12/12/2006 - Vrijdag, 8 december 2006.
Oordopjes neem je niet zomaar mee. Om drie uur dertig word ik gewekt door enkele hanen en één enkele hond die ik na een half uur geblaf wat graag een kogel door zijn kop wil jagen.
Ondanks de ter hulp gesnelde oordoppen raak ik niet meer in slaap.
Vanaf zes uur geniet ik dan maar van de relatief koele ochtend bij een door de hotelhouder zelfgebrande robusta-koffie (het worden er een aantal), in afwachting van mijn vertrek voor een dagje kano-roeien op het Pangalanes Kanaal. Dit kanaal loopt over zijn volledige lengte van ongeveer 600 km van Toamasina tot Farafangana evenwijdig met de Indische Oceaan. Eigenlijk is het kanaal een combinatie en samenvoeging van natuurlijke rivieren en kunstmatig aangelegde meren. Waar het nog enige economische betekenis had tijdens de koloniale periode, is het nu verwaarloosd, ongeschikt voor zeeschepen en zie je er enkel nog de inboorlingen die in prouwen over en weer varen, geladen met fruit, en vissers die er onbenullige visjes vangen. Ik zie enkele vissers in hun nederzetting langs het kanaal de buit binnenhalen en verdelen. Alles bijeen niet meer dan een drietal kilo. Het zal hun dagje (één van de vele?) niet geweest zijn.
Halverwege de namiddag verken ik het dorp Manakara en loop een internetcafé binnen voor wat schrijfwerk. Maar het is hopeloos en ik geef het na een half uur op. Of er is geen connectie, of er zijn constant problemen.
's Avonds hebben we (mijn Franse makkers en ik) wat meer tijd nodig om ons hotel binnen te stappen. Jonge meisjes van 14, 15 jaar willen ons graag verleiden tot een massage of wat meer. Blijkt dat deze meisjes door hun ouders op het prostitutiepad worden gestuurd om de familie wat meer financiële armslag te geven. Dit is pas "honteux".
|
|
Post A Comment!
|
|
About Me
Friends
|
