toch nog nadrukkelijk aanwezig zijn, tenminste hun stempel drukken, worden wel eens aangeduid als de "19e stam".

Madagascar werd in 1896 officieel een Franse kolonie.  Zij zuiverden het land van Engelse invloeden en verklaarden de  Franse taal de officiële.  In 1960 werd Madagascar onafhankelijk maar de Fransen hielden het land op economisch en financieel vlak onder controle.  Pas in de jaren'70, een turbulente politieke periode, trokken de Fransen zich geleidelijk terug, maar vergaten daarbij niet ook hun know-how, kapitaal en technologie mee te nemen.  Het land kwam zwaar in de problemen, en heden ten dage is daar mijn inziens nog niet veel aan veranderd.

Tot zover enige achtergrond.

We wandelen nog wat rond en door Ambrosita, maar rond vier uur wordt de dag brutaal beëindigd en moeten we vluchten voor hevige onweders.