28/12/2006 - Vrijdag, 15 december 2006.

18/12/2006 - Donderdag, 14 december 2006.

17/12/2006 - Woensdag, 13 december 2006.

13/12/2006 - Dinsdag, 12 december 2006.

12/12/2006 - Maandag, 11 december 2006.

12/12/2006 - Zondag, 10 december 2006.

12/12/2006 - Zaterdag, 9 december 2006.

12/12/2006 - Vrijdag, 8 december 2006.

12/12/2006 - Donderdag, 7 december 2006.

6/12/2006 - woensdag, 6 december 2006.

Voor dag en dauw opstaan is hier wat te veel gevraagd, maar om vijf uur is toch vroeg uit de veren.  De ondervinding leert dat je je hier beter zeer vroeg kunt verplaatsen om lange wachttijden te vermijden.

We begeven ons naar Ambalavao, een onbeduidend stadje dat wel typische architectuur herbergt.  Er heerst een gezellige marktdrukte maar we brengen eerst een bezoek aan een artisanaal papierfabriekje.  Ik krijg een demonstratie van hoe de binnenkant van de boomschors van een bepaalde boom tot papier wordt verwerkt.  Het is monnikenwerk met inclusief de verwerking van echte bloemen in behangpapier.  Kunstig.

We nemen een taxi-brousse naar een natuurpark dat beheerd wordt door de plaatselijke dorpsbewoners.  Daar vindt mijn eerste ontmoeting met lemuren plaats.  Het zijn de ringstaartlemuren die hier leven in groepjes van 10 tot 20 leden.  Inclusief de lange geringde staart zijn zij ongeveer 1,20 lang.  Hun vacht is afwisselend wit en bruin gekleurd met nogal wat zwart op hun aangezicht.  Mooie exemplaren.

Een grote kameleon is ook van de partij.  Ongeveer 40 cm. lang en quasi onzichtbaar op de donkere tak waarop hij uitrust.  Er liggen ook enkele slangetjes op de grond met een lengte van 80 cm. die zich blijkbaar nog niet te veel storen aan onze passage en voor mensen vrijwel ongevaarlijk zijn.

Maar vrij indrukwekkend zijn de bomen waaronder we lopen.  Iedereen zal wel de namen herkennen als Buddleia, Ficus, Euphorbia, Rubia (familie van de koffieplant), Aster, Mimosa.

Geen enkele boom die het zich permitteert om minder dan 10 meter hoogte te halen. 

Een mooi park is dit, dat we bezoeken om even uit de stadsdrukte weg te zijn.  We hadden gepland vandaag de trein te nemen naar Manakara, maar hij reed niet uit.  Morgen dus.

6/12/2006 - Dinsdag, 5 december 2006.

Salaam, bonjour, ook een goeiedag.

Je loopt door de stad, in dorpjes, in het veld, maar een wederzijudse goeiedag, daar ontsnap je niet aan.  Kinderen spreken mij meestal aan met "vaza".  Ik vermoed dat dat betekent "oude grijze man" of zoiets.

Enkele, al oudere meisjes noemden mij "papa".  Zij vergissen zich natuurlijk en ik vergeef hen hun onwetendheid, maar ik vermoed dat zij die andere besnorde Vlaming bedoelen die hier gedurende enkele jaren zijn best heeft lopen doen.  Het waren nochtans mooie kinderen.

Ik rijd nu verder naar Fianarantsoa, de tweede of derde belangrijkste stad van Madagascar.  Onderweg worden we geregeld opgehouden door herders die grote kuddes van wel meer dan honderd zebu's over de hoofdweg naar Antananarivo loodsen voor verkoop.  De mannen zijn, zoals mijn gids reeds verteld heeft, gewapend om rovers op afstand te houden.

De bus-, beter gezegd taxi-brousse-rit duurt dik vier uur en het is al ver in de namiddag wanneer we in Fianarantsoa aankomen.

Of ik nu in Basse-Ville, Haute-Ville of Nouvelle-Ville, de drie stadsdelen rondloop, overal word ik geconfronteerd met schrijnende, schokkende armoede.  Ik heb het er zeer moeilijk

mee en wordt voortdurend aangeklampt.  Ergens aan een pleintje zitten tientallen vrouwen met kleine kinderen, en na lang aandringen, kan ik het toch niet laten een vrouw wat geld toe te stoppen.  Zij vervoegt haar gezelschap en binnen de kortste keren staan er een paar andere vrouwen om geld te smeken.  Mijn gids had mij nochtans verwittigd. 

