6/8/2008 - Maandag, 04/08/2008

We verlaten Morombe om zes uur en zeilen naar open zee.  We verdelen onze voorraad bananen over wat een zeer lange dag gaat worden.

We zeilen misschien wel 8 à 10 km uit de kust en na de middag wordt de zee vrij zwaar, soms bedreigend zwaar.  Golven tillen ons op, duwen ons vooruit en naar beneden terwijl weer ander zich opbouwen en komen aanrollen.  Nu hebben we wel al redelijke zeebenen gekweekt, maar dit vinden we toch al redelijk "golvend".  Regelmatig spoelt het water over de rand van de pirogue en heel onze inboedel is doornat.  Idem dito voor twee arme passagiers die lijdzaam moeten ondergaan.

We moeten Belo-sur-Mer bereiken en het wordt alweer donker, pikdonker zelfs.  De zee blijft zwaar.  Het einde van de tocht lijkt eeuwen te duren.  We zien de lichtjes van Belo, maar onze piroguier Nicolas moet een zandbank omzeilen en vart maar door.  Aangezien hij weinig Frans spreekt, kunnen we niet om uitleg vragen en we zijn volledig gedesoriënteerd, eigenlijk ook al  een beetje gedemoraliseerd.

Kletsnat, koud, geen eten, geen geld en nog steeds geen Belo.  Het is ons een raadsel hoe onze kapitein uiteindelijk toch veilig het strand bereikt.  Het strand van Belo waar we op enkele bungalowtjes lopen die echter volledig verlaten zijn.  Nicolas gaat op zoek en wij nemen het koene besluit om een van de bungalows in te palmen.

Eindelijk komt de eigenaar opdagen.  Een vriendelijke man die ook nog voor een snelle maaltijd zorgt en voor morgenvroeg ontbijt belooft.  Vijf euro (hebben we nog gevonden) betekent nu heel wat.