26/7/2008 - Zaterdag, 19/7/2008
We willen graag deelnemen aan een speciale traditionele ceremonie en we gaan op weg met een jonge Malgasch.
We zoeken en vragen rond, maar vinden niets.
Onverrichterzake keren we op onze stappen terug en lopen langs bij de overste van een religieuze instelling met de naam "Foyer de charité sainte-famille". Deze brave man werkt al 37 jaar in Madagascar en stelt vast dat de situatie van de gewone burger met de dag is verslechtert. Waar de mensen toen een arm maar degelijk leven leidden, heeft hij het nu over "miserabele" toestanden. Onze vaststellingen zijn niet anders.
Zijn, wat ik zou noemen, klooster is een soort van retraitehuis voor geestelijken en een plaats waar gebed en spiritualiteit een belangrijke plaats innemen.
Deze gemeenschap beseft echter maar al te goed dat door alleen de ziel te voeden, de fysieke honger niet verdwijnt. Zij ontvangen dagelijks een 300 kinderen die quasi volledig aan hun lot zijn overgelaten en hier voor een dagelijkse maaltijd welkom zijn.
Plannen voor de bouw van een school en een opvangtehuis zijn voorlopig opgeborgen bij gebrek aan financiele middelen.
Wij zien hier dagelijks met eigen ogen de "miserie" waarover de overste het heeft. Zijn verhaal blijft hangen.
We hebben nog enkele uren om een van de meren die Antsirabe omringen, rond te stappen, alvorens net voor zonsondergang ons hotel op te zoeken.
Het is 21 uur. Ik loop nog even naar een internetcafé. De spaarzame straatlampen proberen de donkere nacht een schijn van verlichting te geven. Het is koud, zo rond de 7 graden. Het flauwe schijnsel lukt er alleen nog in de schrijnende toestanden te benadrukken. Ik zie arme pousse-pousse jongens op straat, slapend in hun (gehuurde) karretjes, weggedoken in hun povere kleren.
Achter of op stukken karton trotseren andere dompelaars de kou en proberen de nacht door te komen.
Ontluisterend! Ik sluip stilletjes naar mijn hotelletje.
|
|
Post A Comment!
|
|
About Me
Friends
|
