16/1/2007 - Woensdag, 10 januari 2007.

Ik heb dus aangemonsterd op een cargo naar Ile Ste Marie.  Het is de goedkoopste en eenvoudigste manier om uit Maroantsetra weg te raken.  De cargo, een 30 meter lang vaartuig, is geladen met rijst, kruidnagel en hout.  De zee is rustig en de reis duurt veertien uur.

We volgen de kust die ik gedurende enkele dagen te voet en met taxi-brousse heb gevolgd, maar nu terug in zuidelijke richting.  Dit is wat men noemt  de "Vanilla-Coast" en ik hoef natuurlijk niet uit te leggen waarom.  Naast vanille wordt hier ook enorm veel kruidnagel gewonnen.  De kruidnagel ligt overal in de dorpjes te drogen en verspreid een heerlijke geur (niet tot op dit bootje natuurlijk).

Nu bemerk ik tientallen kleine vuurhaarden, boeren die zich weer een stukje tijdelijke landbouwgrond toe๋igenen.  Ik las dat het Ministerie voor Beheer van Waters en Bossen zich tevreden uitlaat over de evolutie van deze praktijken in 2006.  Er werden "slechts" 500.000 hectaren bos afgebrand, terwijl er 1.080.000 werd heraangeplant.

De reis verloopt verder rimpelloos en ter hoogte van Ile Ste Marie worden we korte tijd begeleid door een tiental dolfijnen.  Goed zo.

Op dit late uur, het is 21 uur, vind ik met enige moeite onderdak.