28/12/2006 - Woensdag, 20 december 2006.
De man waarmee ik gisteren een uitstapje heb gemaakt, brengt mij vandaag, om zes uur 's morgens, naar Anakao, 22 km zuidwaarts.
Met de prauw, waarop nu een zeil is gespannen. Een prauw ziet er
als volgt uit: deze is +/- vier meter lang, bovenkant op z'n
breedst 50 cm voor en achter uitlopend op nul, 60 cm diep en de bodem
is nog 10 cm breed. Er is een vierkant kader van dunne stammen
opgebonden met aan één kant een stuk hout in de vorm van een kleine
prauw (maar niet uitgehold) dat mee in het water drijft en voor
stabiliteit zorgt. En natuurlijk een mast met het nodige touwwerk
om "in de wind" te blijven. Eigenlijk een primitieve versie van
de catamaran. Dit zijn de bootjes waarmee ze kilometers of mijlen ver
op zee gaan vissen.
Ongeveer twee uur gaat onze tocht duren. Maar het worden er vijf
wegens geen wind. Het zeil blijft er lusteloos bijhangen en 80%
is peddelwerk. Voor de overeengekomen prijs van 5.000 Ariary of
ong. twee euro scheurt hij nu misschien wel zijn reeds gescheurde
broek. Ik wil hem graag aan werk helpen voor het vervolg van mijn
trip, maar nu vraagt hij ineens het tienvoudige, en "cadeau"
bovenop. Ik bedank en zoek onderkomen.
Anakao is weer een klein vissersdorpje aan het Kanaal v. Mozambique
(tussen Mada en Afrika), maar zeer toeristisch. Geen
wonder. De stranden zijn onmetelijk lang, het water kleurt groen
en blauw en in de achterliggende duinen loop je gewoon verloren.
Bungalowtjes staan op twintig meter van het water en de eeuwige zon
doet de rest. Het is hier dan ook peperduur, factor 4 ivg met bvb
Ste-Augustin.
Deze tijd van het jaar zijn er bijna geen toeristen. Ik maak wel
kennis met een Amerikaanse moeder en dochter en onze gesprekken
doen de tijd snel voorbij gaan.
|
|
Post A Comment!
|
|
About Me
Friends
|