En hij voegt er aan toe dat deze mensen echt wel zo arm zijn en van de bedelstaf moeten leven.  Het gaat voor 80% om alleenstaande vrouwen, die, nadat zij zwanger zijn geworden na een vluchtige ontmoeting, in de steek gelaten worden door de vader. 

Dit is een intrieste stad.

vaza = vreemdeling

papa = een nog beleefdere vorm dan  monsieur.

6/12/2006 - Zondag, 3 december 2006

Een vrij onrustige nacht doorgebracht met in de kamers links en rechts van  de mijne fel gestoei, gelach en opgewonden kreten. De dunne wanden isoleren nauwelijks en ik waan mij in een bordeel, wat het eigenlijk ook wel is.  Het zijn geen toeristen, maar locals die hier voor enkele uren een meisje meebrengen.  Volgens mijn gids schijnt prostitutie big business te zijn in Madagascar en als uitsmijter, na ons bezoek van gisteren aan verschillende interessante plaatsen en bezienswaardigheden, zou hij voor mij ook wel iets kunnen arrangeren.  Toen ik beleefd weigerde, gaf hij mij snel gelijk, want zei hij, alle toeristen worden daarna snel ziek.  Fijne raadgever.

Van Antsirabe naar Ambrosita, verder zuidwaarts.

We, mijn gids en ik, nemen om 8u30 een busje dat nog 2,5 uur wacht op meer passagiers.  Het is zondag, de kerken lopen vol en het is verkiezingsdag.  Het is zeer rustig in het stationnetje en het wachten duurt lang.  Ik zie enkele busjes uitrijden die stuk voor stuk in gang moeten geduwd worden.

Wat de verkiezing betreft, er zouden 14 kandidaten zijn, nochtans heb ik nog maar één kandidaat campagne zien voeren.  Het is de huidige president Ravalomanana die zijn zevenjarige termijn ongetwijfeld zal verlengen.  Gisteren trok er een lange stoet auto's en camions volgeladen met uitbundige aanhangers door de stad.  Zij werden gevolgd door honderden fietsers en allen droegen zij een nieuwe t-shirt met de naam van de president.

Reden genoeg voor deze mensen om voor hem te stemmen.

De rit naar Ambositra duurt 2,5 uur.  In een zeer ongemakkelijke houding kan ik toch genieten van de zeer mooie omgeving met rijstvelden, terrassen, mooi begroeide heuvels.  Enkele zware regenbuien zijn geen belemmering voor de chauffeur om zijn wilde rit wat te temperen.

We komen nu in het leefgebied van de Betsileo, een etnische bevolkingsgroep die ongeveer 12% van de totale bevolking uitmaakt (is daarmee de vraag van supporter B beantwoord?).  De Merina groep, die net als de Betsileo de hoogvlaktes bevolken, vormen met 27% de grootste groep.  De andere 16 bevolkingsgroepen worden geklasseerd onder de "côtiers", de kustbewoners.  En de Fransen die hier toch nog nadrukkelijk aanwezig zijn, tenminste hun stempel drukken, worden wel eens aangeduid als de "19e stam".

Madagascar werd in 1896 officieel een Franse kolonie.  Zij zuiverden het land van Engelse invloeden en verklaarden de  Franse taal de officiële.  In 1960 werd Madagascar onafhankelijk maar de Fransen hielden het land op economisch en financieel vlak onder controle.  Pas in de jaren'70, een turbulente politieke periode, trokken de Fransen zich geleidelijk terug, maar vergaten daarbij niet ook hun know-how, kapitaal en technologie mee te nemen.  Het land kwam zwaar in de problemen, en heden ten dage is daar mijn inziens nog niet veel aan veranderd.

Tot zover enige achtergrond.

We wandelen nog wat rond en door Ambrosita, maar rond vier uur wordt de dag brutaal beëindigd en moeten we vluchten voor hevige onweders.

6/12/2006 - Maandag, 4 december 2006.

