11/1/2007 - Vrijdag, zaterdag en zondag, 5, 6 en 7 januari 2007.

Daniël krijgt geen garanties dat een vliegtuig of boot hem tijdig kan terugbrengen naar Antananarivo en ziet zich genoodzaakt onze gezamenlijke reis hier te beëindigen.  Ik neem afscheid van een super-sympathieke reisgenoot.  Volgend jaar komt hij terug om meer van Madagascar te zien....met de fiets ...én met één arm.  Een sterke kerel die Daniël die ik zeker nog wel eens zal ontmoeten.

Dag één: vrijdag

Ik ga nu alleen verder voor de resterende 120 km. naar Maroantsetra.  De RN5 is nu niet meer dan een nog smallere veldweg door de brousse en langs de kust van de Indische Oceaan.  Het is acht uur en drukkend warm.  Van 10 tot 15 uur is de moeilijkste tijd van de dag want heet.
Maar nu reeds loopt het zweet in beekjes van mijn hoofd tot in mijn schoenen.  Ik heb een paraplu gekocht maar zoals het er naar uitziet, zal ik die moeten omturnen tot parasol.

Ik heb nog maar net twee mensen ingehaald, wanneer zij plots, hevig geschrokken, halt houden en één van de twee mijn arm vastneemt.  Op amper drie meter ligt een volwassen boa constrictor op en vooral in onze weg.  In haar volle lengte van ongeveer 1,80 meter en met haar kop omhoog is dit een zeer bedreigende ontmoeting.  Boa's zijn niet giftig maar ze kunnen naar het schijnt lelijk bijten.  Nog voor ik bang kan worden en besef wat er gebeurt, heeft een van de mannen haar verjaagd door een stok in haar richting te werpen.
Ik had dat beest helemaal niet gezien, want was zoals naar (goede?) gewoonte in beslag genomen door de omgeving op schouderhoogte en hoger, op zoek naar vogels en andere kameleons.  Vanaf dit moment is het pad voor mijn voeten  zeer belangrijk geworden.

De voedselvoorziening is niet meer wat het eergisteren was en ik leef op een dieet van droge koekjes en af en toe een banaan.  En vooral water dat ik in bijna elk redelijk dorpje kan kopen.  LITERS gaan erdoor.
Omdat ik vrij laat vertrokken ben, kan ik mij niet veroorloven veel of lange rustpauzes in te lassen.  Er moet dagelijks minimum 40 km. afgelegd worden en vandaag moet ik een dorpje zien te bereiken waar een vrouw woont die mij een slaapgelegenheid kan bezorgen (gekregen in Mananara).  Ik kom er net te laat aan om de regen voor te zijn en krijg er een koude douche bovenop. Niemand schijnt die vrouw, die Monique heet, te kennen en op de vraag of ik wel in het juiste dorpje ben, wijzen hun armen naar alle richtingen, behalve naar de plaats waar wij ons  bevinden.  Ik begrijp er geen barst van, want niemand spreekt behoorlijk Frans.  Het halve dorp blijft maar discussiëren en gesticuleren, tot er uiteindelijk toch een vrouw bij het gezelschap komt, die de oplossing heeft, en een beetje Frans spreekt.  Het is niet Monique, maar haar zus Veronique en die heeft een klein huisje waar mensen soms overnachten.  Er wordt een jongen weggestuurd en jawel, mijn reddende engel komt te voorschijn.  Oef! 
Maar geen eten, il n'y a pas de provision!  Dat zal mij nu geen zorg wezen.  Ik ben onderdak.

Dag twee: zaterdag

Ik vertrek nu vroeger, om zes uur, want ik besef dat ik het tempo van gisteren niet kan aanhouden.  Na vijf km. loop ik ineens door het dorpje dat ik gisteren had moeten bereiken, het dorpje waar Monique woont.  Nu besef ik ook dat ik vijf km. meer zal moeten presteren dan gisteren.
Maar het wordt weer geweldig warm en moet ook meer kunnen rusten.
Tegen 's middags moet ik van schoeisel veranderen.  Bottinen uit, sandalen aan, want mijn voeten raken oververhit.  Uiteindelijk bereik ik rond 16 uur mijn bestemming.  Tien uur gestapt, ongeveer 45 km afgelegd.  In slaap wiegen hoeft niet echt.

