11/1/2007 - Woensdag en donderdag, 3 en 4 januari 2007.

Om vier uur uit de veren voor een vroege boot, terug naar Ivongo. 

Vandaar willen we naar Mananara (100 km) om dan te voet door te trekken naar Maroantsetra.  Het is echter onduidelijk of we wel vervoer zullen vinden tot Mananara en zijn mentaal voorbereid om ook dat stuk te voet af te leggen.

Er moeten ongeveer zes brede rivieren overgestoken worden, waarvan al onmiddellijk één in Ivongo.  Bij iedere oversteek ligt een ponton waar twee tot vier wagens mee kunnen overgezet worden.

Ponton 1 brengt ons al geluk want er komt een camion opgereden waar we achterin mogen meerijden.

We zitten nu op de RN5.  Route Nationale 5.

Stel je er eigenlijk maar niets van voor, want het is niets meer dan een zanderige veldweg zoals je er bij ons nog zelden een vindt.

Bij elke overzet zijn er stalletjes waar we kunnen bijkomen en bijtanken.  Vis, rivierkreeft, koffie, thee, soorten beignets, maar vooral fruit zoals lychees, bananen en overheerlijke, sappige en zoete ananas.

Waar onze camion zijn reis stopt, kunnen we overstappen op een soort taxi-brousse (oude Peugeot 404 met overdekte bak).

De eerste tien km. hang ik er met nog twee andere personen gewoon van achter aan.  Een marteling voor de vinger- en armspieren. Vanaf de overstap op deze Peugeot is onze lijdensweg begonnen. 

De eerstvolgende overzet kost twee uur wachttijd.  De motor waarmee hij normaal wordt aangedreven is kapot en de ponton moet nu met mankracht (met stokken) voortgeduwd worden.  Gewoon onvoorstelbaar.

Bovendien wordt de weg alsmaar slechter.   Diepe putten, kloven, rotsen, door kleinere rivierbeddingen.....De chauffeur vertelde me dat we rond 20 uur zouden kunnen aankomen in Mananara, maar ik geloof er al lang niets meer van. 

In de bak van de Peugeot zijn geen zitbanken.  Er is enkel de vloerplaat met in het midden een losliggend reservewiel.  Het is krampachtig vastgrijpen wat je op het moment best uitkomt om enigszins stabiel (?) te blijven.  En de laatste 50 km. zijn we nog met z'n twee.  We zijn ook al lang K.O. geslagen.  Alles doet pijn.

Onder een volle maan is het nooit helemaal donker geworden en wij hebben geen benul van uur of tijd.  Tot we dan bij de laatste ponton komen. Ah!  Eindelijk, nu kunnen we weer even op onze positieven komen.  Maar de teleurstelling is groot.  Deze ligt stil, steekt niet meer over.  Nogal logisch, want het is inmiddels 1u30 geworden.  Er zit niets anders op dan wat te proberen slapen in onze bak en dat kost mij niet te minste moeite.  Wij hebben ons muskietennet geïnstalleerd en blijven redelijk beschermd tegen muggen en andere insecten.

Om vijf uur kunnen we terug verder om tegen negen uur aan te komen in Mananara.  Onze chauffeur zat er maar één uurtje naast......plus de nacht.

We proberen ons wakker te houden, maar hebben alletwee nood aan enkele uren slaap.  Zee- of wagenziekte (reisziekte) zijn mij onbekend, maar nu loop ik er stomdronken bij.  Net of ik pas ben bevrijd uit een draaiende betonmolen.  Nog nooit zoiets meegemaakt.

100 km Route Nationale 5.

's Avonds gaan we nog op zoek naar de aye-aye, een bedreigde lemuur en eigenaardig diertje dat 's nachts actief wordt.  Maar het wordt een maat voor niets.  Een lange tropische regenbui houdt de dieren binnen en stuurt ons druipnat terug naar ons onverlicht hotel.  Mananara, een redelijke stad met 32.000 inwoners zit al de ganse dag en volgende nacht zonder electriciteit.  Moet kunnen.