6/12/2006 - Dinsdag, 5 december 2006.
Salaam, bonjour, ook een goeiedag.
Je loopt door de stad, in dorpjes, in het veld, maar een wederzijudse goeiedag, daar ontsnap je niet aan. Kinderen spreken mij meestal aan met "vaza". Ik vermoed dat dat betekent "oude grijze man" of zoiets.
Enkele, al oudere meisjes noemden mij "papa". Zij vergissen zich natuurlijk en ik vergeef hen hun onwetendheid, maar ik vermoed dat zij die andere besnorde Vlaming bedoelen die hier gedurende enkele jaren zijn best heeft lopen doen. Het waren nochtans mooie kinderen.
Ik rijd nu verder naar Fianarantsoa, de tweede of derde belangrijkste stad van Madagascar. Onderweg worden we geregeld opgehouden door herders die grote kuddes van wel meer dan honderd zebu's over de hoofdweg naar Antananarivo loodsen voor verkoop. De mannen zijn, zoals mijn gids reeds verteld heeft, gewapend om rovers op afstand te houden.
De bus-, beter gezegd taxi-brousse-rit duurt dik vier uur en het is al ver in de namiddag wanneer we in Fianarantsoa aankomen.
Of ik nu in Basse-Ville, Haute-Ville of Nouvelle-Ville, de drie stadsdelen rondloop, overal word ik geconfronteerd met schrijnende, schokkende armoede. Ik heb het er zeer moeilijk
mee en wordt voortdurend aangeklampt. Ergens aan een pleintje zitten tientallen vrouwen met kleine kinderen, en na lang aandringen, kan ik het toch niet laten een vrouw wat geld toe te stoppen. Zij vervoegt haar gezelschap en binnen de kortste keren staan er een paar andere vrouwen om geld te smeken. Mijn gids had mij nochtans verwittigd.
En hij voegt er aan toe dat deze mensen echt wel zo arm zijn en van de bedelstaf moeten leven. Het gaat voor 80% om alleenstaande vrouwen, die, nadat zij zwanger zijn geworden na een vluchtige ontmoeting, in de steek gelaten worden door de vader.
Dit is een intrieste stad.
vaza = vreemdeling
papa = een nog beleefdere vorm dan monsieur.
| 