Dag drie: zondag

Nog ongeveer 40 km en weer die brandende zon reeds vroeg in de voormiddag.  Geen zuchtje wind, geen schaduw en de parasol gaat al snel open.  Het is vooral die hitte die deze tocht zo zwaar maakt.  Er is nu ook nogal wat niveauverschil, maar gelukkig nooit meer dan 100 meter.
Met nog ongeveer 15 km te gaan, gaat het tempo zienderogen omlaag.  En wanneer ik aan het vliegveldje van Maroantsetra kom, dien ik mezelf een geweldige morele klap toe, door te denken dat ik er ben.  Ik loop nu op een asfaltweg waar echter geen eind aan komt.  Ik zie heel veel mensen, maar geen stad, geen gebouwen, niets (afstand vliegveld tot stad was nog 10 km).  Alleen asfalt onder de voeten en een loodzware zon boven mijn hoofd.  Mijn schoenen zijn plots twee  maten te klein.  Alles begint pijn te doen en lastig te worden.  En tot overmaat van ramp ligt het hotel waar ik wil gaan slapen aan de andere kant van de stad.  En als ik daar dan aankom, is het nog gesloten ook.  Ik sleep mij naar het volgende:  gesloten.  Een ander: gesloten.  Hier zijn geen toeristen meer en hotels sluiten.  Een vijfde hotel geeft de oplossing.  De vermoeidheid is groot, ik heb vijf frisse douches nodig om af te koelen, maar ik kan moe en tevreden terugblikken op drie mooie dagen door de natuur en kleine nederzettingen en dorpjes.

In elke plaats waar mensen woonden, werd ik begroet als was ik de koning.  Salut vaza!
Vooral de kinderen laten een onvergetelijke indruk achter.  Op sommige plaatsen kwamen ze met tientallen van achter de hutjes kijken en roepen: "Salut vaza!", maar als ik ze wilde benaderen, stoven ze als mussen in alle richtingen uiteen.  Net alsof het de eerste blanke was die ze zagen.  Volwassenen keken geamuseerd toe.
Hartelijke mensen, mooie natuur, een goede afloop, wat wil ik nog meer.

11/1/2007 - Dinsdag, 9 januari 2007

11/1/2007 - Maandag, 8 januari 2007.

11/1/2007 - Woensdag en donderdag, 3 en 4 januari 2007.

Om vier uur uit de veren voor een vroege boot, terug naar Ivongo. 

Vandaar willen we naar Mananara (100 km) om dan te voet door te trekken naar Maroantsetra.  Het is echter onduidelijk of we wel vervoer zullen vinden tot Mananara en zijn mentaal voorbereid om ook dat stuk te voet af te leggen.

Er moeten ongeveer zes brede rivieren overgestoken worden, waarvan al onmiddellijk één in Ivongo.  Bij iedere oversteek ligt een ponton waar twee tot vier wagens mee kunnen overgezet worden.

Ponton 1 brengt ons al geluk want er komt een camion opgereden waar we achterin mogen meerijden.

We zitten nu op de RN5.  Route Nationale 5.

Stel je er eigenlijk maar niets van voor, want het is niets meer dan een zanderige veldweg zoals je er bij ons nog zelden een vindt.

Bij elke overzet zijn er stalletjes waar we kunnen bijkomen en bijtanken.  Vis, rivierkreeft, koffie, thee, soorten beignets, maar vooral fruit zoals lychees, bananen en overheerlijke, sappige en zoete ananas.

Waar onze camion zijn reis stopt, kunnen we overstappen op een soort taxi-brousse (oude Peugeot 404 met overdekte bak).

De eerste tien km. hang ik er met nog twee andere personen gewoon van achter aan.  Een marteling voor de vinger- en armspieren. Vanaf de overstap op deze Peugeot is onze lijdensweg begonnen. 