Ik veronderstel dat het natuurlijke uur hier nog wel gerespecteerd wordt.  Dit betekent dat de zon opkomt rond 4u30 en ondergaat rond 18u30.  We gaan hier dus op tijd slapen en kunnen de dag ook maar beter op tijd beginnen.

We staan op om 6 uur en nemen om 7 uur een taxi-met-chauffeur en begeven ons naar enkele afgelegen dorpjes op een veertigtal  km. van de stad.

We stappen twee uur door prachtige natuur op ongeveer 2.000 meter hoogte.  Het is drukkend warm met temperaturen rond de dertig graden.  Het zweet gutst van mijn gezicht, ik waan mij zowaar terug in de Peruaanse jungle.  Maar het is heerlijk om weer de natuur te voelen.  En ik word blij verrast en sta oog in oog met enkele kardinaalvogels.  Kleine, schitterend rode juweeltjes met grijze vleugels.

Ik ben ook een klein beetje fier op mezelf als ik tussen honderden gelijkaardige struiken en tussen tienduizenden  groene blaadjes, een petieterig klein groen boomkikkertje ontdek.  Het is niet groter dan de top van mijn pink.  Een foto mag niet ontbreken, maar of ik daarop iets zal zien is nog maar de vraag.

Op de weg terug kruist de eerste kameleon ons pad.  Hij is ongeveer 10 cm. lang en heeft schitterend rode, gele en lichtblauwe vlekken.  Zij zijn meesters in camouflage wat ik later kan vaststellen wanneer mijn gids mij wijst op nog een exemplaar dat zich vermomt in verwelkte varen en het perfecte verlengde ervan wordt.

In het dorpje dat we zopas bezocht hebben, wonen de Zafimaniry, een subgroep van de Betsileo.  Zij wonen in houten huisjes waarop kunstige, geometrische figuren zijn gekerfd.  We brengen eerst een beleefdheidsbezoek aan de chef en overhandigen hem onze bijdrage voor het dorp.  In dit dorp wonen 420 mensen, waarvan er 180 kiesgerechtigd zijn (de verkiezingen werden gisteren gehouden).  Mensen zijn vanaf 18 jaar stemgerechtigd.  Dat betekent dat hier 240 jongeren zijn, jonger dan 18.  En dat zal ik onmiddellijk geweten hebben.  Ik heb hele zakken snoepjes meegebracht en alle kinderen verzamelen op een klein pleintje.  Mijn gids zegt hen dat ze op één rij moeten gaan staan,  en gediciplineerd als ze zijn is dat geen enkel probleem.  Maar de rij wordt zo lang dat we er een driedubbele van moeten maken.  Het is een onthutsend spektakel.  Ik tel ongeveer 110 kinderen in de leeftijd van enkele maanden tot ongeveer 13 jaar.  110 kinderen die lachen en roepen, in blijde verwachting de zakken snoep volgend.

Zij ontvangen hun snoepje en lopen er opgewonden mee rond.  Zij stralen en wij smelten weg.

Prachtig, deze baby-boom.

Ik vraag aan een meisje naast mij hoe oud zij is en hoeveel kinderen ze heeft.  Ik schat haar leeftijd op 16 jaar maar zij zegt dat ze 18 is en drie kinderen heeft.  Toekomst bezegeld, denk ik dan.

Maar je moet je indenken:  420 mensen, waarvan ongeveer 100 kleine kinderen en nog een hoop tieners tot 17 jaar.

Het zijn mooie mensen, de Malagasy.  Niet zoals wij de zwarte Afrikanen kennen met dikke lippen en kroeshaar.  Neen, zij variëren van zeer licht- tot donkerbruin en hebben allemaal (de vrouwen) lang zwart sluik haar.  Zij vertonen veel Oosterse invloeden, het gevolg van hun echte oorsprong.  Hier leeft een mix van Indonesiërs en Maleisiërs die als eersten zowat 2.000 jar geleden, het eiland kwamen bevolken, later aangevuld met Afrikaanse slaven, Arabieren en Europeanen.

De taxi, een versleten R5'je, staat vertrekkensklaar.  De voorruit is kapot, de achterklep gaat niet dicht, twee zijdeuren (het is een vijfdeurs!) worden met draad dichtgehouden, er zijn ruitenwissers maar die werken niet, uiteraard zijn alle zetels meer dan kapot, maar het rijdt.

