28/12/2006 - Zaterdag en zondag, 23 en 24 december 2006.
Ik pak mijn rugzak, poets mijn tanden (omgekeerd), neem een overdadig
stortbad (ik moet zelf de kuip over mij uitkappen) en ben klaar om met
een prauw terug naar Tuléar te varen. Ik heb dus noodgedwongen
mijn plannen moeten omgooien, en probeer nu deze kust naar het noorden
te volgen tot Morondava.
Tot Tuléar is dus geen probleem. Er wordt gewacht tot 11
uur wanneer de wind begint op te steken. We varen maximaal
ongeveer zeven km. uit de kust op een matig rustige zee. Er zijn
nog drie eilanders bij waarvan een meisje van ongeveer 16 jaar het
laatste uur "de ziekte" krijgt en het hoofd overboord moet houden.
Bij aankomst, en dat is bij laagtij, moet ik nog zeker vijfhonderd
meter naar het strand waden, het water op kniehoogte. Ik haast
mij naar het taxi-brousse station, want ik heb helemaal geen zin om in
deze vervelende stad nog eens te overnachten.
Er vertrekt binnen het half uur een taxi-brousse naar Tana, en via een
overstap in Antsirabe kan ik vandaar rechtstreeks naar Morondava.
In Antsirabe weet men mij te vertellen dat de weg naar Morondava
is weggezakt en het zal wel enkele dagen duren vooraleer......... Ik
kan dus al mijn plannen voor de westkust opbergen en er zit niets
anders op dan naar Tana te gaan en een oplossing te zoeken.
Het vervelende is dat ik op een busje naar Tana zat, maar dat is nu al lang weg natuurlijk.
Ik moet te voet naar een ander station en hopen op een korte
wachttijd. Ik heb geluk want ik word opgepikt door een
taxi-brousse die klanten voor Tana aan het recruteren is.
Het busje rijdt nog een uurtje rond op zoek naar nog meer en vliegt
daarna naar Antananarivo. Die chauffeur is gek. Ik heb nu
tijd om een nieuwe weg uit te stippelen en neem het besluit om via de
oostkust noordwaarts te trekken.
Bij aankomst in Tana moet ik naar een andere gare. De Gare du Sud
waar ik nu ben is een ware heksenketel waar bijna letterlijk gevochten
wordt om een klant in te palmen.
Eerst na veel getrek en daarna na veel gepingel waarbij de prijs van
duizelingwekkend hoog tot abnormaal laag duikt, wip ik in een 2-pk'tje
waar ik al bijna onmiddellijk doorzak. De chauffeur stopt bij het
eerste benzinestation en tankt bij: welgeteld 1,31 liter.
Deze plas benzine zal hij wel op de terugweg verbruiken, want het gaat
nu meestal bergaf met de motor op af.
Ik kan bijna onmiddellijk naar Moramanga waar ik om 17 uur aankom.
Daarmee was ik dertig uur ononderbroken onderweg en heb het overleefd
op één sterke koffie en één hardgekookt (kalkoen)ei.
Het is dit jaar meer één keer kerstavond en ik trakteer bij de Chinees op zoet-zure eend. Dank u wel.
Ik ontmoet er een vrouw die zich ook komt laten verwennen. Marie,
53, Française en onderwijzeres die haar laatste jaren uitdoet op
Mayotte, een eilandje en Frans grondgebied op de Comoren. We
spreken af voor morgen.
In mijn hotel is er geen water, amper electriciteit. Op een
tafeltje liggen twee bijbels, één in Malgash, een andere drietalig
Frans-Engels-Duits. Als ik het nu nog niet ga begrijpen!
Ernaast ligt een pakje ballonnen. Even de gebruiksaanwijzing
lezen. Verdorie, dat zijn geen ballonnen, het zijn
condooms. Eens kijken wat de bijbel ervan zegt.
|
|
Post A Comment!
|
|
About Me
Friends
|
