12/12/2006 - Donderdag, 7 december 2006.
4u30. Een heerlijk moment om je nog eens om te draaien. Maar ik moet er uit want de trein van zeven uur gaat stipt vertrekken en er wordt een massa volk verwacht.
Niets is minder waar. De trein geraakt maar voor 75% gevuld en vertrekt bovendien met anderhalf uur vertraging. De dag is al vier uur oud wanneer de oude diesel zich langzaam op gang trekt.
Als ontbijt neem ik een koffie en een baguette. Moeder en dochter van ongeveer 17 jaar hebben een toog geïmproviseerd voor het stationsgebouw en voorzien vertrekkende/wachtende reizigers van deze ochtendlijke lekkernij. Ik raak in gesprek met het meisje. Zij is nog studente maar helpt eerst haar moeder. Ze staat om 3u30 op om brood en koffie te verkopen, gaat naar school die om zeven uur begint en pas om 18 uur eindigt (lessen van 7-12 en van 14-18). Hallo?
Een jongetje komt bedelen. Ik koop hem een baguette en geef hem de rest van mijn koffie.
Hij brengt de lege tas terug, ik kijk hem na en zeg tegen een oudere man: "Joli garçon". Hij beziet mij en zegt minachtend: "Joli? non, c'est honteux!". Daar sta ik dan. Ik krijg hem nog moeilijk aan het praten maar hij is duidelijk niet gesteld op al dat gebedel. Ze weigeren te werken, beweert hij. Het ventje is ocharme misschien zeven. Ik heb het er toch moeilijk mee om deze miserie in de juiste context te zien.
Het traject is 170 km. lang en telt 14 haltes. Voorziene aankomst in Manakara: 17 uur.
In landen als Madagascar op de trein stappen geeft reizen een extra dimensie. Ineens ben je, zonder zelf de soms moeilijke stap te moeten zetten, ondergedompeld in deze vreemde cultuur.
En ik ontmoet er, sinds mijn aankomst, de eerste toeristen, waardoor het ook iets minder vreemd en eenzaam wordt. Een Canadese, een Duitse, een Hollander en nog enkele Fransen.
Let wel, een halte is nog geen stationnetje. De trein stopt in elk dorpje, die naam soms onwaardig, waar mensen op- of afstappen, of waar "marchandise" geladen of gelost wordt. Alle mensen komen aandraven met eten of drank (waar wij gevoelige westerlingen beter afblijven) en kinderen vechten zich een ongeluk voor een lege plastieken fles die uit de trein gekieperd wordt. Een fles of bidon is een waardevol en nuttig item in een streek waar mensen soms kilometers ver drinkbaar water moeten ophalen.
Hoe verder wij oostwaarts rijden (Manakara ligt aan de Oostkust, ongeveer 400 km boven Fort Dauphin, de meest zuidelijke stad), hoe gevarieerder het aanbod voedsel wordt. En zo wordt dit letterlijk de meest gesmaakte dag sinds mijn aankomst.
Eigenlijk is het één lang fruitdessert met lychees, kleine banaantjes, rode bananen, ananas, mango, papaya, nog enkele mij totaal onbekende vruchten, hier en daar aangevuld met een grote soort rivierkreeft. Er zijn ook kleine worstjes in het aanbod en waar ik dacht dat deze gevuld zijn met vlees, word ik blij verrast met een mix van groenten en het vlees van dezelfde rivierkreeft. Een lekkernij.
Hoe oostelijker hoe warmer, want we dalen van ongeveer 1.000 meter naar zeeniveau. De omgeving en de temperatuur wordt tropisch. De mensen dragen nog nauwelijks kleren, en wat zij kleren zullen noemen, zijn voor ons lompen. Maar iedereen lacht en kijkt zich de ogen uit op de trein en op zijn passagiers waar het de blanken betreft. En wij beantwoorden hun nieuwsgierige blikken met al even grote ogen, want ook wij kunnen dit niet geloven.
Wie kijkt hier naar wie en wie ziet wat? Een confrontatie van twee onbekende werelden. Twee werelden die samensmelten wanneer we uitstappen, handjes drukken en op hun vraag foto's maken. Zij zijn dol op poseren en lachen zich daarna te pletter bij het zien van hun zelfportret.
In ons compartiment zit ook een oude politieagent. Bij iedere halte begeeft hij zich onder de menigte en na elke stop is hij wat zwaarder beladen. Hij heeft zich een ruimte tussen twee banken toegeëigend en op het eind van de rit komt een kruier alles opladen. Zakken met fruit en groenten, een mand waar een kip de plaats moet delen met een kalkoen. Die man heeft zich onopgemerkt een rijke dag bijeen"gewerkt".
De spoorweglijn biedt afwisselend tropisch woud, kale heuvels waar het woud door de inboorlingen volledig is verwoest (afgebrand), rijstvelden en wilde fruitbomen. Overal groeien bananen en nog onrijpe appelsienen, de andere soorten waarvan we geproefd hebben en ontelbare grote bomen die met moeite hun grote trossen lychees torsen. Zij kleuren de omgeving hevig rood.
Na welgeteld 10 uur stopt de trein in het eindstation van Manakara. Daar worden we overgelaten aan tientallen roepende pousse-pousse lopers die vechtend een klant willen inpikken. Het zijn stuk voor stuk tengere maar taaie, pezige atleten die in looppas, bergop en bergaf, de twee kilometer tot mijn hotel afhaspelen.
Manakara heeft alles van een jungle-dorp. Onverharde rode wegen, de geur van het oerwoud, drukkend warm en vochtig. Een rustig dorpje aan de Indische Oceaan waar geen taxi's worden toegelaten en waar andere auto's nauwelijks te bespeuren zijn.
Een verademing na Fiarantsoa.
's Avonds dineer ik met twee bejaarde Franse trekkers (ze zijn respectievelijk één en twee jaar ouder dan ondergetekende), die pas gepensionneerd zijn en hun eerste van veel geplande reizen zijn begonnen. Jongens naar mijn hart.
|
|
Post A Comment!
|
|
About Me
Friends
|