Om de haverklap, dwz wanneer de weg enigzins naar beneden helt, legt de chauffeur de motor stil om benzine te sparen.  Het is ongeveer een uur rijden tot de hoofdweg.  Net voor we die kunnen oprijden, is het gedaan.  We vallen zonder remmen.  Een eerste inspectie toont aan dat de remvloeistof op is.  We beginnen met vereende krachten te sleutelen -mijn bijdrage beperkt zich tot het vasthouden van een fles met vloeistof, zo wijs ben ik wel- en na een uur is het euvel verholpen.  Maar de resterende 20 km wordt afgelegd aan het matige tempo van 30km/uur.  Mijn gids verzekert mij dat we zeker goed thuis zullen komen, want onze chauffeur is ook een goede technieker.  Moet wel met deze wrakken.  Wie deze twee beroepen, chauffeur en technieker, niet in zich verenigd, kan hier op de weg niets komen doen.  Weer een gemiste kans, wat mij betreft.

We worden twee keer halt toegeroepen door politie die de weg verspert met nagels op latten.

Toen we vertrokken, zag ik de chauffeur een biljet van 2.000 Ariary wegmoffelen tussen de autopapieren.  Nu wordt duidelijk waarom.  Politieagent krijgt de kaft met papieren, doet een korte inspectie van het voertuig en je kan vertrekken....zonder "de gift".  Op de terugweg moeten er ook nog enkele bananen die we gekocht hadden als extraatje afkunnen.  Lekkere bijverdienste.

Ik sluit een lange dag af met dit geschrijf.  Het is 18 uur, ik zit buiten en het wordt donker.  Toch nog even genieten van een krekelorkest en het lichtspektakel van hevige bliksemschichten.

Morgen verder zuidwaarts.

2/12/2006 - Zaterdag, 2 december 2006.

Het was eerlijk gezegd mijn bedoeling om hier vierklauwens te vertrekken, maar een goed gesprek met een "lokale" Fransman brengt mij tot inkeer.  De mensen zijn bij nader inzien inderdaad niet zo vervelend als je wel zou denken en in de omgeving moet wel een en ander te zien zijn.

Ik heb nu beslist om een gids onder de arm te nemen en we bezoeken eerst een reusachtige markt waar ik alleen onvermijdelijk verlopen zou lopen en daarna een afgelegen plaats waar zebu's (de inlandse koeien) worden verhandeld.

Sommige dieren, in kuddes die variëren van 50 tot 200, worden van soms honderden km. ver naar deze immense markt geleid.  De hoeders van deze kudden worden betaald met zebu's à rato van één zebu per vijftig die ze veilig ter bestemming brengen.  Ze zijn gewapend met geweren en kalasnikovs om dieven op afstand te houden.   Dixit mijn gids.

In een atelier zien we meisjes aan het werk die zich concentreren op moeilijk broderiewerk.  Vogels, bloemen, lemuren, vlinders, prachtige en kleurrijke kunstwerkjes op tafelkleden, nappen, hemden en ander textiel.

Hun inspanningen worden maar karig beloond.  Zij worden betaald per stuk of per dag, maar gemiddeld ontvangen zij PER DAG niet meer dan omgerekend BEF 15.  De patron voegt er glorieus aan toe dat hij wel de grondstof levert, ocharme.

Ik word ook naar een atelier gebracht waar een creatieve dame mij het geheim van de zijdedraad onthult.  De motten, de draden, de kleuren, de machines, de meisjes, alles is aanwezig om het productieproces van A tot Z te verklappen.  De dame heeft er geen moeite mee en is apetrots op haar eigen creaties die inderdaad mogen gezien worden.  Alleen zou zij nog wat contacten in Europa kunnen gebruiken, kwestie van de afzet (en de prijs?) te kunnen verhogen.  Toch een zeer interessant intermezzo.

2/12/2006 - Vrijdag, 1 december 2006

Na een klein uurtje stappen -ik was eerst de verkeerde kant opgestuurd- bereik ik nat van het zweet het stationnetje waar busjes (taxi-brousse) met bestemming Antsirabe hun passagiers opwachten.  Het is 8u30 en ik vraag naar het uur van vertrek. "A dix heures", zegt de chauffeur en hij krijgt nog de bevestiging van een tweede persoon met een overtuigende "Oui, Oui!".  Ik begrijp niet zo goed waarom ze nog anderhalf uur wachten terwijl het busje zo goed als vol zit.  Maar het is wat het is en terwijl ik overweeg om in afwachting wat rond te kuieren, roept dezelfde chauffeur mij ter orde en maant mij aan tot spoed want hij gaat vertrekken.