De eerstvolgende overzet kost twee uur wachttijd.  De motor waarmee hij normaal wordt aangedreven is kapot en de ponton moet nu met mankracht (met stokken) voortgeduwd worden.  Gewoon onvoorstelbaar.

Bovendien wordt de weg alsmaar slechter.   Diepe putten, kloven, rotsen, door kleinere rivierbeddingen.....De chauffeur vertelde me dat we rond 20 uur zouden kunnen aankomen in Mananara, maar ik geloof er al lang niets meer van. 

In de bak van de Peugeot zijn geen zitbanken.  Er is enkel de vloerplaat met in het midden een losliggend reservewiel.  Het is krampachtig vastgrijpen wat je op het moment best uitkomt om enigszins stabiel (?) te blijven.  En de laatste 50 km. zijn we nog met z'n twee.  We zijn ook al lang K.O. geslagen.  Alles doet pijn.

Onder een volle maan is het nooit helemaal donker geworden en wij hebben geen benul van uur of tijd.  Tot we dan bij de laatste ponton komen. Ah!  Eindelijk, nu kunnen we weer even op onze positieven komen.  Maar de teleurstelling is groot.  Deze ligt stil, steekt niet meer over.  Nogal logisch, want het is inmiddels 1u30 geworden.  Er zit niets anders op dan wat te proberen slapen in onze bak en dat kost mij niet te minste moeite.  Wij hebben ons muskietennet geïnstalleerd en blijven redelijk beschermd tegen muggen en andere insecten.

Om vijf uur kunnen we terug verder om tegen negen uur aan te komen in Mananara.  Onze chauffeur zat er maar één uurtje naast......plus de nacht.

We proberen ons wakker te houden, maar hebben alletwee nood aan enkele uren slaap.  Zee- of wagenziekte (reisziekte) zijn mij onbekend, maar nu loop ik er stomdronken bij.  Net of ik pas ben bevrijd uit een draaiende betonmolen.  Nog nooit zoiets meegemaakt.

100 km Route Nationale 5.

's Avonds gaan we nog op zoek naar de aye-aye, een bedreigde lemuur en eigenaardig diertje dat 's nachts actief wordt.  Maar het wordt een maat voor niets.  Een lange tropische regenbui houdt de dieren binnen en stuurt ons druipnat terug naar ons onverlicht hotel.  Mananara, een redelijke stad met 32.000 inwoners zit al de ganse dag en volgende nacht zonder electriciteit.  Moet kunnen.

11/1/2007 - Dinsdag, 2 januari 2007.

Ook deze morgen geen mogelijkheid om te vertrekken.  Madagascar is echt niet het eenvoudigste land om te reizen en zeker niet om reizen te plannen.  Niets loopt zoals je het zou willen.

In de namiddag wordt de zee iets kalmer en samen met Bert, de Nederlander, krijg ik de kans om een namiddagje te gaan vissen.  Een Franse sportvisser is enkel om die reden tot hier gekomen en in het bootje van Albert, en met zwaar materieel, kiezen we het ruime sop.  Ik begrijp nu waarom er geen boten uitvaren vandaag.

Maar ondanks de slechte omstandigheden, vangen we vier mooie vissen van rond de zeven kilo elk.  Bonito, noemen ze die maar ik ken er niets van.  Ze hebben wat weg van tonijn, een stevige vis die vecht voor zijn leven.  Bert en ik vangen er elk een, de Franse prof twee.  Zal wel met het materiaal te maken hebben zeker. 

Na twee uur, drijfnat en goed dooreengeschud gaan we terug aan wal.  Interessant.

11/1/2007 - Maandag, 1 januari 2007.

Ook een zeer gelukkig en voorspoedig nieuw jaar aan iedereen op het thuisfront.  Ook dank voor de ontvangen wensen.

Wij willen nu graag vertrekken, maar een ruwe zee laat dit niet toe en houdt alle boten aan wal.

Afwachten.

11/1/2007 - Zaterdag en zondag, 30 en 31 december 2006.

Mijn rugzak herschikken (ik ga hier het grootste deel achterlaten) kost mij liters zweet.  De frisse douche van deze morgen is al lang verdampt.  Mensen, wat is dat hier toch lastig, die vochtige hitte.