Ze zijn een beetje onvoorspelbaar en wat mij betreft kan ik maar beter bij mijn spullen blijven.

Zoals ik tot nu toe steeds heb moeten vaststellen, moet er eerst getankt worden, in dit geval exact 7,65 liter.  Waarschijnlijk is dit niet de hoeveelheid die in de tank kan, maar wat er nodig is om tot hun bestemming te raken.  Ik vermoed dat zij eerst moeten ontvangen alvorens te kunnen vertrekken.  Het moet gezegd dat in verhouding tot andere producten, benzine en diesel zeer duur zijn, met name ongeveer 2.000 Ariary, hetzij +/- 70 eurocent per liter.

Het busje is volgestouwd met 18 volwassenen en 3 kleine kinderen.  In Europa is dit busje goed voor 8 personen + chauffeur, en de mensen in Madagascar zijn niet veel kleiner of smaller dan bij ons. 

Als haringen in een ton zweten we ons op pad.  De reukjes zijn niet te evenaren, ik houd zoveel als mogelijk mijn hand voor de mond.  De man naast mij is lichtjes verkouden en na een uur is zijn "sjaal" volgesnoten.    Bij een halte koopt een man, eentje die nog allemaal zijn tanden heeft en dat is hier ook een rariteit, een kippebil.  Ik kan mijn ogen niet geloven, maar nadat hij netjes al het vlees heeft opgepeuzeld, gaat ook het been eraan. NIETS blijft er over.

Moet je thuis maar eens proberen (doe wel eerst je valse tanden uit).

Onderweg niets dan rijstvelden.  Ik verneem dat rijst hier een basisproduct is, en dat de binnenlandse productie niet volstaat om in de eigen behoeften voorzien.  Een hectare brengt hier 12 ton rijst voort, terwijl in Azië een oogst 20 ton oplevert.  Kunnen economisten of  agrariërs van bij ons dat bevestigen?  In de marge, één kilo rijst in de winkel kost hier omgerekend ongeveer 40 eurocent.

In het station in Antsirabe wordt ons busje, terwijl het een parkeerplaats zoekt, als naar goede gewoonte overvallen, en alle aandacht gaat uit naar die ene toerist.  De moed zakt zowaar in mijn schoenen.  Een paar (pseudo?)stadsgidsen proberen mij of mijn geld in te palmen, pousse-pousse lopers en verkopers allerhande hebben dezelfde intentie.

Ik laat mij verleiden om een pousse-pousse naar het centrum te gebruiken (moet ik eens geprobeerd hebben), maar het wordt een allesbehalve confortabele ervaring.

Wanneer ik wat later mijn hotel verlaat voor een wandeling door de stad, staat er weer een horde gieren voor de deur.  Bedelende kinderen en volwassenen, pouss-pousse, noem maar op.  Ik schud alles en iedereen af,  maar de wandeling houdt niets anders in dan afwimpelen en afwijzen, en na enkele uren geef ik het op.  Ik stap nog een internetcafé binnen en haast mij daarna naar mijn hotelkamer.

Het zal uiteindelijk allemaal niet zo erg zijn als het vandaag lijkt, maar ik ben duidelijk nog niet in de Afrikaanse mood.

1/12/2006 - Donderdag, 30 november 2006.

Taxi naar het station waar zich het ritueel van gisteren herhaalt.  Iedereen wil helpen, ttz wat drinkgeld verdienen.  De horde wordt steeds groter, niets aan te doen.

Maar wonder boven wonder, zelfs met mijn (gebrek aan)  visueel geheugen, herken ik de man die mij een ticket verkocht heeft, en ik laat mij naar een busje brengen.  Het is nog leeg maar ziet er ontzettend belabberd uit.  De man ziet mijn aarzeling en vraagt of ik gehaast ben.  Als naar gewoonte zeg ik ja en we lopen naar een ander vehikel.  Voor het feit dat ik, op mijn uitdrukkelijke vraag, naast de bestuurder mag plaatsnemen, is een extraatje onvermijdelijk.  Ik moet de passagierszetel wel delen met wat hij noemt "une belle femme Malgasche".  Ik heb daar zo een ander gedacht over, dit ruikt sterk naar chauvinisme, maar ik heb weinig te kiezen.  Ook dit busje is volledig afgeleefd, de zetels volledig doorgezeten en we zitten er beiden zeer ongemakkelijk bij.

Zolang we daar maar staan te staan, lopen verkopers af en aan.  Er is er zelfs eentje bij die mij absoluut een antenne wil aansmeren.  Te gek om los te lopen.

De weg naar Ambatolampy (slechts 67 km verder) is de RN7, de Route Nationale die verder nog langs enkele grotere steden zoals Antsirabe en  Fiaranantsoa naar het zuiden loopt.

Het landschap is licht glooiend.  De hellingen zijn begroeid met een soort den en hele bossen eucalyptus.  Op lager gelegen gronden wordt rijst verbouwd.  Tientallen vrouwen planten rijst terwijl mannen andere percelen omploegen of eggen met ossenspannen.  Ik word er zowaar rustig bij na de vreselijke stads- en vooral stationsdrukte.

Rode huisjes liggen verspreid in de brede vallei en gaan volledig op in hun omgeving.  Zij zijn opgetrokken in rode baksteen die hier ter plaatse wordt gemaakt.  Op tientallen plaatsen zie ik mensen klei (?) steken, vormen maken en bakken.  Alles is rood.  Het is niet verwonderlijk dat Marco Polo, die hier als eerste Europeaan voet aan wal zette, Madagascar "Het Rode Eiland" doopte.

In Ambatolampy neem ik mijn intrek in hotel-restaurant "Au Rendez-Vous des Pêcheurs", dat mij door verschillende mensen werd aangeraden.  En terecht zal achteraf blijken.

Ambatolampy zelf heeft weinig te bieden.  Vervallen herenhuizen tussen armoedige huisjes.  Ik verzeil ongewild op een markt (een vuile straat die wordt ingenomen) waar ik absoluut niets wens te kopen.  Op de grond, tussen en in vuil en modder, zitten verkopers aphatisch te wachten.  Schokkend!

Ik zoek mijn weg naar het "Musée des Insectes" dat echter gesloten is wegens "grippée".  Ik loop wat rond op het terrein maar word op een besliste manier halt toegeroepen door twee honden die dreigend naar mij toe spurten.  Ik heb inentingen gekregen tegen ongeveer alle denkbare tropische ziektes, maar een beet van een mogelijk hondsdolle hond kan ik missen als kiespijn, die voorziening heb ik net niet genomen.  Ik steek mijn handen in mijn zakken, blijf stokstijf staan tot wanneer dit nare gezelschap wordt afgeleid door een stem en er vierklauwens vandoor gaat.  En ik ook.

Hier is ook nog een fabriek (sojamelk werd er geproduceerd) waar mijn vriend Rudi zijn internationale carrière is begonnen.  Na veel rondvragen kom ik ter bestemming maar er blijft niet veel van over.  Al tien jaar gesloten en volledig verkommerd.  Energie verspild of uitgemolken?

Dit was Ambatolampy.  Mooi gelegen maar niets te beleven.  's Avonds laat ik mij gaan in kikkerbillen en rivierkreeft, lekker.  Deze namiddag was ik getuige van de levering van deze rivierkreeften.  Ik dacht eerst dat er balen gras werden neergelegd, maar deze balen zaten vol met, ja inderdaad gras.  Allemaal kleine dotjes netjes toegebonden.  En in iedere dot, die een na een werden opengesneden, zat een kreeft.  Je zou het nooit geraden hebben. 