Na twee uur overzetboot (een langzame) nemen we onze intrek bij Albert, uitbater van een goedkoop en eenvoudig bungalowparkje.  Nog twee Nederlanders komen ons gezelschap aanvullen. 

Ile Ste Marie is een klein eilandje (+\- 60 km. lang, max. 5 km breed) aan de oostkust van Madagascar.   Het is een toeristische trekpleister en lijkt mij een goede optie om rustig de overgang naar het nieuwe jaar te maken.

Belangrijkste activiteiten:  snorkelen boven koraalrif en tussen mooie vissen, fietsen met Daniel de Fransman op mountain-bikes die halverwege het traject de geest geven (ik zak door de zadelstang, Daniels versnelling blokkeert), lange wandeling naar klein eilandje in het zuiden (Ile aux Nattes of Nosy Nato, een mini-paradijs), zwemmen, nietsdoen, dus de toerist uithangen.  En samen wat praten waarbij ik als tolk mag optreden, want Nederlanders en Frans is een onmogelijke combinatie.  En na een tijdje aan die mensen duidelijk maken dat Freek nu op reis is en niet optreedt.

Op oudejaarsavond heeft Albert alle mensen van het dorpje uitgenodigd, de beste manier om een feestje te bouwen.  En feest vieren, dansen en drinken moet je deze mensen niet leren. Rum arrangé en bier vloeien rijkelijk en de danspartij loopt uit tot vier uur in de morgen.  Tegen dan zijn er al redelijk wat mensen stomdronken afgevoerd.

De zondagmorgen heb ik de gelegenheid de zondagsmis bij te wonen in een klein kerkje.  Het enige moment waarop ik het in Madagascar koud krijg.  Mensen zitten samen alsof ze thuis zijn, zingen en dansen samen alsof hun leven er van afhangt.  Ik ervaar dit als een hoogtepunt van mijn reis.  Prachtig is dit.

11/1/2007 - Vrijdag, 29 december 2006

Taxi Brousse is als de loterij. 

Ik moet een keuze maken uit één van de maatschappijen en dan uit één van de busjes.  Totaal verkeerde keuze natuurlijk.  Mijn busje raakt niet gevuld tot er eindelijk een familie opdaagt.  Zij lijken wel te verhuizen.  Er moet o.a. een volledig salon mee waardoor de reeds gestapelde bagage volledig moet herschikt worden.

Op dat moment dat ik mij al lang overgegeven aan het noodlot.  Ben aangekomen om zes uur en heb er al vier uur wachttijd opzitten.  Na goed één kilometer schijnt de chauffeur een probleem te ondervinden met de versnellingsbak en er wordt een ander busje opgeroepen.  Weer een uur verlies.  Hopeloos!

Na een rit van vier uur en ontelbare wegcontroles, komen we eindelijk aan in Soanierana-Ivongo, waar ik morgen de overzet neem naar Ile Ste Marie.

In Ivongo maak ik kennis met een sympathieke, eenarmige Fransman die mij de volgende weken gezelschap gaat houden.

Nà Ile Ste Marie trekken we samen te voet van Mananara naar Maroantsetra, een 120 km. lange tocht, verder richting noorden.  Afhankelijk van de omstandigheden zullen we drie à vier dagen nodig hebben.  's Morgens is het hier meestal heet en zonnig met in de namiddag ongenadige regenbuien.  Die laatste moeten we zien te vermijden.

28/12/2006 - Donderdag, 28 december 2006.

28/12/2006 - Woensdag, 27 december 2006.

28/12/2006 - Dinsdag, 26 december 2006

28/12/2006 - Maandag, 25 december 2006.

28/12/2006 - Zaterdag en zondag, 23 en 24 december 2006.

28/12/2006 - Vrijdag, 22 december 2006.

28/12/2006 - Donderdag, 21 december 2006.

28/12/2006 - Woensdag, 20 december 2006.

28/12/2006 - Dinsdag, 19 december 2006.

28/12/2006 - Maandag, 18 december 2006.

28/12/2006 - Zondag 17 december 2006.

28/12/2006 - Zaterdag, 16 december 2006.