1/12/2006 - Woensdag, 29 november 2006

Meer tijd in Tana rondhangen is geen optie.  Ik ga op zoek naar "La Gare Routière du Sud" om uit te vissen hoe ik naar de volgende bestemming geraak.  Het wordt een lange wandeling van twee uur.  Tana lijkt één grote markt.  Mensen zitten gehurkt tussen al wat ze in aanbieding hebben.  Het aan bod is soms niet meer dan enkele bananen of lychees.  De af te leggen afstand wordt dubbel, want ik moet zigzaggen tussen het drukke, quasi stilstaande verkeer, op en af het voetpad dat ingenomen wordt door allerlei ambachtslui die zich bezighouden met het lassen van ijzeren constructies of het ineen timmeren van kleinmeubel.  Verkopers nemen blijkbaar ook maar een loopje met de hun toegewezen ruimte, want pluimvee, potten en pannen, uitlaten, bloemen en planten, alles ligt uitgestald tot ver over het voetpad.  En natuurlijk wordt er gekookt en gebraden, maar ik vraag nog enig respijt vooraleer mij hier aan te wagen.

En dan, ver buiten de stad, bereik ik het station.  What's in a name!  Met mijn Westerse ogen en opvattingen ben ik beland op een autokerkhof.  Gammele busjes staan kriskras door elkaar en ik word omsingeld door tientallen "bemiddelaars".  Ik lieg hen voor dat ik al gereserveerd heb, maar het mag niet baten.  Nog steeds omstuwd door al mijn "amis" vind ik het kantoortje waar ik een kaartje koop met bestemming Ambatolampy, het eerstvolgende stadje ten zuiden van Tana.

Aangezien ik er geen flauw idee van heb waar en of ik in kleinere steden in het binnenland aan geld kan geraken, ga ik nu op zoek naar een geldautomaat.  Zelfs in een grote stad als Tana loop ik enkele uren rond zonder resultaat te boeken.  Uiteindelijk beland ik in het Hilton Hotel waar ik na enkele pogingen aan de nodige fondsen geraak.

Tegen 's avonds ben ik redelijk moe, meer van al de drukte, het lawaai, en van de mensen af te houden dan van de lange wandelingen.

Ik trek mij terug in mijn kamer in afwachting van het avondeten.

29/11/2006 - Madagascar 26 - 27 - 28 november 2006

Na een zeer lange aarzeling is alles plots in een stroomversnelling geraakt. 

Binnen de week zijn mijn vliegtuig- en busticketten geregeld. Een Eurolines bus brengt mij met een half uur vertraging van Antwerpen naar Parijs Charles de Gaulle.  Na een niet voorziene overnachting in de lichtstad gaat het met Air Mauritius via Mauritius naar de eindbestemming:

Madagascar.

Ik arriveer om 13u30 plaatselijke tijd in Antananarivo, de hoofdstad (plaatselijke tijd = Belgische tijd + 2).

Deze keer heb ik het geluk aan mijn zijde, want mijn rugzak is mij trouw gevolgd.  In Antananarivo, Tana in het kort, is het drukkend warm.  Het regenseizoen is hier net begonnen en in de late namiddag ben ik getuige van de eerste warme stortbui.  Ik blijf droog want heb mij tijdig teruggetrokken in mijn zeer eenvoudig hotelletje waar ik omgerekend twee euro per nacht betaal, ontbijt niet inbegrepen.

Tot voor kort was de franc Malgash (FMg) de enige munt.  Deze is inmiddels vervangen door de Ariary maar beiden zijn nog in gebruik.  Eén euro is gelijk aan ongeveer 12.960 FMg of 2.600 Ariary.  In winkels en restaurants is het wel opletten geblazen, want alhoewel producten worden geprijsd in Ariary, vragen de lepe verkopers steeds de prijs in FMg.

Tijdens een eerste verkennende wandeling stel ik vast dat Tana allesbehalve een aantrekkelijke stad is.  Geen architecturale hoogstandjes en voor 80% aftandse, vuile gebouwen.  De bevolking is zeer arm.  Om de haverklap, dwz onophoudend, word ik aangeklampt om te kopen.  Vanillestokjes, fruit, zonnebrillen, souvenirs, rommel...  Alles komt aan bod en wanneer je blijft weigeren (ze blijven tientallen meters meelopen) draait het onvermijdelijk uit op bedelen.  Ik moet van mijn hart een steen maken want je krijgt de hele stad over je heen.

Dit is in niets te vergelijken met de armste toestanden die ik gezien heb in Zuid-Amerika.

's Avonds neem ik het avondmaal in mijn hotel in het gezelschap van een tiental Fransen die in Madagascar een nieuwe thuis hebben gevonden. Van hen verneem ik dat rondtrekken in deze tijd van het jaar niet evident is.  Maar dat zijn zorgen voor later.